Αποφάσεις

Μυστήρια γυναίκα.Κάποιες φορές νόμιζες ότι τη διάβαζες σα μια κόλλα χαρτί.Άλλες ότι δεν καταλάβαινες τίποτα από όλη τη συμπεριφορά της. Σε γενικές γραμμές,την έβρισκες συμπαθητική,αν δεν ήσουν προκατειλημμένος από τα 130 κιλά της και το ατσούμπαλο σώμα της. Είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό, από αυτόν που έχουν όλοι οι άνθρωποι που δε στηρίχτηκαν ποτέ στην εξωτερική τους εμφάνιση για να πετύχουν κάτι.
Παντρεύτηκε πριν ενηλικιωθεί,στο χωριό ήταν αλλιώς τα πράγματα.Άσε που είχε κουραστεί να περιμένει κάτι καλύτερο.Ένα χρόνο μετά,έγινε μητέρα.Από μικρή στα βάσανα.Στα 20 της, είχε ήδη δυο παιδιά κι έναν άντρα,που τελικά δεν ήταν η σανίδα σωτηρίας που προσδοκούσε.Η ζωή στο χωριό κυλούσε ήσυχα σχετικά,αν εξαιρέσεις τα κουτσομπολιά που συνοδεύουν τις μικρες κοινωνίες.Κι όταν κάποιος δεν έχει ενδιαφέροντα στη ζωή του, ασχολείται με τη ζωή των άλλων.Εκείνη προσπαθούσε να μην την αγγίζουν όλα αυτά. Οι ανασφάλειές της μεγάλωναν,χρόνο με το χρόνο. Άλλαξε και η συμπεριφορά της,έγινε πιο σκληρή,πιο απαιτητική.Τα παιδιά της λαχταρούσαν να μεγαλώσουν για να φύγουν από το σπίτι.Η αλήθεια είναι ότι έκανε αυτά που δεν ήθελε να της κάνουν.Λίγο μετά τα 40 κι είχε ήδη γίνει γιαγιά με 4 εγγόνια.Η οικογενειακή ζωή που ήθελε να έχει, δεν ήταν τόσο παραδεισένια. Προστέθηκαν πολλά προβλήματα υγείας,τα ψυχολογικά επιδεινώθηκαν με τα χρόνια.Αισθανόταν μόνη στον κόσμο, σαν να μην την αγαπάει κανείς, σαν να μη νοιάζεται κανένας για το αν είναι καλά ή όχι. Άρχισε να επισκέπτεται όλο και πιο συχνά την πόλη,με αφορμή τα προβλήματα υγείας. Έμενε σε συγγενείς,μια μέρα,δυο,τρεις.Εβδομάδα πολλές φορές.Σα να μην ήθελε να γυρίσει πίσω.Τα παιδιά της είχαν ήδη δική τους οικογένεια,για ποιον θα γυρνούσε πίσω;
Τη γνώρισα πριν 8 χρόνια,σε οικογενειακό τραπέζι. Μου φάνηκε αδιάφορη. Φορτική πολλές φορές,αλλά γελούσα πάντα με τον τρόπο που διακωμωδούσε τη ζωή της. Αυτό που εισέπραττα ήταν το ότι ενώ πέρασε πολλά και είχε αφεθεί τελείως στη μοίρα της, ήταν δυνατός άνθρωπος και ήθελε να το παλέψει,όσο αντιφατικό κι αν φαινόταν αυτό. Αρκεί να σκεφτείς ότι δεν έπρεπε να κάνει καταχρήσεις,ούτε στο ποτό,ούτε στο φαγητό κι όμως του 'δινε και κατάλαβε. Είχε έρθει και στο σπίτι για καφέ δυο τρεις φορές, τηλεφωνούσε και σε γιορτές για τις καθιερωμένες ευχές. Είχα αρχίσει να συνηθίζω.
Βγήκαμε για ποτό μια καθημερινή,όσο απίστευτο κι αν ήταν. Με τις δουλειές και την κούραση, σπάνια βγαίναμε πια μέσα στη βδομάδα. Την άλλη μέρα ξεκινούσε η άδειά μας, οπότε γυρίσαμε αργά,χωρίς άγχος για το πρωινό ξύπνημα.Είδα τις κλήσεις στο σταθερό, μας είχε πάρει τηλέφωνο στις 11:00.Δεν παραξενεύτηκα,ήταν απρόβλεπτη γενικώς. Πέσαμε για ύπνο.Το επόμενο πρωί,κατά τις 7 χτυπάει το τηλέφωνο. Κι όπως λέει και το τραγούδι, 9 φορές στις 10 είναι για κακό. Ετοίμαζα καφέ,το σηκώνει ο καλός μου και βλέπω το πρόσωπό του να σκοτεινιάζει, από τη μια στιγμή στην άλλη. Τον ρωτάω τι έγινε και μου λέει "Ποια πήρε τηλέφωνο χθες που λείπαμε; Αυτοκτόνησε". Παθαίνω σοκ. Ποτέ δεν περιμένεις κάτι τέτοιο,ειδικά από ανθρώπους που γνωρίζεις και σου φαίνονται δυνατοί,ότι κι αν περνάνε. Με το που κλείνει το τηλέφωνο,αρχίζω να παίρνω στροφές. Ήμουν σίγουρη ότι άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή. Το ψάχνω και έχω δίκιο. Μας αποχαιρέτησε με ένα μήνυμα σε ένα μηχάνημα.Η φωνή της έβγαινε ξεψυχισμένα,μου είπε να προσέχω τον άντρα μου και τους γονείς του,να έχω όλα τα καλά του Αβραάμ και του Ισαάκ. Έλεγε ότι κουράστηκε πλέον από τη ζωή της,ότι ήρθε ο καιρός να φύγει και να ξεκουραστεί. Άκουγα κι έκλαιγα,αγκαλιά με το τηλέφωνο. Δε μπορούσα να ηρεμήσω,δε μπορούσα να το πιστέψω. Αν το είχα ακούσει όταν γυρίσαμε,αν την είχα πάρει στα σοβαρά,αν είχα κάνει κάτι,τώρα θα ήταν ζωντανή. Αν,αν,αν. Αργότερα μάθαμε ότι είχε τηλεφωνήσει σε όλους,για να μάθει αν την αγαπάνε. Εμάς δε μας βρήκε,οπότε προτίμησε να τα πει σε έναν τηλεφωνητή. Έχουν περάσει χρόνια,αλλά αυτό το αν ακόμα με στοιχειώνει...
Τηλεφωνούσε πάντα στην επέτειό μας και ρωτούσε γιατί δεν κάνουμε παιδιά και τι περιμένουμε.Φέτος θα ήθελα πολύ να ήταν εδώ,να τηλεφωνούσε.Θα είχα κάτι να της πω επιτέλους.Αλλά μάλλον το ξέρει ήδη...

Αναμονή

Δε γράφω υπομονή,ως γνωστόν με προσπέρασε πριν από πολλά χρόνια. Οπότε αναμένω. οι εξετάσεις συνεχίζονται,θα 'θελα να 'ξερα τι έκαναν παλιότερα οι γυναίκες.Τις περνούσαν από τόσα πολλά τεστ;Δε νομίζω. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι με όλα αυτά που απαγορεύονται ή επιβάλλονται,πόσο καλό κάνεις σε σένα και στο παιδί σου. Όχι ότι πίνοντας αλκοόλ ή καπνίζοντας σα μαύρος κάνεις καλό,αλλά λίγο να ψαχτείς για το τι πρέπει να τρως για παράδειγμα,θα χάσεις τη μπάλα. Με το κρέας π.χ. δεν έχω και τις πιο καλές σχέσεις. Απολαμβάνω την μπριζολίτσα ή το κοτοπουλάκι,αλλά 3-5 φορές την εβδομάδα δε μπορώ να το φάω. Θα στουμπώσω,πως το λένε. Ευτυχώς που έχω τη διαιτολόγο δίπλα μου κι ελέγχει τα πάντα. Για να μην αγχώνομαι εγώ,αγχώνεται εκείνη. Κατά τα άλλα,το πρώτο μέρος αυτής της διαδρομής πέρασε. Μένουν άλλα δυο,εύχομαι να τα περάσω με επιτυχία κι αυτά. Όλοι γύρω μου είναι λες και πήραν ecstasy. Μόνο εμείς οι δύο είμαστε συγκρατημένοι. Εγώ από τη φύση μου, αγχωμένη για τα πάντα κι εκείνος επειδή βλέπει εμένα κι ανησυχεί. Κάνουμε απίθανο ζευγάρι,παράπονο δεν έχω. Μας λείπουν κάποιες χιλιάδες ευρώ βεβαίως,αλλά εύχομαι να βρεθούν ως την κρίσιμη ώρα. Το χαζό είναι ότι παλιά κορόιδευα τις μαμάδες, που μιλάνε μόνο για τα παιδιά τους. Έχω μπει σ'αυτό το τριπάκι τελευταία. Δε μου αρέσει, αλλά το μυαλό μου είναι κολλημένο εκεί. Για εδώ τι να πω, μπορώ και γράφω τις ανησυχίες μου χωρίς να με αγριοκοιτάζει κανείς. Κάτι είναι κι αυτό. Έξω δε μπορώ να τα λέω, μου λένε όλοι να χαλαρώσω και να το απολαύσω και μια φορά σου συμβαίνει κτλ. Μιλάνε μα δεν ξέρουνε τον πόνο τον δικό μου...όταν έχεις πάρει μισό φαρμακείο τα τελευταία δυο χρόνια, τουλάχιστον έχεις άλλοθι.Λες ότι σε βάρεσαν οι ορμόνες και χάζεψες.Πράγμα που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα,αλλά δεν το λέω πουθενά...

Μετράω

Μέρες, εβδομάδες,μήνες. Σφυγμούς,αιματοκρίτες,κιλά. Μετράω συνέχεια. Τι έφαγα, τι ήπια, πόσο κοιμήθηκα (αν και δε μετριέται αυτό πλέον). Πιάνομαι στην καρέκλα, σηκώνομαι περπατάω,μετράω τα βήματά μου. Το μυαλό μου είναι μόνιμα απασχολημένο. Με αριθμούς, με φωτογραφίες, με φανταστικές απεικονίσεις της κατάστασης. Ενίοτε μιλάω και μόνη μου.Το έκανα και παλιότερα,αλλά επιδεινώθηκε τελευταία. Ζεσταίνομαι,κρυώνω. Με πιάνει ρίγος μέσα στη νύχτα, ενώ έξω σκάει ο τζίτζικας .Κουκουλώνομαι με μάλλινη κουβέρτα, το πρωί ξυπνάω ιδρωμένη. Παράνοια κανονική... Κι ακόμα είναι αρχή μου λένε όλοι, να δεις τι σε περιμένει στη συνέχεια. Μου δίνουν κουράγιο, παράπονο δεν έχω. Στη δουλειά συνεχίζεται το ίδιο βιολί, οι νότες αλλάζουν απλώς. Με έχει πιάσει άγχος με το πότε θα το ανακοινώσω, πως θα το πάρουν και πόσο θα μου σπάσουν τα νεύρα. Προσπαθώ να μην αγχώνομαι, ξαναλέω. Αλλά το ίδιο μου το σώμα αντιδρά και ξυπνάω στις 4 τη νύχτα και σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι και περιμένω να ξημερώσει να σηκωθώ... Κατά τα άλλα, μετράω τις αντοχές μου σε όλα τα πεδία τελικά. Εξαντλούνται γρήγορα και μένω στήλη άλατος με τις αλλαγές που συμβαίνουν, μέρα με τη μέρα...

Γεννέθλια

Κεραστείτε ελεύθερα,δεν παχαίνει αυτό το cheesecake...





Πριν μια ώρα και 34 χρόνια,έσκασα μύτη,βιαστική ήμουν από τότε.Υπομονή μηδέν.Στους εφτά μήνες πάνω,αποφάσισα να βγω. Μεγάλωσα κατά ένα χρόνο λοιπόν.Ότι κι αν κάνεις, περνάνε τα ρημάδια τα χρόνια.Ποτέ δε με ένοιαζε ιδιαίτερα,δεν είμαι από αυτούς που παθαίνουν κρίση λίγο πριν τα γεννέθλιά τους. Δικά μου είναι όλα,ας κάνω ότι περνάει από το χέρι μου,για να μην κοιτάξω ποτέ πίσω και μετανιώσω για όσα δεν έκανα. Φέτος ειδικά,με τις εξελίξεις να τρέχουν και την προοπτική μιας άνοιξης, διαφορετικής από όλες τις προηγούμενες,δε με νοιάζει τίποτα. Να είμαι καλά μόνο, να γίνουν όλα όπως πρέπει και την άνοιξη να κάνω πάρτυ...Κατά τα άλλα,έσκασε κι ένας επιχείλιος έρπης προχθές,όποτε συγχίζομαι ή στενοχωριέμαι,τσουπ! Βγαίνει κι αυτός.Κι είμαι λες κι έκανα αποτυχημένη εμφύτευση σιλικόνης στα χείλη,τρελλή επιτυχία. Τελευταία φορά τον έβγαλα πριν 4 χρόνια,μια φορά να σου κάτσει,τον κουβαλάς μια ζωή.Από την άλλη είναι και καλό, εκτονώνεται ο οργανισμός λένε.Είναι εκνευριστικό όμως,τώρα ειδικά που δε μπορώ να βάλω αλοιφές και τα συναφή, θα τον έχω αρκετό καιρό. Όλα για μας είναι,έτσι δε λένε;
Κατά τα άλλα,το διάβασμα συνεχίζεται ανελλιπώς,η ξάπλα επίσης. Blog εξακολουθώ να μη διαβάζω, συγχωρείστε με...
Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Κι άλλο κακό να μη μας βρει...