30.6.10

Ανήμερα της Έκλειψης



Η αίθουσα ήταν γεμάτη με κορίτσια.Κατά 99,9%,όλων των ηλικιών.Σαν το Ρουβά ένα πράγμα, ο Έντουαρντ αγγίζει πολλές γενιές ταυτόχρονα.Ξεκινάει η πρώτη ταινία. Αρχίζουν να χειροκροτούν.Ξενερώνω και το προσπερνάω,περιμένοντας τη στιγμή που μπαίνει στην καφετέρια και τον βλέπεις για πρώτη φορά. Μου αρέσει πολύ αυτή η σκηνή.
Διάβασα και τα 4 βιβλία,από 3 ή 4 φορές(έχασα το μέτρημα,μπορεί να είναι και παραπάνω).Διάβασα και το νουβελάκι της ιστορίας,δοσμένο από τη μεριά του βαμπίρ και το σενάριο της τρίτης ταινίας,που τελικά δεν είχε αλλαγές φοβερές κι ας έλεγαν ότι θα το αλλάξουν επειδή διέρρευσε. Είδα και τις δυο ταινίες άπειρες φορές. Ξέρω τα λόγια κάθε σκηνής. Όλα καλά ως εδώ.Δεν τα επαναλαμβάνω όμως σε κάθε σκηνή,πριν τα πει αυτός που είναι να τα πει! (τουλάχιστον όχι απ'εξω μου). Έλεος! Πίσω μας ήταν δυο μεγαλοκοπέλες,απ'αυτές που βλέπουν το Σάκη και ουρλιάζουν (το βαμπίρ στην προκειμένη), με τα ποπ κορν παραμάσχαλα. Κατά τη διάρκεια των δυο πρώτων ταινιών,έδιναν τη δική τους καθιστή παράσταση,λέγοντας όλα τα λόγια των πρωταγωνιστών. Όλα όμως! Μου γύρισαν το μυαλό. Μετάνιωσα που δεν είχα αποστηθίσει το σενάριο, να είμαι η μόνη που το λέει μέσα στο αυτί τους,να τους τη σπάσω κανονικά. Ως ανώτερος άνθρωπος,δεν τις έπιασα από το μαλλί απλά ήξερα ότι θα τελειώσει η απαγγελία στην τελευταία. Πράγμα που δεν έγινε 100% αλλά ήξεραν 3 ατάκες όλες κι όλες και γλυτώσαμε το μαλλιοτράβηγμα.

Μου άρεσαν
-Η προβολή σε μεγάλη οθόνη.Δε συγκρίνεται ο κινηματογράφος,ακόμα και την καλύτερη τηλεόραση να έχεις,με το τελειότερο ηχοσύστημα.Χάρηκα τις δυο που ήξερα και ακόμα περισσότερο την τρίτη.
-Ο Πάτινσον έπαιζε πολύ καλύτερα,άσε που το τρίτο βιβλίο είναι το καλύτερο για μένα. Είχε πιο ωραίους διαλόγους και πολλά κοντινά του (στα οποία δεν ακουγόταν κιχ).
-Κάποιες ατάκες του Τσάρλι.Ο τρόπος που τα έλεγε και η φάτσα του,ήταν όλα τα λεφτά.
Δε μου άρεσαν
-Το κόψιμο πολύ ωραίων σκηνών του βιβλίου.Αισθανόμουν ότι πάτησα το fast forward και τα έβλεπα όλα στο γρήγορο.Έκοψαν πάρα πολλά αυτή τη φορά.
-Τα κοριτσάκια που τσίριζαν,όποτε ο βρωμοΛότνερ έκανε επίδειξη των κοιλιακών του. Είναι πολύ χάλιας ο τύπος.Άσε που γέρνει μόνιμα προς τη μια πλευρά,λες κι έχει πιο κοντό πόδι ή πιάστηκε.Τι είναι αυτό πια; Σε μια σκηνή το χάρηκα.Προς το τέλος,που του έσπαγε τα κόκκαλα ο Κάρλαϊλ.
-Η κρύα (για άλλη μια φορά) Μπέλλα.Παγοκολόνα. Δεν την περιμένα καλύτερη,αλλά ήλπιζα ότι σε κάθε ταινία,θα είναι λίγο πιο άνετη και προχωρημένη.Ματαίως,όπως αποδείχτηκε.
-Το συνεχές χειροκρότημα,σε άσχετες φάσεις.Και σε σχετικές,βλέπε αρχή και τέλος. Δεν είσαι στο θέατρο καλή μου,ούτε θα σ'ακούσει κανείς από τους πρωταγωνιστές αν χειροκροτήσεις
-Η αλλαγή της Βικτόρια.Δεν ξέρω γιατί άλλαξαν την ηθοποιό,προφανώς καμιά μαλακία θα έκανε. Ποιος αφήνει την κότα με τα χρυσά αυγά; Η νέα είναι καλή αλλά όχι τόσο.

Εννοείται ότι θα την ξαναδώ, να έχω μια πιο εμπεριστατωμένη εικόνα.Θα πρέπει να περιμένω λίγο,λογικά θα αργήσει να εμφανιστεί στο διαδίκτυο.Χθες έκαναν μισή ώρα κατήχηση,πριν από την τρίτη ταινία.Περί πειρατείας και τα λοιπά.Κάθε 20 λεπτά, έκοβαν βόλτες τα παιδιά του κιν/φου,να δουν αν κάποιος τραβάει βίντεο με το κινητό του.Κατά τα άλλα,πιάστηκε ο απαυτός μας τόσες ώρες στην καρέκλα.Με μισάωρα διαλείμματα ανά ταινία,δεν κάνεις προκοπή. Ούτε και με πλήρη γνώση της πλοκής. Πιθανώς να το ευχαριστιόμουνν περισσότερο,αν είχα αφήσει κάτι αδιάβαστο! Στις επόμενες,λέω να μην ψάξω για τίποτα σχετικό,να μείνω μόνο με την ανάγνωση του βιβλίου.Μπας και το απολαύσω πιο πολύ.Έτσι λέω τώρα βέβαια,αν μάθω ότι κυκλοφόρησε κάτι,σε κανένα 6μηνο από τώρα,μάλλον θα λυσσάξω ώσπου να το βρω...

29.6.10

Βαμπιρομαραθώνιος




Σήμερα είναι η πολυπόθητη μέρα.Για την ακρίβεια,αύριο είναι.Αλλά ότι είναι κοντά στα μεσάνυχτα,θεωρείται σημερινό. Έτσι με βολεύει άλλωστε... Έμαθε η αδερφή μου για ένα μαραθώνιο TWILIGHT κι όπως ήταν φυσικό,πήρα εισιτήρια. Από τις 7 το απόγευμα ως τις 2 παρά τη νύχτα,θα βλέπουμε τις 3 ταινίες. Τις έχω δει τις δυο πρώτες,αλλά όχι στο σινεμά. Θα πιαστώ κανονικά...αλλά χαλάλι. Πως πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στην ημέρα προβολής, ούτε το κατάλαβα. Για πότε θα περάσει και το καλοκαίρι,χαμπάρι δε θα πάρω. Αισιόδοξες σκέψεις θα κάνω μόνο είπαμε!Έτσι!

Γκόμενα στα 85

Στην κηδεία της γιαγιάς.Ο παππούς ένα κουρέλι.Μετά από 60 χρόνια και βάλε,έμεινε μόνος.Τον έβλεπα και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι η ζωή του από δω και πέρα.
Το θάνατο δεν τον φοβάται.
Κάθε φορά που έμπαινε ο χειμώνας,έλεγε "Άντε να δούμε αν θα τη βγάλουμε καθαρή και φέτος".Μπήκε νοσοκομείο για εγχείρηση εσπευσμένα πριν από ένα χρόνο
και ανησυχούσε μήπως κάτι δεν πάει καλά και επιβαρυνθεί η κατάσταση της υγείας του.
Ανησυχούσε μήπως και γίνει βάρος σε κάποιον.
Τώρα έμεινε μόνος.Δεν ακούει καλά πλέον και έχει πρόβλημα με την καρδιά του.
Το ίδιο είχε και η γιαγιά.
Άλλο έλεγε ο ένας και άλλο καταλάβαινε ο άλλος.Γελούσανε και οι δύο με τα χάλια τους.
Από ακοή δεν πηγαίνανε καλά αλλά από χιούμορ μια χαρά.Ο παππούς κορόιδευε τη γιαγιά και γελούσανε και οι δυο.

Χθες ήταν μια δύσκολη μέρα.Θέλεις να κλάψεις αλλά κρατιέσαι γιατί όσο δύσκολο κι αν είναι να χάνεις τη γιαγιά σου,είναι πιο δύσκολο να χάνεις τη μαμά σου.
Ακόμα κι αν έχει πατήσει τα 80.Οπότε συγκρατείσαι για να μην στεναχωρήσεις τους γονείς σου παραπάνω.

Μετά από αρκετή ένταση,αρχίσαμε να κλαίμε και οι δυο έξω από την εκκλησία.

-Ο παππούς και η γιαγιά ήταν μαζί 60 χρόνια.Εμείς πως θα 'μαστε στα 60 χρόνια;
-Λες να βαρεθούμε και να ψάξουμε να βρούμε άλλους;
-Δεν ξέρεις ποτέ.Αν με βαρεθείς και σε βαρεθώ στα 60 χρόνια;
-Κοίτα,είμαστε ήδη 7 χρόνια μαζί.Μένουν άλλα 53.Άρα στα 85 μου μπορώ να βρω γκόμενα.
-Αν όντως μπορείς τότε να βρεις γκόμενα, χαλάλι σου!

Κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί.Με τόση στεναχώρια και ένταση μας έπιασε νευρικό γέλιο.
Δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο,έτσι δε λένε;
Η Μαλβίνα κάποτε είχε πει "Κάθε φορά που πηγαίνω σε κηδεία, παίρνω μαζί μου και τη φωτογραφική μηχανή για να θυμόμαστε μετά με τους φίλους μου τα γέλια που κάναμε".
Κάπως έτσι γίνεται τελικά.Φωτογραφίες δε βγάλαμε βέβαια,αλλά θα το θυμάμαι αυτό το γέλιο.
Τουλάχιστον για 53 χρόνια ακόμα...


υ.γ.Γραμμένο πριν από τρία χρόνια.Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι μήπως άλλαξε κάτι και πρέπει να αναθεωρήσω...άλλες πάλι,δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι...

28.6.10

Συγχαρητήριο




Δε φημίζομαι για την υπομονή μου.Το αντίθετο. Δεν ξέρω τι έχω πάθει τελευταία. Λες και μπήκε άλλος στο σώμα μου αισθάνομαι. Όλα ξεκινάνε από το μυαλό φυσικά,το ξέρω αλλά δεν το καταφέρνω πάντα. Εδώ και δυο εβδομάδες,είμαι διαφορετική. Φιλτράρω όποια μαλακία ακούσω,πολλές φορές δε μπαίνει καν στο αυτί μου,απίστευτο πράγμα. Άσε που το σκέφτομαι μετά μόνη μου και γελάω σαν τη χαζή. Είμαι μυστήριο τρένο και ποτέ δε μπορούσα να συγκρατηθώ, όταν κάποιος με προκαλούσε ανοιχτά να τον βρίσω ή να εκνευριστώ. Είχα πάντα έτοιμη την ατάκα απογείωσης ή ξεφτίλας,ειδικά για ορισμένους, έχω εκπαιδευτεί τόσα χρόνια. Απλά είναι τόσο δύσκολο κάθε φορά να κάνεις το μαλάκα και να μη μιλάς. Άσε που το εκμεταλλεύονται αυτό και νομίζουν ότι έχουν κανένα καλό iq κι ας είναι πιο χαζοί από τα βλήτα. Τελικά όλοι παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Άσχετο,αλλά μου ήρθαν στο μυαλό 2-3 που είναι τόσο κακόψυχοι,που τελικά τους αξίζει ότι κι αν παθουν. Κακία μου,αλλά δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση.Σε μπέρδεψα λίγο; Τα λέω όπως μου 'ρχονται,λογικό. Το θέμα λοιπόν είναι να μη δίνω σημασία σε ανθρώπους ασήμαντους,όποια θέση κι αν έχουν, ότι κι αν μου πούνε.Αισθάνομαι απύθμενη χαρά (φοβερή λέξη),όταν χαμογελάω σε αυτούς που έχουν μοναδικό στόχο τους,να σπάσουν τα νεύρα των άλλων. Σχεδόν μου δίνω συγχαρητήρια...
Το Σαββατοκύριακο ήταν μια έκπληξη.Ανακάλυψα πτυχές του μυαλού μου που αγνοούσα. Έδωσα απαλλαγές σε άτομα που είχα ως ένοχα στο μυαλό μου, είδα μόνο τις καλές πλευρές φίλων και τις εκτίμησα.Δε λένε ότι πρέπει να δέχεσαι τους φίλους όπως είναι; Αυτό έκανα λοιπόν και πολύ μου άρεσε.Σταμάτησα να περνάω από κόσκινο τα πάντα και απόλαυσα τη στιγμή.Τι κι αν δεν είναι όλες καλές;Σάμπως κι εγώ δεν είμαι για δέσιμο; Συχνά πυκνά,η συμπεριφορά μου είναι απίστευτη κι ας προσπαθώ να το καταπολεμήσω. Χαίρομαι τουλάχιστον επειδή καταφέρνω να με ελέγξω πιο συχνά από παλιότερα. Ωριμότητα λέγεται;; Αν κρατήσει,μάλλον...εύχομαι να μην είναι αναλαμπή...
Καλημέρα!

25.6.10

Παρασκευή




Ευτυχώς ήρθε!Το πως θα φύγει δεν το ξέρω,θα κάνω υπομονή και θα μάθω. Δύσκολη εβδομάδα, δεν ξέρω αν η έκλειψη παίζει ρόλο τελικά,αλλά είναι ένας εύκολος φταίχτης. Εύχομαι ο καιρός να είναι καλύτερος αυτό το σουκου,είναι απόλυτη παράνοια το να ψήνεσαι όλη την εβδομάδα στη δουλειά και το σουκου να μπαστακώνεσαι σπίτι λόγω βροχής. Μπάνιο θα αργήσω πολύ να κάνω όπως δείχνουν τα πράγματα. Κάποια στιγμή θέλω να τσιμπήσω και κανένα μαγιουδάκι,χρόνο δε βρήκα ακόμα.Να φανταστείς,τα καλοκαιρινά τα κατέβασα την Κυριακή κι ακόμα δεν ασχολήθηκα μαζί τους.Είναι κι ο καιρός ότι να'ναι. Χθες μακρυμάνικο φορούσα και δεν έσκασα,αν και τέλη Ιουνίου. Φαντάζομαι ότι αύριο θα ασχοληθώ και με τα ρούχα μου. Για την ώρα,ασχολούνται άλλοι.Στο να με "βγάζουν" από τα ρούχα μου, συχνά πυκνά. Δεν το έχω καταφέρει ακόμα,να μην ασχολούμαι με ανθρώπους που δεν αξίζουν και που δεν έχουν ίχνος κοινωνικής ζωής.Μην το γελάς,είναι φοβερό κριτήριο. Όταν κάποιος ζει για να δουλεύει και όλοι οι άνθρωποι που τον περιτριγυρίζουν, είναι της δουλειάς,είναι φυσικό να είναι στριφνός και ανάποδος. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος να τον κρατήσει,πέρα από τη δουλειά,όλα τα στραβά τα βγάζει εκεί. Αν ποτέ μείνω άνεργη,θα έχω 3 ανθρώπους που θα μου τηλεφωνήσουν. Κάποιοι δεν το 'χουν αυτό κι όσο κι αν τους λυπάμαι επειδή είναι βαθιά δυστυχισμένοι, δεν τους αντέχω όταν ξεσπάνε τις αγαμίες και τα κόμπλεξ τους σε μένα.Ως εύκολος στόχος; Ως άνθρωπος που διαμαρτύρεται σπάνια; Κάποια στιγμή θα σκάσω κι εγώ,σαν το πακέτο του χαχανούλη...

Εύχομαι να καταφέρουμε να χαμογελάμε σε όλους όσους θέλουν να είμαστε δυστυχισμένοι.Δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση...



Καλημέρα!

24.6.10

Νεύραααααα

Σήμερα δεν ξεκίνησε καλά η μέρα μου.Από νωρίς το πρωί άρχισαν τα όργανα και τα 'χω πάρει στο μυαλό. Έχω και πονοκέφαλο,χτύπησα ένα αναβράζον. Οι αγαμίες ορισμένων,έχουν επιπτώσεις και δη σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση και καμία όρεξη επίσης. Αν ανοίξω το βρωμόστομά μου, θα τους πάρει όλους ο διάολος σήμερα. Υποθέτω ότι θα συγκρατηθώ, υποθέτω λέω. Έχω μια δύσκολη μέρα μπροστά μου, ραντεβού με γιατρό και διαιτολόγο,πολλή δουλειά επίσης. Και τα νεύρα μου τσιτώθηκαν από το πρωί.
Άντε να δούμε...

23.6.10

Γρατζουνιές




Η μοναξιά παίζει παιχνίδια στο μυαλό.Ο αέρας έξω είναι εκτός ελέγχου, τα σαρώνει όλα στο πέρασμά του. Συντροφιά με το γρατζούνισμα μιας κιθάρας,μια φωνή και ένα πληκτρολόγιο να καταγράφει κάθε σκέψη σα χαλασμένο κασετόφωνο.Θυμάσαι τις κασέτες που γράφαμε παλιά; Μικρά διαμαντάκια ήταν όλα.Τώρα οι μουσικές έχουν αλλάξει,τα δεδομένα επίσης.Ψηφιακή η εποχή,ψηφιακή κι η μοναξιά. Την περιγράφεις σε ένα άψυχο αντικείμενο, ακούγοντας ηλεκτρονική μουσική,πίνοντας μοντέρνο ποτό.Τι είναι αυθεντικό; Η σκέψη μας; Η ζωή μας; Όλα είναι τόσο επηρρεασμένα από την τεχνολογία και την πρόοδο. Λένε ότι η ζωή προχωράει κι εμείς πάμε μπροστά. Είναι φορές που αισθάνομαι ότι πάμε πίσω, πιο πίσω από τότε που ήμουν με κοτσίδες. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Τι σοφή κουβέντα!Πως ήρθαμε εδώ,τραγουδάνε οι Paramore και αναρωτιέμαι μαζί τους. Ακολουθεί μεγάλη νύχτα.Ή θα κοιμηθώ να μη σκέφτομαι ή θα πάρω τους δρόμους.Για που δεν ξέρω.Για οπουδήποτε.Για όπου με βγάλει. Σάμπως προγραμμάτισα και τίποτα ποτέ; Ή μου βγήκε και κανένα πλάνο ποτέ;




Βουρ λοιπόν...καλό βράδυ μοναξιά μου

Έκλειψη



Λίγες μέρες μείνανε για την πολυαναμενόμενη μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο. Πολλοί είναι φανατικοί υποστηρικτές,άλλοι πάλι όχι. Το θέμα είναι ότι έχει πολύ λαό εκεί έξω που γουστάρει να βλέπει Έντουαρντ και περιμένει πως και πως. Περί ορέξεως. Διάβασα για πολλοστή φορά το βιβλίο,για να τα έχω φρέσκα στο μυαλό. Κάθε φορά που διαβάζω ένα από τα 4, προσέχω άλλα πράγματα (εντάξει,δεν είναι και κανένα σπουδαίο σύγγραμμα,μυθιστόρημα είναι και μάλιστα τρελλό και πιθανώς ανυπόστατο. Χλωμό να υπάρχει βαμπίρ εκεί έξω και δη χορτοφάγος. Βάλε και τον έρωτα με τη θνητή και φτάνει στο αδύνατο). Την πρώτη φορά,βιαζόμουν να φτάσω στο τέλος,για να δω τι θα γίνει. Τις επόμενες φορές,πηδούσα κάποια κομμάτια που ήταν βαρετά και πάει λέγοντας. Αυτή τη φορά το διάβασα όλο,να έχω καλύτερη εικόνα. Άσε που θα είναι πετσοκομμένο,όπως τα περισσότερα βιβλία. Λίγο που διάβασα το σενάριο που είχε διαρρεύσει πριν από καιρό, είδα πόσα πολλά έχουν κοπεί.Αν υποτεθεί ότι έμεινε έτσι και μετά τη διάρρευση...
Κατά τα άλλα,προετοιμάζομαι για μια βαμπιρική νύχτα. Θα έχω μαραθώνιο λυκόφωτος την Τρίτη. Γνωστός κινηματογράφος,θα έχει και τις 3 ταινίες στη σειρά,ξεκινώντας στις 19:00 με το Λυκόφως,μετά με το New moon και τα μεσάνυχτα με την Έκλειψη. Στις 30 Ιουνίου βγαίνει στις αίθουσες,οπότε μόλις αλλάξει η μέρα,θα τη δω. Σκέφτομαι λίγο το ότι θα πιαστώ τόσες ώρες σε μια θέση,αλλά χαλάλι.Όπως και το ότι θα βαρεθώ λίγο στη δεύτερη,λείπει ο Έντουαρντ πολλή ώρα (προβλήματα που έχει ο κόσμος). Αλλά θα πάω κι ας έχω δει καμιά εκατοστή φορές και τις δυο ταινίες...λέω να ασχοληθώ με χαζά προβλήματα,τα δικά μου τα βαρέθηκα...

22.6.10

Μεσημέρι

Έχει γαμηθεί το σύμπαν σήμερα. Από νωρίς,ασχολούμαι με μαλακίες άλλων και προσπαθώ να βγάλω άκρη. Όλοι είναι στον κόσμο τους χαμένοι,σκέφτονται καλοκαιρινές διακοπές κι εγώ βγάζω τα κάστανα από τη φωτιά και κάθομαι και στο μαγκάλι,να τσιτσιριστώ λίγο. Άντε να δούμε τι άλλο μου επιφυλάσσει η μέρα. Κανόνισα να πάω σε μια φίλη μετά, να ξεχαρμανιάσω. Αισθάνομαι κουρασμένο το μυαλό μου,παίζει αυτό ως ενδεχόμενο;

Πρωί

Διπλός ελληνικός σκέτος. Η μυρωδιά του έχει απλωθεί στο γραφείο. Όλα έξω είναι βρεγμένα. Ακούγονται πουλιά να τιτιβίζουν. Η μπόρα σταμάτησε,μυρίζει το χώμα όπου υπάρχει. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος,μαυρίλες φαίνονται στον ορίζοντα. Το ημερολόγιο λέει 22 Ιουνίου,χθες μπήκε το καλοκαίρι τυπικά. Όταν δουλεύεις πάντως, καλοκαίρι δεν καταλαβαίνεις. Μόνο στις διακοπές παίρνεις ανάσα κι ως τότε, έχει φύγει ήδη. Θέλω να κάνω πολλά και δε θέλω να κάνω τίποτα. Πέρα από το να ρουφάω τον καφέ μου.
Σήμερα ανοίγει και το Κάστρο της μπύρας στο Λευκό πύργο. Φεστιβάλ μπύρας,πέρσι είχε γίνει για μια μέρα μόνο κι ήμουν άρρωστη, συνηθισμένη γκαντέμω. Φέτος κρατάει περισσότερο, καλό και κακό μαζί! Αν και δεν κάνει καλό καιρό,η μπυροποσία άρχισε νωρίς, ανακαλύψαμε και δυο τρία νέα στέκια κι όλο έξω για μπύρα είμαστε. Πιθανώς να κόψουμε την κορδέλα σήμερα και να δούμε το ματς εκεί,αγκαλιά με τα κρίκερ. Θα χρειαστούν μάλλον...

Καλημέρα!

20.6.10

Επανάληψη



Δε θα κάνω απαισιόδοξες σκέψεις.
Θα έχω περισσότερη υπομονή.
Θα είμαι καλός άνθρωπος.
Δε θα βρίζω σα λιμενεργάτης.
Θα χαμογελάω πιο συχνά.
Δε θα λέω κακίες.
Δε θα στραβώνω όταν ακούω βλακείες.

Πάμε πάλι...

17.6.10

Αγγελία




Ζητείται τοποθεσία, δίπλα στη θάλασσα, πάνω στο κύμα του γιαλού. Με γαλαζοπράσινα νερά, όχι πολύ κρύα, όχι πολύ ζεστά. Με άμμο όχι πολύ ψιλή,για να μην κολλάει στο βρεγμένο σώμα. Και όχι πολύ χοντρή,για να μη μας ενοχλεί όταν σφηνώνει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών. Με ομπρέλα διαμέτρου 2 μέτρων,στημένη όλη την ημέρα και δωρεάν. Με δυο καρεκλάκια θαλάσσης, δυο τραπεζάκια για εναποθέτηση του κρύου τσαγιού και δυο πετσέτες ολυμπιακών διαστάσεων,χρώματος μπλε θαλασσί,να ταιριάζει με το κλίμα. Με ετοιμοπόλεμο φορητό ψυγείο,γεμισμένο με κρύο τσάι (όπως προείπα), μπύρες, ντομάτες, αγγούρια, ροδάκινα,καρπούζι και άφθονα νερά. Με δυο ξαπλώστρες, όχι τις πλαστικές που τρίζουν, τις άλλες που έχουν και μαξιλάρι, να μην πιάνεται ο απαυτός μας. Επιπλέον ζητείται δωμάτιο με κλιματισμό κι extra large διπλό κρεβάτι, έχει πολλή ζέστη μάνα μου, μην κολλάει ο ένας με τον άλλον. Χωρίς γείτονες,ειδικά αν έχουν μικρά κακομαθημένα παιδιά. Με γεμάτο ψυγείο επίσης, συμβιβάζομαι με μια δεύτερη δόση του περιεχομένου του φορητού (δες πιο πάνω). Με καθαρά σεντόνια και αλλαγή αυτών καθημερινά. Χωρίς κουνούπια και άλλα τέτοια της φύσης,είμαι γλυκοαίματη. Με πρωινό και βραδυνό,με εξωτικά κοκτέηλ, ολημερίς κι οληνυχτίς. Με ποδήλατα έτοιμα για εξερευνήσεις. Με ειδικές συσκευές απενεργοποίησης κινητών τηλεφώνων, μπαρμπάδων που μουρμουρίζουν, παιδιών που ουρλιάζουν. Κι όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 0 ευρώ και για διάστημα ενός μηνός, το λιγότερο.

Αν βρείτε κάτι,ενημερώστε...

15.6.10

Αυτομαστιγώματα

Σε στιγμή μεγάλου ενδοεσωτερικού ψαξίματος και απύθμενης μαυρίλας,μου ήρθε στο μυαλό η εξής σκέψη. Είμαι ένας κακός άνθρωπος. Χωρίς ευαισθησίες,χωρίς κοινή λογική. Χωρίς να δίνω δεύτερες ευκαιρίες,χωρίς να σκέφτομαι διπλά αυτό που θα ξεστομίσω. Χωρίς να έχω ίχνος συμπόνιας. Φαίνεται ότι δεν αντέχομαι τελικά. Η αλήθεια μου δεν αντέχεται και δεν κρύβεται. Δε χαλιναγωγείται με τίποτα. Η ειρωνεία μου και η κριτική μου, είναι άκρως ενοχλητικές και θίγουν κόσμο. Δε μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό, όταν ακούω μαλακίες. Δεν έχω ούτε ψήγμα διπλωματίας, δε μπορώ να συγκρατηθώ όταν κάτι μου φανεί γελοίο ή ηλίθιο. Δε μπορώ τους χαζούς ανθρώπους. Ούτε τους μίζερους κι ας μιζεριάζω κι εγώ καμιά φορά. Δεν έχει νόημα να τα βάζω με ανθρώπους που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και ζουν στο συννεφάκι τους. Σάμπως εγώ που προσγειώθηκα απότομα ουκ ολίγες φορές,κέρδισα κάτι; Ενίοτε ανεβαίνω στο συννεφάκι κι εγώ, χωρίς αποτέλεσμα βεβαίως βεβαίως. Να ένα ακόμα ελάττωμά μου. Δε συγχωρώ. Ακόμα κι αν τύχει να κάνω κάτι που κατακρίνω,δε συγχωρώ. Ούτε εμένα,ούτε κανέναν άλλον.
Ρώτησα μια φίλη και το σύζυγο. Μου είπε ότι είμαι υπερβολική όπως πάντα και άδικη με τον εαυτό μου. Ο σύζυγος μου είπε ότι είμαι έτσι,όχι πάντα,αλλά συχνά. Η φίλη είναι καλοπροαίρετος άνθρωπος, διαλέγω τη δεύτερη άποψη, με βολεύει... Καλύτερα κακιά δηλωμένη,παρά φίδι κολοβό...

11.6.10

Γκαντεμόσαυρα

Ξυπνάω.Τρώω,κάνω δόντια και ντους,ντύνομαι. Ανοίγω τσάντα,βγάζω εισιτήριο για το λεωφορείο, είναι το τελευταίο, να μην ξεχάσω να πάρω. Κλείνω τσάντα και φεύγω. Πάω στη στάση και συνειδητοποιώ ότι άφησα το εισιτήριο στο σπίτι. Ψάχνω για ψιλά,έχω 50 ευρώ. Το περίπτερο δεν έχει να μου χαλάσει, έχει εισιτήρια αλλά δε μπορώ να αγοράσω. Πάω σε άλλο πιο μακριά, παίρνω τσιγάρα (δεν καπνίζω), μουδίνει ρέστα, αλλά τα ψιλά δεν κάνουν για να κόψω ειστήριο στο λεωφορείο. Της λέω να μου τα αλλάξει. Περιμένω. Μισό δεύτερο πριν φτάσω στη στάση,φεύγει το λεωφορείο μου. Αυτό που περνάει κάθε μισή ώρα και τρέχω κάθε πρωί να το προλάβω.



Αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί,δε θέλω να σκέφτομαι τι με περιμένει...

10.6.10

Διακοπές



Ξύπνησα στις πέντε,άνευ λόγου σήμερα. Ματαίως προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ. Το πήρα απόφαση και σηκώθηκα. Τι απίστευτη ησυχία,τι όμορφα που είναι τέτοια ώρα. Αγαπάω πολύ τον ύπνο μου όμως και δε μπορώ να το κάνω καθημερινά. Ήδη μου φαίνεται βουνό,το ότι θα ξυπνάω για την υπόλοιπη ζωή μου από τις 6:30.Υπάρχουν και χειρότερα,το ξέρω. Το έζησα για χρόνια,ξυπνούσα στις 5. Αλλά αυτός ο ύπνος ο πρωινός,δε συγκρίνεται βρε παιδί μου. Πίνω καφέ και κόβω βόλτες στα blog,καλοκαίριασε και πήραν τα μυαλά μας αέρα! Ημερολογιακά τουλάχιστον, μπήκε το καλοκαίρι,άλλο που ο καιρός κάνει τα κόλπα του. Η τσαούσα και ο heliotypon μιλάνε για διακοπές και γυμνισμό. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Παραείμαι ντροπαλή και κολλημένη για να το κάνω. Θαυμάζω αυτούς που έχουν την άνεση και δεν τους νοιάζει. Ειδικά μέσα στη θάλασσα,το νερό πάνω στο γυμνό σώμα είναι απόλαυση. Στην Κέρκυρα έχει μια παραλία γυμνιστών, τη Μυρτιώτισσα. Τους έβλεπα από μακριά και τους ζήλευα. Το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας είναι για γυμνιστές.Ένα μικρό κομμάτι είναι για κοινούς θνητούς. Τα νερά είναι φανταστικά,κόντευα να βγάλω λέπια. Δεν ήθελα με τίποτα να βγω έξω. Αν πάτε Κέρκυρα,να την επισκεφτείτε οπωσδήποτε.



Διακοπές δεν ξέρω αν θα κάνω.Δυσοίωνες οι προβλέψεις για την ώρα. Έχω κι ένα γάμο στην Πελοπόννησο και πιθανώς να συνδυαστεί η άδεια έτσι. Κανείς δε μιλάει για αυτές φέτος,λες κι είναι φθινόπωρο. Άλλες εποχές,άρχιζαν από το Μάρτιο οι συζητήσεις. Με την πρώτη καλοκαιρία,έπεφταν οι προτάσεις κι οι ιδέες. Φέτος δεν ακούω τίποτα από κανέναν. Μακάρι να μπορέσουμε να βρέξουμε τον πισινό μας κι ας είναι και για λίγες μέρες. Η ζέστη δεν παλεύεται,αν δεν μουλιάσεις λίγο το σώμα σου καλοκαιριάτικα, χειμώνα πως θα βγάλεις;

Καλημέρα!

9.6.10

Σκόρπια



Είδα τα γατάκια.Είναι τέσσερα,τα δυο μαύρα με πιτσιλιές πορτοκαλιές και τα άλλα γκρι με ρίγες,όπως η μαμά. Τα ματάκια τους είναι γαλάζια σκούρα,είναι μικρά ακόμα. Είναι κουκλιά. Κι όπως λένε πολύ σωστά, μωρό και άσχημο δε γίνεται. Τα πήρα αγκαλιά για λίγο, η μαμά με αφήνει αλλά τα καημένα νιαουρίζουν τρελλά,οπότε δεν τα ταλαιπώρησα. Είναι μια γλύκα πάντως. Κι η μαμά θέλει συνέχεια χάδια. Χουρχουρίζει τόσο δυνατά,που ακούγεται από μακριά. Άσε που αρχίζει πριν τη χαϊδέψεις ακόμα,μόλις τη φωνάξεις και πάρει γραμμή ότι θα την πάρεις αγκαλιά.Τρώει όλη μέρα,περιττό να το πω.




Τέλειωσα και το βιβλίο που διάβαζα. Δεν είχα πιάσει τίποτα δικό της ως τώρα, αν και είναι γνωστή κι έχει πάρα πολλά. Ένα πρόσφατα έγινε και ταινία,το My sister's keeper. Ήθελα να το δω,το 'χω βάλει στο πρόγραμμα. Ξεκίνησα να διαβάζω και το The last Lecture του Randy Pausch,του καθηγητή που πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας. Είχα δει σχετικό βίντεο για αυτόν και τσίμπησα και το βιβλίο του. Χρειάζομαι θετική ενέργεια .Οξύμωρο το ότι προέρχεται από κάποιον που έμαθε ότι έχει λίγους μήνες ζωής,αλλά ήταν μάγκας ο άνθρωπος. Είχε άλλη οπτική και πολύ θα 'θελα να είχα το 1/10 από αυτήν. Πρέπει να ξαναδιαβάσω το Eclipse,πλησιάζει η ταινία και θέλω να τα 'χω φρέσκα...

Έχω κολλήσει με τον Red 96,3 τελευταία.Ακούω συνέχεια και έχω μάθει και τα τραγούδια που παίζει πλέον.Άσε που εκεί άκουσα και το Breeze of light,που έχει ήδη γίνει το soundtrack του μήνα,από μόνο του. Ήρθαν κι εδώ οι Travel Mind Syndrome, στις 29/05 και θα έρθουν ξανά τον Ιούλιο. Θα πάω φυσικά,είναι δεδομένο. Κατά καιρούς κολλάω με διάφορα τραγούδια,από διαφορετικά είδη.Τόσο που ένας φίλος έχει μπερδευτεί τελείως μαζί μου. Δεν ξέρει ποια συναυλία να μου προτείνει! Του είπα για κάτι που ήθελα να δω και μου απάντησε ότι είχε πρόσκληση και δεν πήγε,αλλά δε φαντάστηκε ότι θα μου αρέσει και αυτό...είμαι μυστήριο τρένο,το γνωρίζω.Μου αρέσει πολύ ο Chris Daughtry. Τον είχα πετύχει από την αρχή στο American idol και ήταν πολύ καλός. Τελευταία τον ακούω κι αυτόν συχνά. Παλιότερα είχα κολλήσει με το Over you και τώρα ακούω τα νέα τους τραγούδια.


Ενημερωτικά,η τσιγκουνιά δεν είναι μαγκιά,είναι μαλακία. Μέγιστη κιόλας. Ποιος ηλίθιος γράφει αυτές τις διαφημίσεις; Στις πρώτες διαφημίσεις τους,έλεγε στο τέλος "Δεν είμαι και κορόιδο". Προφανώς τους έκραξαν και το έκαναν "Δεν είμαι και χθεσινός". Άσε που δεν κατάλαβα το γιατί η ίδια εταιρεία έχει δυο μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη,με διαφορετικές επωνυμίες. Και προωθεί κακόγουστα και τις δυο. Ακόμα και οι τηλεοπτικές,με εκείνον το μπάρμπα που μπαίνει μέσα και σκίζει τιμές, είναι άκρως ηλίθια.Μεταγλωττισμένη κιόλας,μια για όλες τις χώρες...

Έχω όρεξη για κανένα ούζο σήμερα.Μου ήρθε φλασιά τώρα. Όλες οι φίλες έχουν παιδιά όμως και δεν το βλέπω να γίνεται. Έχουν και γιορτές αυτές τις μέρες,λίγο πριν τελειώσουν τα σχολεία. Για την ώρα,πίνω τον καφέ μου και σκέφτομαι εναλλακτικές... πιθανώς να πάρω μια από αυτές τις μαμάδες,μαζί με το παιδί της και να πάμε να την πέσουμε σε καμιά παραλία για μπύρα, αφού ουζοκατάσταση δεν προβλέπεται. Να δούμε πως θα 'ναι κι ο καιρός. Κάτι για 32 βαθμούς άκουσα και σάλταρα στη σκέψη και μόνο.

Καλή μέρα να έχουμε,αν έχω κι άλλη φλασιά,θα επανέλθω!

7.6.10

Ελευθερία




Είχε νυχτώσει για τα καλά. Το κρύο ήταν τσουχτερό κι η ομίχλη είχε σκεπάσει τα πάντα. Διάθεση μαύρη,σαν τη νύχτα κι αυτή. Έβαλε το αγαπημένο της τζιν,πήρε και ένα πακέτο τσιγάρα και βγήκε από το σπίτι.Δεν κάπνιζε, αλλά απόψε θα είχε 20 τσιγάρα συντροφιά. Δεν ήθελε άλλον κανέναν. Εξάλλου,όλοι είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. Στο δρόμο δεν κυκλοφορούσε κανείς,τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό. Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει και μύριζε το χώμα. Περπατώντας στη μέση του δρόμου, προχώρησε κάνοντας ζιγκ ζαγκ, χορεύοντας σχεδόν. Δυο τρεις κυκλοφορούσαν όλοι κι όλοι,την κοίταξαν περίεργα. Τους χαμογέλασε και συνέχισε το χορό της. Έφτασε,μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπρος. Παγωμένο τιμόνι,θολωμένα τα τζάμια. Περίμενε λίγο,να ζεσταθεί η μηχανή. Πάντα την ενοχλούσε αυτή η αναμονή, ποτέ δεν είχε υπομονή. Αλλά ήταν το δικό της αμάξι κι ήταν το μόνο που βοηθούσε λίγο τη διάθεσή της. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, ήταν το καλύτερο τέτοιες ώρες. Πολλές φορές, οδηγούσε και του μιλούσε. Σκεφτόταν ότι δεν είναι λογικό, αλλά τι ήταν; Οι σκέψεις πολλές κι η λύση πουθενά. Καμιά φορά σκεφτόταν ότι μόνη της δημιουργεί προβλήματα,για να κρατάει το μυαλό της απασχολημένο. Καθάρισε το τζάμι κι αφουγκράστηκε τη σιωπή. Άλλη μια μέρα πέρασε, περιμένοντας κάτι που δεν ήρθε. Τα τελευταία δέκα χρόνια,κάνει τις ίδιες σκέψεις. Απόψε όμως,θα άδειαζε το μυαλό της. Από όλα κι από όλους. Άνοιξε τα παράθυρα, τα φώτα και τα μάτια της. Ξεκίνησε αργά, βγήκε από το στενό και κατευθύνθηκε προς την παραλία. Η θάλασσα φαινόταν μαύρη,το φεγγάρι είχε χαθεί κι όλα γύρω της ήταν νεκρά. Μόνη στο δρόμο, συνέχισε να οδηγεί, αυξάνοντας ταχύτητα σταδιακά. Ο αέρας έμπαινε από τα παράθυρα,κρύωσε κι ανατρίχιασε. Έπρεπε να μείνει σε εγρήγορση,τα άφησε ανοιχτά. Η ταχύτητα ανέβηκε κι άλλο. Γύρω όλα φαίνονταν σα να απομακρύνονται, η ομίχλη ήταν πυκνή. Βγήκε στο δρόμο για Χαλκιδική. Θα πήγαινε στη θάλασσά της. Η ανηφόρα ήταν δύσκολη,το σαραβαλάκι άρχισε να ζορίζεται. Υπήρχε και τίποτα εύκολο; Όλη μέρα δούλευε, γύριζε σπίτι με ένα κεφάλι κουδούνι. Το τηλέφωνο δε σταματούσε να χτυπάει. Μόνο για δουλειά. Εκείνος δεν έπαιρνε ποτέ. Ακόμα κι όταν ήταν μαζί του,δεν τηλεφωνούσε. Ήταν μαλωμένος με τα τηλέφωνα. Πως της ήρθε αυτός στο μυαλό πάλι; Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η ομίχλη είχε αρχίσει να διαλύεται, ανεβαίνοντας το δρόμο. Είχε νεκρική ησυχία. Θαρρείς και ήταν μόνη της στον κόσμο. Θαρρείς και δεν υπήρχε άλλος ζωντανός άνθρωπος πάνω στη γη. Που πήγαν όλοι; Άρχισε να επιταχύνει, ανυπομονούσε να δει τη θάλασσά της. Έτρεχε και σκεφτόταν. Πως θα ήταν τώρα η ζωή της,αν είχε φύγει όταν το ήθελε; Αν δεν είχε βρει δουλειά και πήγαινε έξω να σπουδάσει; Αν δεν τον γνώριζε κι αν δεν είχαν σχέση κι αν κι αν... Λες κι είχε κανένα νόημα. Πάντα πίστευε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο. Δεν ήξερε ποιος ήταν αυτός,αλλά δεν πίστευε στην τύχη και στις συμπτώσεις. Όλα θα ήταν αλλιώς, αν δεν ήταν έτσι. Χαχαχα,φοβερή σοφία σκέφτηκε πάλι! Το ρολόι έδειχνε 1 παρά δέκα. Σε 15 λεπτά θα ήταν εκεί. Η πινακίδα στο δρόμο,έλεγε 20 χλμ ακόμα. Πάτησε λίγο παραπάνω το γκάζι κι άκουσε ένα θόρυβο από τη μηχανή. Μέσα στην ησυχία, ακούστηκε σαν απειλή. Δεν έδωσε σημασία. Όλα θα ήταν καλύτερα, αν δεν έδινε τόση σημασία, σε όλα τα ασήμαντα πράγματα. Σε όλους τους ασήμαντους ανθρώπους,που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κινούσαν τα νήματα της ζωής της. Ποιος τους είχε δώσει αυτό το δικαίωμα; Ποιος άφηνε αυτήν την κατάσταση να διαιωνίζεται; Ξαναγέλασε με τη σκέψη της. Αν είχε λίγη δύναμη,λίγη περισσότερη δύναμη, όλα θα ήταν τελείως διαφορετικά. Τόσα αν μαζεμένα στο μυαλό της, τόσες υποθέσεις χωρίς ουσιαστική θέση στη ζωή της. Φάνηκε επιτέλους. Στο χωριό δεν υπήρχε κανείς. Έστριψε και βρέθηκε στην πλατεία. Τα καλοκαίρια έσφυζε από ζωή και κόσμο,τώρα δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ένας σκύλος στην άκρη του δρόμου,περπατούσε και κούτσαινε. Κάπου είχε το κολατσιό της. Το πήρε ή το άφησε στο γραφείο; Δε θυμόταν. Πάρκαρε κι άρχισε να ψάχνει. Το βρήκε και βγαίνοντας έξω,το άφησε μπροστά στο σκύλο, που τινάχτηκε κι άρχισα να τρώει βιαστικά. Κλείδωσε και πήρε το δρόμο για τη θάλασσα. Έκανε την καλή της πράξη για σήμερα. Τα φώτα στο δρόμο ήταν σβηστά. Ο αέρας ήταν παγωμένος,το μόνο που άκουγε ήταν τα φύλλα των δέντρων. Η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη και μαύρη. Δυο βάρκες στην αμμουδιά, γεμάτες φύκια και χώμα. Η νύχτα ήταν πολύ περίεργη. Ο ουρανός σκοτεινός, η υγρασία σου τρυπούσε τα κόκκαλα. Κούμπωσε το μπουφάν της και προχώρησε στην ακτή. Στάθηκε στην άκρη της θάλασσας κι έβαλε τα χέρια της μέσα. Το νερό ήταν παγωμένο. Τα δάχτυλά της μούδιασαν.Τα έβαλε στο στόμα και γεύτηκε την αρμύρα. Πάντα το έκανε αυτό, ήταν το μυστικό της. Σηκώθηκε και στάθηκε.Κοιτούσε τα νερά κι αναρωτιόταν. Πόσα καλοκαίρια πέρασε εδώ; Πόσες νύχτες κάθισε στην άμμο και κοιτούσε τη θάλασσά της; Πόσο έκλαψε, γέλασε, έπαιξε, χτύπησε,έτρεξε εδώ. Όλα εδώ. Η αρχή της ζωής της. Το τέλος που θα την έβρισκε; Μ'αυτήν τη σκέψη, άναψε ένα τσιγάρο, πήρε μια βαθιά ρουφηξιά κι άρχισε να περπατάει στην άμμο...ελεύθερη να αφήσει όλες τις σκέψεις της εδώ,να τις πάρει ο αέρας...

4.6.10

Παλιές νύχτες




Μοναξιές άλλη μια φορά. Συντροφιά ο Ερωτικός, ένα ποτήρι κρασί κι αυτό εδώ το τετράδιο. Οι σκέψεις το μυαλό κατακλύζουν και τα δάχτυλα λαχταράνε ένα αντρικό χέρι. Τη ζεστασιά που σου δίνει, τη σιγουριά που γεμίζει την ψυχή σου, έστω κι αν πολλές φορές είναι ψευδαίσθηση.
Πως όμως να εξηγήσεις αυτήν τη χαρά, αυτήν την αίσθηση της ολοκλήρωσης που σου χαρίζει ένας άντρας; Το κάνεις κι εσύ στον εαυτό σου βέβαια, αυθυποβάλλεσαι. Λες ότι χωρίς έναν άντρα, η ζωή σου θα είναι μισή. Κι αν δεν το πεις εσύ, θα σου το πούνε τόσοι άλλοι. Στο τέλος θα το πιστέψεις. Θα το κάνεις κτήμα σου. Σα να ζούσες πάντα περιμένοντας έναν άλλον άνθρωπο να σε ολοκληρώσει. Κι αυτό ψευδαίσθηση είναι, χαζομάρα, ένα τίποτα. Πως γίνεται να αισθάνεσαι ασφαλής μόνο όταν είσαι με έναν άντρα; Πριν από αυτόν τι έκανες; Δε ζούσες; Δεν είχες τον εαυτό σου; Τις σκέψεις σου; Τα όνειρά σου; Γιατί θα πρέπει όλα στη ζωή σου να πάρουν σάρκα και οστά, με την παρουσία ενός άλλου; Με την απουσία του ή τη φυγή του, παύεις να υπάρχεις;
Όλα είναι ψέμα. Όλα ένα τίποτα. Σαν τη βροχή. Απλό νερό από ένα σύννεφο. Γιατί να σημαίνει κάτι πέρα από αυτό; Κι όμως η βροχή αγαλλιάζει το μυαλό. Αγριεμένη θάλασσα που ησυχάζει από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση.Οι σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό σου, στα δάχτυλά σου,στα ρούχα σου. Τη νιώθεις σαν αγίασμα στο δέρμα σου. Σα να καθαρίζει τις ασχήμιες,τις κακές σκέψεις,τις εντάσεις.Κοιτάς τη βροχή και σκέφτεσαι. Ποιος άλλος βλέπει αυτό που βλέπω εγώ; Ποιος τρέχει και πατάει μέσα στα λασπόνερα; Ποιος περπατάει και το μυαλό του πετάει,ταξιδεύει;
Δεν ξέρω γιατί, τελευταία άρχισε να με ενοχλεί πάλι η μοναξιά μου. Είναι γνωστό εξάλλου το ότι αν δεν αντέχεις τη μοναξιά,δεν τα πας καλά με τον εαυτό σου.Κι όταν συμβαίνει αυτό, δεν τα πας καλά και με τους άλλους. Όλα είναι αποφθέγματα και γνώμες ειδικών. Να τους βράσω.Που είναι ένας ειδικός να μου εξηγήσει τι παράλογο βρίσκει στο να αισθάνομαι μόνη, όταν περιφέρομαι σε ένα σπίτι και δεν ακούγεται κανένας ήχος,όταν το τηλέφωνο έχει σωπάσει από καιρό, όταν οι φίλοι κάνουν τη ζωή τους χωρίς εσένα,όπως λέει και το τραγούδι. Αυτο όμως δε λέγεται ζωή.Δυστυχώς μου έμαθαν ότι ζωή σημαίνει να μοιράζεσαι την αναπνοή σου, το βήμα σου,το χαμόγελό σου,με κάποιον άλλο.Πόσοι άλλοι δεν αισθάνονται όπως εγώ; Πάρα πολλοί. Καμιά φορά αισθάνεσαι πιο μόνος, όταν είσαι ανάμεσα σε κόσμο. Θεωρητικά δεν είσαι μόνος, μα η ψυχή σου το ξέρει το πως αισθάνεσαι.Κοιτάς γύρω σου φάτσες γελαστές, σκυθρωπές, προβληματισμένες, χαρούμενες,απ'ολα έχει ο μπαξές. Κι όμως τόσοι άνθρωποι δε γεμίζουν ούτε στο ελάχιστο το κενό σου. Κι αυτός ο άνθρωπος που μπορεί να το κάνει ή απλά μπορεί να σου δημιουργήσει αυτήν την ψευδαίσθηση, είναι αλλού. Μακριά σου.Μα κι όταν έρθει, τίποτα δεν είναι σίγουρο.Μια παροδική αίσθηση ασφάλειας και συντροφικότητας και μετά πάλι στα ίδια. Μόνοι μας γεννιόμαστε,μόνοι μας φεύγουμε. Τελικά ζούμε και μόνοι μας.Ποιος σου εγγυάται ότι όλοι όσοι είναι γύρω σου, σε αγαπάνε πραγματικά ή νοιάζονται για σένα; Μπορεί απλά να θέλουν να γεμίσουν το δικό τους κενό.Τη δική τους ανασφάλεια. Κι έτσι αντί να περνάνε μόνοι τους τα βράδυα,τα περνάνε μαζί σου. Όχι για σένα όμως, αλλά για τον εαυτό τους. Μην έχεις λάθος εντυπώσεις λοιπόν. Το αν κάποιος νοιάζεται, φαίνεται από τις πράξεις του. Πόσες φορές χτύπησε το τηλέφωνό σου τις τελευταίες μέρες; Ποιοι σε πήρανε;Σε ήθελαν κάτι ή πήραν να δούνε αν ζεις και πως περνάς; Όλοι έχουμε γύρω μας ανθρώπους, που μας θυμούνται μόνο στα δύσκολα. Κι όμως,εγώ γιατί δε θυμάμαι κανέναν όταν είμαι στα χειρότερά μου; Ίσως να είμαι πολύ περήφανη για να δείξω την αδυναμία μου.
Δεν ξέρω. Ίσως να είναι κι αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλω να τους μιλήσω και δεν το κάνω. Αισθάνομαι ότι βαραίνω τους άλλους με τα δικά μου προβλήματα,τα οποία είναι ανούσια,όταν πρακτικά τα έχω όλα. Κι όμως κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Κι έτσι αντί να μιλάς και να ελαφρύνεις την ψυχή σου από όσα σε ενοχλούν, ξεσπάς σε ένα κομμάτι χαρτί και μουδιάζουν τα δάχτυλά σου από την ορμή και την ταχύτητα των σκέψεών σου,που θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους σε μια κόλλα χαρτί. Σαν κάθαρση,σαν αποτύπωμα της ψυχής σου.
Ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια έχω να γράψω τόσα πολλά,σε τόσο λίγη ώρα...


υ.γ.Γραμμένο πριν από δυο χρόνια περίπου. Δεν είχα υπολογιστή,έγραφα σε ένα παλιό τετράδιο. Κάποια συναισθήματα έχουν αλλάξει, κάποια παραμένουν ίδια...

ΑΝΑΝΕΩΣΗ!!!
Έψαχνα εδώ και καιρό ένα τραγουδάκι που άκουγα στον Red και είχα κολλήσει τρελλά!
Το βρήκα λοιπόν,να 'ναι καλά η κοπέλα που με βοήθησε!
Ακούστε το,είναι από ελληνικό συγκρότημα.
Εκπληκτικό τραγουδάκι!!Eίμαι ευτυχισμένη!!

Travel mind syndrome - Breeze of light

1.6.10

Αγάπη


Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Το έμαθε κανείς να το πει και σε μένα; Αγάπη είναι να αισθάνεσαι ότι ο σύντροφός σου είναι το άλλο σου μισό και άλλα τέτοια εμπριμέ; Κι όταν το αισθανθείς,τι κάνεις; Το παντρεύεσαι για να μην πετάξει; Και κοιμάσαι ήσυχος μετά; Το πιστεύει κανείς; Κι αν ναι,για πόσο καιρό; Άλλα μισά δεν υπάρχουν, συγνώμη που θα σε βγάλω από το ροζ σου συννεφάκι. Υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία, για συντροφικότητα, για σεξ, για ένα χέρι βοήθειας όταν το χρειάζεσαι. Χωρίς να σημαίνει ότι όλες οι σχέσεις έχουν όλο το πακέτο. Ανάλογα. Άλλος έχει τέλειο σεξ, αλλά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, δεν έχει κάτι να πει με τον/την σύζυγο. Άλλος έχει την οικονομική ευχέρεια που ονειρευόταν,αλλά μαλώνει καθημερινά με το "άλλο του μισό", με αποτέλεσμα να παίρνει ψυχοφάρμακα. Άλλος έχει μια γυναίκα καθώς πρέπει, κυρία, με τα λεφτά της,τα γαλλικά, το πιάνο,αλλά την έχει κάνει τάρανδο γιατί σεξ κάνουν 1 φορά το τρίμηνο κι αυτό χάλια. Άλλη σκορπάει τα λεφτά του συζύγου και κλείνει τα μάτια στις ατασθαλίες του, για να μη χρειαστεί να δουλέψει και να ζοριστεί. Πολλές περιπτώσεις και η καθεμιά διαφορετική.Το τι ζητάει ο καθένας είναι το θέμα. Και τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει για να το πετύχει,είναι το άλλο θέμα. Γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν κάνει θυσίες, αυτός που θέλει να κρατήσει μια σχέση ζωντανή. Μικρές ή μεγάλες, δεν παίζει ρόλο. Και μόνο που μπαίνεις στη διαδικασία να βγάλεις από τη ζωή σου συνήθειες ή ανθρώπους που το "μισό" σου δεν εγκρίνει, φτάνει και περισσεύει. Το συμπέρασμα είναι ένα. Ή κάνεις θυσίες και έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου και τον τρως στη μάπα όπως είναι, ή τη βγάζεις μοναχός σου και κοιτάς να περνάς καλά με ότι κάτσει και χωρίς να ρωτήσεις κανένα "μισό" για την επόμενη κίνησή σου. Τι διάλεξες εσύ λοιπόν; Και στις δύο περιπτώσεις, χαμένος βγαίνεις. Ξέρεις αυτό που λένε για το γρασίδι του γείτονα; Είναι πάντα πιο πράσινο από το δικό σου. Άσχετα αν και ο γείτονας λέει το ίδιο. Το οτιδήποτε του αλλουνού, είναι πάντα καλύτερο και προτιμότερο. Οπότε ξέρεις.Κάτσε στα αυγά σου και κλώσσα τα,αφού ήταν επιλογή σου. Και σταμάτα να κρυφοκοιτάς από το τζάμι το σπίτι του γείτονα. Επειδή κι αυτός το ίδιο κάνει...

τα παλια

  © Blogger template The Beach by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP