Υπομονή

Αισίως πήγε 11 παρά.Από τις 8 είμαι ξύπνια και ασχολούμαι με ζυμάρια.
Είπα να τηρήσω το έθιμο φέτος και να κάνω τις παραδοσιακές πολίτικες βασιλόπιτες.Ο πληθυντικός χρειάζεται,διότι αφού θα την κάνω που θα την κάνω την προετοιμασία,να μην πάω και καμιά σε μαμά και πεθερά;Δε λέει.Όλη η πολυκατοικία μύρισε μαχλέπι.Αλλά μια ταλαιπωρία την τράβηξα.Από τις 10 μισή το πρωί που ζύμωσα και το άφησα να φουσκώσει, ζήτημα είναι να πήρε 1 πόντο.Τι θερμάστρα,τι καλοριφέρ.Έξω να σκάει ο τζίτζικας (22 βαθμούς είχε το μεσημέρι) κι εγώ να έχω ανοιχτά καλοριφέρ,μπας και φουσκώσει το ζυμάρι.Και τη θερμάστρα από δίπλα,διότι μόλις έπιασε θερμοκρασία το σπίτι,έκλεισαν και τα καλοριφέρ κι έμεινα με την όρεξη. Μια χρονιά την έπαθα κι από τότε δεν κάνω χαζά.Είχα βρει μια σούπερ (υποτίθεται) συνταγή για βασιλόπιτα,που δε χρειαζόταν να περιμένεις να φουσκώσει.Το πίστεψα κι εγώ και έκανα κάτι τουβλάκια τότε,ούτε για το διαιτητή στο γήπεδο δεν ήταν. Οπότε φέτος είπα να μην το διακινδυνεύσω κι έκανα τη γνωστή και πετυχημένη συνταγή. Έλα όμως που έσκασα όλη μέρα. Μια από τη ζέστη και μια από το κακό μου,που δε φούσκωνε το σκασμένο το ζυμάρι. Είδα κι απόειδα και έψησα μια,να δω τι θα γίνει. Φούσκωσε αλλά χωρίς τρελλή διαφορά.Οπότε στις 7,μου γύρισε το μυαλό, έσβησα το φούρνο και βγήκα έξω για βόλτα.Άφησα 5-6 ταψάκια στην κουζίνα,να με περιμένουν να γυρίσω.Αφού όλη μέρα δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και μαζί τους κι εγώ,τα άφησα στη μοίρα τους.Όταν γύρισα,είχαν ψιλοφουσκώσει και άρχισα σιγά σιγά να τα ψήνω.
Περιττό να πω ότι έγιναν βοδάκια! Τζάμπα έσκαγα όλη μέρα. Σιγά το πρόβλημα,θα μου πεις. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο όμως με την κουζίνα,θέλεις να δεις αποτέλεσμα. Τζάμπα να πάει ο κόπος μου; Τέλος καλό,όλα καλά. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει,αλλά αυτή η ρημάδα η υπομονή,με ξέχασε πριν γεννηθώ ακόμα.
Ουφ!Πάω να δω και την τελευταία.
Μακάρι τη νέα χρονιά να έρθουν όλα όπως τα θέλω κι ας αργήσουν και λίγο.
Να κρύβουν και καμιά ευχάριστη έκπληξη.

Σαν το φλουρί...