Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,σκοντάφτω και χτυπάω. Στον ίσιο δρόμο,στον κακοτράχαλο, σε ανηφόρες, σε κατηφόρες.Δεν κάνω διακρίσεις. Εκεί που περπατάω αμέριμνη, χτυπάω πόδια, χέρια,τραυματίζομαι μόνη μου. Μια φορά είχα ματώσει τα χέρια μου, ενώ δοκίμαζα ρούχα σε μαγαζί. Πήγα να αφήσω την κρεμάστρα στο γυάλινο τραπέζι κι από τη βιασύνη μου και την απροσεξία που με δέρνει γενικότερα, χτύπησα στις γωνίες του τραπεζιού και σακάτεψα τα χέρια μου. Πιο παλιά,θα 'μουν 7-8, έπαιζα ρακέτες στην πιλοτή του σπιτιού, καλοκαίρι. Η οικοδομή ήταν νέα και εκείνες τις μέρες, είχαν αποφασίσει να βάλουν κάγκελα,γύρω γύρω από την πιλοτή. Τρέχω να πιάσω το μπαλάκι, και καρφώνω το πόδι μου, στα κάγκελα που ήταν απλωμένα στο πάτωμα. Με τρέχανε στο κέντρο υγείας,με το πόδι μου να αιμορραγεί σαν τρελλό. Άλλη φορά,πάλι καλοκαίρι, παίζαμε beach volley κι έτρεξα να προλάβω τη μπάλα. Γονάτισα και σύρθηκα στην άμμο, με αποτέλεσμα να ματώσουν γόνατα και γάμπες. Την ίδια περίπου περίοδο, έβαλα να σιδερώσω κάτι και έσπασα τη σιδερώστρα. Έπεσε πάνω μου,μαζί με το σίδερο και έκαψε σε τρία σημεία το πόδι μου. Όταν άρχισα να μαγειρεύω και να πειραματίζομαι στην κουζίνα, άρχισαν και τα καψίματα στα χέρια. Από φούρνο κυρίως. Έβαζα το χέρι να ανακατώσω,να ρίξω λίγο νερό και έκαιγα τα χέρια μου,που ακουμπούσαν στο γκριλ.
Έβλεπα χθες,κάποιες γρατζουνιές που έχω στο πρόσωπο,από τη γάτα που είχαμε όταν ήμουν στο δημοτικό. Ήθελα να παίξω μαζί της,όταν εκείνη δεν ήθελε και το πλήρωσα. Ένα κάψιμο από τσιγάρο στο χέρι μου,όταν ήμουν πιτσιρίκι κι έβλεπα τη μάνα μου να καπνίζει. Να μην αναφέρω το πρώτο ξύρισμα ποδιού στην εφηβεία, μάτωσε η μπανιέρα και η γάμπα μου μαζί.
Έχω τόσα πολλά σημάδια,υπερβολικά πολλά για μια ζωή. Όταν είσαι ατσούμπαλος όμως και βιαστικός μόνιμα,τα θες και τα παθαίνεις. Πλέον απορώ όταν κυκλοφορώ και δε σακατεύομαι. Όταν είμαι σπίτι και κάνω δουλειές,από τη βιασύνη μου να τα τελειώσω, παίρνω λάθος τις στροφές από δωμάτιο σε δωμάτιο και καρφώνομαι στον τοίχο. Αν με δει κανείς, θα με περάσει για τελείως ανεγκέφαλη. Δε θα ΄χει και πολύ άδικο. Τα σημάδια όμως δε με στεναχωρούν πλέον.Τα βλέπω και θυμάμαι πως απέκτησα το καθένα απ'αυτά. Άλλοτε χαμογελάω,άλλοτε απορώ με τη βλακεία μου. Αλλά πάντα χαίρομαι που δε λογαριάζω τίποτα κι ας σακατεύομαι...μια ζωή την έχουμε άλλωστε...
υ.γ. pc εξακολουθώ να μην έχω,το συνήθισα πλέον και δε μου φαίνεται περίεργο, γράφω από μια φίλη
