W.A.S.P. - Crazy

You look at me and dream that you want me
Love's a lie that claims to be lonely
No you're never gonna see
No I'm never gonna be what you want me
No I'm never gonna feel, all you're ever gonna be is insane if you want me

You gotta be crazy to say you love me
No I don't wanna no no no
I don't wanna
I'm never letting you say, say you love me
No I don't wanna no no no
Never ever let it show, no no

The hearts are wicked wild
Oooh, you can't hold me
Oooh, lie to yourself
And you think that you want me
No you're never gonna see, no I'm never gonna be
What you want me
No I'm never gonna feel, all you're ever gonna be is insane if you love me



Oooh yeah
Uuuuh
Not that you want
Never gonna be
Never gonna see
I'm not...uuuh.. what you want
I'm never gonna be, no you're ever gonna see
I'm never gonna be what you want me



No don't ever tell me
Don't ever tell me no, no no I
Uuu I said I'm no lie
Ooooh, I don't wanna know
I don't wanna know

Πλησιάζει η ημερομηνία και για το νέο cd και για την εμφάνισή τους εδώ.
Μια γεύση από το Babylon.
Προλαβαίνω να σινιαριστώ για τη συναυλία...



Καλημέρααααα
και καλή εβδομάδα...

Ερμιόνη Αργολίδας

Δεν τη γνώριζα,αγνοούσα την ύπαρξή της,το ομολογώ.Πιθανό να μην πήγαινα και ποτέ, η Θεσσαλονίκη είναι πολύ μακριά για να πεταχτούμε για σουκού. Παρ'όλα αυτά,αυτή τη φορά κατεβήκαμε για το γάμο ενός φίλου. Με μια στάση 45 λεπτών στην Κόρινθο, ήμασταν σε 8 ώρες στην Ερμιόνη. Πιάστηκε ο πισινός μου στο αυτοκίνητο,αλλά άξιζε τον κόπο.
Αν δεν έχετε πάει, να πάτε. Υποθέτω ότι το καλοκαίρι γίνεται της κακομοίρας εκεί, είναι και 2 ώρες και κάτι από την Αθήνα. Σαν τη Χαλκιδική για μας (με την κίνηση που έχει,τις θες τις 2 ώρες). Μερικές φωτογραφίες να πάρετε μια ιδέα.



Κατά τις 6 το απόγευμα,λίγο έξω από το κέντρο,το λιμάνι,πες το όπως θες.



Ανατολή από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου,στις 7:30 περίπου.



Βράδυ Σαββάτου,περιμένοντας τη νύφη και κάνοντας προσευχές να μη βρέξει.Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και όπως είπε κι ο καλός μου,είναι λες και θα βγει ο Δίας να σου ρίξει κεραυνό!Ευτυχώς τη γλυτώσαμε τη βροχή τελικά.Μετά το μυστήριο έριξε καρέκλες,βεβαίως βεβαίως.



Δύση του ηλίου,η Ερμιόνη από το εκκλησάκι του Άγιου Γεράσιμου.




Λίγο νωρίτερα,πάλι από το εκκλησάκι,μας άρεσε πολύ η θέα από 'κει πάνω,φαίνεται ε;




Με τον ουρανό και τα σύννεφα έχω ένα πρόβλημα,τι να κάνω.Πάλι καλά που συγκρατήθηκα και δεν έβγαλα πολλές,αλλιώς θα είχα τιγκάρει τη μηχανή στα σύννεφα.



Προσπάθησα να βγάλω μια καλλιτεχνική φωτογραφία.Δεν ξέρω αν τα κατάφερα,στην πραγματικότητα ήταν πολύ πιο όμορφα.Μέσα στα δέντρα και γύρω γύρω η θάλασσα.



Για του λόγου το αληθές,αυτό είναι το δάσος της προηγούμενης φωτογραφίας. Κάνεις περίπατο,πηγαίνεις γύρω γύρω και ξαναγυρνάς εκεί που άρχισες.

Στο γυρισμό περάσαμε κι από το Ναύπλιο.Ωραία ήταν,αν και δεν πρόλαβα να δω πολλά. Θέλει χρόνο να ανέβεις,να κατέβεις,να γυρίσεις.Την επόμενη φορά.
Το επόμενο ταξίδι λογικά θα είναι στο Πήλιο.Έχω πάνω από ένα χρόνο να πάω, θα μου βάλουν απουσία.Ένα ουζάκι επιβάλλεται...

Καλό χειμώνα να έχουμε!

Μην πυροβολείτε τη χαρά μου

Πριν 20 χρόνια πήγα στην πρώτη μου συναυλία. Με πήρε η αδερφή μου από το χέρι και πήγαμε στο Βασίλη. Στο Ρεξ στην Όλγας. Θυμάμαι ακόμα τον κόσμο και το σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ’ακούμε»,που κρατάει μέχρι σήμερα. Θυμάμαι το πάθος του στη σκηνή, το απίστευτο τρέξιμο δεξιά αριστερά, το στριμωξίδι. Από τότε τον έχω δει πάρα πολλές φορές. Σε συναυλίες κυρίως,τα σχήματα δεν ανέβαιναν εδώ συχνά.Τώρα τελευταία που ξανακόλλησαν με τον Ζουγανέλη και τον Μπουλά,πήγα δυο φορές. Η πρώτη ήταν στην Πύλη.Ήταν κάπως περίεργα να τους βλέπω σε σκηνή μπουζουξίδικου, όπως και το απίστευτο στριμωξίδι. Η δεύτερη φορά στο Μύλο,ήταν ακόμα πιο περίεργη. Είχαν μαζί τους και τον Καλυβάτση, που ήταν εντελώς παράταιρος.Δε μου άρεσε ιδιαίτερα,ειδικά τη δεύτερη φορά που βγήκε. Είπε 2-3 δικά του και μετά άρχισε τα πανηγυρτζίδικα. Λαϊκά, ζειμπέκικα,ότι θες. Καμία σχέση με το Βασίλη που ξέρω. Όχι ότι δεν έχει πει κι αυτός μαλακίες, στο βωμό του έντεχνου και σοβαρού τραγουδιού.Τα παλιά του όμως είναι άπαιχτα και τα ξέρουν κι όλοι. Ένα φεγγάρι είχε κολλήσει και δεν τα έλεγε, προτιμούσε τα νεότερα, βλέπε από Σφεντόνα και μετά. Αλλά τώρα ευτυχώς τα τιμάει και τα λέει.



Την Τετάρτη ήταν στη ΔΕΘ και πήγα. Άνοιξε τη συναυλία ο Κώστας Γαλίτης,ο οποίος είναι σούπερ τελικά κι ας μην τον είχα ξανακούσει. Είπε το Moonchild κάποια στιγμή και ήταν πολύ πολύ καλός, έχω κολλήσει και με το τραγουδάκι τελευταία και την καταβρήκα.




Η Σοφία Στρατή είναι συμπαθητική με καλή φωνή αλλά όχι κάτι το καταπληκτικό (είπε το You shook me all night long,μετά τους ACDC ήταν σκέτη αποτυχία). Μετά βγήκε ο Βασίλης. Σε γενικές γραμμές, είπε γνωστά τραγούδια, αν εξαιρέσεις δυο από το νέο δίσκο, ο οποίος δε μου άρεσε, μέτριος προς αδιάφορος είναι. Δεν τραγούδησε πολύ, καμιά ώρα σύνολο. Παρ’όλα αυτά,τραγουδήσαμε, χτυπηθήκαμε, μια χαρά. Μετά από τον εγκλεισμό των δεκαπέντε ημερών, ήταν το καλύτερο.



Τώρα περιμένουμε να έρθει ο Νοέμβρης για τους WASP. Να τους δω, να μου φύγει ο καημός. Ήθελα να πάω και στους ARCHIVE το προηγούμενο σκ αλλά ήμουν Πελοπόννησο οπότε ατύχησα.Τα καλύτερα έρχονται...