Προπόνηση γάμου

Όλες σχεδόν οι γυναίκες περιμένουν πως και πως τη μέρα του γάμου τους.
Δεν ξέρω γιατί,δεν ξέρω ποιος φταίει,αλλά μας το περνάνε αυτό στο μυαλό όσο μεγαλώνουμε.
Πρέπει να το ζήσουμε,να βρούμε έναν άντρα να νοικοκυρευτούμε,να κάνουμε παιδιά.
Να γίνουμε νοικοκυρές χαρωπές,καλές μαμάδες,άψογοι σύζυγοι,καλές νύφες.
Όλο το πακέτο μοιάζει πολύ ωραίο και ροζ.Όσο είσαι απ'έξω.
Όλοι σε ρωτάνε πότε με το καλό θα παντρευτείς,να αρχίσει το παραμύθι.
Γιατί περί παραμυθιού πρόκειται.Χωρίς αίσιο τέλος πολλές φορές.


Έξι στις δέκα Ελληνίδες διαλύουν το γάμο τους στην πρώτη πενταετία έγγαμης ζωής.
Παντρεύονται γύρω στα 25-30,πιστεύοντας ότι βρήκαν τον έρωτα της ζωής τους.
Της μέχρι τότε ζωής τους.
Γιατί αν είσαι πολλά χρόνια με κάποιον,έρχεται ο κορεσμός κάποια στιγμή.
Κι άντε να είσαι στα 40 με κανένα παιδί,κάνεις υπομονή.
Να είσαι στα 30 και να ζορίζεσαι;Κρίμα είναι.

Το 85 % των αιτήσεων διαζυγίου,υποβάλλονται από γυναίκες.
Γιατί;

Οι άντρες δεν ξεβολεύονται.
Έχουν τη δουλειά τους,τους φίλους,τα παιδιά τους και τη γυναίκα τους στο σπίτι.
Ενίοτε έχουν και τη γκόμενα,ως μη μονογαμικά όντα και περνάνε καλά.
Τα ρούχα τους σιδερωμένα,το φαγητό στην κατσαρόλα,οι υποχρεώσεις είναι πολλές όμως.
Για αυτό βγαίνουν μια φορά την εβδομάδα με τα φιλαράκια,να ξεδώσουν.

Η γυναίκα πολλές φορές μένει στο περιθώριο,με το παιδί στο σπίτι.
Αν δουλεύει,τα απογεύματά της είναι αφιερωμένα στο παιδί.Φεύγει όλη η μέρα λοιπόν.
Τα Σαββατοκύριακα την περιμένουν άλλα.
Η φροντίδα του σπιτιού,οι οικογενειακές υποχρεώσεις,ενίοτε και η δουλειά ως το μεσημέρι.

Δεν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια,ότι βλέπω γύρω μου αναλύω.
Έχει και εξαιρέσεις ο κανόνας,αλλά είναι εξαιρέσεις.Ελάχιστες.

Βλέπω άντρες που αλλάζουν συνέχεια δουλειές,χωρίς να υπολογίζουν τα έξοδα που τρέχουν.
Βολεύονται με το ότι δουλεύει η γυναίκα τους,για κάποιο διάστημα.
Ακούω για μαμάδες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους,ακόμα κι αν ο άντρας είναι σπίτι.
Δεν ξέρουν να αλλάζουν ούτε πάνα,δεν έχουν ιδέα για το τι χρειάζεται το ίδιο τους το παιδί.
Ασχολούνται μαζί του μόνο όσο είναι χαρούμενο και παίζει.Αν αρχίσει η γκρίνια,αυτόματα γίνεται το δικό της παιδί και της το πασάρουν.

Κατανοώ ότι ο χρόνος μας είναι ελάχιστος πλέον.
Ούτε οι άντρες ούτε οι γυναίκες έχουμε καιρό για τον εαυτό μας.
Δε θα πρεπε να μοιραζόμαστε πιο πολλά όμως;




Μου έλεγε μια φίλη ότι στην ουσία μόνη της μεγαλώνει τα παιδιά της.
Δουλεύει Δευτέρα-Παρασκευή,9-5.Το πρωί τα κρατάει η μαμά της.
Στις 5:30 θα πάει να τα πάρει και θα γυρίσουν σπίτι.
Θα κάνει τις καθιερωμένες δουλειές,θα μαγειρέψει και θα περιμένει να έρθει ο άντρας της.
Θα φάνε.Εκείνος θα πάει για ύπνο.Αν είναι τυχερή,θα πάρει ένα από τα δύο παιδιά μαζί του.
Θα έχει μόνο ένα να φροντίσει,όσο συμαζεύει τα ασυμάζευτα.
Θα κάνει τις καθιερωμένες δουλειές και κάποια στιγμή θα κλειστεί στο δωμάτιο, να διαβάσει μαζί με την κόρη της.Δυο ώρες θα φύγουν εκεί.Με διαλείμματα βέβαια,αφού ο μικρός τη χρειάζεται συνέχεια.Και να έχει ξυπνήσει ο μπαμπάς,μαζί του θα ασχοληθεί μόνο όσο είναι συνεργάσιμος.Κάπου εκεί έρχεται και το βράδυ.Αν πάνε νωρίς για ύπνο τα πιτσιρίκια,θα έχει χρόνο να καθίσει λίγο να χαλαρώσει.Αν όχι,η μάχη συνεχίζεται αδιάκοπα.Ο μπαμπάς θα πάει για ύπνο ούτως ή άλλως,εκείνη κάποια στιγμή,θα κοιμηθεί στον καναπέ,ξεθεωμένη.Αν είναι και άρρωστο ένα από τα δύο,τότε είναι να την κλαις.Κοιμάται ελάχιστα,τρέχει για όλους και για όλα.Δυο παιδιά έχει,αλλά τρία φροντίζει τελικά.Το ίδιο μοτίβο,σχεδόν καθημερινά.

Ίσως είναι υπερβολικό σαν παράδειγμα,αλλά βλέπω ότι όλο και περισσότερες γυναίκες το περνάνε πλέον.

Μέχρι να κάνει το μπαμ.