Ερώτηση

Αν δεν έχεις αυτό που αγαπάς,αγάπα αυτό που έχεις.

Πειράζει αν αγαπάω και τα δύο;



Κάποια στιγμή,θα το έχω,ο κόσμος να χαλάσει...

υ.γ.Δυο χρόνια μετά,τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εύχομαι να είναι αλλιώς σε άλλα δυο χρόνια...be careful what you wish for δε λένε; Θα φανεί...

Γλωσσοκοπάνα

Από μικρή είχα κόλλημα με τα αγγλικά.Θες τα κουκλιά αμερικανάκια στη Χαλκιδική, θες ο ελληνοαμερικάνος παίδαρος γκόμενος της αδερφής μου,θες οι Duran Duran,κόλλησα. Την αγαπάω.Τη γλώσσα,την Αγγλία δεν ξέρω ακόμα,δεν έχω καταφέρει να πάω.
Στις πρώτες μου διακοπές σε νησί,με τη μαμά,ερωτεύτηκα δυο αγοράκια. Ήμουν 16 ετών κι εκείνα 5 και 8. Για την ακρίβεια, ερωτεύτηκα όλη την οικογένεια. Πίναμε καφέ στη Σκόπελο και δίπλα μας κάθονταν δυο Βρετανοί με τα παιδιά τους.Άκουσα αγγλικά κι εκστασιάστηκα! Αυτό ήταν.Τους έκανα δώρο τα μισά σουβενίρ του νησιού,μαζί περάσαμε 4 απίστευτες μέρες,δίναμε ραντεβού στο λιμάνι και κόβαμε βόλτες. Με τα πιτσιρίκια, όχι με τους μεγάλους. Αυτά τα δυο αγοράκια,θα τα 'χω πάντα στην καρδιά μου. Τι σκέρτσο, τι χαζομάρα, τι βλακείες κάναμε...κι όλα αυτά στα αγγλικά!!Ήμουν στον παράδεισο...
Στο σχολείο κάναμε γαλλικά. Μπουρδούκλωνα τη γλώσσα μου με την προφορά τους. Είχαμε και μια γαλλικού τεκνατζού,που να ασχοληθούμε σοβαρά. Χαλβαδιάζαμε τους άντρες που την έφερναν και την έπαιρναν από το σχολείο. Έμαθα λίγα γαλλικά,αλλά θέλω πολύ διάβασμα και χρόνο,για να πω ότι τα ξέρω,πέρασαν και ...μμμ ...16 χρόνια.Μεγάλωσα καλέ!
Πριν από εφτά χρόνια,αποφάσισα να μάθω και μια τρίτη γλώσσα. Ιταλικά. Είχα ερωτευτεί κι έναν Ιταλό στα νιάτα μου και μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει,οπότε δεν έψαξα και πολύ. Τα πήγα καλά κι εκεί,σε δυο χρονάκια πήρα δυο πτυχία. Πάνω που είπα θα πάω Ιταλία να τους τα πω όλα χαρτί και καλαμάρι,στράβωσε η φάση και ξέμεινα εδώ.
Μετα από αυτό,άκουσα τις σειρήνες που έλεγαν ότι τα Ισπανικά είναι κοντά και δε θα δυσκολευτώ καθόλου να τα μάθω,αφού έκανα Ιταλικά. Ποιος τα διαδίδει αυτά,θα 'θελα να 'ξερα. Δύσκολα δεν είναι,προς θεού. Αλλά είναι τόσο μα τόσο κοντά στα Ιταλικά, που δεν ξέρεις αν μιλάς τη μια ή την άλλη γλώσσα. Τα έκανα μπάχαλο. Στα γραπτά ήμουν μια χαρά, προφορικά έδωσα ρέστα όμως. Με κοιτούσαν οι δυο εξετάστριες, σα χαμένες. Βασικά ούτε εγώ δεν ήξερα τι έλεγα. Κι εκείνες προσπαθούσαν να καταλάβουν,τι θέλω να πω,μια και χρησιμοποιούσα ισπανικές λέξεις με ιταλικές καταλήξεις και τούμπαλιν. Το μπάχαλο του αιώνα. Η πρώτη μου αποτυχία στις γλώσσες και τη φέρνω βαρέως από τότε.
Τελευταία άρχισα πάλι να σκέφτομαι.Μήπως να μάθω και τίποτα άλλο; Η μάνα μου λέει, να κάνω κανένα παιδί να ασχολούμαι,αφού από τη βαρεμάρα πηγαίνω στα φροντιστήρια ξανά και ξανά...Για την ώρα δεν παίζει ως ενδεχόμενο,οπότε λέω να τολμήσω.
Ιδού το ερώτημα. Να ξεκινήσω ξανά τα Ισπανικά ή να κάνω Τούρκικα ή Κινέζικα ή Αράβικα; Ολλανδικά μήπως; Μπας και μου κάτσει να γίνω η μικρή Ολλανδέζα τελικά; Σκέφτηκα και τα Σουαχίλι, για να πρωτοτυπήσω,αλλά δάσκαλο που θα βρω; Και τα Γερμανικά τα σκέφτηκα, αλλά θυμάμαι τους Γερμανούς μεθυσμένους τέζα στην παραλία και ξενερώνω. Καλά,δεν είναι και κριτήριο αυτό. Κι οι Βρετανοί χειρότερα κάνουν,αλλά εξακολουθώ να τα λατρεύω ως γλώσσα. Μήπως να ξεσκονίσω τα Γαλλικά μου;
Δεν ξέρω τι να κάνω,προβληματίζομαι...
Βοήθεια του κοινού παίζει;

Όλα προχωρούν

Εδώ και μια εβδομάδα,το σκεφτόμουν καθημερινά.Ήμουν σίγουρη ότι θα σε δω.Σα να με προετοίμαζα ψυχολογικά. Τελικά,βρεθήκαμε μούρη με μούρη. Δεν έλεγα τίποτα άλλο; Κανένα νούμερο τζόκερ, αριθμό λαχείου,κάτι σχετικό τελοσπάντων. Δεν ξέρω τί είναι χειρότερο. Να δεις έναν πρώην γκόμενο που είχε άπειρη βλακεία και σε έστειλε και τον έστειλες ή να δεις έναν πρώην αγαπημένο φίλο που επίσης είχε άπειρη βλακεία και κόψατε επαφές; Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομερή ταχυπαλμία και αμηχανία. Είχα και 3 χρόνια να σε δω. Όσο κι αν έλεγα ότι θα σε δω και το είχα πιστέψει μέσα μου, εκείνη τη στιγμή τα έχασα και δεν ήξερα τι να πω. Πλανιόταν μια τυπικούρα μεταξύ μας,άκρως εκνευριστική. Αν σκεφτείς ότι κάποτε περνούσαμε όλη τον ελεύθερο χρόνο μας μαζί,ότι γελούσαμε και κλαίγαμε μαζί,όλα ήταν μαζί και μόνο τότε είχαν αξία. Ξαφνικά κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε τι να πούμε.Τα μάτια έλεγαν πολλά ωστόσο. Η τελευταία ερώτησή σου ήταν...τι να πω,δεν έχω λέξεις να τη χαρακτηρίσω.
-Τα τηλέφωνα είναι ίδια;
-Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...
Ξέρεις που δουλεύω.Εκεί που ερχόσουν σχεδόν καθημερινά.
Ξέρεις το τηλέφωνό μου,σταθερό και κινητό.Είναι αυτό που καλούσες όποτε η τωρινή αγάπη σου,έκανε μαλακίες και σε πλήγωνε αβέρτα.
Ξέρεις τόσα πολλά κι όμως έχασες άλλα τόσα,όλα αυτά τα χρόνια που διάλεξες να ζεις μ'αυτό που σε πλήγωνε συνέχεια και αν κρίνω από τη στάση σας προχθές,το κάνει ακόμα.



Αφιερωμένο λοιπόν το τραγουδάκι.Ούτως ή άλλως, σου ταιριάζει κουτί...

Νοοτροπίες

Εφημερίδες δε διαβάζω συχνά,ότι μαθαίνω,το διαβάζω στις ενημερωτικές σελίδες. Σήμερα έπεσε το μάτι μου στο οικονομικό ένθετο της Καθημερινής και ξεφυλλίζοντάς το, είδα αυτό το άρθρο. Μου έκανε απίστευτη εντύπωση,το πόσο απλά είναι γραμμένο και πόσο "αληθινό" είναι. Το γενικό πόρισμα, είναι ότι αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και συνήθειες,ο καθένας μας χωριστά,δε θα αλλάξει και τίποτα στο χωριό μας,στην πόλη,στη χώρα.Μου άρεσε πολύ ως κείμενο.Αντικατοπτρίζει τις σκέψεις που κάνω τελευταία και την απογοήτευσή μου...

Άνευ

Ότι κι αν κάνω,το νιώθω. Δυνατά και σε όλη του την έκταση. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει,δεν υπήρξε ποτέ. Ως σπαστική και τελειομανής παρθένος,τα θέλω όλα και τα θέλω αμέσως. Υπομονή δεν υπάρχει, θέληση μόνο όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου να το κάνω και το θέλω απίστευτα πολύ. Και πάλι, θα συναντήσω τρελλά εμπόδια μπροστά μου γιατί βαριέμαι εύκολα. Πάρα πολύ εύκολα όμως, εκεί που λέω ότι είμαι καλά και την έχω καταβρεί, εκεί δίνω μία στον κουβά και πάει και το γάλα και όλα. Ανάποδη; Δεν είμαι,αλλά αν δε σε χωνεύω, θα κοιτάξω να σου τη σπάσω. Με τρόπο αλλά θα το κάνω. Μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις έχω υπομονή. Όταν θέλω να τη σπάσω στον άλλον και να τον κάνω να βγει από τα ρούχα του. Εκεί ξαφνικά έρχεται μια νεράιδα και μου δίνει απύθμενους κουβάδες υπομονής. Για αυτό και πάντα έχω την τελευταία λέξη. Ότι και να ακούσω, έχω κάτι να απαντήσω. Δεν είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που θα ακούσουν κάτι και δε θα απαντήσουν ή θα αφήσω να περάσει κάτι ασχολίαστο. Αρκεί να με αφορά ή να έχει κάποια σχέση με μένα. Δεν πετάγομαι σα να μην πω τι,αν δε με ενδιαφέρει το θέμα. Οπότε μη μου την πεις. Θα σε ρίξω στα τάρταρα. Μπορεί την κορμοστασιά μου να μην την προσέξεις ποτέ,τη γλώσσα μου όμως μην την κουρδίζεις. Ως γνωστόν, αν την καταπιώ ποτέ,θα πάθω δηλητηρίαση. Έτσι λέει η μάνα μου και αφού με γέννησε,δεν έχω παρά να σεβαστώ την άποψή της και να συμφωνήσω πάραυτα. Δεν ξέρω τι με έβαλε στο τριπάκι να με αναλύσω βραδιάτικα. Βρέχει κιόλας,ο άντρας λείπει και περιφέρομαι ασκόπως στη μπλογκόσφαιρα. Διάβασα διάφορες αναρτήσεις στις οποίες ο καθένας περιγράφει τον εαυτό του, αλήθεια ή ψέματα θα σας γελάσω. Ίσως για αυτό να πήρα φόρα και να μιλάω για τον εαυτό μου. Θυμήσου! Είναι μοναδική ευκαιρία. Δε μου αρέσει να μιλάω για μένα, ούτε να μιλάνε άλλοι για μένα μπροστά μου με καλά λόγια. Να με εκθειάζουν για το ένα ή το άλλο. Μη φανταστείς ότι συμβαίνει και συχνά,αλλά όταν συμβεί,πράγμα σπάνιο, μου φέρνει τρομερή αμηχανία. Στη δουλειά π.χ. μου τη σπάει που δεν ακούω ποτέ ευχαριστώ,σε οποιαδήποτε φάση ξελασπώματος ανεγκέφαλων υπαλλήλων. Μπορεί μεταξύ τους να το λένε,αλλά σε μένα ποτέ. Και με εκνευρίζει η αχαριστία,μου γυρίζει το μυαλό. Βέβαια,τις ελαχιστότατες φορές που κάποιος είπε καλή κουβέντα μπροστά μου, μόνο που δεν άρχισα να του αναλύω όλα τα μειονεκτήματά μου,έτσι για να αισθανθώ λίγο καλύτερα και λιγότερο αμήχανα. Δε μου αρέσει να χάνω τον έλεγχο,με ξενερώνει και με αποσυντονίζει. Για αυτό και είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι στη ζωή μου ως τώρα,που με έχουν κάνει να χάσω τον έλεγχο. Η πλάκα είναι ότι ορισμένους δεν τους έχω δει ποτέ μου ζωντανά. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, μη εξερευνήσιμο ακόμα. Νομίζω ότι με κάλυψα για την ώρα. Νεότερα,σύντομα στις οθόνες σας....

Σκόρπια

Γεννήσαμε.Η γάτα για την ακρίβεια. Ήρθε χθες ξελιγωμένη,πεινασμένη και διψασμένη. Μόνη της ήρθε, αφού χτύπησε μια εξαφάνιση 24 ωρών. Της ετοιμάσαμε χώρο με σεντόνια και μαξιλάρια, πέρα από το σπιτάκι που έχει ήδη. Αλλά γέννησε αλλού. Το που, είναι άγνωστο. Ήρθε,έφαγε, ήπιε κι όσο κι αν την ακολουθούσαμε να δούμε που πάει,εκείνη έκοβε βόλτες γύρω από τα πόδια μας.Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα τα φέρει.Κι είναι τόσο μικρά όταν γεννιούνται,σαν ποντικάκια.Θα περιμένω...

Σήμερα έχει γεννέθλια μια φίλη.Μου ζήτησε να της κάνω κανένα γλυκάκι. Κανονικά αυτός που γιορτάζει δεν κάνει; Τελοσπάντων. Χθες γύρισα αργά και δεν είχα όρεξη να κουνηθώ, σκεφτόμουν ότι δεν είμαι και υποχρεωμένη. Ξύπνησα όμως στις 6 παρά,με την έννοια της, οπότε μπήκα στην κουζίνα και έκανα σοκολατένια κεκάκια. Η τρέλλα δεν πάει στα βουνά θα πεις και θα 'χεις και δίκιο. Μύρισε το σπίτι πρωινιάτικα! Πέτυχαν ευτυχώς. Όταν είναι να ετοιμάσω κάτι για μια ξεχωριστή περίπτωση,πάντα κάτι συμβαίνει. Δε θα φουσκώσει,δε θα ψηθεί, θα βγει άγλυκο. Σήμερα έγιναν σούπερ πάντως κι ας μην είχα αυγά και βούτυρο έξω από πριν. Είδες ανησυχίες που έχει ο κόσμος στις 6 το πρωί;

Χώρισε μια φίλη μου. Κι άλλες δυο το σκέφτονται. Δεν ακούω από κανέναν καλά νέα. Όλοι έχουν προβλήματα με το σύντροφό τους.Ανεξάρτητα από αυτό,παιδιά συνεχίζουν να κάνουν. Τρεις θα γεννήσουν μέσα στο καλοκαίρι κι όλες έχουν πρόβλημα με τον άντρα τους. Τα παιδιά τί τα θέλουν; Απορώ. Αν δεν είναι καλά με τη σχέση τους,το παιδί θα τους ενώσει; Χειρότερα θα τα κάνει τα πράγματα.Δε μπορώ να καταλάβω...

Απεργία σήμερα,δεν είχε κίνηση ευτυχώς. Άσε που ξύπνησα και πολύ νωρίς,τα 'παμε αυτά. Άρχισαν τώρα οι μουσικές και τα επαναστατικά τραγούδια. Είδα και δυο κλούβες στο κέντρο, μάλλον θα 'χουμε πορείες και επεισόδια. Εύχομαι να μην έχουμε πάλι τους γνωστούς άγνωστους με τις κουκούλες.Τα σιχάθηκα αυτά. Όλο ξένα σώματα είναι αυτά που χαλάνε τις πορείες κι όλο οι ίδιοι είναι. Δακρυγόνα να μη ρίξουν όμως, δε θα το αντέξω για δεύτερη φορά. Δεν έχει και λεωφορεία,θα περπατάω και θα κλαίω.Κι αυτό το άτιμο το δακρυγόνο, σου καίει λαιμό και μάτια και μύτη. Εύχομαι να πάνε όλα καλά σήμερα,πολλή στενοχώρια υπάρχει γύρω μου,φτάνει και περισσεύει.

Αύριο είναι Κωνσταντίνου και Ελένης.Πότε φτάσαμε στα τέλη Μαϊου,δεν κατάλαβα. Έχω να ετοιμάσω δυο τρία φαγητά για μια γιορτή. Θα 'χω μαγειρέματα πάλι το απόγευμα. Απ'τις 6 το πρωί,καλύτερα θα 'ναι πάντως!Το Σάββατο θα πάω σε μια άλλη φίλη να τη βοηθήσω να ετοιμάσει γλυκό για τα γεννέθλια του γιου της. Που με χάνεις,που με βρίσκεις, μέσα στην κουζίνα είμαι χωμένη. Ευτυχώς όχι για μένα πάντα. Μου λέγανε να πάω σε κανένα τηλεοπτικό σόου να μαγειρέψω, αφού μου αρέσει τόσο...Ότι να 'ναι δηλαδή. Αν και αυτό το Master chef κάτι μου έκανε. Έχει καιρό που θέλω να πάω να κάνω κανένα σεμινάριο,να το ψάξω λίγο με τη ζαχαροπλαστική. Η καλύτερη μαθήτρια θα 'μουν! Ο Παρλιάρος είναι μόνιμα στην κουζίνα, να μην κουράζομαι και τον ψάχνω!



Κατά τα άλλα,πίνω τον τέταρτο καφέ μου.
Με αυτό το ρυθμό,θα φτάσω τους 10 σήμερα!
Καλημέρες!

Άνθρωποι μονάχοι

Κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μην είσαι μόνος.Κάνεις παρέα με ανθρώπους που σου γεμίζουν τις κενές σου ώρες. Μένεις παραπάνω στη δουλειά για να μη γυρίσεις σε ένα άδειο σπίτι. Κάνεις φίλους εύκολα,για να μη χρειαστεί να μείνεις μέσα και αυτό το Σάββατο. Για να αισθάνεσαι ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σε θυμηθεί και θα σου τηλεφωνήσει. Κάνεις τις επιλογές σου κι εσύ,όπως κι οι άλλοι.Οτιδήποτε αρκεί να ξορκίσεις τη μοναξιά.

Αυτό που εσύ νιώθεις βαρύ φορτίο,για κάποιον άλλον είναι ευλογία. Τι θέλω να πω μ'αυτό; Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι,όπως του πελάγου οι βράχοι,σαν το τραγούδι ένα πράγμα. Το έχουν διαλέξει όμως. Δεν τους το επέβαλλε κανείς. Το θέλουν και το ζούνε.Ούτε υποφέρουν,ούτε κλαίνε τη μοίρα τους.

Πριν από πολλά χρόνια,είχα μια καθηγήτρια στο λύκειο. Ήταν 33 χρόνων,ελεύθερη και ωραία. Αθηναία,που διορίστηκε στη Θεσσαλονίκη και ζούσε εδώ πλέον. Κάποια στιγμή, γνώρισε κάποιον και έκανε σχέση. Δεν το ζητούσε απαραίτητα,ζούσε πολύ καιρό μόνη της σε ένα δυάρι κοντά στο σπίτι μου. Κάναμε αρκετή παρέα,αν κι εγώ ήμουν 17 και φαινομενικά δεν είχαμε πολλά να πούμε. Κι όμως τη ζήλευα για την ανεξαρτησία της και την απίστευτη γαλήνη που είχε στο πρόσωπό της. Είχε φίλους αλλά απολάμβανε πάντα τη μοναξιά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δυο πολυθρόνες μέσα στο μικρό σαλονάκι της. Καθόταν εκεί και διάβαζε,όσο πίναμε καφέ. Η κάθε μια στα δικά της βιβλία,λέγαμε καμιά κουβέντα που και που,αλλά έτσι περνούσε και χωρίς εμένα. Ο φίλος της ήταν μυστήριος τύπος,τον είχα δει μια φορά. Κολλημένος με τη μάνα του,της έσπαγε τα νεύρα θυμάμαι. Προτιμούσε να περνάει τον ελεύθερό της χρόνο στα βιβλία και στις σημειώσεις της. Είχε μια τηλεόραση πανάρχαια. Από αυτές που ήταν σαν έπιπλο. Ασπρόμαυρη. Δεν την είχα δει ποτέ ανοιχτή. Μια φορά θυμάμαι μόνο,που είχαν γίνει επεισόδια στο Πανεπιστήμιο και όσο μιλούσαμε στο τηλέφωνο, την άκουσα να την ανοίγει, για να δει ειδήσεις. Ήταν μια φυσιολογική γυναίκα, με μυαλό και φιλοδοξίες.
Τη θυμάμαι συχνά. Αυτό που τότε μου φαινόταν δύσκολο,τώρα το αποζητάω. Το εκτιμώ και νομίζω ότι έφτασα στο άλλο άκρο. Απολαμβάνω τη μοναξιά μου.Τόσο που φοβάμαι ότι έχω γίνει μονόχνωτη ή καταθλιπτική! Πάντα πήγαινα από το ένα άκρο στο άλλο φυσικά. Δεν είναι η πρώτη φορά. Αλλά βλέπω ότι οι ρυθμοί μου είναι τέτοιοι,που δε μου αφήνουν πολλά περιθώρια για φασαρία και σαματά. Εννοείται ότι κάποιες στιγμές θέλω να βρεθώ σε παρέες και γλέντια, αλλά πλέον όχι τόσο συχνά.Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που επιλέγουν μόνοι τους τη μοναξιά και τα πάνε καλά μαζί της.Δεν ήμουν ποτέ έτσι όμως και τώρα τελευταία προβληματίζομαι.
Μήπως μεγάλωσα; Να ανησυχήσω;

Η εκδίκηση της ξανθιάς

Χτυπάει τηλέφωνο. Η κολλητή από το σχολείο.21 χρόνια μετά, μιλάμε ακόμα. Μια τρελλή μαμά. Τρελλή ήταν από παλιά, μαμά τα τελευταία 4 χρόνια.

-Μάντεψε ποια μου έκανε αίτημα φιλίας
-Τι είναι αυτό μαρή;
-Στο facebook λέω, ποια με πρόσθεσε στους φίλους της.

Ένα κενό. Από την έντρομη φωνή της, καταλαβαίνω για ποια μιλάει. Μου είχε πει ότι την είχε δει παλιότερα στο δρόμο κι είχε φρικάρει (έγινε ξανθιά από μαυρομαλλούσα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό στη συμπεριφορά, θα εξηγήσω παρακάτω, δεν έχω κάτι με τις ξανθές). Παρ’όλα αυτά,θα την αποκαλώ ξανθιά από δω και στο εξής.
Μια που δεν έχω μπει στο τριπάκι του facebook, μου λέει να συνδεθώ με τα δικά της στοιχεία και να φρίξω. Συνδέομαι και βλέπω το όνομά της να φιγουράρει στους φίλους της. Κάποτε ίσχυε αυτό και στην αληθινή ζωή, όχι μόνο διαδικτυακά. Κόλλησα εγώ μαζί της (η κακιά η ώρα που λένε) και γίναμε τρεις. Αναγκαστικά. Ήμασταν οι δυο μας από το Γυμνάσιο αυτοκόλλητες. Όταν γνώρισα την ξανθιά (πλέον) , την πρόσθεσα και αυτήν στο ντουέτο μας και αρχίσαμε να πηγαίνουμε παντού μαζί. Εμείς ήμασταν πάντα λολές, έξω καρδιά, κάναμε ότι μας κατέβαινε στο κεφάλι. Η ξανθιά ήταν ένα συνεσταλμένο κοριτσάκι, δυο κεφάλια πιο κοντή από μένα. Δε μιλούσε πολύ, σχεδόν καθόλου. Θυμάμαι ότι συνέχεια την πείραζα για να χαμογελάει, της έλεγα βλακείες, κοινώς «άδειαζα» εγώ για να «γεμίζει» αυτή. Χάλια ψυχολογία εκείνη, τσαρλατάνος εγώ. Φίλους δεν είχε άλλους. Όπου κι αν πηγαίναμε, δε μας άφηναν να μπούμε επειδή νόμιζαν ότι ήταν πιο μικρή από μας. Οι φίλοι που είχαμε στο Γυμνάσιο, ψιλοαπομακρύνθηκαν. Την έβλεπαν μαζί μας, συνοφρυωμένη, μουτρωμένη, ακατάδεχτη και σταμάτησαν να μας μιλάνε . Εγώ πετούσα αετό, ούτε είχα καταλάβει τίποτα. Εκείνη γαντζώθηκε πάνω μου. Άργησα να το καταλάβω, αλλά μου έκανε κακό αυτή η φιλία κι ας κράτησε μόνο 4 χρόνια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μια συζήτηση με ένα φίλο. Είχα ήδη σταματήσει τα πάρε δώσε με την ξανθιά τότε. Μου είπε ότι αυτή με εξαφάνισε από όλους, στην πιο κρίσιμη ηλικία. Ενώ στο Γυμνάσιο ήμασταν όλοι μια μεγάλη παρέα και έχω ακόμα φίλους που αγαπάω από τότε, στο Λύκειο εξαφανίστηκα. Ισοπεδώθηκα από το τίποτα. Δε με έβλεπαν όπως παλιά, απορούσαν όλοι γιατί έμπλεξα μαζί της και το τι είχε να μου προσφέρει. Για να μην προσθέσω και τα γκομενικά μου που είχαν πάρει την κατιούσα. Όταν μου τα ‘λεγε, είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Είχε απίστευτο δίκιο και δεν είχα πάρει χαμπάρι. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω μερίδιο ευθύνης κι εγώ. Πάντα είχα την τάση να μπλέκω με ανθρώπους που δεν είχαν κάτι να μου δώσουν και που μόνιμα έπρεπε να τους κάνω ενέσεις αυτοπεποίθησης. Κάποιο πρόβλημα έχω κι εγώ,δεν εξηγείται αλλιώς. Το ότι ήταν περαστική στη ζωή μου, είναι ατράνταχτη απόδειξη ατυχούς επιλογής. Αν σκεφτείς ότι με όλους τους υπόλοιπους έχω ακόμα επαφές και ας έχουν περάσει 16 χρόνια.
Στο θέμα μας. Η ξανθιά μεγάλωσε λοιπόν και μεταμορφώθηκε. Από άχρωμη και άοσμη, άρχισε να υπάρχει (τι σου κάνει ένα ξανθό μαλλί). Απέκτησε αυτοπεποίθηση και αέρα. Ποτέ δεν είναι αργά υποθέτω. Από αυτήν και μόνο την πλευρά, χαίρομαι για ‘κείνη κι ας μην έχουμε σχέσεις πλέον. Αυτό που μου κάνει όμως εντύπωση, μαθαίνοντας και τα νέα της από την κολλητή, είναι ότι κάνει τώρα, αυτά που δεν έκανε όταν έπρεπε, όταν ήταν η εποχή τους τελοσπάντων. Έχει ξεφύγει για τα καλά. Γκομενίζει ασύστολα και αν τη δεις, τη χαρακτηρίζεις κάπως, το «σκυλί» είναι το πιο ευγενικό που μπορώ να σκεφτώ. Σαν να βλέπεις έναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που ξέρεις. Όλοι αλλάζουμε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά οι αλλαγές μας είναι σχετικά προβλέψιμες. Στα 20 σου, θεωρητικά, έχεις διαμορφώσει χαρακτήρα, άποψη, νοοτροπία. Τα βασικά τουλάχιστον. Η δουλειά και οι σπουδές σε αλλάζουν. Αλλά τόσο πολύ που τρομάζει ο άλλος να σε γνωρίσει; Και δε μιλάω φατσικά μόνο. Αυτό αλλάζει και σε 6 μήνες αν θέλεις. Ίσως να έχω και άδικο, δεν ξέρω. Οι υπόλοιποι της παρέας πάντως, αν και μέσα σ’αυτά τα 16 χρόνια έχουν αλλάξει τα πάντα στις ζωές τους και είναι λογικό, είναι όπως τους θυμάμαι στο χαρακτήρα. Κι εγώ άλλαξα, αλλά όχι τόσο. Σοβάρεψα μεν,αλλά σε λογικά πλαίσια.Ενίοτε φέρομαι ακόμα σαν να είμαι 20 και μεγαλοδείχνω,χωρίς να είναι έτσι η καθημερινότητά μου όμως. Ίσως φταίει το μαύρο μαλλί, τι να πω…
αλλά έτσι δεν έχω και άλλοθι για τη βλακεία που με δέρνει.Ήταν μια κάποια λύση…



p.s.Να σημειωθεί στα πρακτικά,το ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ξανθομαλλούσες. Αντιθέτως γουστάρω τρελλά να κάνω παρέα μαζί τους,τις δουλεύω ασύστολα...
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!!!!!!!!!!!


p.s.2 Πέθανε ο Dio,μόλις το διάβασα...εκπληκτική φωνή.
Τελικά ο καρκίνος είναι ο μόνος που δουλεύει χωρίς διακοπές...

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Η βλακεία προσωποποιημένη.Δεν ξέρω τι με έπιασε,αλλά τραγουδούσα με την τσίμπλα στο μάτι. Νύσταζα αλλά περιφερόμουν και τραγουδούσα. Έκανα μπάνιο στα γρήγορα,με ένα αφρόλουτρο που μυρίζει μπισκότο. Κουνιόμουν και με έπιαναν λιγούρες από τη μυρωδιά. Ντύθηκα κι έφυγα. Στη στάση, περιμένω λεωφορείο. Στα σύρματα της ΔΕΗ από πάνω μου, ένα περιστέρι. Πάω πιο δίπλα,καλύτερα να μην παίζω με την τύχη μου. Κουνιέμαι εγώ, κουνιέται και το περιστέρι.Αλλάζω θέσεις κι όπου πάω,πετάει κι έρχεται από πάνω μου. Αρχίζω να αισθάνομαι σαν κινούμενο σχέδιο,με το συννεφάκι βροχής από πάνω του. Έρχεται το λεωφορείο, αφήνω το περιστέρι με τις κουτσουλιές του και φεύγω. Σε άλλη στάση, μια θεία με κοιτάει. Την κοιτάω και γυρνώντας το βλέμμα μου, ψιθυρίζω σχετικά δυνατά «είσαι πολύ μεγάλη πουτάνα». Χαμογελάω ακόμα. Συνεχίζει να με κοιτάει,από πάνω ως κάτω. Βάζω γυαλιά ηλίου,έξω έχει συννεφιά. Μπαίνουμε στο λεωφορείο,ψάχνω να σταθώ κάπου μακριά της. Ματαίως, πάλι απέναντι είμαι και με βλέπει κανονικότατα.Δεν έχω καταλάβει το γιατί. Φορώντας τα γυαλιά,της ρίχνω καμιά ματιά,σα να λέω «μαντάμ σε πήραμε χαμπάρι, κοφ’το μη μαλλιοτραβηχτούμε πρωινιάτικα». Αλλά το ξανασκέφτομαι. Δε θα μου χαλάσει τη διάθεση η βρωμοθεία. Φτάνουμε,κατεβαίνω. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι που βλέπω καθημερινά στο λεωφορείο,κατεβαίνουν μαζί μου. Έχει πλάκα, ξέρω όλους αυτούς που περιμένουν κάθε πρωί το λεωφορείο μαζί μου,ξέρω που θα κατέβουν, μετράω απώλειες τα πρωινά στη στάση,ποιος ήρθε,ποιος όχι. Σήμερα είμαστε απαρτία. Ένας γκριζομάλλης με προσπερνάει, και τρέχει απέναντι να πάρει καφέ. Το ίδιο κάνω κι εγώ. Μπροστά μου στο ταμείο, πληρώνει και περιμένει να πάρει το καφεδάκι του. Χαζογελάει με ένα φίλο του και φαίνεται πολύ ικανοποιημένος που μπήκε στην ουρά πριν από μένα. Πληρώνω κι εγώ και πάω πίσω του να περιμένω. Ο μάστορας που κάνει τους καφέδες,μου κλείνει το μάτι και μου δείχνει ένα κύπελλο πάνω στον πάγκο,του λέω ευχαριστώ , χαμογελάω και το παίρνω. Με έχει μάθει πλέον, με το που μπαίνω στο μαγαζί, ετοιμάζει τον καφέ μου, πριν πληρώσω. Ο γκριζομάλλης χάνει ξαφνικά το χαμόγελό του,γυρνάει και μου ρίχνει μια δολοφονική ματιά,ενώ ακόμα περιμένει τον καφέ του. Βγαίνω, πίνω μια γουλιά και γελάω μόνη μου στο δρόμο! Όχι ρε,δε θα μου χαλάσετε τη διάθεση!

Οι σκέψεις θα πετάξουν σαν πουλιά...

Διαβάζω blog κι αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ εδώ.
Γράφονται τόσο όμορφα λόγια, περιγράφονται τόσο όμορφες εικόνες,που αναρωτιέμαι.
Θα γράψω έτσι ποτέ;Δύσκολο μου φαίνεται. Οι πιο όμορφες λέξεις μου,κατά τη δική μου άποψη πάντα, είναι ασήμαντες μπροστά στις δικές σας.Μπορεί σε μένα να δημιουργώ εικόνες αλλά στους άλλους;

-------------------------------------------
Κρατούσα αγκαλιά τη γάτα και τη χάιδευα.Τις τελευταίες μέρες,είναι ακόμα πιο χαδιάρα.
Χτύπησε μια εξαφάνιση 5 ημερών και όλοι σκεφτήκαμε το χειρότερο. Η μάνα μου έκανε περιπολίες στην περιοχή, φωνάζοντάς την. Μόλις ακούσει το όνομά της,έρχεται όπου και να'ναι. Θυμάμαι όταν την πρωτοφέρανε στο σπίτι,δεν ξέραμε αν είναι θηλυκή ή αρσενική, για αυτό και την ονομάσαμε Σίμπα,κάτι ουδέτερο. Έλειπε τόσες μέρες όμως, από 'κει που δεν εξαφανιζόταν για περισσότερο από 2-3 ώρες. Εμφανίστηκε ξαφνικά, πεινασμένη, κουρασμένη και πιο χαδιάρα από πριν. Μάλλον θα γίνουμε πολλές τελικά. Άσε που βολοδέρνει ένας γάταρος το σπιτάκι της,λες να περιμένει να σπάσουν τα νερά;;;

-------------------------------------------
Πριν από πολλά χρόνια,στα γεννέθλιά μου.Το καλοκαίρι είχε τελειώσει,σε λίγο θα άρχιζε το σχολείο κι εμείς οικογενειακώς ήμασταν στη Χαλκιδική για τις τελευταίες βουτιές. Στα 14 μου,χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις στον έρωτα και στην αγάπη.Μόλις είχα αρχίσει να ξυπνάω από τον παιδικό λήθαργο.Είχα ένα μικρό σημειωματάριο κι έγραφα κατεβατά, ποιήματα, στιχάκια,γράμματα στον εαυτό μου. Ζήτησα από τους γονείς μου,να μου γράψουν μια ευχή για τα γεννέθλιά μου. Η μαμά πρώτη,έγραψε τα κλασικά που γράφουν οι μαμάδες, να 'μαι γερή,δυνατή,ευτυχισμένη. Ο μπαμπάς έγραψε λίγα και ανεκτίμητα, "εύχομαι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς πολύ". Πάντα είχα αδυναμία στο μπαμπά μου, αλλά αυτή η ευχή με τσάκισε. Από τότε,τη θυμάμαι τόσο συχνά και κάνω υπολογισμούς με το μυαλό μου,να δω αν πραγματοποιήθηκε.Θα μάθω ποτέ;

-------------------------------------------

Ζόρικο πράγμα ο γάμος.Σα να ισορροπείς σε σκοινί,24/7.
Πως να εξηγήσεις στον άλλον όλα αυτά που έχεις στο κεφάλι σου,χωρίς να του έρθει κόλπος; Ξέρεις αγάπη μου,άρχισα να γράφω σε blog για να ελαφρύνει λίγο το μυαλό μου, μιας και σε σένα δε μπορώ να τα πω όλα, γιατί θα ακούσω τα εξ αμάξης. Ξέρεις αγάπη μου, πιστεύω ότι αν δε με έχεις κερατώσει, θα το κάνεις αργά ή γρήγορα κι ας μου το παίζεις αγνή μωρή παρθένα. Αυτές οι ξαφνικές φιλίες με τις συναδέλφους, βγάζουν μάτι και είναι το δικό μου. Αν δε θες να γίνω κολλητή με όλους τους συναδέλφους (μπλιαχ), ξεκόλλα. Ξέρεις αγάπη μου,δεν είναι ότι δε σ'αγαπάω, αλλά όταν βγαίνεις για ποτά με την πρώην σου και δε με ενημερώνεις ούτε τηλεφωνικά, είναι λογικό να στραβώσω και να έχω ψυχολογικά προβλήματα μετά. Ξέρεις αγάπη μου, έχω περάσει πολλά και περνάω κι άλλα τόσα το τελευταίο διάστημα, οπότε μην εξαντλείς την υπομονή μου,που ούτως ή άλλως έχει γίνει τιραμόλα τελευταία.



υ.γ.χρωστούσα κάποιες σκόρπιες σκέψεις...

Owner of a lonely heart

Μοναχική καρδιά,χτύποι που ακούγονται δυνατά μέσα στην ησυχία και το σκοτάδι.Αναμνήσεις που επιταχύνουν το ρυθμό των χτύπων και κοκκινίζουν τα μάγουλά σου.Φωτογραφίες στο άλμπουμ του μυαλού σου.Διάσπαρτες εικόνες και τοπία.Μπλεγμένα όλα σε ένα κουβάρι.
Θυμάσαι εκείνο το σπάγγο που ξετύλιγες σιγά σιγά κι άφηνες το χαρταετό σου να φύγει μακριά,να αγγίξει τα σύννεφα;Πόσο δύσκολο σου φαινόταν να τον κάνεις να πετάξει.Έτρεχες κόντρα στον άνεμο.Τα χέρια σου πάγωναν έξω από το μπουφάν και ένιωθες τον αέρα να μπαίνει στα ρουθούνια σου,να λαχανιάζεις.Είχες μια έξαψη στα μάτια,την προσμονή στο βλέμμα και τα πόδια σου είχαν βγάλει φτερά.Κι όταν ο χαρταετός σου έπαιρνε ύψος,μαζί του ανέβαινε και η ψυχή σου θαρρείς.
Πόσο γρήγορα τρέχει το μυαλό.Τη μια στιγμή είσαι εδώ και σε δευτερόλεπτα έχεις μεταφερθεί σε εποχές που δε γυρίζουν πια.Σε εποχές που ζούσες ανέμελα και λαχταρούσες το αύριο να έρθει γρήγορα,γιατί πίστευες ότι ήταν καλύτερο από το τώρα.Αυτή η πίστη σε ακολουθεί και σήμερα.
Κάθε μέρα που περνάει,λες στον εαυτό σου ότι το αύριο θα είναι πιο χαρούμενο,λιγότερο μοναχικό, πιο ξένοιαστο,πιο ποθητό.Μα και το αύριο,σήμερα είναι.Σήμερα.Τώρα.Αυτή η στιγμή.Αυτό το λεπτό.
Γιατί να περιμένεις το επόμενο;Αφού το αύριο θα έρθει ότι κι αν κάνεις,ακόμα κι αν δεν κοιμηθείς,πάλι εκείνο θα έρθει να σε βρει.Τι περιμένεις λοιπόν;Μην ανησυχείς,η μοναξιά σου εδώ θα 'ναι όταν γυρίσεις.
Πάντα θα 'ναι εδώ.Εσύ θα ξεφεύγεις που και που,θα ξεγλυστράς από την αγκαλιά της,αλλά πάντα εδώ θα γυρίζεις.Τρέξε λοιπόν,μην αφήνεις την καρδιά σου να ηρεμεί.Βρες τρόπους να τη ζωντανέψεις και να επιταχύνεις το χτύπο της.Θα σε αποζημιώσει η ίδια σου η ζωή.Κόντρα στον άνεμο,να νιώθεις την αλλαγή μέσα σου,γύρω σου.Καλό ταξίδι!
Μη βιαστείς να επιστρέψεις,μια φορά ζεις μόνο.

Θυμώνω

Με τα δακρυγόνα που με έπνιξαν σήμερα κι ας ήμουν στη δουλειά μου και στο γραφείο μου.
Με τη χώρα μου που είναι ξέφραγο αμπέλι κι ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει.
Με τους αιώνιους κουκουλοφόρους,που δεν τους πιάνει ποτέ κανείς.
Με μένα που σκέφτομαι τα δικά μου προβλήματα,σε περίοδο εξέγερσης των πάντων.
Με 'κείνον που συνεχίζει το ίδιο βιολί.
Με 'κείνη που θα την πάρει ο διάολος μια από αυτές τις μέρες και θα ακούσει ότι δεν άκουσε,όλα τα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής της.
Με μένα που τους αφήνω να με συγχίζουν και στο τέλος θα πάθω κανένα έλκος από το ζόρι.
Με μένα που δεν τα γαμωσταυρίζω όλα

Ανάκατα

Βγήκα στο μπαλκόνι να δω τις γλάστρες μου,ακόμα κι αυτές το σκέφτονται. Θα ανθίσουν ή όχι; Θα χαρούν ή θα μπουν σε νιρβάνα; Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Χαίρομαι περιστασιακά, ως τη στιγμή που το μυαλό θα σκεφτεί αυτό που πρέπει να ξεχάσει. Και τότε πέφτω.
Και μετά ξανασηκώνομαι. Όσο πιο χαμηλά στον πάτο φτάσω, τόσο πιο χαζοχαρούμενη καταλήγω. Η απόλυτη παράνοια. Που θα πάει αυτό,οέο; Για την ώρα ακούω Sleeping in the fire,που ταιριάζει γάντι. Κοιμάσαι εσύ κι η τύχη σου δουλεύει.

Θα έρθει κι ο Ozzy το Σεπτέμβριο στην Αθήνα κι εγώ έχω γάμο στενού συγγενή...Η μόνη λύση είναι να πεθυμήσει ο Gus το σόι του και να ανέβουν όοολοι μαζί εδώ...αλλά χλωμό...