Μπυρογιορτή

Μετά από τις προηγούμενες (αποτυχημένες κατά τη γνώμη μου) γιορτές μπύρας στη ΔΕΘ, επέστρεψε στην Αρετσού, εκεί που ξεκίνησε δηλαδή. Χωρίς να σημαίνει ότι κι εκεί ήταν όλα τέλεια στο παρελθόν.
Αν εξαιρέσεις το ότι ο καιρός ήταν ότι να ‘ναι σε όλη την πόλη και ότι έβρεχε σχεδόν κάθε βράδυ,όλα ήταν αναμενόμενα.Ήρθαν τα 100 για διατάραξη κοινής ησυχίας (θα ‘θελα να ‘ξερα ποιον ενοχλούν εκεί κάτω αλλά τελοσπάντων),υπήρξαν διαμαρτυρίες για το εισιτήριο που κόστιζε 8 ευρώ και επάνω έγραφε 7 (έβαλαν διευκρίνιση αργότερα,ότι το 1 ευρώ πάει στην πρώτη μπύρα και ότι πρέπει να ζητάς απόδειξη).Η αλήθεια είναι ότι τις άλλες χρονιές που έγινε στην Αρετσού,το εισιτήριο ήταν 5-6 ευρώ και σου έδιναν και ποτήρι στην είσοδο. Πάλι έπαιρνες μπύρα με το εισιτήριο εισόδου,αλλά είχες επιλογές (3-4 μπύρες δωρεάν) και αν δεν ήθελες αυτές,έδινες 1-2 ευρώ κι έπαιρνες κάποια άλλη. Φέτος,πλήρωνες 8 ευρώ είσοδο,με απόκομμα 7 ευρώ και η μόνη δωρεάν μπύρα ήταν η φιξ. Για όλες τις άλλες,σου αφαιρούσαν ευρώ με το απόκομμα εισιτηρίου.Αυτά ως προς το οικονομικό μέρος.
Είχε πολλές νέες μπύρες (η χαρά του συζύγου) και αρκετά καλές μουσικές. Ταίριαζαν στο στυλ και στη διάθεση.Θυμάμαι προγούμενα χρόνια,με κάτι συγκροτήματα της πλάκας,που έκαναν περισσότερη φασαρία κι από τους επισκέπτες (με αποκορύφωμα τη γιορτή μπύρας στην Αθήνα,το 2004 νομίζω,που είχε ένα άθλιο hip hop συγκρότημα και άθλιες μπύρες και διοργάνωση γενικότερα και μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που ξεσπιτώθηκα και πήγα ). Κατά τα άλλα,και τις δυο φορές που πήγα,είχε κόσμο αρκετό. Την Πέμπτη γινόταν της τρελλής,από νωρίς.Είχε και ζωντανή μουσική,μπουζουκάκι και λαϊκά τραγουδάκια,ότι πρέπει.Οικογένειες με μωρά στα καροτσάκια (να μαθαίνουν από μικρά), παρέες μες στην καλή χαρά (ειδικά μετά τις πρώτες μπύρες) και πολλά πιτσιρίκια που έτρεχαν ξαμολημένα σε όλο το χώρο.Την Κυριακή πήγαμε αρκετά νωρίς,μια που ήταν η τελευταία μέρα κι είπαμε να το χαρούμε.Δεν είχε πολύ κόσμο στην αρχή, μάλλον φοβήθηκαν τον καιρό.Ο οποίος μας έκανε τη χάρη τελικά και δεν έβρεξε. Ευτυχώς.Έπαιζε και τραγουδούσε ένα νέο παλικάρι και μας έφτιαξε με τα ροκάκια του. Ήπιαμε το Θερμαϊκό για άλλη μια φορά και γυρίσαμε με καμιά δεκαριά νέα μπουκάλια μπύρας για τη συλλογή.Όλα μια χαρά.Αν εξαιρέσεις το δούλεμα που έφαγα...Δυο φορές σηκώθηκε ο σύζυξ από το τραπέζι για να πάρει μπύρα και τις δυο φορές ήρθε και κάθισε άλλος μαζί μου.Μακριά μου,αλλά στο ίδιο τραπέζι.Όλα άδεια γύρω γύρω και αυτός ήρθε στο δικό μας.Κι ο ένας κι ο άλλος.Όταν ήρθε και τους είδε,αναρωτιόταν αν μου 'κανε χαλάστρα και ξεσκίστηκε να γελάει...τι να πω,ελκύει τους άντρες μια γυναίκα που πίνει μπύρες;Πολύ αμφιβάλλω...Θα έχουμε κι άλλο γύρο μπυρογιορτής πάντως,στο σπίτι αυτή τη φορά,γιατί υπήρχαν πολλές προτάσεις από κάβες και μαγαζιά που δε γνωρίζαμε και θα τους επισκεφτούμε λίαν συντόμως για γέμισμα του ψυγείου.
Καλοκαίρι ήρθε (λέμε τώρα) μια μπυρίτσα χρειάζεται.Και δυο και τρεις…και παραπάνω!

Αναλυτικότερα εδώ

Φουσκοθαλασσιές

Έξω η μέρα έγινε νύχτα.Σχεδόν.Τα μπουμπουνητά αυξάνονται με την ώρα.Ο ουρανός σκοτείνιασε και άρχισε να ψιχαλίζει.Αν κρίνω από το πως μουγκρίζει,θα ρίξει πολύ πράγμα.Πάλι.Είναι που μπήκε καλοκαίρι και πρέπει να ξαποστάσουμε σε καμιά παραλία.
Με ομπρέλα σίγουρα,αλλά όχι για τον ήλιο.Έτσι μου 'ρχεται να καρφώσω την ομπρέλα θαλάσσης στο μπαλκόνι (ξέρεις εκεί στη θέση της σημαίας που δεν έχω και δε βάζω στις εθνικές εορτές) και να απλώσω την ψάθα μου στο πάτωμα.Τι στο διάολο,δε θα αλλάξει ο καιρός αν όλα τα υπόλοιπα θυμίζουν καλοκαίρι;Ή να πάρω μια φουσκωτή πισίνα,σαν αυτές που παίρνουν στα πιτσιρίκια και να πλατσουρίζω στο μπαλκόνι.Με τον καιρό έτσι,δε θα σπαταλήσω και νερό,μόνη της θα γεμίσει.
Κεραυνοί,αστραπές,μαυρίλα,σύννεφα.9 παρά και νομίζεις ότι είναι βράδυ.

You 've been thunderstruck!!!
Άντε βρε,καλό χειμώνα!

Αλλού

Δηλώνω ευθαρσώς ότι είμαι φανατική των "Μυστικών της Εδέμ".Σπάνια κολλάω σε μια σειρά, αλλά φέτος την πάτησα.Αν και ορισμένες φορές,είναι κουραστική και προβλέψιμη, εξακολουθώ να τη βλέπω.Αν χάσω κάποιο επεισόδιο,το βλέπω στο διαδίκτυο.Εκεί βλέπω και το "Χαρά αγνοείται",άλλο στυλ τελείως,αλλά μου αρέσει.Έχει μυστήριο.Στην Εδέμ κανένα μυστήριο δεν έχει,αν και μια περιέργεια για το Φώτη,την έχω (όσοι το βλέπουν, καταλαβαίνουν).Η πλάκα είναι ότι αν είμαι σπίτι,στις 7 σταματούν όλα.Δε μου μιλάνε,δεν τους μιλάω.Στα διαλείμματα μόνο.Κι επειδή το βλέπουν κι οι υπόλοιπες γυναίκες της οικογένειας,όσο διαρκεί η σειρά,το τηλέφωνο δε χτυπάει.Πάλι μόνο στα διαλείμματα. Πολλές φορές,είναι κι ο καλός μου σπίτι εκείνη την ώρα,όλο με κοροϊδεύει κι όλο ρωτάει τι έγινε.Το αφήνω ασχολίαστο.


Αυτό που μου τη σπάει,όχι μόνο σ'αυτήν τη σειρά,σε όλες τα ίδια γίνονται,είναι η άνεση και η χάρη που έχουν οι πρωταγωνιστές.Ότι κι αν κάνουν,όπου κι αν είναι,κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες,είναι στην τρίχα.Ένας άντρας βρίσκεται στα πρόθυρα χωρισμού και μαζεύει τα πράγματά του και φεύγει από το σπίτι.Μένει σε ξενοδοχείο.Τον βλέπεις καθημερινά με άλλα ρούχα,σιδερωμένα,καθαρά,μοντελάκι.Άλλος δεν έχει σπίτι, δεν έχει κάπου να μείνει κι είναι στην τρίχα.Με τζιν μεν,πλυμένος και ξυρισμένος δε.Η άλλη δεν έχει δουλειά,δεν έχει λεφτά,δεν έχει προοπτικές και φοράει ρούχα που "φωνάζουν" από μακριά ότι είναι ακριβά.Αλλάζει σε κάθε σκηνή τα πάντα,από ρούχα ως αξεσουάρ.Ακόμα και το μαλλί,κομμωτηρίου είναι μόνιμα.Ένας ξεμαλλιασμένος πουθενά.Τι κι αν φυσάει,το μαλλί τζάμι.Τι κι αν ξυπνάνε χάραμα;Το μαλλί ούτε πετάει,ούτε είναι πατικωμένο επειδή στραβοκοιμήθηκαν. Άσε το σεξ.Ότι κι αν κάνουν,το πρωί είναι κουκλιά όλοι. Οι γυναίκες φοράνε σουτιέν στον ύπνο;Από πότε;Άσε τα παπούτσια μέσα στο σπίτι. Βλέπεις την άλλη,κυρία.Κυκλοφορεί στο σπίτι με τα τακούνια.Πλάκα μας κάνουν;Όταν φοράω τακούνια, θα τα βγάλω πριν μπω σπίτι,στο ασανσέρ ακόμα. Αλλά και πάλι,ποιος φοράει παπούτσια μέσα στο σπίτι;Μόνο όταν έχω ξένο κόσμο θα βάλω,για να μην είμαι σαν το γύφτο. Αλλιώς γιατί; Θα έρθει φίλη για καφέ και θα βάλω τακούνια;Ή θα κυκλοφορώ με τις μπότες μέσα στο σπίτι; Σε τσαντίρι μένω;Άσε το άλλο.Πηγαίνουν σε εστιατόριο, δεν τρώνε. Πηγαίνουν σε μπαρ,δεν πίνουν. Πίνουν,δεν κατουριούνται. Δε διψάνε,δεν πεινάνε, δε μαγειρεύουν,δε συμαζεύουν,δεν καθαρίζουν.Αν έχουν παιδί,εκεί ξεχνάς ότι ήξερες ως τώρα. Δεν κλαίει,δεν κάνει τα πάντα χάλια όταν παίζει,δε σκορπάει τα παιχνίδια του όπου βρει, δε γκρινιάζει,είναι μόνιμα μέσα στην καλή χαρά.Του λες να κοιμηθεί και κοιμάται.Το αγκαλιάζει ένας άγνωστος κι αυτό χαμπάρι,ούτε να διαμαρτυρηθεί.Πολλές φορές βέβαια,ξεχνάς ότι έχουν και παιδιά,αφού τρέχουν με τις γκόμενες και το παιδί το βλέπεις 1 φορά το μήνα,λες και δεν υπάρχει.



Χάθηκε ο κόσμος να δείξουν ότι είναι φυσιολογικοί άνθρωποι;Με κουζίνα άνω κάτω γιατί μόλις μαγείρεψαν,με σπίτι μπουρδέλο γιατί όλη μέρα τρέχουν;Με παντόφλες στο σπίτι γιατί τα τακούνια τους σακάτεψαν τα πόδια;Με μαλλί ανάστατο όταν ξυπνήσουν;
Καλά το έλεγε η Ακρίτα.Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σποτ.Να καθαρίζω την κουζίνα φορώντας τα καλά μου ρούχα και δωδεκάποντες γόβες,να είμαι μέσα στην καλή χαρά όταν το παιδί μου έχει κυλιστεί στη λάσπη και μου δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσω νέο απορρυπαντικό,να τρώνε οτιδήποτε τους σερβίρω στο πιάτο χωρίς να μουρμουρίζουν κι άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Δεν πάμε καλά...

Σαββατιάτικο ξεσάλωμα

Διάβασες και χάρηκες κι εσύ.Τι νόμιζες;
Ούζα,κραιπάλες και πενιές;Μέγα λάθος.
Υπάρχει,ανίδεε άνθρωπε,καλύτερος τρόπος να περάσεις το Σαββατόβραδό σου.
Ρώτα με να σου πω.Μοναδική εμπειρία,αλλά δεν τη συστήνω σε κανέναν.
Τη κρατάω για την πάρτη μου.Μοναχοφαγού.
Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι...

Ώρα 18:30,χτυπάει τηλέφωνο

-Έλα τι κάνεις;
-Καλά,χαζολογάω,εσύ;Σου πέρασε ο χθεσινός πυρετός;
-Όχι,χειρότερα είμαι.Θέλω να δεις κάτι στο ίντερνετ,μπορείς;
-Ναι μαρή,πες τι θες.Για το σεμινάριο είναι;
-Καμία σχέση.Θέλω να βρεις,αν μπορείς,ποια είναι τα συμπτώματα της γρίπης των χοίρων.
-Πέρα από τη βλακεία στον εγκέφαλο,που το έχεις ήδη;
-Ναι ρε,μη με δουλεύεις.Δες αυτό και κάτι ακόμα.Ποιας αρρώστιας τα συμπτώματα, είναι ο ακατέβατος πυρετός και ο πόνος στον αυχένα.
-Καλά,θα το δω και θα σου πω.

Μετά από λίγο,της τηλεφωνώ.

-Μαρή λολή,εδώ λέει ότι είναι συμπτώματα της μηνιγγίτιδας.
-Κάτι τέτοιο θυμόμουν κι εγώ από τη σχολή.
-Έχεις εσύ μηνιγγίτιδα;
-Δε νομίζω.
-Τι δε νομίζεις βρε;Που κάθεσαι στα ρεύματα με βρεγμένο κεφάλι και μετά απορείς που πονάς και δε μπορείς να κουνηθείς.
-Λέω να πάρω αντιβίωση,να μου φύγει ο πυρετός.Έχω αρχίσει να πέφτω πάλι.
-Έκανες διάγνωση μόνη σου και θα πάρεις αντιβίωση;Πάνε σε κανένα νοσοκομείο να δεις τι έχεις κι άσε τις μαλακίες.
-Δε θέλω να πάω,εφημερεύει το Α και δεν έχω ακούσει καλά λόγια για το Παθολογικό.Θα πάρω αντιβίωση.
-Κάτσε να ψάξω.Σίγουρα αυτό εφημερεύει;...Μαρή και το Β εφημερεύει.Άντε πάρε τα ποδάρια σου και πάνε.Μην κάνεις χαζά.Κι άσε τις αντιβιώσεις.
-Καλά,θα δω.
-Σήκω και πήγαινε χαζή,θα σε πάρω τηλέφωνο να μου πεις τι έγινε.

Δυο λεπτά μετά,της τηλεφωνώ πάλι.

-Ακόμα εκεί είσαι μαρή;Έρχομαι από κάτω.Μπορείς να οδηγήσεις ή να σε πάω;
-Όχι,πήρα χάπι για να πέσει ο πυρετός.Τι θα έρθεις να κάνεις;Θα πάω είπαμε.
-Θα 'ρθω να σου σπάω τα νεύρα.Σε πέντε,θα 'μαι από κάτω.



Μαζευτήκαμε,πήραμε θάρρος και πήγαμε στο εφημερεύον.
Πανικός,κλειστοφοβία,το ασανσέρ δε λειτουργεί.
Όλοι μαζεμένοι σε μια αίθουσα.Όλοι πονεμένοι,όλοι με μια φάτσα λύπησης.
Παίρνουμε χαρτάκι με νουμεράκι,89 εμείς,62 εξέταζε εκείνη την ώρα.
Μέσος όρος αναμονής,42 λεπτά (τώρα εσύ το πίστεψες,ξέρω).
Πρέπει να περάσουν 27 νοματέοι πριν από μας.
Ο πίνακας με τα νούμερα απέναντι.Ορθοπεδικό,Χειρουργικό,Παθολογικό και Καρδιολογικό.
Κάνει περίπου 30-45 λεπτά,να αλλάξει το νούμερο.Μην κάτσεις να υπολογίσεις,χαμένος θα βγεις,ούτως ή άλλως.
Στην αίθουσα επικρατεί αναμπουμπούλα.Κόσμος μπαίνει, κόσμος βγαίνει,όλοι πονάνε και κάπου διαφορετικά.Κάποιοι έχουν πιάσει 2 και 3 θέσεις κι έχουν ξαπλώσει.60άρηδες κι 70άρηδες,2-3 γιαγιάδες,5-6 γύρω στα 25-30.Μέσος όρος ηλικίας 55-60 (αργότερα ανέβηκε,πλάκωσαν τα ΚΑΠΗ και χάσαμε τη μπάλα).
Βρίσκουμε θέσεις και καθόμαστε.Χαλαροί είμαστε,όσο μπορείς κάτω από αυτές τις συνθήκες.Εκείνη έχει πυρετό και ζεματάει,εγώ λέω μαλακίες για να περάσει η ώρα.
Η τηλεόραση είναι ανοιχτή και έχει τον Βουτσά σε εκείνη την ταινία που πουλάει υφάσματα κι έχει(ή θα 'θελε να έχει,δε θυμάμαι) γκόμενα την Καραγιάννη.Η ένταση της τηλεόρασης στο φουλ,ο κόσμος εξακολουθεί να γεμίζει την αίθουσα με ρυθμούς τρελλούς, ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του κι η Καραγιάννη χορεύει και τραγουδάει.
Το ρολόι της αίθουσας δείχνει 10 παρά 20 (είναι 19:30).
Έρχεται ένα ζευγάρι και κάθεται δίπλα μας.Αυτή είναι ο αρχηγός της φαμίλιας,κάνει μπαμ από μακριά.Κι αρχίζει τα τηλέφωναααα.Πήρε το μισό σόι της,να τους πει τι έκαναν την εβδομάδα που πέρασε.
-Έλα βρε Τάκη.Ναι σου λέω,είμαστε στο νοσοκομείο.Όλη τη βδομάδα τρέχαμε.Έχει δέκα μέρες που η γαστρεντερίτιδα μας έχει θερίσει.Ναι σου λέω,όλους,τον ένα πίσω από τον άλλον(σ'αυτό το σημείο, μετακινηθήκαμε όλοι μια θέση μακριά της).Και τώρα ήρθαμε εδώ,γιατί δεν αισθανόταν καλά ο Λάκης και ήρθαμε για να τον εξετάσουν.

Η γυναίκα μιλάει πολύ δυνατά,μας έχει σπάσει τα νεύρα.Πιθανώς ο Τάκης να την άκουγε και με κλειστό τηλέφωνο.Στο μεταξύ έχουμε φτάσει στο 68 σε μισή ώρα.Αρχίσαμε να ελπίζουμε.Και κάπου εκεί,το κοντέρ άρχισε να αλλάζει κάθε 40 λεπτά.Ευτυχώς ο πυρετός έπεσε.Το ίδιο κι η θερμοκρασία στην αίθουσα.

-Έπεσε ο πυρετός σου.
-Κι εσύ που το ξέρεις;
-Άρχισα να κρυώνω.Με τον κλιματισμό στο φουλ,λογικό.Πριν ερχόμουν πιο κοντά και με ζέσταινες.Τώρα που έπεσε,παγώνω.
-Κι εγώ το ίδιο.Άσε που αισθάνομαι ένα ρεύμα να πέφτει πάνω μου(κοιτάει επάνω).Να δες, ακριβώς πάνω μου έρχεται.Έτσι ήταν και στο λεωφορείο προχθές.Ο κλιματισμός έβγαινε από τις άκρες κι επειδή καθόμουν στο παράθυρο,έπεφτε κατευθείαν πάνω μου.
-Κατά τα άλλα έχεις τη νόσο των χοίρων.Κάτσε κι άλλο κάτω από κρύο αέρα,να δεις αν μετά θα μπορείς να κουνηθείς ή όχι.
-Γιατί τώρα μπορώ;Μονοκόμματα γυρίζω,πονάει ο αυχένας μου.Μέχρι ένα σημείο γυρίζω.Κι αυτό το μαραφέτι,πέφτει ακριβώς εκεί.
Σηκώνονται δυο,τσουπ στη θέση τους εμείς.
-Εδώ δεν έχει τρύπα,έλα.Το ταβάνι στη θέση του.
-Και καλά να ήμουν,με τον κλιματισμό στο 10,πάλι γιατρό θα χρειαζόμουν.

Αρχίσαμε να περιεργαζόμαστε το χώρο.Κάπως έπρεπε να περάσει ή ώρα.
-Μέχρι εκεί κάτω βλέπεις;(μου δείχνει το τέλος του διαδρόμου)
-Γιατί εσύ δε βλέπεις;
-Σα να κατουριέμαι,βλέπεις τι γράφει η πινακίδα εκεί κάτω;
-Κάτσε γιατί είναι και μακριά.Χώρος πρέπει να λέει.Χώρος...ανανήψεως;Ή αναλήψεως;
-Τι λες μαρή;Αναλήψεως;
-Ξέρω 'γω,αν δεν πιάσει η ανάνηψη,έχει ανάληψη.
-Αποκλείεται να λέει αυτό.Όπως και να 'χει πρέπει να βρω τουαλέτα,κατουριέμαι.

Γυρνάει ο διπλανός κύριος και μας λέει που είναι η τουαλέτα.Σχολιάζει κι αυτά που λέγαμε κι εμείς μένουμε μαλάκες.
-(ψιθυριστά της λέω)Να προσέχεις τι λες,όλοι εδώ έχουν τα αυτιά τους.
-Το πρόσεξα.
Έρχεται ένα ζευγάρι με ένα κοριτσάκι,είναι δεν είναι 4 ετών.Γλυκύτατη,αλλά αεικίνητη. Πηγαινοέρχεται ασταμάτητα,μιλάει συνέχεια,γελάει και παίζει με την τσάντα της.Ξεχνιόμαστε για λίγο.Τα νούμερα έχουν κολλήσει.Κοιτάω προς τα έξω για να μη βλέπω το κοντέρ και αγχώνομαι.Περνάει ένα φορτηγάκι.Γράφει "Αρδεύσεις,αντλίες, βιντεοσκόπηση δικτύων".
-Τι θα πει αυτό;Καταγράφουν τους σωλήνες;Θα βγάλουν πόδια και θα φύγουν;
-Μπορεί να καταγράφουν τη ροή του νερού,ποιος ξέρει;
Περνάει κι ένα φορτηγάκι γραφείου τελετών.
-Τι κάνουν αυτοί εδώ;
-Ποιοι;
-Το γραφείο τελετών.
-Μπαμπούλας,μπαμπούλας;Εσύ τι λες να κάνουν;Πεθαίνει κάποιος και έρχονται να τον πάρουν.Λες να τον στέλνουν σπίτι με ταξί και να τον μαζεύουν από κει μετά;
-Που να ξέρω.Ρώσικα γράφει πάντως.

Έχει περάσει ήδη μιάμιση ώρα κι έχουμε αρχίσει τις βλακείες.Η κατάσταση δεν παλεύεται πλέον.
-Μήπως να παραγγείλουμε καμιά πίτσα;Δεν έχω φάει τίποτα από το πρωί.
-Γιατί δεν έφαγες όταν γύρισες σπίτι;
-Είχα πυρετό ρε 'συ,δεν είχα όρεξη να φάω.Χάπι ήθελα να πάρω.
-Τότε καλά να πάθεις.Θες να πάρω τον αδελφό σου τηλέφωνο να φέρει τίποτα να φας;
-Τίποτα να βάλω να φέρει.Έχω ξεπαγιάσει.Τα νούμερα κόλλησαν πάλι.Τόση ώρα στο 72 είναι.Όλα αλλάζουν.Εκείνο το ορθοπεδικό έχει ξεσκιστεί.
-Να σου δώσω μια στον αυχένα,να πάρεις και για αυτό νούμερο;
-Και δεν το λες τόση ώρα;Θα είχαμε μπει ήδη.Θα του έλεγα ότι έχω πρόβλημα στον αυχένα και ότι ανέβασα και πυρετό.Τσουπ!Θα με έστελνε δίπλα στο παθολογικό.
-Με την καρδιά δεν έχεις κανένα πρόβλημα;
-Μπα,ατύχησα.Ούτε χειρουργικό έχω.
-Τι αγχώνεσαι;Ακόμα 10 παρά 20 είναι.

Το κρύο συνεχίζεται,έχει έρθει μια γιαγιά που μας έχει σπάσει τα νεύρα.Πήρε το 110 και θέλει να μπει άμεσα στο παθολογικό γιατί έχει πρόβλημα.Σ'αυτό θα συμφωνήσω.
Αλλά ο παθολόγος δε μπορεί να της το λύσει,κανένας δε μπορεί,είμαι σίγουρη.Ακόμα κι ο άντρας της,την κοιτάει απαθέστατος την ώρα που αυτή κράζει τη νοσοκόμα,που δεν την αφήνει να περάσει να τη δει ο γιατρός.Εμείς δεν υπάρχουμε.Εννοείται.
Έχουμε σκυλοπαγώσει.

-Μήπως να του τηλεφωνήσεις;
-Γιατί τι θες;
-Να μας φέρει κανένα σάλι,πάγωσα.
-Ψάρι;Τι να το κάνεις;
-Ναι βρε.Μια τσιπούρα τη θέλω τώρα.



Έρχεται μια παρέα 60άρηδων.Η μια από αυτές,έχει δει το γιατρό,έχει κάνει εξετάσεις και περιμένει να την ξαναφωνάξουν για να της δώσουν αγωγή.Συζητάει τα αποτελέσματα με τις φίλες της και λέει ότι τα ευρήματα είναι φυσιολογικά.

-(ψιθυριστά της ξαναλέω)Αφού δε βρήκαν αρχαιολογικά,πάλι καλά.
-Σκάσε,θα σ'ακούσει!
-Χλωμό.


Με τα πολλά,φτάνουμε στο 86.Έχει έρθει πάρα πολύς κόσμος στο μεταξύ.Η γιαγιά έχει πάει 4 φορές στη νοσοκόμα,για να τη δει ο γιατρός νωρίτερα αφού δεν είναι καλά κι έχει πέσει το ζάχαρό της και χρειάζεται ινσουλίνη και πότε θα την πάρει αφού περιμένει...και μας έχει πρίξει το συκώτι.Τελικά τη στήνει έξω από το παθολογικό, στην πόρτα,να φάει τη σειρά κάποιου.Όσο πλησιάζουμε εμείς,την παρατηρώ,μην κάνει καμιά κίνηση και βγούμε στα κανάλια.Η ώρα είναι όντως 10 παρά 20(και στα δικά μας ρολόγια και στο σταματημένο).Κατά τις 10 και 20, το κοντέρ δείχει 89.Πάρτυ!

-Δεν πιστεύω να πέρασε η γριά,θα τη σκίσω σα σαρδέλα και θα βγω να παίξω μπάλα!
-Στην πόρτα είναι,γελιέται αν νομίζει ότι θα της δώσω τη σειρά μου.Κατά τα άλλα δεν είναι καλά.Έχει μια ώρα που μαλώνει με τις νοσοκόμες.Πάω!

Μετά από μισή ώρα,βγήκε και πήγε για εξετάσεις.Για να μην πολυλογήσω κι άλλο (και τελειώσει και το blog),η διάγνωση ήταν πνευμονία.Βρήκαν και μια σκιά στον πνεύμονα, της έδωσαν αντιβίωση και έχουν ραντεβού σε μια εβδομάδα για επαναληπτικές.Στις 12 φτάσαμε σπίτι.Από τις 19:30.Αθάνατα ελληνικά νοσοκομεία.Αν και διατηρώ επιφυλάξεις, νομίζω ότι αλλού είναι ακόμα χειρότερα.

Χλωμό το βλέπω να ξαναπάω την άλλη εβδομάδα,λίγο ακόμα και θα χρειαζόμουν εγώ γιατρό. Κι άντε περίμενε 27 άτομα και 4μιση ώρες...

Τσιμισκή Αεροδρόμιο

Γίνεται να φεύγει ο κόσμος πιο συχνά στα εξοχικά του και στις βίλες του;
Πολύ θα το χαρώ!
Κάθε μέρα,τρώω την κίνηση της αρκούδας μέχρι να πάω κέντρο.
Σήμερα το πρωί,ακόμα και ελικόπτερο προσγειωνόταν στην Τσιμισκή.
(Δεν έχω,αλλά αν είχα,μια χαρά θα μου καθόταν να είμαι κάτω σε 5 λεπτά).
Αν εξαιρέσεις τους 10 κλασικούς μαλάκες που δημιουργούσαν κίνηση στην Όλγας,λες και έβγαλαν το κάρο τους βόλτα για να πάρει αέρα,ψυχή δεν κυκλοφορούσε.Σε όλη τη διαδρομή, από Καλαμαριά ως το κέντρο,είχε αμέτρητες θέσεις πάρκινγκ (ακόμα και η Μπότσαρη, κοντά στη Δελφών,εκεί κι αν απόρησα,πρέπει να έφυγαν όοολοι για τριήμερο).
Φτάσαμε γρήγορα στην Άθωνος,παρκάραμε αμέσως μόλις πήραμε τη στροφή,μιλάμε για χλιδή.
Πότε θα το ξαναδώ αυτό...Στους δρόμους δεν είχε καθόλου κόσμο,ακόμα και στην Αριστοτέλους,ήταν δεν ήταν 5 παιδιά να τρέχουν.Ανεβοκατεβήκαμε περπατώντας όλη την Τσιμισκή,στα πεζοδρόμια κανένας,παρκαρισμένος κανένας,3-4 αυτοκίνητα σε κάθε φανάρι. Έτσι μάλιστα,το φχαριστήθηκα!Καθίσαμε για ουζάκι στα Λαδάδικα (μας πιάσανε λίγο τον πισινό αλλά δε θα το αναλύσω),όλα μια χαρά.Αυτή ήταν μια τέλεια Κυριακή στο κέντρο.




Μια άσχετη απορία έχω.Γιατί έχει γεμίσει ο τόπος αμερικανάκια με ξυρισμένο κεφάλι; Όπου κι αν πας,μπροστά τους θα πέσεις.Και πάνε και με τη ντουζίνα,θες δε θες θα τους προσέξεις.Πως είναι οι πεζοναύτες που βλέπεις στις ταινίες; Έτσι,αλλά στο πιο νέο. Μπας και ξεφόρτωσαν κανένα πλοίο και ξαμολήθηκαν όλοι στο κέντρο;Κι είναι όλοι ίδιοι, λες και τους έβγαλαν με καρμπόν.Ίδιο στήσιμο,ίδιο ύψος,ίδιο κούρεμα(μάλλον το ξύρισμα ταιριάζει πιο πολύ,αφού όλοι είναι με την ψιλή κουρεμένοι).
Θα ψάξω να διαβάσω καμιά είδηση μήπως και μου λυθεί η απορία.
Άρχισαν ήδη και τα μετεκλογικά παράθυρα και τις ανούσιες συζητήσεις του πάνω κάτω και δε μπορώ καθόλου.Θα μας πρίζουν για μέρες...
Και που πήγα να ψηφίσω,πολύ τους ήταν!

Βότσαλα και κύματα

Ξέρω ότι εμείς οι γυναίκες,όταν το θέλουμε ,μπορούμε να γίνουμε πολύ γουρούνια.
Ενίοτε επιβάλλεται κιόλας,για να μη μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Αλλά τώρα που καλοκαίριασε και αρχίσαμε να πετάμε γαμπίτσες και δαχτυλάκια έξω,πρέπει να προσέχουμε κάποια πράγματα.Μπορεί οι άντρες να μην τα προσέχουν όλα,πράγμα που πλέον έχει αρχίσει να αλλάζει ευτυχώς,εμείς όμως επιβάλλεται να είμαστε αψεγάδιαστες.
Δεν εννοώ να έχουμε αναλογίες μοντέλου ή να βγαίνουμε έξω στις 7 το πρωί με την δωδεκάποντη(το τι βλέπω πριν πάω στη δουλειά,δεν περιγράφεται).Μπορείς όμως να φροντίσεις λίγο παραπάνω τον εαυτό σου κι ας μην έχεις τα πόδια της Σκλεναρίκοβα.
Φτέρνες!Φτέρνες!Φτέρνες!Όσες φορές και να το γράψω,δε φτάνουν.Βλέπω "κυρίες" (με το μυαλό τους),να φοράνε μια σούπερ γουάου φούστα,με καταπληκτικό πουκαμισάκι και τέλειο πεδιλάκι.Μαλλί κομμωτηρίου,βάψιμο μοντέλου και φτέρνα μαύρη!Που πας καλή μου;Ξέρω ότι όλο το χειμώνα,αναγκαζόσουν να κρύψεις αυτήν την ομορφιά επειδή είχε κρύο.Τώρα που σκάει ο τζίτζικας,χάθηκε ο κόσμος να πάρεις μια ελαφρόπετρα και να καθαρίσεις λίγο την πατούσα σου;Έλεος!Το σιχαίνομαι αυτό,είναι ότι πιο αποκρουστικό.Για να μην αναφέρω τις επισκέψεις σε μανικιουρίστα - πεντικιουρίστα,μόνο για τα νύχια των χεριών.Δάχτυλα έχεις και κάτω, αυτά δεν αξίζουν την προσοχή σου;Κι αν δε θες να ασχοληθείς και να φαίνονται τουλάχιστον αξιοπρεπή,μην το φοράς το καημένο το πεδιλάκι.Είναι κρίμα κι άδικο για όλους όσους θα το δουν και θα φρικάρουν.
Πεδιλάκι 200 ευρώ,με μαύρο νύχι και μαύρη φτέρνα;
Δε λέει.
Είμαι και σε επικίνδυνη ηλικία...

Ανέκδοτο ακατάλληλο για ανηλίκους

Έχω λιώσει στο γέλιο.Κι επειδή διανύουμε δύσκολους καιρούς (από πάντα), λέω να σας διασκεδάσω λίγο.Ακολουθεί ανεκδοτάκι πονηρό αλλά κορυφαίο.

Η μαμά περνάει έξω από το δωμάτιο της κόρης της και ακούει από μέσα
ένα περίεργο βουητό.Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα...Η κόρη της "παίζει"
με ένα δονητή...

"Τι κάνεις εκεί κορίτσι μου;"ρωτάει σοκαρισμένη.

"Μαμά σε παρακαλώ" απαντά εκείνη, "είμαι 45 χρονών ανύπαντρη γυναίκα και αυτό εδώ το πραγματάκι είναι ο σύζυγος που δεν είχα ποτέ.Σε παρακαλώ βγες έξω"!


Την επόμενη μέρα καθώς μπαίνει στο σπίτι ο πατέρας, ακούει τον ίδιο θόρυβο από το δωμάτιο της κόρης του.Χωρίς να ξέρει, μπαίνει κι αυτός μέσα στο δωμάτιο και τσακώνει την κόρη του να ξαναπαίζει με το ηλεκτρικό "φιλαράκι" της...Σοκαρισμένος κι αυτός ρωτάει τι κάνει εκεί πέρα..

"Μπαμπά σε παρακαλώ" απαντά εκείνη, "είμαι 35 χρονών ανύπαντρη γυναίκα και αυτό εδώ το πραγματάκι είναι ο σύζυγος που δεν είχα ποτέ.Σε παρακαλώ βγες έξω"!



Μερικές μέρες αργότερα η γυναίκα επιστρέφει από τα ψώνια.
Καθώς μπαίνει μέσα στο σπίτι ακούει το ίδιο περίεργο βουητό, πιο δυνατό από ποτέ, να έρχεται από το καθιστικό.Τρέχει στο καθιστικό και βλέπει τον άντρα της να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση με τη μπύρα στο χέρι και δίπλα στον καναπέ ο δονητής να πάλλεται πέρα-δώθε σαν τρελλός...



"Τι κάνεις εκεί ρε καραγκιόζη";;;ρωτάει απορημένη.

"Τι θες μωρέ;"απαντά ο σύζυγος.

"Βλέπω Champions League με το γαμπρό μου!"