Τσουρέκια

Τόσες μέρες είμαι σαν την τρελλή. Τρέχω για διάφορα θέματα,δουλειά, οικογενειακά,όλα μαζί. Κι εκεί που είμαι χαμένη σε όλα όσα έχω να κάνω,λέω στον εαυτό μου "να γυρίσω να γράψω για αυτό,να θυμηθώ να αναφέρω εκείνο". Λίγο μετά θυμάμαι ότι η/υ δεν υπάρχει και ξενερώνω. Και τις ελάχιστες (πλέον) στιγμές, που είναι διαθέσιμος μπροστά μου,δε μου έρχεται λέξη από όοολα αυτά που σκέφτομαι να γράψω,τις ώρες που δε μπορώ να γράψω. Είναι να μην το 'χεις το κουσούρι,τι να πω...

Απίστευτο,αλλά ήρθε και το Πάσχα.Ο Απρίλιος μπήκε ήδη και η άνοιξη θεωρητικά. Ακόμα δεν ξέρουν τι καιρό θα κάνει την Κυριακή κι όλοι ζορίζονται για το αν θα φάνε μουσκεμένο αρνί ή όχι. Σήμερα πέτυχα ρεπορτάζ που έλεγε ότι ο Σεπτέμβρης θα είναι άκρως καλοκαιρινός φέτος. Αν αρχίσαμε από τώρα να σκεφτόμαστε τα μπάνια, πάει να πει ότι είμαστε πιο χάλια από όσο θέλουμε να δείχνουμε. Η θάλασσα τουλάχιστον είναι δωρεάν. Στη θεωρία πάντα. Πας,κάνεις μια βουτιά και δροσίζεσαι. Αν θες να διανθίσεις τη δροσιά σου με ξαπλώστρες,σαρδέλες στα κάρβουνα και παραλιακά μπαρ,θα το πληρώσεις το κατιτίς σου και θα φύγεις κι ευτυχισμένος. Με τη βενζίνη στο Θεό,είμαι περίεργη να δω πόσοι θα πηγαινοέρχονται φέτος στη Χαλκιδική. Όταν ήμουν μικρή,πολλοί νοίκιαζαν διαμερίσματα για το καλοκαίρι και κάθε σκ ήταν στη θάλασσα. Με τα χρόνια, όσοι δεν αγόρασαν δικό τους σπίτι (οι περισσότεροι δηλαδή), άρχισαν τα πήγαινε έλα στις παραλίες. Τώρα τι θα κάνουν; Λεφτά δεν υπάρχουν. Ποιος θα δώσει 5 με 6.000 ευρώ για μια σαιζόν; Κι όχι σε σούπερ γκλαμουράτες περιοχές,μη φανταστείς. Πέρυσι ζητούσαν τόσα και τα περισσότερα έμειναν άδεια. Να δω τι θα κάνουν φέτος. Έχει να πέσει λάστιχο στο μπαλκόνι...και φουσκωτές πισινούλες...από τώρα χαλβαδιάζω κάτι ξαπλώστρες για να την πέφτω και να λιάζομαι...αφού η Χαλκιδική τσιμπάει τρελλά.
(πως έφτασα πασχαλιάτικα στα θαλασσινά μπάνια,δεν κατάλαβα)

Έλεγα για τις δουλειές. Φέτος με είχα πείσει να μη ζυμώσω τσουρέκια. Είμαι σε δίαιτα εδώ κι ένα μήνα,έχασα 5 κιλά και γενικά αποφεύγω να με βάζω σε πειρασμό. Η αδερφή μου μού έβαλε φυτίλια και τελικά το κάναμε πάλι το θαύμα μας. Μισή μέρα ζυμώναμε και περιμέναμε να φουσκώσει και την άλλη μισή ψήναμε. Θα αρχίσουμε το μοίρασμα πάλι μου φαίνεται. Έχω ακόμα στην κατάψυξη τα χριστουγεννιάτικα και δεν έχω καμία όρεξη να προσθέσω και τούτα. Κουλουράκια από δω,σοκολατάκια από κει, γέμισε γλυκά το σπίτι. Κι επειδή φέτος δεν προβλέπονται επισκέψεις σε φίλους,μιας κι όλοι την έχουν κάνει, θα παχύνω τους συγγενείς...

Τσουρέκια και τα νεύρα μου ενίοτε,αλλά αυτό δεν είναι νέο. Φιλοδοξώ να πάρω επιτέλους το βρωμομηχάνημα και λέω να του κάνω κι ευχέλαιο,μπας και δουλέψει. Η έλλειψή του μου την έχει δώσει,είμαι εθισμένη τελικά κι ας μην το παραδέχομαι. Έχω να δω τόσα επεισόδια,να ακούσω τόσες μουσικές, που προβλέπω να μπαστακώνομαι στο γραφείο για κανένα μήνα. Ας δουλέψει βέβαια για ένα μήνα συνεχόμενο κι ύστερα τα ξαναλέμε...

Να περάσετε τέλεια τις επόμενες μέρες. Μη φάτε πολύ,σκεφτείτε το μετά και συγκρατηθείτε. Για μια ώρα φαγητού, τρέχουμε μια εβδομάδα πριν και άλλες είκοσι μετά,για να χάσουμε ότι βάλαμε. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο.

Μακάρι το φως να φωτίσει τα νυχτωμένα μυαλά και τις σκοτεινές πτυχές μας.

Καλή Ανάσταση σε όλους !