Γκομενικά

Γιατί μας ελκύουν οι άντρες,που δε μπορούμε να έχουμε;
Υπάρχει κάποιος λόγος;
Γιατί αυτούς που μας γουστάρουν σαν τρελλοί,τους έχουμε στο φτύσιμο;
Γιατί γουστάρουμε να παιδευόμαστε;Είναι στη φύση μας;Όπως λένε οι άντρες;
Δε λένε ότι είναι πολυγαμικά ζώα, ενώ εμείς σκέτο ζώα;Τι συμβαίνει;

Όσες φορές τα σκέφτηκα,με αφορμή τον εαυτό μου ή μια φίλη,άκρη δεν έβγαλα.
Δεν είναι φυσιολογικό πάντως.Να έχεις μια σχέση με έναν σωστό άντρα,που σε προσέχει, σε φροντίζει,σε αγαπάει κι εσύ να τρέχεις στην αγκαλιά του κακού παιδιού.

Του παντρεμένου,που θέλεις δε θέλεις,θα σου αφιερώσει ελάχιστο χρόνο.
Του αμετανόητα εργένη,που δε θα αλλάξει τίποτα στη ζωή του,επειδή εμφανίστηκες εσύ.
Του εραστή,που θα σε δει σαν πήδημα και μετά θα σου κουνήσει το μαντήλι.
Του πρώην,που για να έχει αυτόν τον τίτλο,κάποια μαλακία θα έκανε και τον έστειλες.

Ποιος ο λόγος λοιπόν;
Κάθεσαι και μιζεριάζεις και σκέφτεσαι τον χι άντρα,που θέλεις τρελλά,αλλά δε μπορείς να έχεις.Αφού το ξέρεις από την αρχή,ότι μέλλον δε θα υπάρξει,για να μη σου πω παρόν.
Γιατί ζορίζεσαι και χτυπιέσαι στα πατώματα;Και να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να βρεθεί στη ζωή σου,θα είναι για λίγο,για πολύ λίγο.Γιατί αυτό το λίγο,να σου κουμαντάρει τη ζωή;Ειδικά όταν για τον άλλον,δεν υπάρχεις.
Δεν υπήρξες ποτέ.

Είμαστε ανάποδες,δεν εξηγείται αλλιώς.
Οι άντρες που θυμάμαι με χαμόγελο και αναρωτιέμαι τι κάνουν στη ζωή τους,από το μακρινό παρελθόν μου,είναι αυτοί που μου έβγαλαν το λάδι.Αυτοί που δεν υπήρξαν ποτέ στη ζωή μου,αυτοί που μου μαύρισαν την ψυχή.Τους άλλους που με λάτρεψαν,που πέφταν στα πατώματα για μένα (2 ήταν,μη νομίζεις κανένα τρελλό νούμερο),δεν τους θυμάμαι ποτέ.Κι αν το κάνω,θα με πιάσουν τα γέλια ή θα σκεφτώ πόσο μαλάκες ήταν.
Μα δεν είναι φυσιολογικό αυτό!Είμαστε μαζόχες τελικά.Αν δε ζοριστούμε,δε μας αρέσει.

Πάλι καλά,που είμαι εκτός παιχνιδιού πλέον...Με τα μυαλά που κουβαλάω...

Ανάγκες

Χρειάζομαι

-Την ησυχία μου πάνω από όλα
-Χρόνο και κουράγιο να καθαρίσω/σκουπίσω/ξεσκονίσω/σφουγγαρίσω/γυαλίσω το σπίτι μου.
Κυρίως κουράγιο,εγχειρισμένη πολλά δε μπορώ να κάνω.
-Ένα λαχείο/λόττο/τζόκερ που κερδίζει,μπας και διαολοστείλω τα αφεντικά μου,που καθόλου δε σέβονται την κατάστασή μου (ψυχολογική και υγείας)
-Μια εποχή στα μέτρα μου,δηλαδή με ήλιο,χωρίς κρύο,χωρίς ζέστη,χωρίς ακραία καιρικά φαινόμενα
-Ένα σπίτι μεγάλο και ζεστό,πάνω στη θάλασσα,με τζάκι παρακαλώ,και χαλιά παχιά και κόκκινα παντού
-Συγγενείς που δε ζορίζουν/αγχώνουν/εκνευρίζουν/απαιτούν/παραπονιούνται
-Φίλους που είναι εκεί οταν δεν είμαι καλά και δε χρειάζεται να τους ειδοποιώ,βλέπε αυτούς που ήξεραν τα της εγχείρησης,αλλά με έγραψαν κανονικότατα
-Ένα κρεβάτι να την πέσω,το ούζο που ήπια με ζάλισε απίστευτα πολύ,είχα καιρό να πιω και τώρα το πληρώνω

Όχι άλλη μπούκλα

Είναι αλήθεια.Λίγο πριν πιάσεις κανέναν από το λαιμό,πας για αλλαγή στο μαλλί.Δεν ξέρω πως συνδέονται αυτά τα δύο.Το μόνο που θυμάμαι σχετικό,είναι έναν μαθηματικό μου στο λύκειο,που έλεγε ότι όσα πιο πολλά είναι τα μαλλιά σου,τόσο λιγότερα μυαλά έχεις.Αυτός ήταν φαλακρός όμως,οπότε μάλλον δεν ήταν αντικειμενική άποψη.
Κι άλλη αλήθεια.Μόλις πατήσεις το πόδι σου στο κομμωτήριο,αλλάζεις.Τι κι αν είσαι κρυψίνους και μυστικοπαθής στη ζωή σου;Εκεί μέσα η γλώσσα σου πάει ροδάνι.Ότι κι αν σε ρωτήσουν,θα το απαντήσεις.Ούτε στον εκατομμυριούχο τέτοιο πράγμα.Ακόμα κι εγώ,που δε μιλάω γενικότερα,εκεί μέσα κάτι παθαίνω.Την ώρα που με λούζουν ειδικά,ζήτα μου ότι θες. Όχι δε θα πω.Μόλις με παραλάβουν τα χέρια του μάστορα(δεν έχω ξαναδεί άντρα να λούζει, σήμερα πρώτη φορά),παραδίνομαι. Κλείνω τα μάτια και χαλαρώνω.Κι αυτός ο πιτσιρίκος,μια χαρά τα πήγε. Μασάζ στο κεφάλι, μπουγάδα στο μαλλί κι εγώ λίγο πριν το πρώτο όνειρο.Ήμουν κομμάτια και την ήθελα την ανανέωση. Κουρασμένη και τσιτωμένη, από το δρόμο τηλεφώνησα. Και 15 λεπτά μετά,ήμουν εκεί. Ούτε σπίτι δεν πήγα.Αλλά αποζημιώθηκα, παράπονο δεν έχω. Αισθάνομαι άλλος άνθρωπος τώρα. Ξαλαφρωμένη και ανανεωμένη. Καμιά αλλαγή τραγική δεν έκανα,μη νομίζεις. Ούτε τα βάφω,ούτε ανταύγειες κάνω,ακόμα και το κούρεμα το θυμάμαι 2-3 φορές το χρόνο.Αν ήταν όλες σαν εμένα,θα το έκλειναν το μαγαζί. Τι είναι κι αυτό βρε παιδί μου.Κάθε τετράγωνο έχει κι από δυο κομμωτήρια. Ασχολείται ο κόσμος τόσο πολύ με το μαλλί του;Περίεργο μου φαίνεται.
Εγώ πάλι,καμία σχέση. Σα να μην υπάρχει.Θα πάω, λίγο πριν πάρει φωτιά το κεφάλι μου από τα πιστολάκια. Λίγο πριν μαζεύω τα μαλλιά μου από το πάτωμα.Και τώρα τα χάνω,δεν το συζητώ,έχω γεμίσει το σπίτι μαλλί. Άσπρο το πάτωμα,μαύρο το μαλλί,πόσο να κρυφτεί; Νομίζεις ότι ξεμαλλιαζόμαστε κάθε μέρα. Αλλά δεν το θυμάμαι ρε συ.Πως είναι εκείνες οι κυριούλες,που πάνε κάθε Σάββατο κομμωτήριο;Καμία σχέση.Με βλέπει η κομμώτρια και κάνει πάρτυ. Κάθε φορά, με πιάνει στο μπιριμπίρι,να αλλάξω,να ανανεωθώ.Κάθε φορά λέω όχι,αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη.Χαρά στο κουράγιο της.
Θυμάμαι την εποχή του γάμου μου. Τρελλό γλέντι.Πήγα κι εγώ,σαν τις άλλες τις τρελλές νύφες,να κάνω δοκιμαστικό και καλά.Να δούμε πως θα τα χτενίσω.Κι αρχίζει το σόου.Τα λούζει,τα στεγνώνει κι αρχίζω να αφρίζω. Μπούκλες εδώ,μπούκλες εκεί.Και δως του να τα μαζεύει από 'δω,να πετάνε από 'κει,όλο το κεφάλι μου μια μπούκλα.Που πας καλή μου;Το είδα και σάλταρα.Μαζί κι η κομμώτρια.Μάταια προσπαθούσε να με πείσει να τα χτενίσω σαν κυρία.Ανένδοτη ήμουν.Την πολυπόθητη μέρα,αφού τα έκανε όπως τα κάνω πάντα (ίσια απλώς,χωρίς μπούκλες και πιασίματα και της Παναγιάς τα μάτια),με έβλεπε και δεν το πίστευε ότι θα πάω έτσι στην εκκλησία. Κάθε φορά που με βλέπει από τότε,αυτό θυμάται.Ή μάλλον δε θέλει να το θυμάται.Δεν το θεωρεί χτένισμα καν.Λες και πρέπει να βγω σα θείτσα από το κομμωτήριο,να γίνω αλλιώς για να θεωρούμαι νύφη.Σαν όλες τις λολές, που κατεβαίνουν από το αυτοκίνητο και κανείς δεν τις αναγνωρίζει.Λες και πήγαν όλοι σε λάθος γάμο. Τι βίτσιο κι αυτό.Εσένα δε θέλει ο γαμπρός;Γιατί να γίνεις μια άλλη στο γάμο σου;Δεν τα καταλαβαίνω αυτά,συγνώμη.Εμένα πάντως,με γνώρισαν όλοι.Παράπονο δεν έχω.Μόνο η κομμώτρια έχει,αλλά θα της περάσει κάποια μέρα.Μέχρι τότε,θα 'χει μεταμορφώσει άπειρες νύφες,θα της έχει φύγει ο καημός...

Ακούω φωνές

Πρώτη μέρα στη δουλειά,ακόμα και το ποντίκι ξέμαθα να κρατάω.Δε μου έλειψε καθόλου, ομολογουμένως,αν κι όλων τα αυτιά,χαμογελούσαν από χαρά για την επιστροφή μου.Δε νομίζω να τους έλειψα,μάλλον κουράστηκαν να περιμένουν.
Αισθάνομαι σα να συνέβη κάτι,κάπου μεταξύ της ολικής αναισθησίας και του ξυπνήματός μου.Μου φάνηκαν λιγότερο αντιπαθητικά όλα. Ακόμα κι ο μυστήριος συνάδελφος,δε μου έσπασε τα νεύρα.Μιλάμε για τρελλή κατάσταση,δε με αναγνωρίζω.
Κατά τα άλλα,ησυχία. Αδυνάτισα πάλι,ω τι καλά,οι αρρώστιες πολύ μου πάνε.Και να σκεφτείς,ότι τόσες μέρες στο σπίτι, δεν κάθισα στον κώλο μου. Ζύμωσα, μαγείρεψα, ξαναζύμωσα. Κουλουράκια, πίτες, πίτσες,τυρόψωμα, κεκάκια. Σε δουλειά να βρίσκομαι δηλαδή.Κι αφού διαιτεύουμε οικογενειακώς, τα πάσαρα από 'δω κι από 'κει. Μέχρι και light μουσακά έκανα,χωρίς μπεσαμέλ και πατάτα, εννοείται και χωρίς τηγάνισμα. Η αλήθεια είναι ότι ασχολούμαι τόσο πολύ με την κουζίνα,που θα ήταν καλύτερο να ανεβάζω φωτογραφίες και συνταγές εδώ,στο τέλος εκεί θα καταλήξω. Ούτως ή άλλως,η έμπνευσή μου έχει κάνει φτερά, άλλη μια φορά.
Αν κάνω παιδί βέβαια,όλα θα κοπούν μαχαίρι.Δε θα 'χω χρόνο να ξυθώ.
Απέχω 20 μέτρα από την κουζίνα και μέσα στην ησυχία,ακούω φωνές και ομιλίες.Να στοιχειώθηκε το σπίτι,χλωμό.Κάτι άλλο παίζει.Λες να με φωνάζει;Έχω μια μέρα να ασχοληθώ μαζί της.Αλλά δεν έχει γούστο.Να ετοιμάσω ένα σκασμό φαγητό,για ποιον;
Σκεφτόμουν χθες,να υιοθετήσω καμιά γιαγιά.Βολική,χαμογελαστή και χήρα.Μια που οι δικές μου είναι κάπου αλλού,ψηλά ή χαμηλά δεν έχω ιδέα.Η από κάτω γιαγιά,είναι καλή περίπτωση,αλλά είναι κολλιτσίδα.Με συμπαθεί τρελλά και μου εκμυστηρεύεται τα άπλυτα των υπολοίπων της οικοδομής. Πιθανώς να λέει και τα δικά μου στους άλλους όμως. Οπότε καλύτερα να μην της δώσω υλικό από πρώτο χέρι,ας υποψιάζεται απλώς.Έχω και μια φίλη, που έχει προτείνει να την υιοθετήσω,κυρίως για να την ταϊζω.Αλλά και πάλι, ελεύθερη φίλη μέσα στο σπίτι;Γυρεύοντας πάω;Πρέπει να ξαναψάξω για γιαγιά.



Υ.Γ.Θέλω να αλλάξω.Δε μου αρέσει το Vany,πιθανώς το βαρέθηκα,πιθανώς επειδή με φώναζε έτσι,κάποιος που αντιπαθώ.Αλλά στα γεράματα,αλλαγές γίνονται;

Γαλλικά και πιάνο

Λόγω της παραμονής μου στο σπίτι,έγινα ένα με τον καναπέ και είδα περίπου 35 επεισόδια ξένων σειρών.Τηλεόραση ανοιχτή,μόνιμα στο κανάλι του dvd. Πέτυχα και δυο τρεις εκπομπές στον ΣΚΑΙ και κατά βάση,έτσι πέρασαν οι μέρες ανάρρωσης.
Μια απ'αυτές,αφορούσε τα καλλιστεία παιδιών και τις οντισιόν που κάνουν στα κοριτσάκια.



Από μωρά κάποιων μηνών,ως και 12 ετών.
Έφριξα.Άντεξα κανένα τέταρτο.
Οι μαμάδες;Αδιάφορες,απεριποίητες,αφημένες τελείως στο έλεος των χρόνων.
Τα παιδιά τους;Βαμμένα σαν κλόουν(πόσο μπορεί να ταιριάζει το βάψιμο μιας 30χρονης, σε ένα κοριτσάκι 7 ετών;),ντυμένα λες και ήρθε η βραδιά της αποφοίτησής τους, εξαντλημένα από την κούραση,τις φωτογραφίες,το απαραίτητο τρέξιμο για να πετύχουν το σκοπό τους.'Οσες μαμάδες μίλησαν,είπαν ότι κουράζονται πολύ,όταν τρέχουν από οντισιόν σε οντισιόν,αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Κι ότι τα ρούχα των κοριτσιών και γενικώς η προετοιμασία,κοστίζει τόσο πολύ,που τον υπόλοιπο χρόνο, παλεύουν να τα βγάλουν πέρα.Αλλά το κάνουν για το παιδί τους.Θυσιάζονται.
Ένα μωρό 14 μηνών για παράδειγμα,το μόνο που έχει στο μυαλό του,πριν ακόμα μιλήσει, είναι να λάβει μέρος στα ειδικά καλλιστεία ή να πρωταγωνιστήσει σε διαφήμιση.
Ένα κοριτσάκι 7 ετών, έχει γνώμη ολοκληρωμένη,για το αν το μαλλί της θέλει εξτένσιον ή για το ποιο κραγιόν της ταιριάζει.
(Εμείς ήμασταν για τα μπάζα δηλαδή,που βάζαμε λιπ γκλος με γεύση μπανάνα,στη δευτέρα λυκείου και νομίζαμε ότι κάναμε τη διαφορά).

Πόσες αμαρτίες πρέπει να πληρώσουν τα σημερινά παιδιά;Το ποιανού το ξέρω.
Βλέπω συνέχεια πιτσιρίκια,ντυμένα υπερπαραγωγή και τη μαμά να καμαρώνει.
Κοριτσάκια 5 ετών,που αν τα δεις από το λαιμό και κάτω,θα νομίζεις ότι είναι στην εφηβεία(μη σου πω και στο πανεπιστήμιο).
Και η συμπεριφορά δεν είναι της ηλικίας τους. Γέμισε ο τόπος μικρομέγαλα πιτσιρίκια.Φαντασμένα και απαιτητικά, βολεμένα στο μικρόκοσμό τους.
Δε φταίνε αυτά και το ξέρω.Αλλά αυτός που φταίει,δεν κάνει κάτι για να το αλλάξει.
Χαίρεται με την εξέλιξη του παιδιού του.Είτε πρόκειται για καλλιστεία και φωτογραφήσεις,είτε για τη νίκη του παιδιού του σε καυγά με άλλο παιδί,είτε για τις λέξεις "μαλάκας" και "πουτάνα", που λέει ασύστολα το 6χρονο καμάρι του,είτε για το "υιός αφεντικού" ,που γράφει ένα παιδί 8 ετών,αντί για το όνομά του.
Εμείς φταίμε.
Που μεγαλώσαμε αλλιώς και αλλιώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Που δε φροντίζουμε να τους περάσουμε τα σωστά μηνύματα.
Που μας κατακλύζουν οι ενοχές και δε χαλάμε χατίρια.
Που η λέξη "ανατροφή",αφορά το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο στέλνουμε το παιδί μας και τις 2 ξένες γλώσσες που θα ξεκινήσει να μαθαίνει από τα νήπια.Και όχι τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του,τις σωστές βάσεις για τη συμπεριφορά του,την ευγένεια,το σεβασμό.
Ισοπεδώθηκαν όλα.

Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.Σοφή παροιμία και είμαι οπαδός της.
Για τα θέματα που αφορούν τον εαυτό μας όμως.Και μόνο.
Όχι για το τι μας συμφέρει ή για να ικανοποιήσουμε δικά μας απωθημένα.

Αν είναι να γίνω τέτοια μάνα,καλύτερα να προσπεράσω...

Αγκού

-Δεν πίνω,παίρνω φάρμακα και δεν πρέπει.
-Φάρμακα γιατί;Έχεις κάποιο πρόβλημα;
-Ναι,γυναικολογικό.
-Για να μείνεις έγκυος;
-Μμμμ,ναι.
-Γιατί;Θέλεις εσύ παιδιά;Δεν ήξερα ότι θέλεις να κάνεις παιδιά.
-Ούτε εγώ...


Μετράω μέρες.Μέρες ανάρρωσης.Μέρες αλλιώτικες.
Ελαφρύτερες κατά μια έννοια.Βαρύτερες κατά μια άλλη.
Η ιστορία παλιά και γνωστή.
Όταν δε θέλεις κάτι,σκάει μπροστά σου και βρίζεις θεούς και δαίμονες.
Όταν θέλεις κάτι πολύ,σε αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.

Κι έρχεται μια μέρα,που ξυπνάς αλλιώτικη.Κι όλα είναι διαφορετικά.
Η οπτική σου γωνία, έχει αλλάξει και μαζί και η συμπεριφορά σου.
Βλέπεις μωρά και χαμογελάς.
Ξαφνικά,όλες οι γυναίκες που κυκλοφορούν στο δρόμο είναι έγκυες.
Μοιάζει με την εποχή που ήσουν μπακούρι και όπου πήγαινες,έβλεπες μόνο ζευγαράκια να χαϊδεύονται και να κοιτάζονται μέσα στα μάτια.
Όλοι μαζί κι ο ψωριάρης χώρια.

Τι κι αν οι φίλοι σου,σού λένε χίλια δυο παράπονα για τα δικά τους παιδιά;
Τι κι αν δεν έχουν χρόνο να ξυθούνε;
Τι κι αν οι φίλες σου,έχουν κλειδώσει τη γυναίκα στην ντουλάπα και μόνο η μάνα είναι στο προσκήνιο;
Τι κι αν τα λεφτά φεύγουν σε πάνες,μπιμπερό,πιπίλες και κουκλάκια που σκούζουν;
Τι κι αν όλοι λένε ότι είσαι καλύτερα χωρίς παιδιά κι υποχρεώσεις;
Εσύ εκεί,κολλημένη με τη μπάλα.Λες και κουφάθηκες ξαφνικά.
Λες και ζεις μόνο για το μετά.Κι ας λένε όλοι,ότι αργότερα θα το μετανιώσεις.
Θα 'θελα να 'ξερα,αν μπορούσαν όλοι αυτοί να γυρίσουν πίσω τη ζωή τους, θα άλλαζαν τη στιγμή που έγιναν γονείς;Χλωμό.

Είμαι σε σκέψεις τελευταία.
Θέλω να γίνω μάνα ή θέλω να γίνω μάνα,επειδή δε μου κάθεται;
Κι αν τα καταφέρω,θα εξακολουθώ να θέλω;
Θα είμαι ικανή να φροντίσω ένα αδύναμο πλάσμα;
Ή θα το κάνω σαν τα μούτρα μου;;;;
Μήπως είναι άκρως εγωιστικό,το να θέλω να φέρω στον κόσμο,άλλον έναν άνθρωπο,που θα ζορίζεται εφ'όρου ζωής και θα φταίω εγώ;

Δεν ξέρω τίποτα.Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα τα μάθω όλα.
Ακόμα δεν ξημέρωσε όμως αυτή η μέρα και δεν έχω κι υπομονή.



Υ.Γ.Θα 'θελα να 'ξερα ποιος μαλάκας θα έβαζε ετικέτα με τίτλο σκούτερ σε ανάρτηση.
Άσχετο, αλλά το βλέπω κάθε φορά και συγχίζομαι

Στιγμές

Δεν είχα βρεθεί σε τέτοια φάση ποτέ μου.
Δεν είναι ότι περνάει όλη η ζωή από μπροστά σου ακριβώς.Αλλά και μόνο που σκέφτεσαι χειρουργεία,γιατρούς,νυστέρια και ολική αναισθησία,σε πιάνει μια μακάβρια διάθεση.
Εμένα τουλάχιστον.Κάπως έτσι ήμουν όλη την προηγούμενη εβδομάδα. Σκεφτόμουν τα καλύτερα και τα χειρότερα μαζί.Κι όταν είδα τον καλό μου,μισό λεπτό πριν με ναρκώσουν,η σκέψη έτρεξε πολύ μακριά.Δεν το παραδέχτηκα,αλλά ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι χειρουργείου, με 5 μεταλλικές βεντούζες για να ακούνε την καρδιά,πόσο χαλαρή να είμαι;Και πως να μη σκεφτώ τα χειρότερα; Έχω ταλέντο άλλωστε,στο να σκέφτομαι μόνο τη χειρότερη έκβαση κάθε κατάστασης. Όχι ότι έκανα και τίποτα πολύ σοβαρό,αλλά επιπλοκές υπάρχουν πάντα και υπήρξαν αρκετοί που με άγχωσαν,για το τι και πως.
Για να γράφω ακόμα,είναι όλα καλά.Για την ακρίβεια,θα δείξει το επόμενο τρίμηνο.
Καλά να περνάτε και μην αφήνετε τίποτα στην τύχη.
Τα καλύτερα έρχονται!

Από την πόρτα σου περνώ

Βαριόμουν χθες και έκατσα να δω το Ugly truth.Gerard Butler,οφθαλμόλουτρο σκέτο.Θα 'πρεπε να μοιράζουν σαλιάρες μ'αυτήν την ταινία.Ποια Sparta και ποιο Κούγκι.Τον βλέπω και αναστατώνομαι.Στο θέμα μας.Η ταινία είναι ρομαντικατζούρα, απ'αυτές που ξέρεις ότι θα 'χουν σίγουρα χάπι έντ και ζουζουνίσματα και αγκαλίτσες και φιλάκια.Παρ'ολα αυτά, τη χρειαζόμουν τη δόση μου,οπότε πήρα θέση και άραξα.Η Catherine Heigl είναι μια ωραία (δε μου αρέσουν τα δόντια της), πετυχημένη (παραγωγός σε τηλεοπτική εκπομπή) ,σούπερ ντούπερ γκόμενα, που έχει να δει άντρα 11 μήνες και ψάχνεται γενικότερα.Στο δρόμο της εμφανίζεται το τεκνό (που είναι απίστευτα κυνικός αλλά ρεαλιστής) και τη βοηθάει να ρίξει άντρα,κάνοντας υποδείξεις και καθοδηγώντας την, λέξη προς λέξη ενίοτε. Πολύ μυαλό δε θέλει,στο τέλος ερωτεύονται και δεν το ομολογούν ο ένας στον άλλον και καίγονται και τσουρουφλίζονται και τα λοιπά και τα λοιπά.

Συμπέρασμα uno
Οι γυναίκες είμαστε χαζές.Τρώμε στη μάπα ότι μας σερβίρουν,αμάσητο. Τα άρλεκιν μας παραπλανούν ασύστολα (ναι,διάβαζα τέτοια όταν ήμουν μικρή και αθώα). Τα περιοδικά για νέες στην εφηβεία,δίνουν απλόχερα συμβουλές για το πως θα κατακτήσεις το αγόρι των ονείρων σου, πως θα σε ερωτευτεί και θα κόψει τις φλέβες του για πάρτη σου κι άλλα τέτοια κουλά, που τότε τα διαβάζαμε με τις φίλες και τα καταπίναμε σαν καραμέλες. Ανάθεμα κι αν βγήκαν ποτέ αληθινά. Θα 'θελα να βρω μια κοπέλα,που τήρησε κατά γράμμα, αυτά που γράφουν τα περιοδικά και της έκατσε άντρας.Όχι ότι-νά-ναι, άντρας. Από αυτούς που κυκλοφορείς κι όλες σε μισούν. Μισές δουλειές θα κάνουμε;
Όσες φορές έπεσε στα χέρια μου η Σούπερ Κατερίνα (ή όπως αλλιώς τη λένε) και έριξα μια ματιά, είδα ότι συνεχίζουν να παραπλανούν τα κοριτσίστικα πλήθη και το παραμύθι συνεχίζεται ίδιο κι απαράλλαχτο.Ξυπνήστε κορίτσια! Με οδηγίες χρήσης,κανένας δεν είδε φως.Σα να σου δίνουν ένα ψυγείο διαλυμένο και σου λένε να το συναρμολογήσεις. Μια πατάτα θα την κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση.Κι επειδή τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει, ούτε άντρας ούτε γυναίκα,καιρός να συνέλθετε και να αντιμετωπίσετε τη μαύρη αλήθεια.Όλα γίνονται για το σεξ!Μα όλα!Μπορεί να μην είναι ο μόνος λόγος,από την αρχή ως το τέλος, αλλά σίγουρα είναι το πρώτο κίνητρο. Όλα τα άλλα είναι μύθος. Μια φούσκα.Έρωτας υπάρχει,δεν το αμφισβητώ. Τα χαστούκια που θα φας όμως,πριν ή μετά αυτού,θα σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα.
Όταν είσαι ελεύθερη και μόνη,κυνηγάς το τέλειο (που έχεις στο μυαλό σου και υπάρχει μόνο εκεί), όχι για να ξορκίσεις τη μοναξιά απλώς, αλλά για να το βάλεις κάτω και να του αλλάξεις τον αδόξαστο. Όταν είσαι δεσμευμένος, έχεις σεξ όποτε θες (θεωρητικά πάντα)και από κάποια στιγμή και μετά,αρχίζεις να ψάχνεις και το ποιόν του τέλειου, μυαλό και τα λοιπά. Όταν παντρευτείς,στο μυαλό έρχεται η διαιώνιση του είδους και τα μωράκια (θεωρητικά πάλι).Αλλιώς γιατί να μην τον κρατήσεις ως γκόμενο;Σου έλειψαν οι 302 συγγενείς του; Χλωμό,άρα έχεις απώτερους σκοπούς. Κι αν το σεξ, την κάνει με ελαφρά από το παράθυρο, τότε ψάχνεις αλλού να το βρεις.Κι εσύ και το τέλειο. Πως πας σε εστιατόριο, όταν δεν έχεις φαγητό στο σπίτι;Έτσι.Τα υπόλοιπα είναι φούμαρα.

Συμπέρασμα due
Οι άντρες είναι γουρούνια. Αυτό δεν περίμενες;;;;; Όχι αγάπη μου,δεν είναι έτσι.
Οι άντρες είναι άνθρωποι,σαν εμάς.Με λιγότερο μυαλό ενίοτε, αλλά προσγειωμένο και πρακτικό.Χωρίς συννεφάκια και καρδούλες και cosmopolitan στη μασχάλη.Βλέπουν μια γυναίκα,τους κάνει κλικ,βουρ. Ούτε "με κοιτάει,δε με κοιτάει",ούτε ψουψουψου και συμβουλές από τους κολλητούς (που συνήθως αυτοί που το παίζουν συμβουλάτορες, έχουν να δουν χαρά από τον καιρό του Νώε).Οι άντρες δεν είναι σαν εμάς,που πετάμε στα σύννεφα και τα βλέπουμε όλα ροζ. Ούτε τα αναλύουν όλα,ούτε κάνουν στο μυαλό τους φανταστικές συζητήσεις με φανταστικές γκόμενες. Δεν ονειροβατούν.Και κυρίως,δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά που σερβίρουν στις ταινίες,στα βιβλία και στα περιοδικά. Υπάρχουν,ζουν κι αναπνέουν αλλά δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι. Αυτό που σου έχουν επιβάλλει ως πραγματικότητα. Για αυτό οι μισές γυναίκες είναι μόνες,γιατί ψάχνουν το ανύπαρκτο.Το τέλειο,τον άντρα που υπάρχει στη σφαίρα της φαντασίας μόνο.
Ψηλός,όμορφος, αδύνατος, με χιούμορ, λεφτά, αυτοκίνητο, πλάτες, ζυγωματικά. Κι οι άντρες ψάχνουν κάτι ανάλογο,δε λέω το αντίθετο,άλλωστε κανείς και καμία δεν κυκλοφορεί με ταμπέλα "Είμαι ευαίσθητος και καλός άνθρωπος,αγαπήστε με". Οι άντρες όμως, δε μεγαλώνουν με αυταπάτες. Μπορεί να χαλβαδιάζουν τις γκόμενες των περιοδικών και τις σιλικονάτες,αλλά στην αναβροχιά, θα δουν και κάτι άλλο.Θα δοκιμάσουν.Για αυτό και βλέπεις αδιάφορες (αντικειμενικά) γυναίκες στο δρόμο,να κυκλοφορούν με εντυπωσιακούς άντρες. Επειδή δεν κόλλησαν στο έξω. Πήγαν και παρακάτω.Εννοείται ότι υπάρχουν εξαιρέσεις και διαφορετικές καταστάσεις. Τελευταία όμως,μόνο τέτοια βλέπω.Άντρες στα 30, που έχουν γκόμενες στα 40. Άντρες που χαλβαδιάζουν κι αποζητούν γήινες κι όχι την Πάμελα σε συσκευασία δώρου.



Πως μου ήρθαν όλα αυτά,βλέποντας μια ταινία για κοριτσάκια; Δεν ξέρω.
Μάλλον βαρέθηκα να βλέπω δυστυχισμένες και κολλημένες γυναίκες.
Που περιμένουν τον κούκλο-στο-άσπρο-άλογο,όσο ο καλός-για-την-ώρα, τις βλεφαριάζει και περιμένει μια κίνηση. Αυτός που μπορεί να αποδειχτεί καλός γενικότερα.

Φιλοσόφησα πάλι,φταίει το σοκ που μου προκάλεσε ο Gerard, συγχωρήστε με...



Καλό σουκού!