Η ζωή του, ζωή της

Εκείνος
Ψηλός,κανονικός προς γεμάτος(ως προς τα κιλά),ούτε ωραίος ούτε άσχημος, στον κόσμο του εντελώς. Φωτιά να πιάσει δίπλα του,δεν πρόκειται να κουνηθεί.
Εκείνη
Ψηλή,χοντρούλα, ούτε ωραία ούτε άσχημη, με ωραίο πρόσωπο,τρέχει για όλους.

Έγιναν ζευγάρι.

Εκείνη
Άλλαξε πόλη,άλλαξε δουλειά, άλλαξε παρέα, σπίτι, άλλαξε μαλλιά, σώμα,συμπεριφορά, ακόμα και τις εκφράσεις του προσώπου του έχει υιοθετήσει. Ξέχασε φίλους, συγγενείς, γονείς, αδέρφια,ανίψια.

Εκείνος
Το μόνο που έκανε; Της παραχώρησε χώρο στη ντουλάπα του και στο σπίτι του γενικότερα.
Της έδωσε την άδεια να του μαγειρεύει, να καθαρίζει το σπίτι του, να σιδερώνει τα ρούχα του.

Όταν είναι μαζί, νομίζεις ότι είναι δυο φίλοι που βγήκαν για καφέ. Και αυτό ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό.Εκείνος ήταν γκόμενος της κολλητής της.Εκείνη τον γνώρισε ως γκόμενο της κολλητής της.Κι επειδή τον ερωτεύτηκε, θα έκανε τα πάντα για να γίνει δικός της.

Και τα έκανε.Τα άλλαξε όλα. Αδυνάτισε γιατί εκείνος είχε πει ότι θα είναι το πιο χοντρό ζευγάρι αν τα φτιάξουν. Έκοψε όλους τους φίλους της, για να είναι συνέχεια μαζί του. Οι φίλοι του έγιναν φίλοι της.Οι απόψεις του,έγιναν απόψεις της.Οι συγγενείς του,συγγενείς της.
Η δική της ζωή στην άκρη. Τώρα ζει τη δική του ζωή. Και είναι ευτυχισμένη. Έτσι λέει τουλάχιστον.Έκανε απίστευτες υποχωρήσεις για να τον έχει.

Αν τους δεις έξω όταν πάνε για καφέ,νομίζεις ότι είναι φίλοι και αυτή του την πέφτει. Τον αγκαλιάζει,του μιλάει γλυκά, του φέρεται όπως φέρεται ένας ερωτευμένος άνθρωπος.
Εκείνος κάθεται σχεδόν πάντα απέναντί της. Αν καθίσουν δίπλα,είναι γιατί το ήθελε εκείνη.Της μιλάει όπως μιλάει στους φίλους του. Δεν την αγκαλιάζει ποτέ δημοσίως. Δεν κάνει ποτέ καμία κίνηση που να δηλώνει ότι έχουν σχέση και είναι αρραβωνιασμένοι.
Βέρες δε βάλανε όταν αρραβωνιάστηκαν. Για να μην έχουν κάτι να βγάλουν από το δάχτυλο αν χωρίσουν.
Και ρωτάω.Ποιος αρραβωνιάζεται και σκέφτεται τι θα κάνει τη βέρα του αν χωρίσει ;
Με αυτή τη λογική,δεν αγοράζουν τίποτα μαζί για να μην το κόψουν στη μέση όταν χωρίσουν;

Και τώρα ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ετοιμάσαν τα πάντα για το γάμο,ένα χρόνο πριν το γάμο. Για να μη μπορούν να χωρίσουν μάλλον. Μέχρι και προσκλητήρια τυπώσανε,ένα χρόνο πριν το γάμο.

Και εκείνη συνεχίζει να λέει πως είναι ευτυχισμένη.Για πόσο όμως;

Κολοκύθα

Μπορείς να με λιώσεις.
Μπορείς να με ψήσεις αργά.
Μπορείς να μου βγάλεις το λάδι.
Μπορείς να παίξεις μαζί μου.
Μπορείς να με στολίσεις.




Μπορώ να γίνω γλυκιά.
Μπορώ να γίνω πικάντικη.
Μπορώ να σου χαρίσω ένα φωτεινό χαμόγελο.
Μπορώ να σε τρομάξω.





Είσαι διατεθειμένος να αγνοήσεις το σκληρό περίβλημα και να δεις πιο μέσα;
Ή θα μείνεις στη σκληρή μου πλευρά;

Αυτό είναι το θέμα...

Ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια

(Πρόλογος)

Με τη μουσική έχω τρελλό κόλλημα. Τη μισή ημέρα ακούω ραδιόφωνο και την άλλη μισή,ακούω mp3. Το είχα από παλιά αυτό το κουσούρι. Ειδικά τα δύσκολα (ερωτικώς) χρόνια του σχολείου,λίγο μετά τη Β’ Γυμνασίου που άρχισα να ερωτεύομαι παράφορα. Συνέπεια αυτού του κολλήματος; Έγραφα παντού στιχάκια. Τα βιβλία μου ήταν γεμάτα με στιχάκια, από τα εκάστοτε τραγούδια με τα οποία κολλούσα. Κι ως γνήσια μαθήτρια, τα έγραφα και στο θρανίο…

(Κυρίως θέμα)

Αρχές Δευτέρας Λυκείου. Δύσκολο πρωινό ξύπνημα, αγαπάω πολύ το κρεβάτι μου άλλωστε. Στο δρόμο για το σχολείο, κοιμόμουν όρθια. Ούτε κατάλαβα πότε φτάσαμε κι άρχισε η πρώτη ώρα. Κάπου εκεί ανάμεσα στον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι κάποιος έχει βεβηλώσει το θρανίο μου κι έχει σχολιάσει (ανεπιτυχώς) το στιχάκι που έχω γράψει. Τα παίρνω στο μυαλό, παρ’ όλη τη νύστα μου και σβήνω τα σχόλιά του, γράφοντας παράλληλα ένα υβριστικότατο σχόλιο, για αυτόν που τόλμησε να κοροϊδέψει τα ιερά τραγούδια μου. Την επόμενη μέρα, σχολίασε ξανά τα δικά μου σχόλια και κάπως έτσι αρχίσαμε να επικοινωνούμε μέσω ενός θρανίου (τα σχολεία τότε, δεν ήταν μόνο πρωινά, άλλο Λύκειο το πρωί, άλλο το απόγευμα, εναλλάξ). Ήταν αγόρι, στην ίδια ηλικία με μένα. Κι επειδή αρχίσαμε να λέμε πολλά παραπάνω από αυτά που χωρούσαν στο θρανίο, γράφαμε γράμματα ο ένας στον άλλον και τα αφήναμε κάτω από το θρανίο. Όλα αυτά για αρκετό διάστημα, χωρίς να έχουμε γνωριστεί από κοντά. Δε γράφαμε και τίποτα το εξαιρετικό, μη νομίζεις. Τη μέρα στο σχολείο, τις προτιμήσεις στη μουσική, τέτοια χαζά. Στο μεταξύ, άρχισε κι η διπλανή μου να μιλάει με το διπλανό του, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια στιγμή, είπαμε να συναντηθούμε. Μια μέρα που ήμασταν απογευματινοί, πήγαμε νωρίτερα και συναντηθήκαμε στην αυλή του σχολείου. Ο τύπος ήταν άνετος.Cool όπως θα λέγαμε σήμερα. Πολύ άνετος και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Χωρίς να είναι όμορφος, είχε μια αυτοπεποίθηση που τσάκιζε κόκκαλα. Έξυπνο χιούμορ και μυαλό που παίρνει στροφές(ιδιαίτερο προσόν για τα γούστα μου, δε μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που δε στροφάρουν και με κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας). Τον συμπάθησα κι αισθανόμουν σαν να τον ξέρω χρόνια. Μου την έδινε λίγο η υπερβολική άνεσή του, αλλά περνούσα καλά και δεν έδινα σημασία. Αρχίσαμε να συναντιόμαστε κι έξω από το σχολείο. Για καφέ τα σαββατοκύριακα, κάποιες φορές μετά το απογευματινό μάθημα, κάναμε παρέα και γελούσαμε πολύ. Ήταν της μόδας το μπιλιάρδο τότε κι είχε γεμίσει ο τόπος μαγαζιά. Κι όπως κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του (και γουστάρει μια γυναίκα, συμπληρώνω εγώ), προσφέρθηκε να μου μάθει μπιλιάρδο. Ξέρεις, πώς να κρατάς τη στέκα, πώς να σημαδεύεις, τέτοια. Αθώα πράγματα μεν, γεμάτα υπονοούμενα και ματιές δε. Δεν άργησε πολύ, εκδηλώθηκε. Παρόλο που ήμουν αλλού κολλημένη, ενέδωσα. Μιας και το αντικείμενο του πόθου μου, πετούσε χαρταετό και δε μου καθόταν με τίποτα. Πως το λέγαμε τότε; Τα φτιάξαμε (τρελλη επιτυχία). Περίπου ένα δίμηνο πριν την πενταήμερη. Από το πρώτο βράδυ, που βγήκαμε έξω σα ζευγάρι, φάνηκε το πόσο μαλάκας είναι. Και το πόσο χαζή είμαι εγώ που τον ανέχτηκα. Πήγαμε σε ένα μπαρ-club και καθίσαμε να πιούμε ποτό. Κι άρχισε να μιλάει για τα κατορθώματά του στις γυναίκες. Μια που του κάθισε το καλοκαίρι που δούλευε ως μπάρμαν, μια που του έκανε στριπτίζ πάνω στο μπαρ, μια άλλη που παράτησε τον άντρα της και του την έπεσε,όλο το βράδυ έτσι κύλησε. Σάλταρα! Γύρισα σπίτι φρικαρισμένη, επειδή δεν ήταν έτσι όσο βγαίναμε σα φίλοι (ήταν αλλά κοιμόμουν τον ύπνο των χαζών). Δεν τον έστειλα, αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Κάποια πρωινά που δε θα πήγαινε σχολείο, πήγα σπίτι του για καφέ και για να παίξουμε τάβλι (δεν παίξαμε τίποτα άλλο ευτυχώς, θα το είχα βάρος στη συνείδησή μου). Το ίδιο βιολί συνεχιζόταν. Έμαθα για τη μεγάλη του αγάπη (που ήταν μια κολλητή μου από το σχολείο του), έμαθα για όοολες αυτές που τον γούσταραν παράφορα, όλα τα χρόνια της ζωής του (μια από αυτές, ήρθε και με ξέχεσε κιόλας, χωρίς να την ξέρω, επειδή της πήρα τον γκόμενο). Άργησα, αλλά πήρα γραμμή ότι δεν πάει άλλο. Ξενέρωσα και άρχισα να εξαφανίζομαι. Φαντάσου ότι πήγαμε πενταήμερη, ως ζευγάρι ακόμα υποτίθεται και με ένα μαγικό τρόπο μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, την ίδια περίοδο (η γκαντεμιά μου δεν είχε όρια).Δεν είπαμε ούτε γεια στο διάδρομο. Εγώ ξαναγύρισα στον ανεκπλήρωτο έρωτά μου κι αυτός προφανώς ενέδωσε σε μια από τις 1000 γκόμενες που τον πολιορκούσαν. Καμιά βδομάδα μετά που γυρίσαμε, χωρίσαμε τηλεφωνικώς.

(Επίλογος)

Κάπως έτσι τέλειωσε η πιο ηλίθια και ανούσια σχέση που είχα ποτέ μου. Όπως λέει και μια φίλη,αυτό δεν ήταν δεσμός,ούτε καν επίδεσμος. Κρίμα πάντως. Έχασα ένα φίλο με τον οποίο περνούσα καλά και μετά από το φιάσκο, δεν ήθελα ούτε να τον βλέπω. Με πέτυχε μια μέρα στο δρόμο, περίπου τρία χρόνια μετά, μου είπε ότι ομόρφυνα (γυάλισε το μάτι του), είπαμε θα τηλεφωνηθούμε και κάπως έτσι πέρασαν 13 χρόνια που έχω να τον δω. Και δε μου λείπει καθόλου.

Όλο αυτό το σεντόνι, προέκυψε από το σχόλιο της jj για τον πιο μαλάκα έρωτά της. Μόλις το διάβασα,μου 'ρθε αυτόματα ο από πάνω στο μυαλό.Ίσως να αναρωτιέσαι για τον τίτλο της ανάρτησης,βεβαίως βεβαίως.

Ήταν όντως ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια.


Τον εαυτό του!

Πονοκέφαλος

Δύσκολη μέρα η σημερινή.Δουλειά ιδιαίτερη δεν είχε,αλλά είχε τσακωμούς,φωνές,βρισίδια.Έφυγα με ένα κεφάλι κουδούνι. Λίγο πριν εκραγεί, έφτασα σπίτι και ξάπλωσα να μου περάσει. Όταν πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου, δε μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου, δε θέλω να βλέπω καθόλου φως. Ξαπλώνω και κουκουλώνομαι ως επάνω, να μη βλέπω τίποτα. Με τα χάπια δεν τα πάω καλά. Με τα φάρμακα γενικότερα, έχω "μαλώσει" εδώ και χρόνια. Με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα πριν λίγο. Ψιλοπέρασε,αλλά το αισθάνομαι μουδιασμένο,σα να ετοιμάζεται να αρχίσει πάλι. Οπότε το χτύπησα το αναβράζον,για καλό και για κακό.
Το θετικό της ημέρας ως τώρα,είναι το ότι τηλεφώνησε μια φίλη από τα παλιά,που έχω 3 χρόνια σχεδόν να τη δω. Τη σκεφτόμουν συχνά,αλλά χαθήκαμε σιγά σιγά. Είπαμε θα τηλεφωνηθούμε όταν θα 'μαι καλύτερα. Πολύ χάρηκα που την άκουσα,όσες φορές είχα προσπαθήσει να τη βρω, όλο κάτι γινόταν και την έχανα. Κι άλλους αντιπαθητικούς και κακομοίρηδες,τους τρώω στη μάπα καθημερινά κι ας μην το θέλω.Τελοσπάντων.
Μετά από το σχόλιο της jj ,για τον πιο μαλάκα έρωτά της, έγραψα κι εγώ ένα για το δικό μου μαλάκα έρωτα, αλλά μου βγήκε τρελλή κακία και το ξανασκέφτομαι το αν θα το αναρτήσω τελικά. Θα δείξει.
Πάω να ξαναφυτευτώ,άρχισε το βουητό...

Έρωτας

Ο πρώτος μου έρωτας,ήρθε στα 3 μου. Διακοπές στο νησί,οικογενειακώς. Γονείς,θείοι,όλοι μαζί ήμασταν. Πακέτο.Τα ξαδέρφια μου ήταν στην ίδια ηλικία και τους βόλευε όλους.Μας ξαμολούσαν στην παραλία και όλοι είχαμε κάποιον να παίζουμε μαζί του. Και οι γονείς την ησυχία τους. Μέναμε σε ενοικιαζόμενα σπίτια,δίπλα δίπλα. Από τη μια οι γονείς μου,από την άλλη η θεία κι ο θείος. Παρόλο που ήμουν μικρή,μου έχουν μείνει στο μυαλό κάποιες εικόνες από 'κείνη την εποχή,σα φωτογραφίες.Στην αρχή νόμιζα ότι όντως τις θυμάμαι από φωτογραφία, ήμουν πολύ μικρή για να τις αποτυπώσω. Όταν τις περιέγραψα όμως στους δικούς μου,τους είπα λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στο χαρτί.Σκέψου ότι μιλάμε για 30 χρόνια πριν. Τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά τότε,δεν υπήρχαν οι ανέσεις οι τωρινές.
Σαν παιδί ήμουν σβούρα.Δεν έκανα ζημιές,αλλά δεν καθόμουν και ποτέ. Αν περνούσε λίγη ώρα και δε με άκουγαν ή δε με έβλεπαν,έτρεχαν να δουν σε τι σκανταλιά είχα μπλέξει. Μαφία από μικρή. Μου περιγράφει η μάνα μου,το πρώτο μου "αγόρι". Είπαμε ότι έχω καλή μνήμη, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν τις θυμόμουν. Ήμασταν που λέτε στην παραλία και παίζαμε με τις λάσπες. Νερά, πύργοι στην άμμο, πέτρες,μια ομορφιά.Κι ως τσαούσα και αρχηγός στις σκανταλιές, δεν άφηνα κανέναν να παίζει με τα κουβαδάκια μου. Να μη σου πω ότι έπαιζα και με των άλλων και τους μάλωνα που έμπαιναν στα χωράφια μου. Κάπου εκεί,σκάει μύτη κι ο Δημητράκης. Πιο μικρός από μένα (φαινόμουν από τότε τι γαϊδάρα θα γίνω), αλλά τσαμπουκάς. Ήρθε με φόρα και αέρα,να παίξει μαζί μου. Που πας ρε μάγκα;Με ρώτησες; Αυτή θα ήταν η απάντησή μου,αν ερχόταν οποιοσδήποτε άλλος. Ο Δημητράκης όμως,είχε το κατιτίς του (προφανώς,δε θυμάμαι τίποτα, μην τρελλαθούμε κιόλας). Κόλλησα που λέτε,με το νιάνιαρο (άντε να τον περνούσα κανένα τρίμηνο,βαριά βαριά).Όπου αυτός κι εγώ. Για μπάνιο αυτός;Στη θάλασσα κι εγώ. Στις κούνιες αυτός; Εκεί κι εγώ. Δεν έτρωγα χωρίς αυτόν,δεν κοιμόμουν αν δεν κοιμόταν και αυτός την ίδια ώρα. Φαντάσου ένα διαολάκι,που δεν κάθεται λεπτό στον κώλο του και συνέχεια κάποιος το κυνηγάει για να μην κάνει καμιά σκανταλιά. Και φαντάσου ένα 3χρονο πιτσιρίκι,να κάνει το διαολάκι αγγελούδι.Μεγάλη μαγκιά! Μας άφηναν στην αυλή να παίζουμε και μας ξεχνούσαν.Πράγμα ανήκουστο και πρωτόγνωρο για μένα(για εκείνη την εποχή,ε; Προφανώς έκανα όλες τις σκανταλιές μου μέχρι τα 10 και μετά ησύχασα,δεν εξηγείται αλλιώς!)
Όταν το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του τέλειωσε κι ο έρωτάς μου,δεν ξέρω τι έγινε. Ούτε αν το πήρα βαριά,ξέχασα να ρωτήσω. Κρίνοντας από την αναισθησία που είχα αργότερα, μάλλον θα βρήκα άλλο πιτσιρίκι να παιδεύω. Το είχα από μικρή αυτό. Ενθουσιαζόμουν με κάποιον, τον έβαζα κορώνα στο κεφάλι μου και μόλις βαριόμουν, τον έτρωγε η μαρμάγκα.
Δεν ξέρω πως μου 'ρθε στο μυαλό ο Δημητράκης και δη σήμερα των απανταχού ερωτευμένων (ας μην το σχολιάσω αυτό). Θα ήθελα να μπορούσα να τον γνωρίσω.Θα είχε πολλή πλάκα.
Μπορεί και όχι,δεν ξέρω. Καμιά φορά,είναι καλύτερο να μη γνωρίζεις παραπάνω και να έχεις μια όμορφη εικόνα στο μυαλό σου,μια ανάμνηση γλυκιά. Αν π.χ.ο Δημητράκης,έγινε κανένας γαϊδουρογάιδαρος μετά από τόσα χρόνια,που θα τον δω και θα μου γυρίσει το μάτι, καλύτερα να μείνω στην όποια γλυκιά ανάμνηση του "έρωτά" μας...

Προσκαλώ όποιον θέλει να γράψει για τον πρώτο του έρωτα. Δε θέλω να σας πω ονομαστικά, άλλωστε έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το γράψιμο και δεν έχω ιδέα πόσοι θα περάσετε από δω. Ελεύθερη και ανοιχτή πρόσκληση λοιπόν,σε όποιον και όποια θέλει να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή του...

Νέα

Έχω ξεσκιστεί τελευταία να κοιμάμαι. Νυστάζω από τις 8 και κρατιέμαι ώσπου τις 10, που πέφτω ξερή και με παίρνει στο τέταρτο πάνω. θες ο καιρός,θες η κούραση των ημερών, δε μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πρωινό ξύπνημα σήμερα,μετά από ύπνο 12 ωρών. Μ'αρέσει που ξύπνησα στις 23:30 (κοιμήθηκα στις 7) και ανησυχούσα για το αν θα με ξαναπάρει.Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ. Το πρωί ξύπνησα μια χαρά.Έξω έριχνε καρέκλες. Πήγε να ανοίξει λίγο και μετά ξαναμαύρισε ο ουρανός. Αυτή η αναποφαστικότητα του καιρού πολύ μου τη σπάει.
Έχει πολλή πλάκα να ξυπνάς νωρίς το σουκου.Δεν κυκλοφορεί ψυχή έξω και το μόνο που βλέπω είναι παππούδες.Θυμάμαι φορά,που ήμασταν στο κέντρο 9 παρά Κυριακή πρωί και δε βρίσκαμε καφέ ανοιχτό.Περπατούσαμε κανένα δίωρο,για να ανοίξει κάτι πέρα από τα καφενεία με τους παππούδες.Και σήμερα έτσι ήταν.Αλλά αργήσαμε επίτηδες,στις 7 το πρωί που να τον βρούμε τον καφέ; Τελικά όλη μέρα την περάσαμε έξω. Καφέ στην Καλαμαριά, μπύρες στην Πρίγκηπο (ήμουν η μόνη γυναίκα όταν πήγαμε,έχασα και στο τάβλι πανηγυρικά) και μετά Extrablatt για φαγητό. Αυτή η μπυραρία έχει εκπληκτικό φαγητό.Κάθε φορά φεύγουμε σκασμένοι.Το πληρώνεις βεβαίως βεβαίως,αλλά πλέον παντού τα σκας.Τουλάχιστον να το φχαριστηθείς.
Έξω συνεχίζει να ρίχνει καρέκλες, έβγαλε και κρύο. Το σπίτι ήταν παγωμένο.Θα πληρώσουμε τα κέρατά μας στο φυσικό αεριο φέτος. Δε θυμάμαι άλλη χρονιά να το καίω τόσες ώρες. Ότι θυμάμαι χαίρομαι,ξέρω. Δεν έχω πισί όμως και πολύ μου την έχει δώσει. Κι όσο δε μπορώ να γράψω,τόσο μου έρχονται συνέχεια θέματα στο μυαλό. Όταν το 'χω ,δε μου κατεβαίνει λέξη. Τι αναποδιά Θεέ μου! Τώρα γράφω από ένα laptop πανάρχαιο, να σας διαβάσω είναι δύσκολο, πόσο μάλλον να σχολιάσω κιόλας...Φιλοδοξώ να επανέλθω όμως,μου την έχει δώσει αυτή η κατάσταση.
Καλά να περνάτε,μη μασάτε από δήθεν αγάπες που γιορτάζουν σήμερα. Είναι αυτές που δεν κρατάνε στο τέλος... και σου μένει και το βρωμοαρκουδάκι ...

Το ξένο είναι πιο γλυκό

Τα τελευταία χρόνια, το έχω εμπεδώσει. Ή εγώ έχω πρόβλημα ή ο υπόλοιπος κόσμος.

Να εξηγήσω τι εννοώ. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας το ίντερνετ, οι πληροφορίες είναι ατέλειωτες. Δεν υπάρχει κάτι που να θέλεις να δεις, ακούσεις, διαβάσεις και να μην το ξετρυπώσεις κάπου. Προσωπικά, τη βρίσκω πολύ να ανακαλύπτω νέα ερεθίσματα του μυαλού μου, να κρυφοκοιτάζω τις ζωές ανθρώπων που δε θα γνωρίσω ποτέ, να μοιράζομαι γνώσεις, απόψεις, αστεία και γενικότερα λατρεύω το αλισβερίσι που γίνεται στο διαδίκτυο.
Αυτό που απεχθάνομαι βεβαίως βεβαίως, είναι να συνειδητοποιώ πόσο κολλημένοι είμαστε σα λαός. Πόσο πίσω είμαστε και πόσο πολύ αρνούμαστε να αλλάξουμε αυτήν την ηλίθια νοοτροπία. Όλοι λέμε ότι δε μας αρέσει αυτή η παγιωμένη κατάσταση, αλλά συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε. Να ζούμε έτσι, θεωρώντας τα πάντα δεδομένα και μη αναστρέψιμα.
Όποιο τομέα και να σκεφτώ, θα εκνευριστώ.

Την κράζουμε, αλλά τη βλέπουμε. Στην τηλεόραση αναφέρομαι και σε όλα τα σκουπίδια που παρελαύνουν καθημερινά. Για να υπάρχουν, κάποιος τα βλέπει, τα συντηρεί, τα αναζητάει. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές του Γερμανού, με το εκλεπτυσμένο χιούμορ, τις έξυπνες ατάκες, τις συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κάτι να σου δώσουν κι εσύ είχες πολλά να πάρεις. Τώρα βλέπουμε (ή δε βλέπουμε) ανθρώπους ασήμαντους και ατάλαντους. Ούτε τα 15 λεπτά δημοσιότητας δεν αξίζουν. Παρόλα αυτά, τα έχουν αυξήσει σε 515 λεπτά δημοσιότητας, καθημερινώς. Πέρασαν οι ελληνικές ταινίες με το έξυπνο χιούμορ, αυτό που δεν περιείχε βωμολοχίες για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτό που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, έχει επιζήσει και πολλές φορές στην καθημερινή μας ζωή, το χρησιμοποιούμε και γελάμε. Πέρασαν οι μεγάλοι ηθοποιοί, που δε χρειαζόταν να μιλήσουν για να καταλάβεις τι θέλουν να πουν. Ούτε να βγάλουν το βυζί στη φόρα για να κάνουν καριέρα. Πέρασαν τα μεγάλα τραγούδια, αυτά που άκουγες και δάκρυζες, αυτά που καταλάβαινες από την πρώτη νότα, αυτά που έβαζες νοερά στο soundtrack της ζωής σου και σημάδευες όλες τις στιγμές που δεν ήθελες να ξεχάσεις. Πλέον όλα είναι μια από τα ίδια. Τα σκυλάδικα παραμένουν σκυλάδικα (κάποια βάρυναν ακόμα περισσότερο), τα «έντεχνα» έχουν καταντήσει δήθεν και θέλεις λεξικό για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής, τα εμπορικά είναι τόσο ίδια που δεν καταλαβαίνεις πια ποιον ή ποιαν ακούς. Οι τραγουδιστές αρνούνται να βγουν από το έτοιμο προφίλ που σερβίρουν οι εταιρείες και όλοι σχεδόν, έχουν το ίδιο. Οι γυναίκες αρνούνται να μεγαλώσουν κι οι άντρες μοιάζουν όλο και πιο πολύ με γυναίκες. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού, δεν τα ισοπεδώνω όλα. Απλά μου φαίνεται ότι οι κλώνοι έχουν κυριεύσει τα πάντα.

Παίρνω παράδειγμα το x factor.Ατυχές ίσως,αλλά το αναφέρω επειδή υπάρχει σε πολλές χώρες και θεωρητικά, έχει κάποια πλαίσια μέσα στα οποία κινείται. Δες τη δική μας εκδοχή και της Αγγλίας. Από όπου και να το πιάσεις, χάνει. Οι φωνές, το στήσιμο, οι επιλογές τραγουδιστών, τραγουδιών, καλεσμένων, το όλο πακέτο δεν έχει καμιά σχέση. Έβλεπα τον George Michael να τραγουδάει μαζί με έναν από τους 3 υποψήφιους νικητές στον τελικό. Robbie Williams, Michael Buble, Bon Jovi, Shakira, Whitney Houston, Black Eyed Peas, Mariah Carey, Paul Mc Cartney, Rihanna, Alicia Keys,Lionel Richie, Rod Stewart,Tony Bennett,Julio Iglesias, Il divo, Barry Manilow, Gloria Estefan, Celine Dion, Duran Duran, Kylie Minogue, Britney Spears.Όλοι αυτοί πέρασαν από ‘κει, η λίστα είναι τεράστια. Κάποιοι ίσως πουν, ότι ορισμένοι πήγαν εκεί για να αναζωπυρώσουν την καριέρα τους, να προβληθούν λίγο παραπάνω. Μιλάμε όμως για καλλιτέχνες που έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο, που έχουν τη δική τους ιστορία στο χώρο της μουσικής, όσο κι αν οι μισοί και παραπάνω, μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Κι εμείς αντίστοιχα, καλούμε το Μαζωνάκη και τους εγχώριους. Και το κάνουμε κι ολόκληρο θέμα. Κι ασχολούμαστε εβδομάδες ολόκληρες. Μια από τις ελάχιστες φορές που έκατσα να δω το ελληνικό x-factor, είδα τους PET SHOP BOYS να μιλάνε με ένα γκρουπ που συμμετέχει. Έτυχε να είναι χορηγός το κανάλι; Να έχει κάποιος τα κονέ ; Δεν ξέρω τι και πως, αλλά χάρηκα που ξεκολλήσαμε λίγο από το μπουζούκι.



Μια που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ στην Ελλάδα,στο x-factor και γενικότερα, θα ξενιτευτώ εγώ να τον δω,να μου φύγει ο καημός...Με έχει ξαναπιάσει αυτή η τάση φυγής. Η ανάγκη άλλης ζωής,άλλης νοοτροπίας. Βλέπω Graham Norton,Ellen DeGeneres και γελάω μόνη μου.
Και με τα εγχώρια γελάω,παράπονο δεν έχω.Αλλά για τελείως άλλους λόγους...