Μουσικούλες

Μετά από ένα ήρεμο σου κου,επανήλθαμε στα ίδια.Την Τρίτη είναι αργία εδώ και θα ησυχάσει λίγο το κεφάλι μου! Με έπιασε τρελλή νοσταλγία και άρχισα να ακούω τραγουδάκια παλιά,αυτά που άκουγα πριν είκοσι χρόνια και βάλε!



Bruce Springsteen - Dancing In The Dark



Αυτό ίσως και να είναι το αγαπημένο μου τραγούδι,όλων των εποχών.Δε μπορώ να καθίσω στην καρέκλα όποτε το ακούω και χαμογελάω σα χαζή.Με ξεσηκώνει και με φτιάχνει.

Elton John - I Don't Wanna Go On With You Like That



Κόλλησα μαζί του μετά από μια συναυλία στο Καραϊσκάκη νομίζω,κάπου στα τέλη του '80. Έκανα σαν τρελλή όταν έμαθα ότι θα έρθει Ελλάδα και ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης της προκοπής,που είδα ζωντανά.Εκπληκτικό τραγούδι.

Robert Palmer - Addicted To Love



Θυμάμαι εποχή που βλέπαμε τα video clips και χαιρόμασταν σα χαζά.Στο συγκεκριμένο, βάζαμε μαύρα ρούχα,τραβούσαμε το μαλλί πίσω και κουνιόμασταν σαν αυτές.Με το μυαλό μας, εννοείται.Βάψιμο δεν έπαιζε τότε,οπότε βολευόμασταν με ότι είχαμε!

Duran Duran - Wild Boys



Τα λόγια είναι περιττά.Είχαμε σε βιντεοκασέτα τη συναυλία Arena και ξέραμε κάθε δευτερόλεπτο απ'έξω.Ακόμα θυμάμαι μια γκριμάτσα που έκανε ο John,δεν άκουγε και καλά και γύριζε στο Simon νομίζω κι έκανε μια φάτσα γελώντας.Ούτε ξέρω πόσες φορές το έχω δει στη ζωή μου.Ευτυχώς τους είδα ζωντανά και μου έφυγε ο καημός.

Wham - Young Guns (Go For It)



Πόσες αποτυχημένες προσπάθειες κάναμε να μιμηθούμε τη χορογραφία!Άσε που τότε δεν ήξερε κανείς τις προτιμήσεις του George και χαλβαδιάζαμε αβέρτα.Δεν είναι από τα καλύτερά τους,αλλά το κλιπάκι είναι χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής.Το πιο αγαπημένο μου,είναι το Kissing a fool. Από τότε που χώρισαν φυσικά,είπε διαμαντάκια. Ξεκινώντας με το A different corner,που είχαμε λιώσει τότε.

Spandau Ballet-Fight For Ourselves



Σαν τραγούδι δε λέει πολλά,έχουν άλλα πολύ καλύτερα.Το κλιπ όμως,το είχα λατρέψει και υιοθέτησα κι εγώ τη συνήθεια να φεύγω αλλιώς από το σπίτι και να αλλάζω στην πορεία.Πολύ γέλιο!

Transvision Vamp - I want your love



Καμία σχέση με τα προηγούμενα,αλλά το γούσταρα πολύ.Θυμάμαι ότι προσπαθούσαμε να βρούμε νόημα στο όνομα του συγκροτήματος...ότι να ΄ναι! Πάντα με ξεσήκωνε αυτό το τραγουδάκι.

A-ha - The Sun Always Shines On Tv



Το πρώτο τους ήταν αυτό, αν θυμάμαι καλά.Σε εκείνο το δίσκο είχε και το And you tell me, που λάτρευα.Έβγαλαν πολλά τραγουδάκια στην πορεία,με κυριότερο το Take on me, που είχε πρωτοποριακό κλιπάκι.

BROS - Cat Among The Pigeons



Γκρουπ εντελώς χαζό,ας όψεται η αδερφή μου και τα γούστα της.Είχε λιώσει το δίσκο κι έτσι υπέφερα κι εγώ.When will I be famous κι άλλα τέτοια απαράδεκτα,αλλά αυτή η μπαλλάντα μου είχε αρέσει τότε.

Cyndi Lauper - Time After Time



Εξαιρετική φωνή.Μορφή απερίγραπτη.Αυτό και το True colors,είναι μέσα στα πολύ πολύ αγαπημένα μου.Όπως και το I drove all night, που λάτρεψα και προτιμώ ακόμα τη δική της εκτέλεση κι όχι του Roy Orbison.Για την εκτέλεση της Celine Dion,δεν έχω λόγια. Στα πέντε μέτρα ήταν,κανονικά.


Phil Collins - In The Air Tonight



Όσα χρόνια κι αν περάσουν,θα το γουστάρω.Τη στιγμή που αρχίζουν τα drums δυνατά, το βάζω τέρμα.Μ'αρέσει πάρα πολύ.Έχει πει κι άλλα πολύ πολύ καλά.Θέλει ειδική ανάρτηση...

Surprise!

Επισήμως σχεδόν.Τα προαισθήματα βγήκαν λάθος.Οι προβλέψεις επίσης.Η σιγουριά πήγε περίπατο.Τον επόμενο μήνα,θα είμαστε βέβαιοι 100%.Ως τότε,προσπαθούμε να το εμπεδώσουμε.Όχι τόσο εγώ,όσο ο σύζυγος.Που ήταν σίγουρος ότι θα κάνει κοράκλα.Κι αφού αυτός διαλέγει το φύλο,ούτως ή άλλως,θα πρέπει να περιμένει.Ή τη λάθος διάγνωση,ή το δεύτερο παιδί!

Οι από πάνω

Το καλό και κακό ταυτόχρονα,όταν νοικιάζεις,είναι οι συνεχείς μετακομίσεις. Καλό επειδή δε βαριέσαι και γνωρίζεις νέες γειτονιές,κακό επειδή είναι μαρτύριο να πακετάρεις κάθε τρεις και λίγο. Στα χρόνια που πέρασαν,αν βάλω και αυτά που έμενα με τους γονείς μου,άλλαξα συνολικά πέντε σπίτια. Και στα πέντε,είχα αστέρια γείτονες, πάνω κάτω και πλαγίως. Τους έφερα στο μυαλό μου προχθές το μεσημέρι,όταν στις τρεισήμιση κι ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ,αποφάσισε ο τωρινός από πάνω , να κουνήσει όποιο έπιπλο υπήρχε διαθέσιμο.
Στο πρώτο σπίτι, πέρασα σχεδόν δέκα χρόνια. Δε θυμάμαι πολλά,αλλά την από πάνω, αδύνατο να την ξεχάσω. Πρέπει να 'ταν κοντά στα 30,αλλά τα μπικουτί ήταν στο κεφάλι της,κάθε φορά που έβγαινε έξω. Είχε μια τεράστια κρεατοελιά στα χείλη κοντά,σαν κακιά μάγισσα.Συνήθιζε να τινάζει χαλιά,τις μέρες που οι από κάτω,μαζί κι εμείς, είχαμε απλωμένα ρούχα. Ομηρικοί καυγάδες είχανε γίνει,εκείνη ανένδοτη.Είχε δυο γιους, αντιπαθέστατοι κι οι δυο. Όχι ότι εκείνη ήταν συμπαθητική...Ο άντρας της κάπνιζε πίπα και μύριζε η πολυκατοικία καπνό.Λες και το 'κανε επίτηδες,την άναβε όποτε έκλεινε την πόρτα και έπαιρνε ασανσέρ.
Στο δεύτερο,πέρασα όλα τα σημαντικά μου χρόνια. Εφηβεία,ξύπνημα του μυαλού και γενικότερο.Οι από πάνω,ήταν κοντά στα 55. Άργησαν να κάνουν παιδί,η κόρη τους ήταν γύρω στα πέντε χρόνια μικρότερη από μένα. Ήταν θεόρατη,σαν τη μάνα της. Στο ύψος μου, με πλάτες σωματοφύλακα και κιλά απερίγραπτα. Όταν μπήκε στην εφηβεία,μας έσπαγε τα νεύρα καθημερινά. Μάλωναν όλη μέρα,πετούσαν πράγματα από δω κι από 'κει, χοροπηδούσε στα πατώματα συνέχεια. Αφού λέγαμε ότι καμιά μέρα θα βρεθεί σε μας,από το πήδα πήδα.
Στο τρίτο δεν έμεινα πολύ,αλλά ηταν αρκετό. Ο από πάνω ήταν ο πιο επικίνδυνος από όλους. Είχε περίστροφο και ήταν σαλεμένος.Ούτε για κοινόχρηστα δεν του χτυπούσανε. Έδερνε συστηματικά τη γυναίκα του, ακούγαμε φωνές και τσιρίδες μόνιμα.Κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να καλέσουμε αστυνομία, η φασαρία μεταφερόταν στην κρεβατοκάμαρα και στους σωμιέδες...Παράνοια. Τα καλοκαίρια δε, βρίζαμε όλη μέρα.Δεν είχαν καρέκλες στο μπαλκόνι και κάθε μέρα έσερναν αυτές του σαλονιού στο μπαλκόνι. Κάθε μέρα,μια να βγουν και μια να μπουν.Έμπαινε ο χειμώνας και κάναμε πάρτυ.
Το επόμενο ήταν το πρώτο που έμεινα μόνη. Οι από πάνω είχαν τρία παιδιά.Πέντε, τεσσάρων και δυο χρόνων. Η μάνα ήταν μόνιμα σα μαστουρωμένη, είχε το βλέμμα της αγελάδας. Ο πατέρας,ακόμα πιο σαλεμένος. Τσίριζε συνέχεια και κυνηγούσε τα παιδιά για να τα δείρει. Ένα βράδυ,καλοκαίρι μες στη ζέστη,μετά τις δωδεκάμιση,άρχισε να κυνηγάει το μεγάλο μέσα στο σπίτι. Γύρισε κατά τις δώδεκα,τα πήρε στο μυαλό και τρέχανε μέσα στο σπίτι,ο μικρός ούρλιαζε κι έκλαιγε κι ο πατέρας έβριζε και τσίριζε ότι θα το σκοτώσει. Τα είχαμε δει όλα.Μια φορά,ανέβηκα να τους κάνω παρατήρηση. Ήταν η πολλοστή φορά που προσπαθούσα να κοιμηθώ και στις τρεισήμιση πριόνιζαν κάτι. Μου άνοιξε η γυναίκα,μετά από δέκα λεπτά,με μια απορία στο βλέμμα.Το σπίτι μύριζε περίεργα, τα παιδιά ήταν φοβισμένα κι όταν της είπα να κάνουν λίγο ησυχία,μου απάντησε ότι με τρία παιδιά, δε μπορεί να κάνει τίποτα.Κι ένα μαλάκα για άντρα, αυτό το σκέφτηκα εγώ...
Το τωρινό είναι σχετικά ήσυχο.Αν εξαιρέσεις τη μετακόμιση που κάνουν στα έπιπλα, συχνά πυκνά και τα βογγητά και τις κραυγές μετά τις 2 τη νύχτα, είμαστε καλά...
Κάπως έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα λένε οι από κάτω για μας. Η κουτσομπόλα της πολυκατοικίας πάντως,μου είχε πει κάποια στιγμή ότι εμείς είμαστε αθόρυβοι πολύ. Προφανώς τη δυσκολεύουμε στην παρατήρηση...

Αταραξία

Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν τα κλαράκια μου
και κάθισα και μέτρησα κι εγώ τα φιλαράκια μου...

Άλλαξε ο καιρός,αλλάζω κι εγώ.Καθημερινά πλέον.Αισθάνομαι σα να κουβαλάω μόνιμα ένα μπαλόνι γεμισμένο με νερό.Φαντάσου να έχεις στις τσέπες σου κάτι τέτοιο. Περπατάς κι αισθάνεσαι λες κι έχεις πιει το Βόσπορο και πλατσουρίζουν όλα τα μέσα σου.
Πολύ περίεργη αίσθηση.Το είπα διστακτικά στην αδερφή μου, έτοιμη να τα ακούσω.Αλλά μου είπε ότι κι εκείνη έτσι αισθανόταν κι ησύχασα κάπως.
Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Στη δουλειά δε δίνω πολλή σημασία, τις περισσότερες φορές. Δεν αξίζει να συγχίζομαι,ούτε εγώ ούτε το "μπαλόνι".
Μια φίλη από την Αθήνα,έχει ξετρελλαθεί με την ιδέα.Μιλάμε καθημερινά μέσω msn και συζητάμε πολύ για το θέμα.Της λέω ότι με βασανίζει και εκείνη γουστάρει.Ξεφτέρι θα την κάνω ώσπου να έρθει στη θέση μου. Το πιο αστείο από όλα,είναι όταν συγχίζεται και γράφει καμιά κακή λέξη στο msn.Αμέσως συνέρχεται και γράφει "συγγνώμη μπεμπέ".Κάθε φορά γελάω.
Χαζέψαμε όλοι μαζί κι ακόμα είμαι στην αρχή.Αν περάσει ο καιρός,τι θα κάνουμε;Θα χορεύουμε όλοι στο ρυθμό ενός μικροσκοπικού ανθρώπου.
Οικογενειακώς...
Γερνάω μαμά,αλλά δε με νοιάζει καθόλου πλέον...αν με ένοιαζε και ποτέ...


Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες...





P.s.τον τίτλο μου τον θύμισε η mistress...