Υπομονή

Αισίως πήγε 11 παρά.Από τις 8 είμαι ξύπνια και ασχολούμαι με ζυμάρια.
Είπα να τηρήσω το έθιμο φέτος και να κάνω τις παραδοσιακές πολίτικες βασιλόπιτες.Ο πληθυντικός χρειάζεται,διότι αφού θα την κάνω που θα την κάνω την προετοιμασία,να μην πάω και καμιά σε μαμά και πεθερά;Δε λέει.Όλη η πολυκατοικία μύρισε μαχλέπι.Αλλά μια ταλαιπωρία την τράβηξα.Από τις 10 μισή το πρωί που ζύμωσα και το άφησα να φουσκώσει, ζήτημα είναι να πήρε 1 πόντο.Τι θερμάστρα,τι καλοριφέρ.Έξω να σκάει ο τζίτζικας (22 βαθμούς είχε το μεσημέρι) κι εγώ να έχω ανοιχτά καλοριφέρ,μπας και φουσκώσει το ζυμάρι.Και τη θερμάστρα από δίπλα,διότι μόλις έπιασε θερμοκρασία το σπίτι,έκλεισαν και τα καλοριφέρ κι έμεινα με την όρεξη. Μια χρονιά την έπαθα κι από τότε δεν κάνω χαζά.Είχα βρει μια σούπερ (υποτίθεται) συνταγή για βασιλόπιτα,που δε χρειαζόταν να περιμένεις να φουσκώσει.Το πίστεψα κι εγώ και έκανα κάτι τουβλάκια τότε,ούτε για το διαιτητή στο γήπεδο δεν ήταν. Οπότε φέτος είπα να μην το διακινδυνεύσω κι έκανα τη γνωστή και πετυχημένη συνταγή. Έλα όμως που έσκασα όλη μέρα. Μια από τη ζέστη και μια από το κακό μου,που δε φούσκωνε το σκασμένο το ζυμάρι. Είδα κι απόειδα και έψησα μια,να δω τι θα γίνει. Φούσκωσε αλλά χωρίς τρελλή διαφορά.Οπότε στις 7,μου γύρισε το μυαλό, έσβησα το φούρνο και βγήκα έξω για βόλτα.Άφησα 5-6 ταψάκια στην κουζίνα,να με περιμένουν να γυρίσω.Αφού όλη μέρα δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και μαζί τους κι εγώ,τα άφησα στη μοίρα τους.Όταν γύρισα,είχαν ψιλοφουσκώσει και άρχισα σιγά σιγά να τα ψήνω.
Περιττό να πω ότι έγιναν βοδάκια! Τζάμπα έσκαγα όλη μέρα. Σιγά το πρόβλημα,θα μου πεις. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο όμως με την κουζίνα,θέλεις να δεις αποτέλεσμα. Τζάμπα να πάει ο κόπος μου; Τέλος καλό,όλα καλά. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει,αλλά αυτή η ρημάδα η υπομονή,με ξέχασε πριν γεννηθώ ακόμα.
Ουφ!Πάω να δω και την τελευταία.
Μακάρι τη νέα χρονιά να έρθουν όλα όπως τα θέλω κι ας αργήσουν και λίγο.
Να κρύβουν και καμιά ευχάριστη έκπληξη.

Σαν το φλουρί...

Το σύμπαν και εγώ

Μην ξανακούσω κανέναν να λέει εκείνη την πανηλίθια ρήση περί σύμπαντος και συνομωσίας και όλα θα πάνε καλά αφού το θες πολύ και άλλα τέτοια κουλά.Δεν παίζει αυτό.Το σύμπαν έχει πιο σοβαρά θέματα από σένα και μένα κι όλα αυτά που συμβαίνουν. Ποιος είσαι εσύ,να το ενοχλείς κάθε τόσο με τις παράλογες απαιτήσεις σου και τις ανήκουστες ευχές σου;

Όταν οι διακοπές σου από 130 μέρες το χρόνο,γίνουν 14,αυτό σημαίνει ότι μεγάλωσες. Εύστοχη ως παρατήρηση,αν και δε με συμφέρει.Όπως με όλα αυτά που θέλω πολύ,έτσι κι οι διακοπές μου.Γαμιέται το σύμπαν ολόκληρο.Όχι για να με εξυπηρετήσει φυσικά,για να μου τις κάνει όσο πιο αφόρητες γίνεται.

Περιμένοντας λοιπόν να έρθουν οι τελευταίες ημέρες του χρόνου.Μαζί και οι τελευταίες μέρες αδείας και εξαφάνισης από τον καθημερινό βραχνά.Κι επειδή κάθε έξοδος πρέπει να είναι εντυπωσιακή,στη δουλειά γίνεται της κακομοίρας.Εξακολουθώ να τρέχω,να φταίω για όλα και να πρέπει να είμαι σε θέση να τα διορθώσω όλα (κι ας μην τα έκανα εγώ σκατά).Κι όπως φαίνεται και το 2010,μια από τα ίδια θα μου σερβίρει.Αν και έχω κάτι εκλάμψεις και πιστεύω ότι θα είναι καλύτερο το έτος που έρχεται.Δεν ξέρω γιατί,αλλά οι μονές χρονιές,δε μου άρεσαν ποτέ.Σα να είμαι προκατειλημμένη και να θέλω ντε και καλά να επιβεβαιωθώ.Που επιβεβαιώνομαι,δεν τίθεται θέμα.

Από τα νεύρα μου,έπλυνα στο χέρι,σχεδόν ένα πλυντήριο.Σκύψε σκύψε,μου 'δωσε και μια σουβλιά,που πας εγχειρισμένη στα τέσσερα;Και για λάθος λόγο επίσης.

Τον φάγαμε το γάιδαρο.Δυο μέρες και τσουπ,να τα Χριστούγεννα.Από τα μαγιώ,στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.Στο αυτοκίνητο,ακόμα έχω βατραχοπέδιλα και ομπρέλες θαλάσσης.Αφού προχθές που έριχνε καρεκλοπόδαρα,ήμουν στο τσακ να την ανοίξω,αλλά κρατήθηκα την τελευταία στιγμή.Αν και τα βατραχοπέδιλα,θα ήταν πολύ χρήσιμα.Λούτσα έγινα πρωινιάτικα.Πως να πάει καλά η μέρα μετά;Ποιο σύμπαν και ποιος κουμπάρος;

Γκρινιάζω,ξέρω.Είναι κι αυτό το σκασμένο το τζόκερ-πρότο-λόττο,που κάθε χρόνο τέτοια εποχή,έχει τζακ ποτ.Θα μαζευτεί πάλι κανένα τρελλό ποσό,θα το πάρει κανένας λεφτάς και κάτι παλαβοί σαν εμένα,θα ονειρεύονται παραλίες,κοκοφοίνικες και πίνα κολάντα. Και κάποια στιγμή θα μας ξυπνήσει το αφεντικό, με καμιά τρελλή απαίτηση και θα προσγειωθούμε με τη μούρη. Πήρα και πρωτοχρονιάτικο λαχείο.Αμ πως.Έκανα το λάθος σήμερα,να το γυρίσω από την ανάποδη. Τέσσερις άνθρωποι θα μοιραστούν τα μεγάλα ποσά. Δύο τα υπόλοιπα,ένας εδώ ,ένας εκεί. Οι πιθανότητες είναι ελαχιστότατες.Κι όταν αυτές είναι με το μέρος σου,μόνο σε άσχετες φάσεις, βλέπε το ποιος θα πάει το αφεντικό σπίτι, ποιος θα τρέχει στις τράπεζες γιατί ξέχασαν να τον πληρώσουν,τότε χλωμό να ελπίζω. Το πιο πιθανό είναι να πέσει κανένα νούμερο κοντινό και να το δω και να λαλήσω.Πόσο ακόμα θα μου πεις κι ένα δίκιο θα το 'χεις.


Την υγειά σας,έναν σύντροφο και κανέναν φίλο.
Αυτά να ζητήσετε για το 2010 ,από τον μάστορα εκεί πάνω.
Όλα τα άλλα είναι τζούφια!
Καλά να περάσετε αν δε σας τα ξαναπώ...

Μαγειρέματα

Τα κριτήρια,με τα οποία συμπαθούμε ή αντιπαθούμε έναν άνθρωπο,είναι τελείως υποκειμενικά.Καμιά φορά,αυτό που σε μένα θα κάνει κλικ,σε σένα θα κάνει κλακ και θα χαλάσει η μαγιά.Την έχω πατήσει πολλές φορές,συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον από την πρώτη φορά που θα τον δω και στην πορεία τρώω μια παπάρα ναααα μετά συγχωρήσεως.Κι ως άνθρωπος των πολύ άκρων,αγαπάω ή μισώ. Μέση κατάσταση γιοκ. Ακόμα κι αν μου χρειαστεί και δεύτερη και τρίτη επαφή,για να βγάλω πόρισμα,το αποτέλεσμα θα 'ναι μαύρο ή άσπρο. Γκρι ποτέ. Πλέον είναι απειροελάχιστες οι φορές που απλά ανέχομαι κάποιον μοιρολατρικά, μόνο αν παίζει θέμα τύψεων(που δεν έχουν να κάνουν με μένα,αλλά το φιλότιμό μου με κάνει να σφυρίζω αδιάφορα κι ας τρελαίνομαι μέσα μου). Να κρατάω επαφή με κάποιον π.χ. που δεν τον χρειάζομαι,αλλά με χρειάζεται αυτός.

Παρόλο που 9 στις 10 φορές,αυτός που θα με δει για πρώτη φορά,θα σχηματίσει τη χειρότερη γνώμη για το άτομό μου (τσεκαρισμένο αυτό),δεν έχω μάθει να συγκρατούμαι. Είμαι χύμα και τα λέω έτσι.Με αποτέλεσμα να ακούω τα χειρότερα από φίλους (πλέον), που όταν με γνώρισαν,μου έβαλαν ένα χ από πάνω μέχρι κάτω.Η αλήθεια είναι ότι απορώ, θα μπορούσαν να μη μου δώσουν δεύτερη ευκαιρία (εγώ δε θα μου έδινα).

Υπάρχει μια στιγμή,μια δεδομένη στιγμή,που καταλαβαίνω ότι νοιάζομαι για κάποιον. Φιλικά ή ερωτικά,σε όλες τις περιπτώσεις ισχύει αυτό.
Θέλω να του μαγειρέψω. Να τον ταϊσω (όχι τίποτα κίνκυ,προς Θεού).
Να κάνω κάτι εξαιρετικό,που θα τον ευχαριστήσει και θα με κάνει να χαρώ.
Στη δουλειά,κατά καιρούς, "υιοθετώ" άτομα που αγαπώ και περνάω καλά μαζί τους.
Κι έτσι συχνά πυκνά,τους πηγαίνω φαγητό,γλυκά,ότι φτιάξω στο σπίτι.Κι επειδή τα περισσότερα παιδιά, είναι φοιτητές ή μένουν μακριά από μαμά,το καταχαίρονται.Κι εγώ πιο πολύ.Μπορώ να θυμηθώ τρία κορίτσια κι ένα αγόρι,που έχουν κατά καιρούς απολαύσει τα εδέσματά μου.Η πλάκα είναι ότι δε μου το ζητάει κανένας,από μόνη μου το κάνω.

Έχω φίλες με παιδιά.Για την ακρίβεια,δεν έχω φίλες χωρίς παιδιά.Κι επειδή εκείνες χρόνο δεν έχουν,όποτε βρισκόμαστε,έχω κι ένα γλυκό στο χέρι. Κουλουράκια,κέικ, πίτες, ότι έχω διάθεση να κάνω εκείνη τη στιγμή. Κατά λάθος προέκυψε και "το γλυκό των εγκύων". Θα πήγαινα για καφέ σε μια φίλη, που ήταν 6 μηνών τότε και είχε ένα πρόβλημα με τις μυρωδιές. Της έφερναν αναγούλα και ξερνοβολούσε. Σκεφτόμουν τι να της πάω και αποφάσισα να κάνω μηλόπιτα,χωρίς αυγά και περίεργες μυρωδιές. Την τσάκισε!Από τότε, σε όλες τις έγκυες φίλες,κάνω μηλόπιτα. Κι όλες είναι μέσα στην καλή χαρά.



Και τώρα μηλόπιτα ψήνω και περιμένω να γίνει για να ψήσω και τα μπισκότα που ετοίμασα(κάπως έτσι προέκυψε η συγκεκριμένη ανάρτηση).
Πάω να δω τι κάνει,μην την τσουρουφλίσω!

Σας μύρισε τίποτα;;;;;

Γεροντοέρωτες

Αποφάσισα πριν από κανένα μήνα,εκείνες τις μέρες του εγκλεισμού στο σπίτι,να δω το Twilight.Πολύς ντόρος είχε γίνει.αλλά οι βρυκόλακες και τα αίματα,δεν ήταν ποτέ της προτίμησής μου.Ούτε το πιο χαζό θρίλερ δε μπορώ να δω,φοβάμαι να κουνηθώ μετά. Δε συνηθίζω άλλωστε να βλέπω ταινίες για τις οποίες ακούγονται τόσα πολλά (π.χ.τον Τιτανικό δεν τον είδα ακόμα κι ούτε πρόκειται,για να μην πω για το χαζοτράγουδο που όταν το ακούω,βγάζω σπυριά).



Στο θέμα μας.
Ξεκίνησα την ταινία με μια προκατάληψη.Ήμουν πεπεισμένη ότι θα χάσω δυο ώρες από τη ζωή μου άσκοπα.Αλλά ήμουν και περίεργη.Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση,είναι η κοπέλα, δεν είναι καμιά κουκλάρα,δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο γενικώς.Δε μπορώ να κρίνω βέβαια,στους άντρες δεν έχω ιδέα τι αρέσει πλέον.Ο βρυκόλακας όμως,κάτι μου έκανε. Ίσως το ότι μου θύμισε και κάποιον αγαπημένο από παλιά,να έπαιξε και κάποιο ρόλο...Ο έρωτάς τους όμως,με έκανε και χαμογέλασα,έκλαψα,λυπήθηκα,απογοητεύτηκα.
Το θέμα είναι ότι κόλλησα!!!Την έχω δει 4 ή 5 φορές ως τώρα.Είδα και τη δεύτερη.
Διάβασα το πρώτο βιβλίο και τώρα ξεκίνησα και το δεύτερο(στα αγγλικά,ελληνικά δε διαβάζω).



Περιττό να πω ότι το βιβλίο είναι χίλιες φορές καλύτερο!Είναι ανθρώπινο,όσο ανθρώπινη μπορεί να είναι μια σχέση με ένα αιμοσταγή έφηβο (αλλά τι έφηβος,ε;). Μου θύμισε τα σχολικά μου χρόνια,με τους έρωτες και τα καρδιοχτύπια.Τότε που πέφταμε στα πατώματα με την πρώτη στραβή και πετούσαμε στα ουράνια για ένα βλέμμα όλο νόημα!
Γυρίζω σπίτι κι ο νους μου είναι στο βιβλίο,λες και δεν έχω δουλειές να κάνω ή δεν ξέρω ήδη την κατάληξη της ιστορίας.Αλλά το φχαριστιέμαι.Ευτυχώς που συγκρατούμαι και δεν κρέμασα καμιά αφίσα του στο δωμάτιο!Διανύω λοιπόν,μια δεύτερη εφηβεία.Ο καλός μου με κοροϊδεύει και γελάει,αλλά δε με νοιάζει!Την έχω καταβρεί και σκέφτομαι να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη και τα 4 βιβλία (τα έχω σε pdf).




Άγιε,μ'ακούς;;;;