Πενήντα χρόνια μετά

-Μαμάααα,θα αργήσουμε.Η τελετή ξεκινάει σε μια ώρα.Ακόμα και ιπτάμενο ταξί να πάρουμε, δε θα είμαστε εκεί στην ώρα μας.Άντε κουνήσου!
-Αχ!Μου το 'λεγε η γιαγιά σου,"Ευχή και κατάρα σου δίνω,να κάνεις ένα παιδί βιαστικό και ανυπόμονο σαν εσένα",νόμιζα πως θα τη γλυτώσω.Τώρα,τώρα,παίρνω ένα ζακετάκι και φεύγουμε.
-Ζακετάκι;Εξήντα βαθμούς έχει ρε μάνα!Πάρε τα χάπια σου μην πάθεις αφυδάτωση πάλι και τρέχουμε να βρούμε φαρμακείο με νερό.Άντε!
-Πάμε γκρινιάρα!Σαράντα πέντε χρόνια γκρινιάζεις,πως σ'αντέχουν οι άντρες σου;
-Όπως αντέχω κι εγώ τα 22 παιδιά τους ανά τον κόσμο.
-Την απάντηση έτοιμη την έχεις για ότι κι αν πω.
-Είχα καλό δάσκαλο τόσα χρόνια.Τον ορό σου τον πήρες;Τη μάσκα οξυγόνου;Δε σου εγγυώμαι ότι θα 'χει οξυγόνο στην αίθουσα.Ο παπάς μου είπε ότι έχουν έλλειψη πάλι.Θα αντέξεις;Ή θα τη βγάλεις μέσα στο θάλαμο οξυγόνωσης πάλι;
-Μαθημένη είμαι εγώ.Εσύ να δω τι θα κάνεις.Που σπαταλάς το οξυγόνο σου κουτσομπολεύοντας με τη φιλενάδα σου.Πόσα παιδιά θα κάνει πια;Η γυναίκα της έχει γίνει κουνέλα.Κάθε χρόνο έγκυος είναι.Έχουν 12 παιδιά από 12 διαφορετικούς δότες.Σα να 'ταν χθες θυμάμαι τον πανικό που είχε προκαλέσει ο δήμαρχος της Τήλου, με τον πρώτο γάμο ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα.Ποιος να το φανταζόταν!Τι οπισθοδρομικοί θεέ μου!
-Μαμά τελείωσες;Χλωμό το βλέπω να φτάνουμε,εκτός κι αν διακτινιστούμε.Ο θάλαμος είναι φορτισμένος ή θα μείνουμε στα μισά;Ακόμα θυμάμαι τη φορά που μείναμε μετέωρες πάνω από το σχολείο και περιμέναμε να μας μαζέψουν πριν σπάσουμε κανένα ποδάρι.
-Τον μπαμπά σου να ρωτήσεις.Τον τελευταίο καιρό ασχολείται μόνο με τον κήπο του.Τι κόλλημα έχει φάει,δεν ξέρω.Όλες τις βιταμίνες,τις έχει το χάπι που παίρνει κάθε 12 ώρες.
Τι τον έπιασε και θέλει να 'χει φρέσκα φρούτα και λαχανικά;Με τόση ραδιενέργεια που θα πάρει, θα εκπέμπει στα βραχέα σε λίγο.Αχ!Τι θυμήθηκα!Το ραδιόφωνο που ακούγαμε πριν γεννηθείς.Ποιος θυμάται εκείνα τα τραγούδια πια;Αλεξίου,Πάριος,Νταλάρας...τι ωραία χρόνια...
-Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...Ποιοι είναι αυτοί καλέ;Αφού δεν τους θυμάμαι ούτε εγώ πια.Αλλάξανε τα πράγματα μαμά, πότε θα ξεκολλήσεις από το παρελθόν;Καλοκαίρι του 2058 κι εσύ μιλάς για αρχαίους τραγουδιστές.Αααα!!Άκουσα κι ένα νέο τραγούδι σήμερα,από την Άννα Βίσση και εκείνον τον Τούρκο.
-Άννα Βίσση;Αυτή ήταν 50 χρόνων το 2008.Ζει;Κι αν ζει,τραγουδάει ακόμα;
-Εσύ τι λες;Τι κι αν έκλεισε τα 100;Πήγε στο εξωτερικό κι έβαλε νέο σώμα.Τα άλλαξε όλα.Αν τη δεις δε θα τη γνωρίσεις,πιο νέα κι από μένα φαίνεται.
-Βιάζεσαι,βιάζεσαι,αλλά στα κουτσομπολιά πρώτη είσαι.Άντε πάμε να φύγουμε,ο εγγονός μου περιμένει.Κρίμα είναι να χάσουμε το γάμο.Κούκλοι θα'ναι και οι δύο...


Μετά από πρόσκληση του Στέλιου έγραψα πως φαντάζομαι τον κόσμο σε 50 χρόνια.
Φαντασία μου πλανεύτρα...κανείς δε μπορεί να προβλέψει πως θα είναι η ζωή τότε,καλά καλά δεν ξέρω κι αν θα ζω για να μάθω.Το διασκέδασα όμως.

Προσκαλώ όποιον το διαβάσει και έχει διάθεση να ταξιδέψει στο μέλλον.
Οι κανόνες του μπλογκοπαίχνιδου είναι απλοί. Γράφεις πώς φαντάζεσαι τον κόσμο σε 50 χρόνια σε δέκα φράσεις.





Καλή έμπνευση!