Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Το έμαθε κανείς να το πει και σε μένα; Αγάπη είναι να αισθάνεσαι ότι ο σύντροφός σου είναι το άλλο σου μισό και άλλα τέτοια εμπριμέ; Κι όταν το αισθανθείς,τι κάνεις; Το παντρεύεσαι για να μην πετάξει; Και κοιμάσαι ήσυχος μετά; Το πιστεύει κανείς; Κι αν ναι,για πόσο καιρό; Άλλα μισά δεν υπάρχουν, συγνώμη που θα σε βγάλω από το ροζ σου συννεφάκι. Υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία, για συντροφικότητα, για σεξ, για ένα χέρι βοήθειας όταν το χρειάζεσαι. Χωρίς να σημαίνει ότι όλες οι σχέσεις έχουν όλο το πακέτο. Ανάλογα. Άλλος έχει τέλειο σεξ, αλλά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, δεν έχει κάτι να πει με τον/την σύζυγο. Άλλος έχει την οικονομική ευχέρεια που ονειρευόταν,αλλά μαλώνει καθημερινά με το "άλλο του μισό", με αποτέλεσμα να παίρνει ψυχοφάρμακα. Άλλος έχει μια γυναίκα καθώς πρέπει, κυρία, με τα λεφτά της,τα γαλλικά, το πιάνο,αλλά την έχει κάνει τάρανδο γιατί σεξ κάνουν 1 φορά το τρίμηνο κι αυτό χάλια. Άλλη σκορπάει τα λεφτά του συζύγου και κλείνει τα μάτια στις ατασθαλίες του, για να μη χρειαστεί να δουλέψει και να ζοριστεί. Πολλές περιπτώσεις και η καθεμιά διαφορετική.Το τι ζητάει ο καθένας είναι το θέμα. Και τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει για να το πετύχει,είναι το άλλο θέμα. Γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν κάνει θυσίες, αυτός που θέλει να κρατήσει μια σχέση ζωντανή. Μικρές ή μεγάλες, δεν παίζει ρόλο. Και μόνο που μπαίνεις στη διαδικασία να βγάλεις από τη ζωή σου συνήθειες ή ανθρώπους που το "μισό" σου δεν εγκρίνει, φτάνει και περισσεύει. Το συμπέρασμα είναι ένα. Ή κάνεις θυσίες και έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου και τον τρως στη μάπα όπως είναι, ή τη βγάζεις μοναχός σου και κοιτάς να περνάς καλά με ότι κάτσει και χωρίς να ρωτήσεις κανένα "μισό" για την επόμενη κίνησή σου. Τι διάλεξες εσύ λοιπόν; Και στις δύο περιπτώσεις, χαμένος βγαίνεις. Ξέρεις αυτό που λένε για το γρασίδι του γείτονα; Είναι πάντα πιο πράσινο από το δικό σου. Άσχετα αν και ο γείτονας λέει το ίδιο. Το οτιδήποτε του αλλουνού, είναι πάντα καλύτερο και προτιμότερο. Οπότε ξέρεις.Κάτσε στα αυγά σου και κλώσσα τα,αφού ήταν επιλογή σου. Και σταμάτα να κρυφοκοιτάς από το τζάμι το σπίτι του γείτονα. Επειδή κι αυτός το ίδιο κάνει...
15 την άκουσαν:
Σαν να ποντάρεις γράμματα σε ένα νόμισμα που έχει κορώνα και στις δύο πλευρές του... Χα, χα..
Όμως το συμπέρασμά σου δεν με βρίσκει σύμφωνο. Είμαστε άνθρωποι κι όχι κλώσσες. Μπορεί να χάνεις και στις δύο περιπτώσεις, αλλά λένε πως καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.
ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΑ:))))
Vany μου έξυπνη και διορατική όπως πάντοτε,
εγώ στο ερώτημά σου μόνο με μια μικρή ιστορία θα μπορούσα να απαντήσω.Καθότι στο λέγειν μου ρίχνεις στα αυτιά και δεν αστειεύομαι.Παίζω κι εγώ στο γήπεδό μου.
Μη με πάρεις με τις ντομάτες αλλά είναι ένα παραμυθάκι απο ένα βιβλίο που διάβασα στο νηπιαγωγείο ή έστω στην πρώτη δημοτικού-άρχισα να γερνάω και δε θυμάμαι.
Ήταν που λες δυό κοριτσάκια ανάμεσα στα οποία συνέβαινε κάτι πολύ παράξενο.Ερχόταν η μία(ας την πούμε Αμαλίτσα)να παίξει στο σπίτι της άλλης(ας την πούμε Λένα)
και ήταν και οι δυό τους μέσα στις αγκαλίτσες και τις τρελλές χαρούλες.
Ως τη στιγμή που έπαυαν να είναι και η Αμαλίτσα έφευγε κλαμένη,ξεμαλλιασμένη και δαρμένη.
Έλεγαν οι γονείς της Λένας στην κόρη τους:"Μα γιατί παιδί μου φέρεσαι έτσι" και "θα μείνεις ολομόναχη".Τίποτα η Λένα.Βράχος."Έτσι θέλω,ολομόναχη" και στύλωνε τα πόδια κάτω.
Ώσπου πραγματοποιήθηκε η ευχή της και η Αμαλίτσα βαρέθηκε να γεμίζει χανσαπλάστ και δεν ξαναφάνηκε.
Η Λένα δεν είχε πια κανέναν να δείρει.Και βάλθηκε να ζητάει παρέα απο τα σκυλάκια του γείτονα που όμως δεν είχαν την όρεξή της.Έφευγαν αυτά,τα πήρε στο κυνήγι,γλύστρησε στο πεζοδρόμιο και τσακίστηκε.
Και ακούει μια φωνή να της μιλάει γλυκά 'Λένα μου χτύπησες;" και νοιώθει ένα χέρι στον ώμο της να την αγγίζει και να τη βοηθάει να σηκωθεί.
Ήταν η Αμαλίτσα που έφευγε τόσες φορές σακατεμένη απο το σπίτι της.
Όπως είναι φυσικό,η Λένα κοκκίνησε απο τη ντροπή της και δεν ήξερε τι να πει.
Και η φίλη της την αγκάλιασε και τη βοήθησε να μπει στο σπίτι της.Κι όλο γλυκά της μιλούσε και της έλεγε "έλα Λένα μου είμαστε φίλες,δεν είμαστε;".
Για μένα,αυτό είναι αγάπη,κι ας αντικαταστήσουμε τις δυο φίλες με ένα αντρόγυνο αν θέλουμε.Πιστεύω πάλι θα λειτουργήσει.
Α ναι και καλό μήνα,μην ξεχάσω!!
αταίριαστε ήμουν σίγουρη ότι θα σχολιάσεις,είσαι φαν τέτοιων αναρτήσεων και πολύ το απολαμβάνω! Η παρομοίωσή σου είναι πολύ εύστοχη,το θέτεις ακριβώς όπως το έγραψα.Κι από ότι κατάλαβα συμφωνείς στο ότι χαμένες είναι και οι δυο πλευρές. Αρκεί να δοκιμάζεις πριν απορρίψεις ή πριν αποφανθείς για το ποια πλευρά είναι καλύτερη.Το ίδιο λέμε λοιπόν!
σκρουτζάκο καλό μήνα και σε σένα, να 'μαστε καλά όλοι μας
Γιώργο δεν ξέρω αν θα μείνω για πάντα "Αμαλίτσα". Υπήρξα για πολύ καιρό αλλά λέω να τον αποβάλλω το ρόλο. Δεν οδηγεί πουθενά και τα ακούω κι από πάνω. Όση κι αν είναι η αγάπη, όταν παραμερίζεις τον εαυτό σου για να είναι ευτυχισμένος κάποιος που αγαπάς, έρχεται η στιγμή που το μετανιώνεις κι είναι αργά να το αλλάξεις
συμφωνώ με την ουσία όσων λες, γιατί και η συντροφικότητα έχει ένα τίμημα. Όπως και η μοναξιά επίσης. Ουσιαστικά, κάθε επιλογή έχει το δικο της τίμημα. Κι αυτό δεν το λέω κυνικά, έχω βιώσει και τις δύο αυτές πραγματικότητες και δε θέλω να χρυσώσω το χάπι. Σκέψου μόνο κάτι:Ακόμα κι όταν είσαι μόνος σου κάνεις συμβιβασμούς π.χ. για να έχει παρέες/φιλίες και να μην είσαι μαγκούφης. Σαφώς κι όταν είσαι ζευγάρι, οι συμβιβασμοί είναι περισσότεροι. Ότι αντέχει ο καθένας. Κάποιοι αντέχουν τη μοναξιά, κάποιοι τη συντροφικότητα.
πολύ ωραία ανάρτηση είχα την ίδια απορία των Μάρτιο...δεν βρήκα λύση ούτε εγώ...
Τελικά μήπως η Αγάπη είναι απλά κάτι εγωιστικό;
pink fish όλα έχουν τίμημα τελικά. Βάλε και το ότι με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι ποτέ,το έβγαλες το πόρισμα.Ο συμβιβασμός υπάρχει σε όλα,σάμπως στη δουλειά μας δε συμβιβαζόμαστε σε κάτι; Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία
erisabetsu-chan η αγάπη είναι και εγωιστική προφανώς. Ξεκινάει ως ανιδιοτελής πάντα,στην πορεία αλλάζει.Καλώς ήρθες!
Σύμφωνοι, ποτέ καμία σχέση δεν είναι τέλεια. Ούτε εμείς είμαστε παρά μόνο οι προθέσεις μας και ίσως ούτε κ αυτές. Όμως το να καραβοτσακιζόμαστε στα βράχια των σχέσεων έχει ένα νόημα για μένα: να μάθουμε τι ΔΕΝ θέλουμε από τη ζωή μας.
Είναι πολύ πιό εύκολο μετά, νομίζω. Όταν ξέρεις τι προτιμάς αγαπάς αυτά που έχεις.
Κάπως έτσι ισοπεδωτικά έβλεπα κ εγω τις σχέσεις πριν λίγο καιρό. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσω την πίστη στους ανθρωπους κ τον εαυτό μου. Υπήρξαν τότε κάποιοι που μου έλεγαν "κοίτα όπου θέλεις να πας, γιατί θα πας εκεί που κοιτάζεις".
Και είπα εντάξει, ας δοκιμάσω να πιστέψω ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, τουλάχιστον στα θέματα που εμένα με πλήγωναν.
Δεν είμαι φύση απαισιόδοξη, ευτυχώς. Μόνο τα αποθέματα τελειώνουν που και πού, αλλά απ όλα αυτά είμαισίγουρη ότι αν θέλουμε μόνο πλουσιότεροι βγαίνουμε.
Σε φιλώ
mermyblue μου γλυκιά, είμαι οπαδός του να κάνω ότι θέλω,αρκεί να μη μείνω με την απορία. Τον τελευταίο καιρό όμως,είμαι απαισιόδοξη όσον αφορά τις σχέσεις.Δε βλέπω τίποτα διαφορετικό γύρω μου,μακάρι να είναι μεμονωμένη περίπτωση
Μπορείς άμα θες να σπάσεις και τα αυγά, αντί να τα κλωσσίσεις...
Συγνώμη, δεν ξέρω αν είμαι τόσο ριζοσπαστική ή αν απλώς είμαι θερμοκέφαλη...
Vany εσύ ξέρεις καλύτερα.Δε γνωρίζω και σε ποια ακριβώς ζητήματα αναφέρεσαι και δε θέλω να βγάζω βιαστικά συμπεράσματα.
Αλλά μήπως βρε παιδιά και η αγάπη δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευχάριστη και εύκολη υπόθεση(μολονότι fashionable και trendy)αλλά γι'αυτόν που την προσφέρει γίνεται η πίκρα ευχαρίστηση;
Αν λειτουργούμε ενθουσιωδώς και πέφτουμε με τα μούτρα στον έρωτα,είμαστε αφελείς ρομαντικοί.
Αν είμαστε νευρικοί,δύσκολοι και επιλεκτικοί,είμαστε άξεστοι και ακοινώνητοι.Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή.
Εγώ μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω και να πω ότι αν λ.χ. μου πάρει 5 χρόνια γάμου και δυο παιδιά για να καταλάβω ότι πρέπει να διακόψω την κοινή συζυγική ζωή
και να αρχίσω ύστερα να στολίζω την πρώην σύντροφό μου και το γυναικείο φύλο κατ'επέκταση και να εκθειάζω απεναντίας την πολύτιμη αίσθηση συντροφικότητας που επικρατεί στους κόλπους των ανδρών,
ε μάλλον έχτισα οικογένεια χωρίς να υποψιάζομαι τι είναι αγάπη.
Πάλι την Αμαλίτσα θυμάμαι μπα σε καλό μου,τι πράμα είναι αυτό με μένα;
Εγώ το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι η αγαπη είναι τελείως εγωιστική. Αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε και επιμένουμε επειδή δεν μας αγαπούν και θέλουμε να μας αγαπήσουν, "κλωσσάμε αυγά" όπως λες, γιατί φοβόμαστε μήπως δεν μας αγαπήσουν άλλοι τόσο πολύ. Ξέρω ότι όλοι μας κάνουμε πράγματα για να κάνουμε τον άνθρωπο που αγαπάμε χαρούμενο, αλλά υποσυνείδητα κι αυτό ακόμη το κάνουμε γιατί ξέρουμε ότι δίνει ΣΕ ΜΑΣ χαρά το να δίνουμε χαρά στον άλλο. Α, δεν ξέρω αν το είπα, αλλά δεν πιστεύω στον αλτρουισμό. Οπότε θεωρώ πως ό,τι υποχώρηση κάνουμε, είτε σε σχέση είτε σε φιλία, είναι γιατί τελικά πιστεύουμε ότι είναι για το δικό μας συμφέρον (δεν λέω πως σκεφτόμαστε έτσι ψυχρά και κυνικά πάντα, αλλά ο άνθρωπος πάντα θα έχει το ένστικτο της επιβίωσης και θα θέλει το καλύτερο γι' αυτόν, όσο κι αν εκπολιτιστούμε)
Πολύ ενδιαφέρον ποστ Vany.
Σίγουρα πάντως είναι πολύ καλύτερο και υγιέστερο για όλους το να χαιρόμαστε δίνοντας χαρά στον άλλον παρά να φτάνουμε στην ευτυχία σκορπώντας δυστυχία.
Ναι,συμφωνώ απόλυτα.Φοβόμαστε μήπως δε μας αγαπήσουν οι άλλοι όσο θέλουμε εμείς.
Και συμβαίνει αυτό όταν δεν έχουμε εισπράξει την αγάπη που πρέπει,στον καιρό που της πρέπει.
Ο γράφων σας το επιβεβαιώνει κόβοντας τις φλέβες του.Προσπαθούμε να την αναπληρώσουμε δίνοντάς την σε άλλους ή στερώντας την απο άλλους(καμιά φορά κάνουμε και τα δύο σε ανεπαίσθητο χρόνο).
Πρώτα λοιπόν ας αγαπήσουμε εμάς(πως;ο καθένας με τον τρόπο του.Ανακαλύπτοντας τις ικανότητές μας-όλοι είμαστε ικανοί για κάτι)και ύστερα θα μπορέσουμε να δώσουμε αγάπη χωρίς να ζητάμε αντάλλαγμα
ή τουλάχιστον έχοντας μάθει πως να δεχόμαστε τις πληγές απο τη μη ανταπόκριση.
Και αν νομίζετε ότι την αγάπη την εκτιμούν αυτοί/ες στους οποίους/ες έχει προσφερθεί απλόχερα,ξανασκεφτείτε το σοβαρά.
Αυτοί στους οποίους έλειψε εκτιμούν και το κάθε σταγονίδιο αγάπης(μια ματιά,μια χειραψία,ένας καλός λόγος).
συμφωνώ και με την Μίστρες κ με τον Γιώργο (ιδίως στην τελευταία γραμμή του) και με την Αλεξ.
Μερικές φορές πρέπει να τα σπάμε όλα και να καθαρίζουμε το έδαφος, να το αφήνουμε να ξεκουραστεί και να προχωράμε σε σπορά άλλων σχέσεων.
Ναι, η αγάπη είναι ιδιοτελής υπόθεση, όπως είναι και ο έρωτας κ δεν είναι μοναδικό πώς συναντιώμαστε μέσα από την ανάγκη μας αυτή και χανόμαστε μετά αν δεν την ξεπεράσουμε;
Και ναι, όσοι έχουν στερηθεί την αγάπη την εκτιμούν πιό εύκολα. Για πόσο δεν ξέρω. Γιατί υπάρχει κ κάτι που λέγεται ανθρώπινη φύση κ αυτή δεν είναι πάντα καλή.
Όπως κ να 'χει, για μένα το συμπέρασμα είναι ένα: να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να φθείρεται. Του αξίζει κάτι καλύτερο.
mistress μπορείς να τα σπάσεις λες; Ζούμε σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια πλέον. Πρέπει να τους έχεις όλους γραμμένους στα παλιά σου τα παπούτσια για να το κάνεις,να μην υπολογίζεις τίποτα και κανέναν.Θέλει αποφασιστικότητα και θράσος
Γιώργο απλά εκφράζω τους προβληματισμούς μου. Σε σχέση με τη ζωή και τα καλούπια στα οποία μπαίνουμε,ηθελημένα πολλές φορές. Και μετά χαλβαδιάζουμε τα του γείτονα!
Η αγάπη είναι σπουδαίο συναίσθημα.Είτε το δίνεις είτε το παίρνεις. Αλλά τίμημα πληρώνεις και στις δυο περιπτώσεις.
Τα παιδιά είναι τα μόνα που αγαπάς ανιδιοτελώς.Έχει και εξαιρέσεις αυτό,αλλά συνήθως ισχύει
(κόλλημα με την Αμαλίτσα)
άλεξ δε σου έχει τύχει να αγαπάς κάτι/κάποιον μόνη σου; Χωρίς αντάλλαγμα όπως λες;Και να σου είναι αρκετό; Χαρά δίνεις για να αισθανθείς καλά και να χαρείς επίσης. Άρα καταλήγουμε σ'αυτό που λες,ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο ή κάτι ανταποδοτικό τελοσπάντων : )
Γιώργο (μάλλον σου άρεσε το θέμα) αν είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος κι όχι ανθρωπάκι,χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου κι ας μην εισπράττεις κάτι αντίστοιχο. Συμφωνώ σ'αυτό που λες για την αγάπη,όσοι την έχουν απλόχερα,φτάνουν σε σημείο να τη θεωρούν δεδομένη και δεν την εκτιμούν. Όπως με οτιδήποτε άλλο που προσφέρεται αδιακρίτως και σε μόνιμη βάση.
Αν αγαπήσουμε εμάς πρώτα και απόλυτα, δεν ξέρω πόσο διατεθειμένοι θα είμαστε, για να κάνουμε υποχωρήσεις μετά...
mermyblue μου αρέσει ο τρόπος που το θέτεις. Τελικά όλα ιδιοτελή δεν είναι; Τα πάντα θέλουν αντάλλαγμα πλέον.
Η αγάπη εκτιμάται αν χαθεί ξαφνικά και συνηθίζεται αν γίνει πάγια κατάσταση. Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν τη θέληση να ρίχνουν κανένα ξύλο στη φωτιά για να φουντώνει.
Όσο για τη φθορά,τι να σου πω;Δίκιο έχεις...
Δημοσίευση σχολίου