Αταραξία

Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν τα κλαράκια μου
και κάθισα και μέτρησα κι εγώ τα φιλαράκια μου...

Άλλαξε ο καιρός,αλλάζω κι εγώ.Καθημερινά πλέον.Αισθάνομαι σα να κουβαλάω μόνιμα ένα μπαλόνι γεμισμένο με νερό.Φαντάσου να έχεις στις τσέπες σου κάτι τέτοιο. Περπατάς κι αισθάνεσαι λες κι έχεις πιει το Βόσπορο και πλατσουρίζουν όλα τα μέσα σου.
Πολύ περίεργη αίσθηση.Το είπα διστακτικά στην αδερφή μου, έτοιμη να τα ακούσω.Αλλά μου είπε ότι κι εκείνη έτσι αισθανόταν κι ησύχασα κάπως.
Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Στη δουλειά δε δίνω πολλή σημασία, τις περισσότερες φορές. Δεν αξίζει να συγχίζομαι,ούτε εγώ ούτε το "μπαλόνι".
Μια φίλη από την Αθήνα,έχει ξετρελλαθεί με την ιδέα.Μιλάμε καθημερινά μέσω msn και συζητάμε πολύ για το θέμα.Της λέω ότι με βασανίζει και εκείνη γουστάρει.Ξεφτέρι θα την κάνω ώσπου να έρθει στη θέση μου. Το πιο αστείο από όλα,είναι όταν συγχίζεται και γράφει καμιά κακή λέξη στο msn.Αμέσως συνέρχεται και γράφει "συγγνώμη μπεμπέ".Κάθε φορά γελάω.
Χαζέψαμε όλοι μαζί κι ακόμα είμαι στην αρχή.Αν περάσει ο καιρός,τι θα κάνουμε;Θα χορεύουμε όλοι στο ρυθμό ενός μικροσκοπικού ανθρώπου.
Οικογενειακώς...
Γερνάω μαμά,αλλά δε με νοιάζει καθόλου πλέον...αν με ένοιαζε και ποτέ...


Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες...





P.s.τον τίτλο μου τον θύμισε η mistress...