Γκόμενα στα 85

Στην κηδεία της γιαγιάς.Ο παππούς ένα κουρέλι.Μετά από 60 χρόνια και βάλε,έμεινε μόνος.Τον έβλεπα και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι η ζωή του από δω και πέρα.
Το θάνατο δεν τον φοβάται.
Κάθε φορά που έμπαινε ο χειμώνας,έλεγε "Άντε να δούμε αν θα τη βγάλουμε καθαρή και φέτος".Μπήκε νοσοκομείο για εγχείρηση εσπευσμένα πριν από ένα χρόνο
και ανησυχούσε μήπως κάτι δεν πάει καλά και επιβαρυνθεί η κατάσταση της υγείας του.
Ανησυχούσε μήπως και γίνει βάρος σε κάποιον.
Τώρα έμεινε μόνος.Δεν ακούει καλά πλέον και έχει πρόβλημα με την καρδιά του.
Το ίδιο είχε και η γιαγιά.
Άλλο έλεγε ο ένας και άλλο καταλάβαινε ο άλλος.Γελούσανε και οι δύο με τα χάλια τους.
Από ακοή δεν πηγαίνανε καλά αλλά από χιούμορ μια χαρά.Ο παππούς κορόιδευε τη γιαγιά και γελούσανε και οι δυο.

Χθες ήταν μια δύσκολη μέρα.Θέλεις να κλάψεις αλλά κρατιέσαι γιατί όσο δύσκολο κι αν είναι να χάνεις τη γιαγιά σου,είναι πιο δύσκολο να χάνεις τη μαμά σου.
Ακόμα κι αν έχει πατήσει τα 80.Οπότε συγκρατείσαι για να μην στεναχωρήσεις τους γονείς σου παραπάνω.

Μετά από αρκετή ένταση,αρχίσαμε να κλαίμε και οι δυο έξω από την εκκλησία.

-Ο παππούς και η γιαγιά ήταν μαζί 60 χρόνια.Εμείς πως θα 'μαστε στα 60 χρόνια;
-Λες να βαρεθούμε και να ψάξουμε να βρούμε άλλους;
-Δεν ξέρεις ποτέ.Αν με βαρεθείς και σε βαρεθώ στα 60 χρόνια;
-Κοίτα,είμαστε ήδη 7 χρόνια μαζί.Μένουν άλλα 53.Άρα στα 85 μου μπορώ να βρω γκόμενα.
-Αν όντως μπορείς τότε να βρεις γκόμενα, χαλάλι σου!

Κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί.Με τόση στεναχώρια και ένταση μας έπιασε νευρικό γέλιο.
Δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο,έτσι δε λένε;
Η Μαλβίνα κάποτε είχε πει "Κάθε φορά που πηγαίνω σε κηδεία, παίρνω μαζί μου και τη φωτογραφική μηχανή για να θυμόμαστε μετά με τους φίλους μου τα γέλια που κάναμε".
Κάπως έτσι γίνεται τελικά.Φωτογραφίες δε βγάλαμε βέβαια,αλλά θα το θυμάμαι αυτό το γέλιο.
Τουλάχιστον για 53 χρόνια ακόμα...


υ.γ.Γραμμένο πριν από τρία χρόνια.Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι μήπως άλλαξε κάτι και πρέπει να αναθεωρήσω...άλλες πάλι,δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι...