Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,σκοντάφτω και χτυπάω. Στον ίσιο δρόμο,στον κακοτράχαλο, σε ανηφόρες, σε κατηφόρες.Δεν κάνω διακρίσεις. Εκεί που περπατάω αμέριμνη, χτυπάω πόδια, χέρια,τραυματίζομαι μόνη μου. Μια φορά είχα ματώσει τα χέρια μου, ενώ δοκίμαζα ρούχα σε μαγαζί. Πήγα να αφήσω την κρεμάστρα στο γυάλινο τραπέζι κι από τη βιασύνη μου και την απροσεξία που με δέρνει γενικότερα, χτύπησα στις γωνίες του τραπεζιού και σακάτεψα τα χέρια μου. Πιο παλιά,θα 'μουν 7-8, έπαιζα ρακέτες στην πιλοτή του σπιτιού, καλοκαίρι. Η οικοδομή ήταν νέα και εκείνες τις μέρες, είχαν αποφασίσει να βάλουν κάγκελα,γύρω γύρω από την πιλοτή. Τρέχω να πιάσω το μπαλάκι, και καρφώνω το πόδι μου, στα κάγκελα που ήταν απλωμένα στο πάτωμα. Με τρέχανε στο κέντρο υγείας,με το πόδι μου να αιμορραγεί σαν τρελλό. Άλλη φορά,πάλι καλοκαίρι, παίζαμε beach volley κι έτρεξα να προλάβω τη μπάλα. Γονάτισα και σύρθηκα στην άμμο, με αποτέλεσμα να ματώσουν γόνατα και γάμπες. Την ίδια περίπου περίοδο, έβαλα να σιδερώσω κάτι και έσπασα τη σιδερώστρα. Έπεσε πάνω μου,μαζί με το σίδερο και έκαψε σε τρία σημεία το πόδι μου. Όταν άρχισα να μαγειρεύω και να πειραματίζομαι στην κουζίνα, άρχισαν και τα καψίματα στα χέρια. Από φούρνο κυρίως. Έβαζα το χέρι να ανακατώσω,να ρίξω λίγο νερό και έκαιγα τα χέρια μου,που ακουμπούσαν στο γκριλ.
Έβλεπα χθες,κάποιες γρατζουνιές που έχω στο πρόσωπο,από τη γάτα που είχαμε όταν ήμουν στο δημοτικό. Ήθελα να παίξω μαζί της,όταν εκείνη δεν ήθελε και το πλήρωσα. Ένα κάψιμο από τσιγάρο στο χέρι μου,όταν ήμουν πιτσιρίκι κι έβλεπα τη μάνα μου να καπνίζει. Να μην αναφέρω το πρώτο ξύρισμα ποδιού στην εφηβεία, μάτωσε η μπανιέρα και η γάμπα μου μαζί.
Έχω τόσα πολλά σημάδια,υπερβολικά πολλά για μια ζωή. Όταν είσαι ατσούμπαλος όμως και βιαστικός μόνιμα,τα θες και τα παθαίνεις. Πλέον απορώ όταν κυκλοφορώ και δε σακατεύομαι. Όταν είμαι σπίτι και κάνω δουλειές,από τη βιασύνη μου να τα τελειώσω, παίρνω λάθος τις στροφές από δωμάτιο σε δωμάτιο και καρφώνομαι στον τοίχο. Αν με δει κανείς, θα με περάσει για τελείως ανεγκέφαλη. Δε θα ΄χει και πολύ άδικο. Τα σημάδια όμως δε με στεναχωρούν πλέον.Τα βλέπω και θυμάμαι πως απέκτησα το καθένα απ'αυτά. Άλλοτε χαμογελάω,άλλοτε απορώ με τη βλακεία μου. Αλλά πάντα χαίρομαι που δε λογαριάζω τίποτα κι ας σακατεύομαι...μια ζωή την έχουμε άλλωστε...
υ.γ. pc εξακολουθώ να μην έχω,το συνήθισα πλέον και δε μου φαίνεται περίεργο, γράφω από μια φίλη
8 την άκουσαν:
Γειάσου Βάνυ μας...καλέεεε όλα αυτά?...απορώ π ως ζείς!!!!ε,με όλα αυτά που χείς πάθει!!...εγώ μιά φορά στο δημοτικό,είχα κάψει το χέρι μου (επειδή πήγα να παίξω με το αναμμένο σίδερο,της μάνας μου άκου βλακεία,κ γώ κ κόλλησε πάνω το χέρι μου..κ έκανα ένα ωραίιιο σημαδάκι στο πλάι του καρπού που έχω,ακόμη..)απίστευτος πόνος πάντως τον θυμάμαι ακόμη... άλλη μιά φορά,μωρό βγήκα στην αυλή της γιαγιάς μου που τότε,ζούσε Αθήνα κ επειδή μπουσούληξα?στις καυτές από τη ζέστη,τότε πλάκες της αυλής της (ήταν καλοκαίρι?μάλλον από ότι λέει,η μάνα μου)... έκαψα πάρα πολύ τις πατούσες,μου κ με έτρεχαν δε ξέρω για πόσο καιρό στο νοσοκομείο με αλειφές,φάρμακα κ δε συμμαζέυεται....μιά άλλη φορά πείραξα τη ραπτομηχανή της γιαγιάς μου (είναι μοδίστρα)κ μου πέρασε μιά βελόνα από τη μιά άκρη του ενός δείκτη στην άλλη ή του αντίχειρα δε θυμάμαι!!,κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό η κακομοίρα,η γιαγιά μου....έβαζα τα χέρια μου στα απορρυπαντικά της μάνας μου,έβγαζα σπυριά κ δερματικά κ με τρέχανε στο Συγγρού,(το δερματολογικό-αφροδισιολογικό)... χαμός...αλλά ντάξει,δε μπορώ να πώ ότι είμαι έτσι κ στην ενήλικη ζωή μου...τώρα ηρέμησα!!πιά δε κάνω τέτοια...ωραίο το ποστάκι σου....μ άρεσε....χαιρετώ...
ωχ, ακόμα κρατάει η απεργία του pc? υπομονή, θα στρώσει, πάλι καλά που κάνεις αναρτήσεις από τη φίλη σου! στο θέμα μας τώρα: να προσέχεις βρε παιδί! θα πάθεις και τίποτα σοβαρό καμιά μέρα και θα τρέχεις... σε νιώθω πάντως, κι εγώ κάπως έτσι, ατσούμπαλος είμαι! καλημέρα και καλή εβδομάδα!
από βιασύνη έχω καεί/τσουρουφλιστεί/γδαρθεί/μελανιάσει ουκ ολίγες φορές. Και από ατσαλοσύνη. Για να μη πούμε για το ξυραφάκι. Δεν εισαι η μόνη :)
καλα ειναι τα σημαδια καθε λογης.
να τα αγαπας.
θα συμφωνήσω με την Άλις. Και επιπλέον, να επισκέπτεσαι συχνότερα τη φίλη και να γράφεις. Μας έλειψες!
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλα τα επίπεδα!
Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα,Vany μου.
Αθανασία κι εγώ απορώ καμιά φορά! Στο δημοτικό και στα παιδικά μας χρόνια γενικότερα,ήταν φυσιολογικό να είμαστε με γρατζουνιές και σημάδια.Φαίνεται πως η δική μου παιδική ηλικία,δεν τέλειωσε ακόμα
us υποθέτω ότι σύντομα θα ξαναέχω πισί... ατσούμπαλοι όλου του κόσμου ενωθείτε λοιπόν!!!
pink fish να πω ότι χαίρομαι που σημαδεύονται κι άλλοι;;;; Τουλάχιστον δεν είμαι μόνη μου στο κλαμπ
άλις τα αγαπάω,όχι όλα το ίδιο όμως. Άλλα με κάνουν να χαμογελάω, άλλα πάλι όχι. Δικά μου είναι όμως και δείχνουν ότι ζω
alex να 'σαι καλά.Κι εμένα με εκνευρίζει που δε μπορώ να σας διαβάσω...
συμμορίτες μου τα καλύτερα και σε σας,θα επανέλθω
Γιώργο να 'σαι καλά κι εσύ. Η φετινή ανάσταση να μας κάνει λίγο σοφότερους και πολύ πιο ευτυχισμένους
Δημοσίευση σχολίου