19.7.10

Καλοκαιράκι



Ντάλα καλοκαίρι και είμαι ακόμα εδώ. Δουλεύω και περιμένω. Παραδόξως,φέτος δεν περιμένω την άδειά μου.Περιμένω άλλα πράγματα,πιο μεγάλα,πιο σημαντικά. Κάνω υπομονή και περιμένω,να περάσει ο καιρός,να μπουν όλα σε μια σειρά,να πάρω βαθιά ανάσα και να ησυχάσω.Για λίγο,μετά θα αρχίσει άλλη φουρτούνα,καλώς εχόντων των πραγμάτων. Να σας ευχηθώ καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλές βουτιές! Να ξεκουραστείτε, να γεμίσετε μπαταρίες και αναμνήσεις! Και να μη φοβάστε τίποτα! Θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα, ένα από αυτά θα συμβεί και σε σας!Με ένα χαμόγελο,όλα ξεπερνιούνται! Καλημέρα!

12.7.10

Διατροφή



Έρευνες που έχουν γίνει, δείχνουν ότι αυξάνονται συνεχώς οι παχύσαρκοι. Όπου και να κοιτάξεις πλέον, βλέπεις υπέρβαρους ανθρώπους. Οι εταιρείες με τα ειδικά ρούχα, κάνουν χρυσές δουλειές, τα ινστιτούτα αδυνατίσματος αυξάνονται με τρελλούς ρυθμούς, το ίδιο και τα ειδικά φάρμακα που υπόσχονται θαύματα. Light προϊόντα γίνονται ανάρπαστα, ακόμα και τα γυμναστήρια εξελίσσονται και προσφέρουν ειδικά προγράμματα για απώλεια βάρους, με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Να μην πω για τους διαιτολόγους, σαν τους τραγουδιστές θα γίνουν στο τέλος. Μιλούσα με τη δική μου διαιτολόγο και λέγαμε ότι έχει αυξηθεί κατά πολύ,ο μέσος όρος των κιλών του ανθρώπου. Σχεδόν όλοι έχουν κάποια περιττά κιλά,άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Κάποτε στο δρόμο έβλεπες χοντρό άνθρωπο και ήταν η εξαίρεση.Σε λίγα χρόνια, ο αδύνατος θα είναι η εξαίρεση.Κι είναι θλιβερό.
Πήγα σε ένα παιδικό πάρτυ τον ανιψιό μου. Δυο παιδάκια 8 ετών, γιόρτασαν μαζί τα γεννέθλιά τους. Το ένα ξανθό και αδύνατο. Το άλλο μελαχρινό και παχουλό (αν όχι παχύσαρκο). Πήγα να χαιρετήσω τις μαμάδες τους και να ευχηθώ τα καθιερωμένα «Χρόνια πολλά». Η μαμά του ξανθού, ψηλή και αδύνατη. Η μαμά του μελαχρινού, κοντή και παχύσαρκη. Σαν να έβλεπες το πριν και το μετά των παιδιών. Ήταν αδύνατο να μην το προσέξεις.
Έχω μια φίλη, που έβαλε δακτύλιο,πριν από 4 χρόνια. Γέννησε δυο παιδιά, δεν πρόσεχε τι έτρωγε και κάπως έτσι έφτασε τα 140 κιλά. Έχει χάσει πάρα πολλά κιλά από τότε και πλέον είναι απλά γεμάτη, όχι όπως παλιά. Η διατροφή της έχει αλλάξει, δε μπορεί να φάει πολύ ούτως ή άλλως. Των παιδιών της όμως, όχι. Ενώ μαγειρεύει σχεδόν καθημερινά, αυτά που ετοιμάζει είναι σχεδόν ετοιματζίδικα. Έχει μόνιμα φαγητά στην κατάψυξη, αγορασμένα από γνωστή εταιρεία. Δε μιλάω για λαχανικά και τα υπόλοιπα που παίρνουμε όλοι. Για φαγητά και γλυκά που θέλουν απλά ξεπάγωμα ή τηγάνισμα. Τίγκα στο λίπος και στην άγνωστη πρώτη ύλη. Ακόμα και το κέικ που δίνει στα παιδιά, είναι έτοιμο. Μου έβγαλε μια φορά μαζί με τον καφέ και έπαθα πλάκα. Πέρα από το ότι ήταν σοκολατένιο, άρα δεν είχες ιδέα τι είχε μέσα (θυμήσου ρητό του Mahesh “Always buy chocolate cake,it doesn’t show the dirt”, πάντα να αγοράζεις σοκολατένιο κέικ ,δε φαίνεται η βρωμιά του). Ευτυχώς που τα παιδιά της έχουν σκουλήκια στον πισινό τους και δεν κάθονται ποτέ σε μια γωνιά. Με μαθηματική ακρίβεια, θα πάρουν βάρος κάποια στιγμή, αφού οι αηδίες στο σπίτι (σοκολατάκια, γλυκά κτλ) πάνε κι έρχονται. Και τα φαγητά είναι πάντα μέσα στο λάδι. Φρούτα στο σπίτι δε μπαίνουν, μόνο το καλοκαίρι κανένα καρπούζι. Μου φαίνονται τόσο παράξενα όλα αυτά. Το να έχεις μικρά παιδιά και να μη φροντίζεις καθόλου το φαγητό τους,να μη σε νοιάζει το αν παίρνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται. Δε μιλάω για τα κατοχικά σύνδρομα που είχαν κάποιοι γονείς (κι ας μην πέρασαν κατοχή),αυτη τη συνεχή προτροπή για φαϊ,αυτό είναι το άλλο άκρο. Μια ισορροπημένη διατροφή, έχει ως αποτέλεσμα ισορροπημένους ανθρώπους.Στο σώμα τουλάχιστον, στο μυαλό και στο χαρακτήρα θέλει ακόμα πιο πολλή προσπάθεια,το να μεγαλώσεις σωστά τα παιδιά σου...
Τέτοια βλέπω και αγχώνομαι.Για το τι θα κάνω εγώ,όταν έρθει η ώρα...

6.7.10

Γειτονάκι μου



Είχα ένα γείτονα για χρόνια.Μυστήριος άνθρωπος.Είχαμε περίπου 10 χρόνια διαφορά.Ίσως και παραπάνω,ήταν κρυψίνους τύπος. Εργένης,ζούσε με τους γονείς του,η αδερφή του πιο μεγάλη ακόμα, ανύπαντρη κι αυτή,έμενε και δούλευε στο εξωτερικό. Μέναμε δίπλα δίπλα και κάπως έτσι αρχίσαμε να έχουμε επαφές. Κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο.Βρισκόμασταν στην πολυκατοικία στην αρχή, λέγαμε καμιά καλημέρα. Ήπιαμε κι ένα καφέ μαζί ένα απόγευμα, να γνωριστούμε καλύτερα.Κι εκεί άρχισαν τα ωραία. Όποτε βαριόταν, χτυπούσε κουδούνι. Δεν ήταν καλά ψυχολογικά,χτυπούσε κουδούνι. Είχε ξεμείνει από φαγητό, χτυπούσε κουδούνι και ζητούσε να τους δανείσουμε ένα πακέτο μακαρόνια για να φάνε (στη γειτονιά είχαμε μια φργκοκίλερ θεία,η οποία είχε παντοπωλείο κι ήταν κάθε μέρα,όλη μέρα εκεί,προφανώς βαριόταν να πάει να πάρει). Έκαναν τραπέζι σε φίλους, ζητούσαν καρέκλες επειδή δεν τους έφταναν. Ζητούσαν φρούτα οι καλεσμένοι,δεν είχαν σκεφτεί να πάρουν,χτυπούσαν και τα ζητούσαν από μας. Ερχόταν για καφέ όποτε του έκανε κέφι. Στην αρχή δεν ήθελα να φανώ κακιά,έλεγα ότι έχω δουλειά αλλά ένα καφεδάκι στα γρήγορα μπορώ να το πιω. Μάταια. Καθόταν στην κουζίνα με τις ώρες,ακόμα κι αν καιγόταν ο απαυτός μου.Μου έλεγε να κάνω εγώ τη δουλειά μου,θα περιμένει. Θυμάμαι κάτι Σαββατόβραδα να τρέχω πανικόβλητη, να ετοιμαστώ για να βγω κι εκείνος να έχει μπαστακωθεί στην κουζίνα και να περιμένει να βγω έξω από το σπίτι για να πάει στο δικό του. Θυμάμαι γιορτές που είμασταν σπίτι οικογενειακώς κι είχαμε και αυτούς στο τραπέζι,είχαν αυτοπροσκαλεστεί(στην πορεία προστέθηκε κι η αδερφή,όποτε ήταν εδώ,ερχόταν δίπλα). Θυμάμαι φορές που θα έκαναν τραπέζι σε φίλους και ζητούσαν από μας να ετοιμάσουμε κανένα γλυκό ή κάποια Χριστούγεννα που δοκίμασαν μελομακάρονα και είπαν στη μάνα μου να τους κάνει κι αυτούς καμιά πενηνταριά,για να βγάλουν τις γιορτές. Η αλήθεια είναι ότι είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος,αλλά όταν είπαν (χαριτολογώντας υποτίθεται) να γκρεμίσουμε τον ενδιάμεσο τοίχο,για να μη χρειάζεται να πηγαινοέρχονται από την πόρτα,τα χρειάστηκα. Αν και για παρέα ήταν καλά,τις περισσότερες φορές τουλάχιστον,αυτό το αυτοκόλλητο είχε αρχίσει να μου τη δίνει λίγο. Ειδικά όταν άρχισαν να ελέγχουν πότε μπαίνουμε και πότε βγαίνουμε,για να ξέρουν πότε θα έρθουν.Μιλάμε ότι γυρνούσα σπίτι κι ευχόμουν να μη με πήραν πρέφα, για να κάνω τις δουλειές μου ανενόχλητα.Άλλες φορές,χτυπούσαν κι έκανα την κοιμισμένη για να μην ανοίξω. Μια φορά είχα βγει τρέχοντας από το μπάνιο,νομίζοντας ότι είναι οι δικοί μου,με την πετσέτα και τους αφρούς κι ήταν στην πόρτα με την κούπα στο χέρι. Μπήκε κανονικά στην κουζίνα και περίμενε να τελειώσω. Εκεί ξεχείλισε το ποτήρι.Δεν του είπα κάτι, όσες φορές κι αν είχα προσπαθήσει να το θέσω ευγενικά, δεν ήθελε να καταλάβει. Οπότε άρχισα να εξαφανίζομαι και να μη δίνω λογαριασμό, όταν με ξέσκιζε στις ερωτήσεις και τα παράπονα. Κάποια στιγμή το ψιλοπήρε απόφαση υποθέτω. Μετά φύγαμε κι από το σπίτι κι έχω να τον δω από τότε. Αυτή η τραυματική εμπειρία με έκανε να μη θέλω σχέσεις με κανέναν γείτονα,όσο καλός κι αν είναι.Πλέον έφτασα στο άλλο άκρο. Λέω την καλημέρα και την εννοώ,αλλά ως εκεί...

2.7.10

Μουσικό διάλειμμα



Έχω κολλήσει τελευταία με το τραγουδάκι αυτό...
Καλημέρα και καλό σκ!

τα παλια

  © Blogger template The Beach by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP