Το ξένο είναι πιο γλυκό

Τα τελευταία χρόνια, το έχω εμπεδώσει. Ή εγώ έχω πρόβλημα ή ο υπόλοιπος κόσμος.

Να εξηγήσω τι εννοώ. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας το ίντερνετ, οι πληροφορίες είναι ατέλειωτες. Δεν υπάρχει κάτι που να θέλεις να δεις, ακούσεις, διαβάσεις και να μην το ξετρυπώσεις κάπου. Προσωπικά, τη βρίσκω πολύ να ανακαλύπτω νέα ερεθίσματα του μυαλού μου, να κρυφοκοιτάζω τις ζωές ανθρώπων που δε θα γνωρίσω ποτέ, να μοιράζομαι γνώσεις, απόψεις, αστεία και γενικότερα λατρεύω το αλισβερίσι που γίνεται στο διαδίκτυο.
Αυτό που απεχθάνομαι βεβαίως βεβαίως, είναι να συνειδητοποιώ πόσο κολλημένοι είμαστε σα λαός. Πόσο πίσω είμαστε και πόσο πολύ αρνούμαστε να αλλάξουμε αυτήν την ηλίθια νοοτροπία. Όλοι λέμε ότι δε μας αρέσει αυτή η παγιωμένη κατάσταση, αλλά συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε. Να ζούμε έτσι, θεωρώντας τα πάντα δεδομένα και μη αναστρέψιμα.
Όποιο τομέα και να σκεφτώ, θα εκνευριστώ.

Την κράζουμε, αλλά τη βλέπουμε. Στην τηλεόραση αναφέρομαι και σε όλα τα σκουπίδια που παρελαύνουν καθημερινά. Για να υπάρχουν, κάποιος τα βλέπει, τα συντηρεί, τα αναζητάει. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές του Γερμανού, με το εκλεπτυσμένο χιούμορ, τις έξυπνες ατάκες, τις συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κάτι να σου δώσουν κι εσύ είχες πολλά να πάρεις. Τώρα βλέπουμε (ή δε βλέπουμε) ανθρώπους ασήμαντους και ατάλαντους. Ούτε τα 15 λεπτά δημοσιότητας δεν αξίζουν. Παρόλα αυτά, τα έχουν αυξήσει σε 515 λεπτά δημοσιότητας, καθημερινώς. Πέρασαν οι ελληνικές ταινίες με το έξυπνο χιούμορ, αυτό που δεν περιείχε βωμολοχίες για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτό που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, έχει επιζήσει και πολλές φορές στην καθημερινή μας ζωή, το χρησιμοποιούμε και γελάμε. Πέρασαν οι μεγάλοι ηθοποιοί, που δε χρειαζόταν να μιλήσουν για να καταλάβεις τι θέλουν να πουν. Ούτε να βγάλουν το βυζί στη φόρα για να κάνουν καριέρα. Πέρασαν τα μεγάλα τραγούδια, αυτά που άκουγες και δάκρυζες, αυτά που καταλάβαινες από την πρώτη νότα, αυτά που έβαζες νοερά στο soundtrack της ζωής σου και σημάδευες όλες τις στιγμές που δεν ήθελες να ξεχάσεις. Πλέον όλα είναι μια από τα ίδια. Τα σκυλάδικα παραμένουν σκυλάδικα (κάποια βάρυναν ακόμα περισσότερο), τα «έντεχνα» έχουν καταντήσει δήθεν και θέλεις λεξικό για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής, τα εμπορικά είναι τόσο ίδια που δεν καταλαβαίνεις πια ποιον ή ποιαν ακούς. Οι τραγουδιστές αρνούνται να βγουν από το έτοιμο προφίλ που σερβίρουν οι εταιρείες και όλοι σχεδόν, έχουν το ίδιο. Οι γυναίκες αρνούνται να μεγαλώσουν κι οι άντρες μοιάζουν όλο και πιο πολύ με γυναίκες. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού, δεν τα ισοπεδώνω όλα. Απλά μου φαίνεται ότι οι κλώνοι έχουν κυριεύσει τα πάντα.

Παίρνω παράδειγμα το x factor.Ατυχές ίσως,αλλά το αναφέρω επειδή υπάρχει σε πολλές χώρες και θεωρητικά, έχει κάποια πλαίσια μέσα στα οποία κινείται. Δες τη δική μας εκδοχή και της Αγγλίας. Από όπου και να το πιάσεις, χάνει. Οι φωνές, το στήσιμο, οι επιλογές τραγουδιστών, τραγουδιών, καλεσμένων, το όλο πακέτο δεν έχει καμιά σχέση. Έβλεπα τον George Michael να τραγουδάει μαζί με έναν από τους 3 υποψήφιους νικητές στον τελικό. Robbie Williams, Michael Buble, Bon Jovi, Shakira, Whitney Houston, Black Eyed Peas, Mariah Carey, Paul Mc Cartney, Rihanna, Alicia Keys,Lionel Richie, Rod Stewart,Tony Bennett,Julio Iglesias, Il divo, Barry Manilow, Gloria Estefan, Celine Dion, Duran Duran, Kylie Minogue, Britney Spears.Όλοι αυτοί πέρασαν από ‘κει, η λίστα είναι τεράστια. Κάποιοι ίσως πουν, ότι ορισμένοι πήγαν εκεί για να αναζωπυρώσουν την καριέρα τους, να προβληθούν λίγο παραπάνω. Μιλάμε όμως για καλλιτέχνες που έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο, που έχουν τη δική τους ιστορία στο χώρο της μουσικής, όσο κι αν οι μισοί και παραπάνω, μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Κι εμείς αντίστοιχα, καλούμε το Μαζωνάκη και τους εγχώριους. Και το κάνουμε κι ολόκληρο θέμα. Κι ασχολούμαστε εβδομάδες ολόκληρες. Μια από τις ελάχιστες φορές που έκατσα να δω το ελληνικό x-factor, είδα τους PET SHOP BOYS να μιλάνε με ένα γκρουπ που συμμετέχει. Έτυχε να είναι χορηγός το κανάλι; Να έχει κάποιος τα κονέ ; Δεν ξέρω τι και πως, αλλά χάρηκα που ξεκολλήσαμε λίγο από το μπουζούκι.



Μια που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ στην Ελλάδα,στο x-factor και γενικότερα, θα ξενιτευτώ εγώ να τον δω,να μου φύγει ο καημός...Με έχει ξαναπιάσει αυτή η τάση φυγής. Η ανάγκη άλλης ζωής,άλλης νοοτροπίας. Βλέπω Graham Norton,Ellen DeGeneres και γελάω μόνη μου.
Και με τα εγχώρια γελάω,παράπονο δεν έχω.Αλλά για τελείως άλλους λόγους...