Κι εκεί που περίμενα υπομονετικά τη σειρά μου στο ταμείο,γυρνάω και βλέπω μια γνωστή φυσιογνωμία. Γνωστή τρόπος του λέγειν,είχα 21 χρόνια να τη δω, αλλά την αναγνώρισα. Κι επειδή η μνήμη μου είναι γεμάτη με πληροφορίες (άχρηστες και μη),τη θυμήθηκα αμέσως.Η κολλητή μου στο δημοτικό.Δεν άλλαξε και πολύ φατσικά,από τότε. Τρελλή κατάσταση.Μου ήρθε στο μυαλό ένα τραγούδι που λέει "Κι άμα δω κανένα φίλο, τρέμω μη με θυμηθεί".'Οχι ότι έτρεμα κιόλας,αλλά και το γεια μου φαίνεται χαζό μετά από διακόσια χρόνια κενού. 'Ασε που δε νομίζω να με θυμόταν,δεν έχουν όλοι το δικό μου μνημονικό.Θυμάμαι πριν από 5 χρόνια περίπου,σε μια χριστουγεννιάτικη μάζωξη, επαγγελματικής φύσεως,είδα μια άλλη συμμαθήτρια από το δημοτικό.Κι όταν πήγε να συστηθεί και της είπα ότι την ξέρω ήδη,με κοιτούσε σα χαζή. Από το πρωί πάντως,είχα στο νου μου και μια άλλη φίλη από τα παλιά. Για την ακρίβεια,ξύπνησα με την έννοια της κι ας έχω ... μμμ ... 15 χρόνια να τη δω.Την είδα στον ύπνο μου.Τρώω τέτοιες φλασιές ώρες ώρες, ότι θυμάμαι χαίρομαι,που λένε. Facebook δεν έχω, ούτε και θα κάνω, αλλά έχω βρει κόσμο και κοσμάκη εκεί μέσα.Τυχαία και ηθελημένα.Με μια φωτογραφία δεν κερδίζεις και τίποτα, αλλά βλέπεις πως έχει εξελιχθεί ο καθένας, με το πέρασμα του χρόνου. Μια φίλη, ένας πρώην,ένας κολλητός από τα παλιά. Θυμάμαι μια φορά που συζητούσαμε με μια παλιά φιλενάδα, τι απέγινε ο ένας και ο άλλος, ποιος έκανε τι, ποιος παντρεύτηκε, ποια με ποιον και τέτοια χαζά. Κι όταν βρήκαμε κάποιους και τους είδαμε, πάθαμε πλάκα, πιθανώς κι εκείνοι αν μας δουν, το ίδιο θα πάθουν. Αυτό που με ανησυχεί καμιά φορά, είναι η επανάληψη της ζωής. Όταν ήμουν πιο μικρή, οι γονείς μου βρίσκονταν με κάποιους συμφοιτητές ή φίλους από τα 16 και μετά στο σπίτι, τους άκουγα να λένε αυτά που λέμε εμείς τώρα. Και θυμάμαι κυρίως τις απώλειες που μετρούσαν και δε μπορούσαν να το χωνέψουν. Για μας,για την ώρα δεν παίζει τέτοιο ενδεχόμενο,εύχομαι τουλάχιστον. Αλλά με ανησυχεί ως γεγονός,το ότι τα άσχημα μαθαίνονται πιο εύκολα από τα καλά.Λες και δε μας νοιάζει η ευτυχία του άλλου,έστω κι πέρασαν διακόσια χρόνια.
Υποθέτω όμως,ότι όσοι χάθηκαν από την καθημερινότητά μας,στο πέρασμα του χρόνου, χάθηκαν γιατί δεν υπήρχε πια αυτό που μας έδενε παλιότερα.Ότι κι όποτε κι αν ήταν αυτό.Άσε που πάντα πίστευα ότι αν θες κάποιον να τον βρεις,τον βρίσκεις.
Αυτό που έχω καταλάβει πάντως, είναι ότι όσο μεγαλώνω, βρίσκω πιο δύσκολα νέους φίλους.Για την ακρίβεια,δεν έχει τη διάρκεια που είχαν οι φιλίες μας παλιά. Θες το τρέξιμο,θες οι προτεραιότητες,οι φίλοι μένουν πίσω. Εδώ κάνουμε αμάν να βρεθούμε και οι δυο μας στο ίδιο σπίτι και να μην κοιμόμαστε...Και να φανταστείς ότι το "Κάπου θα συναντηθούμε" του Μηλιώκα με τη Γλυκερία,το θεωρούσα τρελλή υπερβολή όταν είχε βγει.Στο τέλος,μόνο στα σουμού,σε γάμους και σε κηδείες θα βλεπόμαστε...
Μεγαλώσαμε εμείς και μαζί μας μίκρυνε κι ο χρόνος....
