Γκομενικά

Γιατί μας ελκύουν οι άντρες,που δε μπορούμε να έχουμε;
Υπάρχει κάποιος λόγος;
Γιατί αυτούς που μας γουστάρουν σαν τρελλοί,τους έχουμε στο φτύσιμο;
Γιατί γουστάρουμε να παιδευόμαστε;Είναι στη φύση μας;Όπως λένε οι άντρες;
Δε λένε ότι είναι πολυγαμικά ζώα, ενώ εμείς σκέτο ζώα;Τι συμβαίνει;

Όσες φορές τα σκέφτηκα,με αφορμή τον εαυτό μου ή μια φίλη,άκρη δεν έβγαλα.
Δεν είναι φυσιολογικό πάντως.Να έχεις μια σχέση με έναν σωστό άντρα,που σε προσέχει, σε φροντίζει,σε αγαπάει κι εσύ να τρέχεις στην αγκαλιά του κακού παιδιού.

Του παντρεμένου,που θέλεις δε θέλεις,θα σου αφιερώσει ελάχιστο χρόνο.
Του αμετανόητα εργένη,που δε θα αλλάξει τίποτα στη ζωή του,επειδή εμφανίστηκες εσύ.
Του εραστή,που θα σε δει σαν πήδημα και μετά θα σου κουνήσει το μαντήλι.
Του πρώην,που για να έχει αυτόν τον τίτλο,κάποια μαλακία θα έκανε και τον έστειλες.

Ποιος ο λόγος λοιπόν;
Κάθεσαι και μιζεριάζεις και σκέφτεσαι τον χι άντρα,που θέλεις τρελλά,αλλά δε μπορείς να έχεις.Αφού το ξέρεις από την αρχή,ότι μέλλον δε θα υπάρξει,για να μη σου πω παρόν.
Γιατί ζορίζεσαι και χτυπιέσαι στα πατώματα;Και να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να βρεθεί στη ζωή σου,θα είναι για λίγο,για πολύ λίγο.Γιατί αυτό το λίγο,να σου κουμαντάρει τη ζωή;Ειδικά όταν για τον άλλον,δεν υπάρχεις.
Δεν υπήρξες ποτέ.

Είμαστε ανάποδες,δεν εξηγείται αλλιώς.
Οι άντρες που θυμάμαι με χαμόγελο και αναρωτιέμαι τι κάνουν στη ζωή τους,από το μακρινό παρελθόν μου,είναι αυτοί που μου έβγαλαν το λάδι.Αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ στη ζωή μου,αυτοί που μου μαύρισαν την ψυχή.Τους άλλους που με λάτρεψαν,που πέφταν στα πατώματα για μένα (2 ήταν,μη νομίζεις κανένα τρελλό νούμερο),δεν τους θυμάμαι ποτέ.Κι αν το κάνω,θα με πιάσουν τα γέλια ή θα σκεφτώ πόσο μαλάκες ήταν.
Μα δεν είναι φυσιολογικό αυτό!Είμαστε μαζόχες τελικά.Αν δε ζοριστούμε,δε μας αρέσει.

Πάλι καλά,που είμαι εκτός παιχνιδιού πλέον...Με τα μυαλά που κουβαλάω...