Highway to hell

Μπορεί να σερνόμουν όλη την Παρασκευή,αλλά τέτοιο show δεν έχω ξαναδεί.Δεν πηγαίνω και σε πολλές συναυλίες,να πω τη μαύρη αλήθεια,αλλά οι AC/DC τα σπάνε.Αν σκεφτείς την ηλικία τους,τα χρόνια που είναι στο κλαρί και τις καταχρήσεις που λογικά έχουν κάνει, αυτό που είδαμε ήταν εκπληκτικό.Οι άνθρωποι έκαναν show βασικά.Δε βγήκαν απλά στη σκηνή να πουν τραγουδάκια. Απίστευτα σκηνικά,δυο οθόνες δεξιά κι αριστερά της σκηνής και άλλες δυο πάνω στη σκηνή.Ένας διάδρομος ξεκινούσε από τη σκηνή κι "έμπαινε" ανάμεσα στον κόσμο.Όποτε πήγαινε ένας από τους δυο προς τα 'κει,γινόταν της τρελλής στον κόσμο.Ξαφνικά έβλεπες όλα τα κεφάλια να γυρνάνε ταυτόχρονα και τις μηχανές και τα κινητά να παίρνουν φωτιά.Αυτό που γούσταρα πιο πολύ από όλα,ήταν το ότι σου έδιναν την εντύπωση ότι γούσταραν τρελλά αυτό που έκαναν εκείνη τη στιγμή,σα να χαμογελούσαν και τα αυτιά τους, είχαν μια τρελλή ζωντάνια.Τα μισά τους χρόνια έχω περίπου,δεν έχω την αντοχή να χοροπηδάω σαν το κατσίκι τόση ώρα.Μέσα στον πανικό και τον ενθουσιασμό χοροπηδήσαμε κι εμείς,δε λέω.Άσε που και να 'θελες,δε μπορούσες να μείνεις ακίνητος. Πήγαινες με το πλήθος.Πέρα δώθε,πάνω κάτω,αγκαλιαζόσουν με τους γύρω σου,χοροπηδούσαμε όλοι μαζί σαν ελατήρια.Χώρος να κουνηθείς δεν υπήρχε, εννοείται αυτό.


















Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πολλοί "μεταλλάδες" στην Ελλάδα (αν και είχε και πάρα πολλούς Βούλγαρους).Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα.Ανεξάρτητα από τους 30 φεύγα, είχε πολύ πιτσιρίκι και φανατισμένο κιόλας. Αγόρια τα περισσότερα,20 προς 1 περίπου, μιλάμε για πολύ αρσενικό.Τα κορίτσια ήταν ελάχιστα και πολύ προχωρημένα σε σχέση με τη δική μας τότε κατάσταση.Νόμιζα ότι δεν υπήρχαν πολλοί νέοι ροκάδες αλλά έπεσα έξω.Είδα και πολλές οικογένειες,μαμά μπαμπάς και παιδιά,όλοι με μπλούζες AC/DC.Μιλάμε για πιτσιρίκια,ούτε 12 δεν ήταν.Πανικός!
Το μεγαλύτερο γέλιο,ήταν που όλοι έψαχναν κάποιον.
"Έλα ρε που είσαι;Δες την κερκίδα 7,εκεί που αρχίζει,πας αριστερά,περίπου στη μέση είμαι,με βλέπεις;Φοράω μαύρο τι σερτ και τζιν (όπως το 95 % των υπολοίπων).Ναι ρε,δε με βλέπεις;Κρατάω τα γυαλιά/το νερό/το καπέλο ψηλά,έχω σηκωμένο και το χέρι... Α!Φοράω και τα κερατάκια,καλά δε με βλέπεις ρε ηλίθιε;;;".















Τέτοια χαρά πια οι άντρες που φορούσαν κερατάκια,τι να πω.
-"Δώσε μου και μένα τα κερατάκια,είναι πολύ ωραία,αναβοσβήνουν κιόλας!"
-"Καλά μην ανησυχείς,σε λίγα χρόνια θα τα 'χεις και στο κεφαλάκι σου!"


















Ξεδώσαμε,ξεκουνηθήκαμε,όλα τζετ.Λίγο ταλαιπωρηθήκαμε γιατί φύγαμε από 'δω στις 11:00 την Πέμπτη και γυρίσαμε στις 6:00 το άλλο πρωί.Στα μισά της διαδρομής είχε έργα(τι πρωτότυπο),δεν είχε και φώτα.Αλλά είδαμε πολλούς που το κάνανε και έπαιρνε κουράγιο ο ένας από τον άλλο.Στο Σείριο ήταν λες και δώσαμε όλοι ραντεβού, μετά τη συναυλία...

Και του χρόνου...

Όταν όλα πάνε στραβά...

...έρχεται η ώρα του πλου.

Όταν όλα είναι σκατά και οι ορμόνες μου κάνουν
πάρτυ όπως σήμερα,έρχεται η ώρα του πλου.

Η ώρα του πλου είναι η ώρα του Πλούταρχου.
Είναι η ώρα που ακούω όλα τα τραγούδια που με χαλάνε.
Το ένα πίσω από το άλλο,για να πέσω στα τάρταρα.
Ομοιοπαθητική.
Ένα βράδυ ακόμα λοιπόν,με την ώρα του πλου.
Αύριο θα χτυπηθώ με τους acdc,τώρα θα κόψω φλέβα με τον πλου.

Η απόλυτη διαταραχή προσωπικότητας...

Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη στην οποία μεγάλωσα.
Με ενοχλεί να βλέπω το πώς έγινε.
Απρόσωπη μικρογραφία της Αθήνας,με το κυκλοφοριακό,τους καραγκιόζηδες πολιτικούς, την παραλία με τα ελεεινά νερά,τις αρπαχτές καλλιτεχνών, μουσικών,ηθοποιών.Τις άσχημες πολυκατοικίες του κέντρου,τα αυτοκίνητα που σε λίγο θα μπουν μέσα στα μαγαζιά και στα μπαλκόνια, τους αγενείς συμπολίτες,το ρατσισμό απέναντι στους μετανάστες, την κατευθυνόμενη ζωή.Τα ίδια τραγούδια στα ραδιόφωνα, οι ίδιες κι απαράλλαχτες φάτσες στη δημοτική τηλεόραση,το ίδιο γκρίζο παντού.
Όλα έχουν μια ταμπέλα πλέον.Το Πανόραμα είναι των πλουσίων κομπλεξικών,οι Δυτικές Συνοικίες είναι κάπως.Μην πας εδώ, έχει πόρτα, είναι μόνο για τη χάι κλας.Μην μπεις εκεί,έχει κάγκουρες.Τι φοράς, που δουλεύεις,ποιον ξέρεις,τι οδηγείς,που πηγαίνεις διακοπές. Όλα συνθέτουν ένα παζλ, το οποίο δίνει στον άλλον να καταλάβει το ποιόν σου.Τι κι αν δε σου έχει μιλήσει ποτέ;Το παζλ δείχνει τα πάντα και είναι η φάτσα σου στην κοινωνία.Δεν παίζει ρόλο ο χαρακτήρας σου,το χαμόγελό σου,οι καλές προθέσεις σου.Το μόνο που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι η επιφάνειά σου.Κυριολεκτικά και μεταφορικά.Όλα τα άλλα κριτήρια,πήγαν περίπατο.




Δε μου αρέσει καθόλου.
Κι αυτό που με τρομάζει,είναι ότι μέρα με τη μέρα γινόμαστε χειρότεροι...

Παράλογο;;;;

Το έχω παρατηρήσει.Ή θα κάθομαι και θα βαριέμαι τρελλά,χωρίς να έχω τίποτα να κάνω,ή θα τρέχω σαν την παλαβή και δε θα τελειώνω τίποτα.Μια μέση κατάσταση πουθενά.
Και αυτή η βδομάδα προβλέπεται χαοτική.Δουλειά,γιατρός,Αθήνα για τους ACDC, γεννέθλια, οικογενειακές μαζώξεις,όλα μαζί.Αν πάνε όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα βέβαια.
Θέλω να δω και κάποιους φίλους στην Αθήνα,αλλά θα πάμε και θα γυρίσουμε αμέσως.Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα έχω τελικά.Να δω που θα τα προλάβω όλα.Νομίζω ότι έχω ανάγκη από ξεκούραση.Να αράξω σπίτι μου,να κλείσω κινητά και να μην κάνω απολύτως τίποτα.Το απόλυτο κενό.Να αδειάσει λίγο το κεφάλι μου από τις σκέψεις και να κάνω ένα reset στον εγκέφαλό μου.Έχεις αισθανθεί ποτέ κουρασμένο το μυαλό σου;Συνέχεια έτσι νιώθω τελευταία.Σκέφτομαι τόσο πολύ και τόσα πολλά μαζί.Άκρη δεν ξέρω αν θα βγάλω...

Καλημέρα

Δεν πάμε καλά

Τάδε έφη γιατρός.Τα υδραυλικά μου δε λειτουργούν σωστά,παρόλα τα φάρμακα.Αυτό σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα,τα σχέδια αναβάλλονται για ένα μήνα.Η υπομονή μου έχει πιει red bull κι εγώ είμαι κάπως από χθες το απόγευμα.Θες τα νέα,θες οι ορμόνες που με βάρεσαν στο κεφάλι,θες οι ηλίθιες ερωτήσεις που μου κάνει,θέλω να πνίξω τον απέναντι για άλλη μια φορά.Θα κρατηθώ για την ώρα.Μια μέρα είναι,θα περάσει,τι στο διάολο.
Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με άλλη μια που ξύνει τα ...αυτιά της και θέλει επεξηγηματικές εξηγήσεις για ένα mail που της έστειλα.Ή εγώ πρέπει να πάω στη Mensa λόγω αναπτυγμένου εγκεφάλου ή οι υπόλοιποι πρέπει να μπουν σε ειδικό κέντρο απεξάρτησης βλακείας και έλλειψης λογικής.Κοινώς,αν πιστεύεις ότι όλοι είναι τρελλοί εκτός από σένα,κάτι δεν πάει καλά μέσα σου (κι έξω σου,μη σου πω).
Άλλη εξήγηση υπάρχει;Χλωμό...

msn
X: καλημέρα
V: δεν το βλέπω

Δεν έχει η θάλασσα καημό

Κοντά στα κύματα
θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες
μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια


Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξυπνάω μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία...

Να κοιμηθώ...

Μια ζωή πληρώνω...

...αγαμίες αλλωνών.














Αν όχι μια ζωή,από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,σίγουρα.Κι επειδή οι 7 μέρες ησυχίας ήταν πολλές,χθες ξαναέγινε της λολής το κάγκελο.Πάλι βρέθηκα να φταίω,σε κάτι που έκανα απλώς τον courier.Ανεξάρτητα από αυτό πάντως,επειδή έχω κουραστεί απίστευτα από αυτήν την ιστορία,θα αλλάξω στάση.Ριζικά αυτή τη φορά.
Θα αρχίσω να δαγκώνω.
Σκύλα δε με λένε;
Θα το αποδεικνύω σε κάθε ευκαιρία.Άντε γιατί πολλά μου τα 'πανε και θα χαλάσω το στομάχι μου εγώ, επειδή ορισμένες τις έχει βαρέσει η αγαμία στο κεφάλι και μας πρίζουν το συκώτι καθημερινά.

Δαγκώνω λέμε!

Ονειρεύομαι

Η Mistress με κάλεσε να εξιστορήσω 5 από τα όνειρα που βλέπω.
Η σειρά είναι τυχαία,ούτως ή άλλως τα ίδια βλέπω πάντα,σπάνια αλλάζουν.




1.Σεξ
Βλέπω πολύ συχνά τέτοια όνειρα.Κι όλο σε περίεργα μέρη,ενίοτε κι έξω στο δρόμο, νύχτα,πίσσα σκοτάδι,πάντα με τον καλό μου.Παλιότερα έβλεπα έναν άλλον,αλλά δεν έβλεπα ποτέ τη φάτσα του.





2.Λυπημένα κουτάβια
Όλο κάτι πονεμένα, παραμελημένα, χτυπημένα κουτάβια .Στο χώμα ξαπλωμένα συνήθως, με μια λυπημένη φάτσα, σα να σε εκλιπαρούν να κάνεις κάτι για να τους βγάλεις από τη μιζέρια τους.





3.Μωρά
Χαμογελαστά, παιχνιδιάρικα, νεογέννητα συνήθως. Σπάνια κλαίνε, συνήθως έχουν περίεργη φάτσα, σα να περιμένουν να δουν τι παίζει γύρω τους, για να αντιδράσουν ανάλογα.








4.Φωτιά
Στα μπατζάκια μας όχι, στα όνειρα μόνο. Σε άσχετα μέρη, άσχετες φάσεις, τσουπ, να μια φωτιά.Να τα καίει όλα και να τη βλέπω χωρίς να μπορώ να αντιδράσω.






5.Αυτοκίνητο,δάσος,γκρεμός
Οδηγώ μέσα στο δάσος,περνάω ανάμεσα από δέντρα,όλα είναι πολύ όμορφα και το 'φχαριστιέμαι.Κι εκεί που είμαι τρισευτυχισμένη και ανέμελη, τελειώνει το δάσος και αρχίζει ο γκρεμός. Δεν προλαβαίνω να φρενάρω και βρίσκομαι να αιωρούμαι και να πέφτω. Πάντα ξυπνάω,λίγο πριν να φτάσω στο έδαφος.




Ευχάριστα όλα όπως βλέπετε.Ίσως ένας ειδικός να μπορούσε να βγάλει πόρισμα για το χαρακτήρα κάποιου,αναλύοντας τα όνειρα που βλέπει.Αν και δεν τα πολυπιστεύω,καμιά φορά αυθυποβάλλεσαι και έρχεται στον ύπνο,αυτό που σκεφτόσουν όλη μέρα.
Ειδικά το τελευταίο,το έβλεπα συνέχεια όταν ήμουν πιο μικρή.
Ξυπνούσα πάντα πριν γκρεμοτσακιστώ...καλό ή κακό δεν ξέρω...

Ζωή

Πόσο εύκολα λέμε "Θα πέθαινα για αυτό" ή "Θα πεθάνω αν δε μου τύχει εκείνο".
Αν σκεφτόμασταν όμως με πόση επιμονή και δυσκολία,γεννιέται ένας άνθρωπος,δε θα το παίρναμε τόσο επιπόλαια.Πόσο άγχος και προσπάθεια χρειάζεται μια γυναίκα,για να μπορέσει να γίνει μάνα.Βλέπεις η φύση δεν έχει τίποτα δεδομένο.Άλλη μπορεί να κάνει παιδί στον ύπνο της κι άλλη έχει ένα σωρό εμπόδια μπροστά της.Ποια είναι τα κριτήρια δεν έχω καταλάβει.Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις που πρέπει να πληρείς;Κι αν ναι,ποιες είναι;Οι μάνες που γεννάνε και αφήνουν το παιδί τους στο νοσοκομείο και φεύγουν,τις πληρούν τις προϋποθέσεις;Εκείνο το κάθαρμα που είχε την κόρη του στο υπόγειο κι έκανε 7 παιδιά μαζί της,είχε τα απαραίτητα στοιχεία να κάνει κι άλλα;Είχε αποδείξει σε κάποιον την καταλληλότητά του ως πατέρας;Η φίλη φίλης που έμεινε έγκυος κατά λάθος, μετά από τρίμηνη σχέση και παντρεύτηκε και χώρισε στα 25 της,ήταν κατάλληλη;
Ποιος διαλέγει μια μάνα;Περνάς κάποιο τεστ;Υπάρχουν ερωτήσεις συγκεκριμένες;Ύλη διδακτέα;Κατατακτήριες;Κάτι τελοσπάντων.Δεν πιστεύω ότι είναι θέμα τύχης.Δεν πιστεύω στην τύχη.Αν είναι κάτι να συμβεί,θα συμβεί.Το ποιος αποφασίζει με απασχολεί μόνο.
Μόλις τον βρω,έχω ένα σωρό ερωτήσεις να του κάνω.Να βγω από την απορία τουλάχιστον.

Μούρλια

Δεν ξέρω αν είναι ο μήνας,η χρονιά ή η δεκαετία που φταίει.Ξέρω ότι το τελευταίο διάστημα έχω ένα σωρό να σκεφτώ και έχω και τους μαλάκες στη δουλειά να με πρίζουν,με πρώτο και καλύτερο το αφεντικό μου,που έχω αναλύσει σε άλλες αναρτήσεις και αποτελεί δείγμα προς εξέταση,σε πολλούς τομείς.Εγώ έχω διάφορα θέματα υγείας που προσπαθώ να προλάβω κι αυτός το βιολί του.Είχαμε κι άλλη μάχη χθες,δεύτερη Τρίτη που γίνεται της Πόπης.Άκουσα απίστευτες μαλακίες ενός αχάριστου ανθρώπου(κάποια στιγμή θα ανεβάσω το στόρι του,για να δείτε πόσα κιλά ηλιθιότητας κουβαλάει ο συγκεκριμένος).
Το κλου είναι ότι πλέον δεν έχω την υπομονή να ασχολούμαι με όλα τα ανεγκέφαλα πιτσιρίκια που προσλαμβάνει και κυρίως να κάνω εγώ τη δουλειά τους.Το γαϊδούρι ξύπνησε και κλωτσάει.Κι αυτό δεν τους αρέσει.Λέω τους,γιατί μαζί είναι κι η πρώην του,μαζί μας κάνουν το βίο αβίωτο.Ο ένας πηδάει ότι κινείται κι η άλλη το έχει ξεχάσει το σεχ.Και συμπεριφέρεται ανάλογα.Όλοι μουρμουρίζουν "ας την πηδήξει κάποιος να ησυχάσουμε".
Η κατάσταση είναι αφόρητη πλέον και δεν ξέρω που θα πάει αυτό.Πείσμωσα όμως και δεν παραιτούμαι,αν θέλει ας με απολύσει.Όλα μπουρδέλο θα γίνουν.
Κατά τα άλλα,οπλίζομαι με θάρρος και προχωρώ.

Δε θα με τρελλάνετε εσείς,εγώ θα σας τρελλάνω!

Update
Τρίτος γύρος μόλις άρχισε,τα κανάλια δεν τα γλυτώνω.Ή θα βγω εκεί και θα αρχίσω να κράζω ή θα τους ρίξω σε κανένα κανάλι να πνιγούν να ησυχάσω...

Εκτός λειτουργίας

Ο η/υ εδώ και δύο εβδομάδες είναι πακεταρισμένος και περιμένει τη στιγμή που θα τον πάω στον πισιμάστορα για σβήσιμο των πάντων.Με ένα λάπτοπ της κακιάς ώρας,που φορτώνει μια σελίδα/5λεπτο,προσπαθώ να συγκρατηθώ και να δείξω κατανόηση.Το σύνδρομο στέρησης των αρχείων μου και του διαδικτύου,εκτονώνεται κάπως χρησιμοποιώντας αυτό το κάρο-λαπτοπ.Έχει κι αυτό το ενσωματωμένο ποντίκι,που δεν το μπορώ καθόλου και ζορίζομαι ακόμα πιο πολύ.Θέλω να διαβάσω τα blog και κάνει πόσες ώρες να φορτώσει.Δε μπορώ να ακούσω τραγουδάκια,γιατι το πισί ζορίζεται,δε μπορεί να κάνει δυο πράγματα ταυτόχρονα.Κατά τ'άλλα,περνάω μια ήσυχη Κυριακή,έχω ξυπνήσει από τις 8 παρά και περιφέρομαι ασκόπως.Ο καιρός είναι ότι να'ναι,μια ανοίγει μια συννεφιάζει.
Συνειδητοποιώ τελευταία,ότι όταν έχω νεύρα είμαι ανεξέλεγκτη.Κι όταν έχω άγχος επίσης. Όλο λέω ότι πρέπει να σταματήσω να βρίζω σα λιμενεργάτης,αλλά δε μπορώ να συγκρατηθώ.Αν υποψιαστώ ότι μεγάλωσα και πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν κυρία,θα βγω εκτός προγράμματος γενικώς.
Καλημέρα...