Περί ανεργίας

Δουλεύω 15 χρόνια.Ξεκίνησα σχεδόν αμέσως μετά το Λύκειο.Όχι από ανάγκη,οι γονείς μπορούσαν να με συντηρήσουν άνετα. Μπορούσα να κάνω τις διακοπές μου και να ψαχτώ από Σεπτέμβρη. Πες το ψώνιο,πες το υπερβολική αξιοπρέπεια, δεν ήθελα με τίποτα να κάθομαι και να με ταΐζουν οι δικοί μου. Πανεπιστήμιο δεν έπαιζε στον ορίζοντα.Οπότε βρέθηκε κάτι,μια απασχόληση της πλάκας και μετά από 2 εβδομάδες ξεκούρασης, ξεκίνησα να δουλεύω. Ωράριο κουκουρούκου. Σαββατοκύριακα δούλευα πάντα,ευθύνες πολλές. Στην αρχή ήμουν χαλαρά, όταν άλλαξα επιχείρηση για κάτι καλύτερο, άρχισαν τα όργανα. Δεν είχα γιορτές, αργίες, σαββατοκύριακα, μέρα νύχτα ήμουν σε επιφυλακή. Για ψίχουλα, μη νομίζεις, αλλά γούσταρα ακόμα και τα 60000 που έβγαζα τότε. Γιατί ήταν δικά μου.Δικά μου. Μόνο.Μπορούσα να τα κάνω όλα φύλλο και φτερό,χωρίς να ρωτήσω κανέναν.

Περίπτωση ενός φίλου,που με έβγαλε από τα ρούχα μου,για πολλοστή φορά.Τελείωσε το Λύκειο, κάθισε 2 χρόνια πριν πάει φαντάρος,κάθισε άλλα 2 όταν γύρισε. Βρήκε μια δουλειά σε μια εταιρεία και έμεινε εκεί λιγότερο από χρόνο. Απολύθηκε γιατί η γκόμενά του πήγαινε και έλεγχε κάθε μέρα, αν μιλάει με καμιά συνάδελφο. Η σκηνή που έκανε όταν τον πέτυχε μια μέρα όντως να μιλάει, ήταν το κερασάκι στην τούρτα και τον έστειλαν. Στη συνέχεια έκατσε πάλι 2 χρόνια. Του ξαναβρήκαν δουλειά,μέσω γνωστού. Προσόντα δεν είχε, προϋπηρεσία δεν είχε, παρ’όλα αυτά βολεύτηκε. Οχτάωρο σε ένα γραφείο, 9-5 Δευτέρα Παρασκευή, με 1500 ευρώ.Όταν έμαθα τι παίρνει ,τρελάθηκα. Για την ακρίβεια, αισθάνθηκα μαλάκας. Κι εγώ κι όλοι οι φίλοι του που δουλεύαμε χρόνια και ζαμάνια για λιγότερα. Ένεκα της κρίσης, του έκοψαν 100 ευρώ. Έγιναν απείρου κάλλους σκηνικά και για να τον απολύσουν, άρχισε να λέει και να κάνει χαζομάρες. Του λέγαμε να προσέχει γιατί τέτοια λεφτά δε θα τα βρει αλλού κι ότι οι καιροί είναι δύσκολοι. Ειδικά για κάποιον που δεν έχει δουλέψει ποτέ σοβαρά στη ζωή του και δεν έχει κανένα προσόν. Στο τέλος τον έστειλαν κι αυτοί και ο φίλος του, που μεσολάβησε για να βρει αυτήν τη δουλειά, βγήκε ο πιο μαλάκας από όλους. Τώρα κάθεται και ροκανίζει την αποζημίωση. Μέχρι να τελειώσει κι αυτή και να αρχίσουν να τον ταΐζουν οι δικοί του.
Ένα παράδειγμα έφερα μόνο. Όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα γύρω μας. Ίσως είμαι υπερβολική,ίσως είμαι κακιά,αλλά μου τη δίνει να βλέπω τα ποσοστά ανεργίας. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με αρτιμελείς ανθρώπους που ζητιανεύουν και προτιμούν να είναι όρθιοι όλη μέρα στα φανάρια,από το να πάνε σε μια δουλειά και να είναι αξιοπρεπείς και λίγο πιο εξασφαλισμένοι. Οι καφετέριες είναι γεμάτες με νέο κόσμο που ξυπνάει στις 12 και πάει για καφέ, χωρίς να είναι φοιτητές ή κάτι ανάλογο που να δικαιολογεί τον ελεύθερο χρόνο. Ακούω συνέχεια να λένε ότι δε βρίσκουν δουλειά κι ότι ανέβηκε πάλι η ανεργία κι ότι δεν έχουν λεφτά .Αν δεν έχεις λεφτά αγάπη μου, σταμάτα να χρεώνεις το κινητό σου, επειδή μιλάς με τη γκόμενα. Σταμάτα να βγαίνεις για καφέ και να περιμένεις να σε κεράσουν , σταμάτα να κλαίγεσαι ενώ δεν κάνεις τίποτα να αλλάξεις αυτήν την κατάσταση. Δε μπορεί να τα ξύνεις όλη μέρα για χρόνια και στο τέλος κάθε μήνα να ψάχνεις δανεικά για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου. Ούτε να γκρινιάζεις γιατί δε βρίσκεις δουλειά. Αφού ότι και να σου βρούνε, κάτι θα βρεις να το απορρίψεις. Μια τα λεφτά είναι λίγα,την άλλη πρέπει να βγαίνεις κι έξω από το γραφείο και βαριέσαι. Να μην έχει Σαββατοκύριακα, να μην είναι σπαστό, να μη δουλεύεις πολλές ώρες, να παίρνεις και δυο χιλιάρικα. Τι λες ρε μεγάλε; Που είναι αυτή η δουλειά να πάω κι εγώ; Λες κι όλοι όσοι τρώμε στη μάπα το αφεντικό που τα ξέρει όλα μόνιμα και νομίζει ότι όλα γίνονται με μια φωνή που θα βγάλει, επειδή δεν του ‘κατσε η γυναίκα του χθες το βράδυ,είμαστε χαζοί. Λες κι εμείς δεν έχουμε ανάγκη να αράξουμε μια μέρα και να μην κάνουμε τίποτα. Να ξυπνήσουμε στις 12 και να τα ξύνουμε όλη μέρα.
Ανεργία δεν υπάρχει, τεμπέληδες υπάρχουν. Είμαι κάθετη και απόλυτη κι έχω δίκιο!
Δημοκρατικά πράγματα!