Αντρικές φιλίες

Στην αρχή κάθε νέας σχέσης, βγάζεις πάντα τον καλό σου εαυτό. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, το προσπαθείς. Μην καρφωθείς αμέσως, να το πας σιγά σιγά. Αν περάσεις στο επόμενο στάδιο και πάρεις πράσινο φως αορίστου χρόνου, αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που ψιλοφοβάσαι. Το ρητό «δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» το ξέρεις; Αν πάρεις την έγκριση από το αντικείμενο του πόθου σου, θα έρθει η στιγμή να πάρεις και του φίλου του. Όπως και να το κάνουμε, η γνώμη ενός ανθρώπου που προϋπήρχε και ήταν δίπλα στον καλό σου, στα καλύτερα και στα χειρότερά του, έχει μια βαρύτητα.
Κι εκεί αρχίζουν τα ωραία.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές κολλητών. Εξαρτάται από το πόσο τυχερή είσαι στη ζωή σου τελικά, το τι ακριβώς θα σου κάτσει. Κι από σένα εξαρτάται το πώς θα διαχειριστείς τον κάθε φίλο χωριστά, αν σε ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση σου και η επιβίωσή της.

Μια γυναίκα, με ελάχιστο μυαλό, είναι σε θέση να ελέγξει τις αντιδράσεις της, απέναντι σε ένα άγνωστο άντρα, ειδικά όταν ο μόνος σκοπός του, είναι να κρίνει αν είναι αρκετά καλή για να σταθεί στο πλάι του επιστήθιου φίλου του. Θεωρητικά πάντα, λίγη τσαχπινιά και καμιά καλή χιουμοριστική ατάκα, την κάνει τη δουλειά. Οι άντρες δεν τα πολυψειρίζουν άλλωστε. Ορισμένοι ίσως να μη μπουν καν σ’ αυτήν τη διαδικασία. Κι όσοι μπουν, δε θα ασχοληθούν πολύ, παρά μόνο αν σοβαρέψει το θέμα στην πορεία ή αν η γκόμενα βγει εντελώς μάπα και χρειαστεί να ξυπνήσουν τον κολλητό τους από το λήθαργό του.

Το δύσκολο κομμάτι είναι άλλο. Τι γίνεται όταν ο καλός σου έχει μόνο γυναίκες φίλες; Τι γίνεται όταν σκίζεται για αυτές και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του; Πως διαχειρίζεσαι μια άλλη γυναίκα, που είναι συνεχώς στη σκέψη του; Μια γυναίκα που έχει μόνιμα ανάγκη τον καλό σου, που έχει πιο σοβαρά προβλήματα από σένα, που δεν έχεις ιδέα τι περνάει, που είναι ήρωας και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα; Μια γυναίκα που ενώ γνωρίζει, αδιαφορεί για την ύπαρξή σου και είναι πανταχού παρούσα σε όλες τις στιγμές σου μαζί του, είτε μέσω τηλεφώνου είτε μέσω μηνυμάτων; Μια γυναίκα που δεν έχεις γνωρίσει, δεν ξέρεις τι καπνό φουμάρει, δεν ξέρεις αν γλυκοκοιτάζει τον καλό σου, δεν ξέρεις τίποτα γενικώς; Το μόνο που ξέρεις, είναι ότι είναι το τρίτο πρόσωπο στη ζωή σου κι ας χτυπιέται εκείνος ότι είναι απλά πολύ καλή του φίλη. Κι ως γυναίκα, ξέρεις και κάποια άλλα πράγματα που ο άντρας απλά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει…
Πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις έτσι; Πόσες αντοχές να έχεις, όταν ξέρεις ότι είναι εκεί δίπλα σου, αλλά πρακτικά δεν είναι, αφού ασχολείται μαζί της από την ώρα που θα ανοίξει τα μάτια του, ως την ώρα που θα πέσει για ύπνο; Κι όταν μια γυναίκα, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα σκεφτεί όταν ξυπνήσει κι ο τελευταίος πριν να κοιμηθεί, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι μόνο φίλη.
Πες ότι εσύ είσαι κακοπροαίρετη και παρεξηγείς αυτήν την καταπληκτική επαφή κι επικοινωνία. Η άλλη γυναίκα, δεν έχει ίχνος αξιοπρέπειας, δεν έχει περάσει από το μυαλό της το ότι έχει ξεφύγει από τα στενά όρια φιλίας και ότι βαδίζει σε άλλα μονοπάτια; Είχα κι εγώ φίλους άντρες, αλλά όταν είχαν σχέση (ούτε παντρεμένοι δεν ήταν) , δεν τους έπριζα όλη μέρα με τα προβλήματά μου. Ούτε τηλεφωνούσα κάθε ώρα, ούτε έστελνα 200 μηνύματα την ημέρα. Πόσο σημαντικός άνθρωπος είναι ο καλός σου τελικά για 'κείνη, αν δημιουργεί με τη στάση της εντάσεις και δηλητηριάζει τη σχέση του, αν διαιωνίζει μια αρρωστημένη κατάσταση, επειδή έχει τεράστια προβλήματα όπως λέει και ο καλός σου την έχει δει σωτήρας;;; Κι αυτός ο χριστιανός, γιατί δεν ανοίγει λίγο τα μάτια του να δει και παρακάτω; Πως επιλέγεται η φίλη για τη σκηνή και η γυναίκα για το παρασκήνιο; Ποια είναι τα κριτήρια; Θέλει προσόντα; Μέσο; Τι ακριβώς; Θέλει μίρλα και κλάψα και μιζέρια, για να συγκινηθεί;;;


Λένε ότι ένας άντρας δε θα καταλάβει ποτέ το μυαλό της γυναίκας.
Το αντίστροφο έχει συμβεί σε καμία γνωστή σας;
Επειδή τόσα χρόνια,δεν έχω αντιληφθεί τι συμβαίνει...
να αρχίσω να ανησυχώ γιατρέ μου;

Η μικρή Ολλανδέζα

Εδώ και αρκετό καιρό,έχω τάσεις φυγής. Ένας φίλος μου είπε ότι πάντα είχα τάσεις φυγής, από τότε που με γνώρισε (πάνε 12 χρόνια). Ίσως να 'χει και δίκιο.
Το τελευταίο διάστημα,οι τάσεις φυγής χτυπάνε την πόρτα πιο συχνά. Πιο έντονα. Πιο επιτακτικά. Μου την έχει δώσει τελείως η κατάσταση εδώ. Δεν είναι τα οικονομικά, μη νομίζεις. Δε θέλω να φύγω επειδή είμαστε χάλια οικονομικά ως χώρα. Άλλωστε πιστεύω ότι όπου κι αν πάω,ένα μισθό θα τον βρω. Καλό,κακό, κάτι θα βρεθεί. Αν θες να βρεις δουλειά,βρίσκεις. Αν δε θες, χρησιμοποιείς αλλιώς τα χέρια σου. Για να τα ξύνεις και να ζητάς δανεικά. Αυτό που με εξοργίζει στην Ελλάδα, είμαστε εμείς. Οι Έλληνες,οι δικοί μας, οι εδώ. Αν όχι όλοι,ένα μεγάλο μέρος. Ένα μέρος που καθορίζει τόσα πολλά και μαθαίνω τόσα λίγα. Δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς. Αναφέρομαι σε όλους εμάς,που αφήνουμε την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο,να έρθει η Ευρώπη να μας κάνει ντα και με το δίκιο της. Δεν έχω διάθεση να μιλήσω για πολιτική,δεν είμαι σχετική με το θέμα και δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Οι κοινωνικές μας πεποιθήσεις με απασχολούν κι όχι οι πολιτικές. Η γαϊδουριά, ο ωχαδερφισμός, το βόλεμα. Παλιότερα δεν τα πρόσεχα ή απλά δε με ενοχλούσαν τόσο πολύ, ώστε να κάτσω και να συγχιστώ. Πλέον δε μπορώ. Κουράστηκα. Μου τη δίνει να θεωρώ δεδομένα,πράγματα που για τους ξένους είναι απαράδεκτα. Με ενοχλεί που έχω φτιάξει τη ζωή μου, γύρω από την ελληνική νοοτροπία και το θεωρώ και αυτονόητο. Δεν έχω αυταπάτες, πουθενά δεν είναι εύκολα να ζεις. Κανείς δε θα σου χαριστεί και κανένας δε θα χαϊδέψει τα αυτιά σου ή θα σου τάξει λαγούς με πετραχήλια. Κυρίως αν είσαι τεμπέλης και ανίκανος. Αυτό είμαστε,όχι όλοι, αλλά αρκετοί από μας. Τεμπέληδες και βολεψάκηδες. Κι εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο, που έχω μπει κι εγώ σ'αυτό το χορό και πάω με τα νερά όλων, για να μην έχω φασαρίες. Έτσι συνεχίζω κι εγώ μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά. Επειδή τίποτα δεν εξαρτάται από την οικονομία μας. Όλα όμως εξαρτώνται από τη νοοτροπία μας. Η οποία δε βλέπω να αλλάζει.Αντιθέτως χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Και ποτέ δε φταίμε εμείς, αλλά το κράτος και οι πολιτικοί.Λες κι αυτοί δεν είμαστε εμείς.
Στην Ολλανδία αδερφές μου,στην Ολλανδία. Εκεί θέλω να πάω. Ή στις Σκανδιναβικές χώρες. Ή κάπου τελοσπάντων. Να μη μείνω εδώ, γίνεται; Θέλω να πάω κάπου και να κάνω τα πάντα για να είμαι καλά, να δουλέψω σαν τρελή, να πληρώσω τους φόρους μου, αλλά να ξέρω ότι δε θα υπάρξει πρωινό που θα χάσω τη δουλειά μου επειδή δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη. Να ξέρω ότι θα κάνω παιδιά και δε θα μεγαλώσουν έχοντας ένα τίποτα για μέλλον. Να ξέρω ότι αν δουλέψω και τρέξω και σκιστώ για όσα θέλω,θα έχω και αποτέλεσμα. Να ξέρω ότι αξίζω ρε συ. Ότι δεν είμαι σαν αυτούς που κοροϊδεύω.
Αυτούς που παρκάρουν όπου βρουν,για να μην περπατήσουν 10 μέτρα.
Αυτούς που δε σέβονται ούτε τους ανάπηρους,ούτε τους τυφλούς,ούτε τους αδύναμους γενικότερα.
Αυτούς που ξεσπάνε στα ζώα ή στα παιδιά, για να αποδείξουν την ανωτερότητά τους. Αυτούς που θεωρούν μαγκιά, τη μέγιστη μαλακία που έχουν στο κεφάλι τους.
Αυτούς που δε σκέφτονται κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό τους.
Αυτούς που με θεωρούν χαζή και πρόβατο.
Δεν το μπορώ άλλο αυτό. Με ενοχλεί. Μου τη σπάει να ξέρω ότι ζω όπως θέλουν οι άλλοι. Για αυτό και ψάχνομαι. Να φύγω,να πάω αλλού. Το που και το πως δεν έχω βρει ακόμα,αλλά θα το βρω που θα μου πάει...

Βιβλιοφάγος

***Προσοχή ακολουθεί σεντόνι***


Έρχεται καλοκαίρι και πρέπει να εφοδιάσω τη βιβλιοθήκη μου.Δεν υπάρχει καλύτερο από τη μεσημεριανή ησυχία για να διαβάσεις ένα καλό βιβλίο.Να είσαι αραχτός στο μπαλκόνι , όταν όλοι κοιμούνται,σε μια άνετη πολυθρόνα και με τα πόδια απλωμένα. Χλιδές!Μια και δε μπορώ να κοιμηθώ μετά το φαγητό,επειδή όταν ξυπνάω το στομάχι μου είναι λες και βρέθηκα σε τρικυμία με 25 μποφόρ,προτιμώ να την πέφτω και να «ταξιδεύω» νοερά.

Δε μπορώ να διαβάσω ελληνικό βιβλίο.Έχω φάει κόλλημα εδώ και πολλά χρόνια και αγοράζω μόνο ξένα βιβλία, στα αγγλικά και μόνο.Στην αρχή το έκανα γιατί δεν έβρισκα αυτά που ήθελα μεταφρασμένα, μετά συνειδητοποίησα ότι γουστάρω πιο πολύ να διαβάζω κάτι στο πρωτότυπό του και χωρίς την (ηλίθια πολλές φορές) μετάφρασή του (όπως το «μα τις ιερές σκατούλες» στη θέση του «holy shit”). Πριν από ένα μήνα,μου έδωσε ο καλός μου ένα βιβλίο,έλληνα συγγραφέα.Το διάβασε,του άρεσε και μου το σύστησε. Διάβασα δέκα σελίδες κι αυτές με το ζόρι.Θες τα ελληνικά (που με κούρασαν,όσο απίστευτο κι αν ακούγεται αυτό), θες το θέμα που ήταν αδιάφορο, θες η αφήγηση που με νύσταξε,το παράτησα.Ξαναγύρισα στα δικά μου. Κάποια είναι ανάλαφρα για την παραλία (γυναικεία τα λένε!!! ),άλλα είναι δικαστικά (που τα γουστάρω τρελλά).



Marian Keyes,Ιρλανδή και παλαβιάρα. Γράφει αβίαστα νομίζεις, έχει απίστευτο χιούμορ και οι ηρωίδες της είναι τελείως ότι να ’ναι. Αυτοσαρκάζονται πολύ, είναι γιούχου και κάθε φορά αισθάνομαι λες και διαβάζω για μια φίλη. Έχει ιδιαίτερη γραφή γενικότερα, αν και πάντα γούσταρα τρελλά τους Ιρλανδούς, χωρίς να έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν προσωπικά. Το πρώτο της βιβλίο ήταν το Watermelon (Τεκνοποίηση στα ελληνικά, τι σχέση έχει το καρπούζι με την τεκνοποίηση δεν ξέρω). Μιλάει για μια έγκυο που την παρατάει ο άντρας της, τη μέρα που γεννάει. Έχει πάρα πολύ γέλιο, μαύρο και όχι μόνο. Μετά από αυτό έχω πάρει όλα της τα βιβλία. Να σημειωθεί ότι υπήρξε αλκοολική και τώρα τελευταία έπαθε και κατάθλιψη. Αυτά από μόνα τους , με κάνουν να της έχω ιδιαίτερη συμπάθεια.




Scott Turow, δικηγόρος και συγγραφέας. Γράφει δικαστικά μυθιστορήματα, από αυτά που μέχρι το τέλος, δεν έχεις ιδέα για το ποιος είναι ο δολοφόνος. Γενικά έχω κόλλημα με τη γλώσσα των δικαστηρίων, τη δικαστική ορολογία και όλα όσα διαδραματίζονται στις αίθουσες. Βιβλία του έχουν γυριστεί σε ταινία και τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστό το Presumed innocent με Harrison Ford και Raul Julia (λατρεμένος ηθοποιός, έφυγε νωρίς).





Jonathan Kellerman,ψυχολόγος και συγγραφέας. Γράφει μυθιστορήματα για εγκλήματα που έχουν να κάνουν με τα παιδιά και την ψυχολογία τους κατά κάποιον τρόπο. Ο ήρωάς του Alex Delaware, είναι ψυχολόγος που βοηθάει την αστυνομία στο να διαλευκάνει τέτοια εγκλήματα, άλλωστε και ο ίδιος έχει γράψει και βιβλία ιατρικής φύσεως, σχετικά με την παιδική ψυχολογία και την αντιμετώπιση των παιδιών με καρκίνο. Έχει περίεργο χιούμορ, αυτοσαρκάζεται συχνά και χαρακτηριστικός είναι και ο κολλητός του Delaware, αστυνόμος Milo.Ο οποίος ξεφεύγει από τα στερεότυπα του brutal και ασήκωτου μπάτσου( επειδή ο συγγραφέας το έβρισκε τελείως βαρετό κι αναμενόμενο). Είναι gay και δεν το κρύβει ,κάτι που το 1981 που «γεννήθηκε» ο ήρωας, ήταν πολύ προκλητικό. Ο Kellerman λέει ότι όταν έγραφε το βιβλίο, η αστυνομία του Los Angeles αρνιόταν κατηγορηματικά την ύπαρξη ομοφυλόφιλων αστυνομικών, και εκείνος ήθελε να τονίσει ότι δε θα ‘πρεπε να μας νοιάζει το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του.





John Grisham,δικηγόρος και συγγραφέας επίσης.Κι αυτός γράφει δικαστικά μυθιστορήματα, πολλά έχουν γίνει ταινίες με τεράστια επιτυχία, The client, The firm, The pelican brief, A time to kill, Runaway jury. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα δικαστικά ως είδος. Διεφθαρμένοι δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι, άνθρωποι που έχουν απίστευτα μυστικά, αλλά έχουν ταυτόχρονα και καθαρή υπόληψη και σημαντικές θέσεις στην κοινωνία.




Tony Parsons, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ξεκίνησε να γράφει για την πανκ μουσική, έχει ασχοληθεί με την τηλεόραση, είχε στήλες σε εφημερίδες και περιοδικά (The guardian, The mirror,Marie Claire) και έγραψε και μια βιογραφία του George Michael (Bare). Το πρώτο βιβλίο του, Man and boy, μιλάει για τις σχέσεις ενός χωρισμένου πατέρα με το γιο του (το ίδιο είναι και ο συγγραφέας) και είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ως τώρα. Έχουν ακολουθήσει κι άλλα βιβλία, ενδεικτικά να αναφέρω τα Man and wife, One for my baby, The family way. Γράφει για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γενικότερα, με χιούμορ και σαρκασμό επίσης.





Lolly Winston. Ιδιαίτερη περίπτωση, μόνο ένα βιβλίο της έχω διαβάσει, το Good grief. Εξαιρετικό! Μιλάει για μια γυναίκα που μένει χήρα στα 36, όταν ο άντρας της πεθαίνει από καρκίνο. Οι στιγμές της λίγο πριν και λίγο μετά το θάνατό του, είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Τα δικαιώματα τα έχει αγοράσει η Julia Roberts από το 2005 και φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα γίνει και ταινία.



Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί. Ο Stephen King για παράδειγμα, είναι ο πρώτος που διάβασα και δεν τον αναφέρω επίτηδες. Θα ήθελα δέκα αναρτήσεις! Η Cathy Kelly γράφει γυναικεία βιβλία, είναι κι αυτή Ιρλανδή και πολύ πιο ανάλαφρη, σε σχέση με τους άλλους. Για την παραλία είναι μια χαρά. Αν και πέρσι, διάβαζα Bucowski στην παραλία (Post Office) που μόνο ανάλαφρος δεν είναι…
Σε γενικές γραμμές, θέλω αυτά που διαβάζω να έχουν χιούμορ, μαύρο κατά προτίμηση. Μου αρέσει πάρα πολύ να αυτοσαρκάζομαι και το ψάχνω και στα βιβλία αυτό. Δε μπορώ τους πολύ δήθεν τύπους και τους ήρωες που είναι τέλειοι και όλα τους πηγαίνουν καλά. Πριν από χρόνια, μου πήρε μια φίλη δώρο το «Ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη». Πιασάρικος τίτλος αλλά μόνο αυτό. Η ηρωίδα, παρόλο που δε γεννήθηκε όμορφη όπως λέει, κέρδιζε τους πάντες με την προσωπικότητά της, γνώρισε την καλή κοινωνία της εποχής της και όλα της πήγαιναν δεξιά. Ακόμα και μετά από ένα δυο δυσκολίες, έβρισκε την άκρη και επιβίωνε. Κι όχι απλά επιβίωνε, αλλά γινόταν και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Το διάβασα, περισσότερο για να δω που θα καταλήξει. Έχασα το χρόνο μου. Άσε που ήταν και στα ελληνικά και βαριόμουν απίστευτα, μια με την πλοκή και μια με τη γλώσσα…

Γεννημένη σύζυγος

Κάπου εκεί ,στα πρώτα χρόνια του σχολείου ή λίγο νωρίτερα, αντιλαμβάνεσαι τη θέση σου στον κόσμο. Είναι που βλέπεις τη μαμά σου να τρέχει ολημερίς, είναι που ακούς τη γιαγιά σου να λέει ότι η γυναίκα πρέπει να κάνει πως δεν καταλαβαίνει καμιά φορά, είναι που τα αγόρια έχουν πιο πολλά δικαιώματα από σένα και λιγότερες υποχρεώσεις, είναι που συναντάς φιλικά οικογενειακά ζευγάρια και το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Θες δε θες, το παίρνεις γραμμή και πορεύεσαι μ’ αυτό. Αν είσαι λίγο τσαχπίνα και ναζιάρα, ξεπερνάς κάποια εμπόδια και περνάς ζάχαρη. Αν πάλι είσαι εντελώς άγαρμπη και τα λες όλα όπως είναι κι η διπλωματία είναι άγνωστη λέξη για σένα, αρχίζουν τα δύσκολα. Όλοι θέλουν να έχουν σχέση με ένα κοριτσάκι τρισχαριτωμένο και ναζιάρικο, με τα χαμογελάκια του, τα παιχνιδάκια του, τα τσαλιμάκια του. Η εξυπνάδα δεν παίζει κανένα ρόλο σε αυτήν την ηλικία, να μη σου πω ότι δεν παίζει κανένα ρόλο γενικώς. Ούτως ή άλλως, το πόσο έξυπνος είσαι πραγματικά, φαίνεται από το πόσο χαζός μπορείς να περνιέσαι. Οξύμωρο αλλά έτσι είναι. Οπότε και στα πρώτα σου χρόνια, το ρητό «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και τα ναζάκια, σου δείχνουν το δρόμο προς την επιτυχία.
Μεγαλώνοντας, η όλη αίσθηση των πραγμάτων, αλλάζει. Στην ουσία όμως, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Οι καταστάσεις διαφοροποιούνται μόνο. Η ηλικία, το περιβάλλον, οι φίλοι, οι υποχρεώσεις. Το θέμα παραμένει ως είχε. Η γυναίκα είναι γεννημένη για να κάνει τα πάντα, χωρίς να κουράζεται, χωρίς να διαμαρτύρεται . Λες και οι μπαταρίες Duracell, εφευρέθηκαν για το γυναικείο φύλο. Οι απαλλαγές χρησιμοποιούνται σε ελάχιστες περιπτώσεις. Λίγο νάζι και λίγη πουτανιά, κρίνονται απαραίτητα στοιχεία επιβίωσης. Κι αν τα ‘χεις πρόχειρα, εξακολουθείς να περνάς ζάχαρη, ίσως όχι στο βαθμό της παιδικής σου ηλικίας, αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρη για αυτό πλέον. Έχω άφθονα παραδείγματα γυναικών ,που δε ζορίστηκαν ποτέ και είχαν πάντα ένα άλλοθι για όλες τους τις πράξεις. Απαλλαγή λόγω βλακείας. Κι όπου βλακεία, βάλε εξυπνάδα μεταμορφωμένη. Όπως και να το κάνουμε, αν σου λένε το ίδιο πράγμα 10 φορές και 10 στις 10 κάνεις βλακεία, εννοείται ότι ενδέκατη δε θα υπάρξει. Άρα κουνάς το μαντήλι στις υποχρεώσεις και τις φορτώνεται κάποιος άλλος. Άλλος είπα; Συγνώμη, άλλη εννοούσα.
Φτάνεις λοιπόν στο γάμο. Στη συμβίωση. Που θα πει να ζεις με έναν άλλον άνθρωπο, ουσιαστικά ξένο για σένα. Κι αρχίζει ο «πόλεμος». Ειδικά τα πρώτα χρόνια, ελέγχεις τα όριά σου. Και του άλλου επίσης. Κάνεις κάτι και περιμένεις αντιδράσεις. Το ίδιο και ο άλλος. Και κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια και βγάζεις πορίσματα. Βγαίνεις και ξενυχτάς με την παρέα σου και δεν ακούς κατσάδα; Σε παίρνει να το ξανακάνεις. Πετάς τα ρούχα σου παντού και δεν ακούς σχόλιο; Σε παίρνει να το ξανακάνεις. Και ούτω καθεξής. Και για τους δυο ισχύει αυτό. Αν και το αποτέλεσμα είναι ίδιο στο 99% των περιπτώσεων. Η γυναίκα γκρινιάζει (κατά τα λεγόμενα των αντρών), ο άντρας υποφέρει. Ο άντρας γκρινιάζει, η γυναίκα αισθάνεται ενοχές και αρχίζει το κανάκεμα. Κι αν η γκρίνια και των δυο φτάσει στο απροχώρητο, ένας από τους δυο εισάγει τρίτο πρόσωπο στη σχέση, για να ανάψουν λίγο τα αίματα και να βγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Κι επειδή τα άσματα είναι βγαλμένα από τη ζωή, η ευτυχία την κάνει από το παράθυρο… Το παράδοξο του πράγματος, είναι ότι όλα γίνονται με τέτοια ακρίβεια, ανεξάρτητα από το πώς είναι το κάθε ζευγάρι, πριν το γάμο και τη συμβίωση. Λες και είναι γραμμένο στο dna μας. Λες και μαζί με την υπογραφή σου στο έγγραφο του γάμου, υπογράφεις και το έγγραφο της εισαγωγής του τρίτου προσώπου. Σα λευκή επιταγή ένα πράγμα. Χωρίς ημερομηνία, χωρίς κόστος, αλλά με δεδομένη τη χρήση του, κάποια στιγμή μέσα στην έγγαμη ζωή…
Αναρωτιέσαι που κολλάει ο τίτλος; Θα σου λύσω την απορία. Ορισμένες γυναίκες είναι από τη φύση τους χαζές, άρα περνάνε καλά στο δικό τους μικρόκοσμο. Άλλες πάλι είναι έξυπνες αλλά το παίζουν χαζές, οπότε κι αυτές περνάνε καλά. Υπάρχουν κι οι τρίτες και καταϊδρωμένες, που είναι έξυπνες μεν αλλά δε μπορούν να το παίξουν χαζές δε. Δεν τους βγαίνει ρε αδερφέ,να ακούνε βλακείες και να λένε ναι. Αυτές δεν περνάνε καλά. Είναι γεννημένες σύζυγοι. Με ότι συνεπάγεται αυτό. Με όλες τις αμπελοφιλοσοφίες των γιαγιάδων, περί ανωτερότητας των αντρών και υποχώρησης των γυναικών…

Τζα!

Ήρθα να ξαραχνιάσω.Και να ξεχαρμανιάσω.Δεν έχω διαβάσει κανέναν σας το τελευταίο διάστημα.Δεν έχω ακούσει τις μουσικές που αγαπώ,έχω παρατήσει τις σειρές που έβλεπα κι ούτε θυμάμαι σε ποιο επεισόδιο.Απίστευτο το πόσο πολύ εξαρτώμαι από ένα μηχάνημα.
Ευτυχώς είχα τα βιβλία μου συντροφιά και πέρασε έτσι ο καιρός.Θέλω να πιστεύω ότι θα είμαι εδώ πλέον...
Θέλω από καιρό να γράψω κάτι για τα αγαπημένα μου βιβλία.Διάβασα και σχετική ανάρτηση της Mistress και το θυμήθηκα. Η πλάκα είναι ότι όλο αυτό το διάστημα που είμαι εκτός, έγραφα σκονάκια όποτε μου ερχόταν κάτι να γράψω. Αλλά τώρα μου φαίνονται τελείως ότι να 'ναι και δε βλέπω να ανεβάζω κάτι τέτοιο. Άσε που έχει περάσει τόσος καιρός,πέρασε και το Πάσχα, λίγο ακόμα και θα με έβρισκε το καλοκαίρι μια και καλή,να γράφω για μπάνια και διακοπές! Τι να πεις, έλεγα ότι το 2009 ήταν κάπως και καλά έκανε κι έφυγε, αλλά και το 2010 έδειξε τα καλά του,πολύ πρόσφατα. Έγιναν αλλαγές,πάρθηκαν αποφάσεις αλλά και πάλι νομίζω ότι θα είναι καθοριστική η χρονιά, για μένα τουλάχιστον. Η σκέψη μου φεύγει μακριά πολύ συχνά και καμιά φορά αναρωτιέμαι το γιατί δε φεύγω κι εγώ μαζί της...

Τσουρέκια

Τόσες μέρες είμαι σαν την τρελλή. Τρέχω για διάφορα θέματα,δουλειά, οικογενειακά,όλα μαζί. Κι εκεί που είμαι χαμένη σε όλα όσα έχω να κάνω,λέω στον εαυτό μου "να γυρίσω να γράψω για αυτό,να θυμηθώ να αναφέρω εκείνο". Λίγο μετά θυμάμαι ότι η/υ δεν υπάρχει και ξενερώνω. Και τις ελάχιστες (πλέον) στιγμές, που είναι διαθέσιμος μπροστά μου,δε μου έρχεται λέξη από όοολα αυτά που σκέφτομαι να γράψω,τις ώρες που δε μπορώ να γράψω. Είναι να μην το 'χεις το κουσούρι,τι να πω...

Απίστευτο,αλλά ήρθε και το Πάσχα.Ο Απρίλιος μπήκε ήδη και η άνοιξη θεωρητικά. Ακόμα δεν ξέρουν τι καιρό θα κάνει την Κυριακή κι όλοι ζορίζονται για το αν θα φάνε μουσκεμένο αρνί ή όχι. Σήμερα πέτυχα ρεπορτάζ που έλεγε ότι ο Σεπτέμβρης θα είναι άκρως καλοκαιρινός φέτος. Αν αρχίσαμε από τώρα να σκεφτόμαστε τα μπάνια, πάει να πει ότι είμαστε πιο χάλια από όσο θέλουμε να δείχνουμε. Η θάλασσα τουλάχιστον είναι δωρεάν. Στη θεωρία πάντα. Πας,κάνεις μια βουτιά και δροσίζεσαι. Αν θες να διανθίσεις τη δροσιά σου με ξαπλώστρες,σαρδέλες στα κάρβουνα και παραλιακά μπαρ,θα το πληρώσεις το κατιτίς σου και θα φύγεις κι ευτυχισμένος. Με τη βενζίνη στο Θεό,είμαι περίεργη να δω πόσοι θα πηγαινοέρχονται φέτος στη Χαλκιδική. Όταν ήμουν μικρή,πολλοί νοίκιαζαν διαμερίσματα για το καλοκαίρι και κάθε σκ ήταν στη θάλασσα. Με τα χρόνια, όσοι δεν αγόρασαν δικό τους σπίτι (οι περισσότεροι δηλαδή), άρχισαν τα πήγαινε έλα στις παραλίες. Τώρα τι θα κάνουν; Λεφτά δεν υπάρχουν. Ποιος θα δώσει 5 με 6.000 ευρώ για μια σαιζόν; Κι όχι σε σούπερ γκλαμουράτες περιοχές,μη φανταστείς. Πέρυσι ζητούσαν τόσα και τα περισσότερα έμειναν άδεια. Να δω τι θα κάνουν φέτος. Έχει να πέσει λάστιχο στο μπαλκόνι...και φουσκωτές πισινούλες...από τώρα χαλβαδιάζω κάτι ξαπλώστρες για να την πέφτω και να λιάζομαι...αφού η Χαλκιδική τσιμπάει τρελλά.
(πως έφτασα πασχαλιάτικα στα θαλασσινά μπάνια,δεν κατάλαβα)

Έλεγα για τις δουλειές. Φέτος με είχα πείσει να μη ζυμώσω τσουρέκια. Είμαι σε δίαιτα εδώ κι ένα μήνα,έχασα 5 κιλά και γενικά αποφεύγω να με βάζω σε πειρασμό. Η αδερφή μου μού έβαλε φυτίλια και τελικά το κάναμε πάλι το θαύμα μας. Μισή μέρα ζυμώναμε και περιμέναμε να φουσκώσει και την άλλη μισή ψήναμε. Θα αρχίσουμε το μοίρασμα πάλι μου φαίνεται. Έχω ακόμα στην κατάψυξη τα χριστουγεννιάτικα και δεν έχω καμία όρεξη να προσθέσω και τούτα. Κουλουράκια από δω,σοκολατάκια από κει, γέμισε γλυκά το σπίτι. Κι επειδή φέτος δεν προβλέπονται επισκέψεις σε φίλους,μιας κι όλοι την έχουν κάνει, θα παχύνω τους συγγενείς...

Τσουρέκια και τα νεύρα μου ενίοτε,αλλά αυτό δεν είναι νέο. Φιλοδοξώ να πάρω επιτέλους το βρωμομηχάνημα και λέω να του κάνω κι ευχέλαιο,μπας και δουλέψει. Η έλλειψή του μου την έχει δώσει,είμαι εθισμένη τελικά κι ας μην το παραδέχομαι. Έχω να δω τόσα επεισόδια,να ακούσω τόσες μουσικές, που προβλέπω να μπαστακώνομαι στο γραφείο για κανένα μήνα. Ας δουλέψει βέβαια για ένα μήνα συνεχόμενο κι ύστερα τα ξαναλέμε...

Να περάσετε τέλεια τις επόμενες μέρες. Μη φάτε πολύ,σκεφτείτε το μετά και συγκρατηθείτε. Για μια ώρα φαγητού, τρέχουμε μια εβδομάδα πριν και άλλες είκοσι μετά,για να χάσουμε ότι βάλαμε. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο.

Μακάρι το φως να φωτίσει τα νυχτωμένα μυαλά και τις σκοτεινές πτυχές μας.

Καλή Ανάσταση σε όλους !