Μια απ'αυτές,αφορούσε τα καλλιστεία παιδιών και τις οντισιόν που κάνουν στα κοριτσάκια.
Από μωρά κάποιων μηνών,ως και 12 ετών.
Έφριξα.Άντεξα κανένα τέταρτο.
Οι μαμάδες;Αδιάφορες,απεριποίητες,αφημένες τελείως στο έλεος των χρόνων.
Τα παιδιά τους;Βαμμένα σαν κλόουν(πόσο μπορεί να ταιριάζει το βάψιμο μιας 30χρονης, σε ένα κοριτσάκι 7 ετών;),ντυμένα λες και ήρθε η βραδιά της αποφοίτησής τους, εξαντλημένα από την κούραση,τις φωτογραφίες,το απαραίτητο τρέξιμο για να πετύχουν το σκοπό τους.'Οσες μαμάδες μίλησαν,είπαν ότι κουράζονται πολύ,όταν τρέχουν από οντισιόν σε οντισιόν,αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Κι ότι τα ρούχα των κοριτσιών και γενικώς η προετοιμασία,κοστίζει τόσο πολύ,που τον υπόλοιπο χρόνο, παλεύουν να τα βγάλουν πέρα.Αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Θυσιάζονται.
Ένα μωρό 14 μηνών για παράδειγμα,το μόνο που έχει στο μυαλό του,πριν ακόμα μιλήσει, είναι να λάβει μέρος στα ειδικά καλλιστεία ή να πρωταγωνιστήσει σε διαφήμιση.
Ένα κοριτσάκι 7 ετών, έχει γνώμη ολοκληρωμένη,για το αν το μαλλί της θέλει εξτένσιον ή για το ποιο κραγιόν της ταιριάζει.
(Εμείς ήμασταν για τα μπάζα δηλαδή,που βάζαμε λιπ γκλος με γεύση μπανάνα,στη δευτέρα λυκείου και νομίζαμε ότι κάναμε τη διαφορά).
Πόσες αμαρτίες πρέπει να πληρώσουν τα σημερινά παιδιά;Το ποιανού το ξέρω.
Βλέπω συνέχεια πιτσιρίκια,ντυμένα υπερπαραγωγή και τη μαμά να καμαρώνει.
Κοριτσάκια 5 ετών,που αν τα δεις από το λαιμό και κάτω,θα νομίζεις ότι είναι στην εφηβεία(μη σου πω και στο πανεπιστήμιο).
Και η συμπεριφορά δεν είναι της ηλικίας τους. Γέμισε ο τόπος μικρομέγαλα πιτσιρίκια.Φαντασμένα και απαιτητικά, βολεμένα στο μικρόκοσμό τους.
Δε φταίνε αυτά και το ξέρω.Αλλά αυτός που φταίει,δεν κάνει κάτι για να το αλλάξει.
Χαίρεται με την εξέλιξη του παιδιού του.Είτε πρόκειται για καλλιστεία και φωτογραφήσεις,είτε για τη νίκη του παιδιού του σε καυγά με άλλο παιδί,είτε για τις λέξεις "μαλάκας" και "πουτάνα", που λέει ασύστολα το 6χρονο καμάρι του,είτε για το "υιός αφεντικού" ,που γράφει ένα παιδί 8 ετών,αντί για το όνομά του.
Εμείς φταίμε.
Που μεγαλώσαμε αλλιώς και αλλιώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Που δε φροντίζουμε να τους περάσουμε τα σωστά μηνύματα.
Που μας κατακλύζουν οι ενοχές και δε χαλάμε χατίρια.
Που η λέξη "ανατροφή",αφορά το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο στέλνουμε το παιδί μας και τις 2 ξένες γλώσσες που θα ξεκινήσει να μαθαίνει από τα νήπια.Και όχι τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του,τις σωστές βάσεις για τη συμπεριφορά του,την ευγένεια,το σεβασμό.
Ισοπεδώθηκαν όλα.
Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.Σοφή παροιμία και είμαι οπαδός της.
Για τα θέματα που αφορούν τον εαυτό μας όμως.Και μόνο.
Όχι για το τι μας συμφέρει ή για να ικανοποιήσουμε δικά μας απωθημένα.
Αν είναι να γίνω τέτοια μάνα,καλύτερα να προσπεράσω...
