Μπαμπά μου

Σε είδα στον ύπνο μου χαρούμενο. Χαζογελούσες και φαινόσουν πολύ όμορφος, νέος και ευτυχισμένος. Σε αγκάλιασα και σε ρώτησα αν είσαι καλά και μου είπες ότι είσαι μια χαρά. Σε ρώτησα αν είναι όλα καλά εκεί που είσαι και με κοίταξες με ένα συνωμοτικό βλέμμα και γελώντας μου απάντησες ότι δε σε αφήνουν να πεις πως είναι εκεί που είσαι. Από ‘κει που χάιδευες την κοιλιά μου και χαμογελούσες, πρέπει να κανονίσω το μνημόσυνό σου και τα μάρμαρα για τον τάφο. Από ‘κει που έκλαιγες σα μωρό όταν σου είπα ότι θα σε κάνω παππού, τώρα πρέπει να συνηθίσω την απουσία σου και να κρατηθώ δυνατή και γερή, για να πάνε όλα καλά με το παιδί και να γεννήσω φυσιολογικά στην ώρα μου. Θέλω να σταματήσω να κλαίω και να στενοχωριέμαι, επειδή φοβάμαι για το παιδί και ταυτόχρονα αισθάνομαι τρομερά εγωίστρια που σκέφτομαι τον εαυτό μου και προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μη θρηνήσω όπως θέλω. Περπατάω μέσα στο σπίτι και σε θυμάμαι. Τα μεσημέρια που ξάπλωνες λύνοντας Sudoku για να νυστάξεις κι εγώ ερχόμουν να δω αν είσαι σκεπασμένος κι αν σε πήρε τελικά ο ύπνος. Τα πρωινά που σου τηλεφωνούσα να δω πως είσαι, μιας και ήξερα ότι θα ήσουν ξύπνιος από πολύ νωρίς κι ήθελα να σ’ ακούσω . Τις φορές που μάθαινα καινούργια ανέκδοτα και σου τηλεφωνούσα να σου τα πω και γελούσαμε μαζί. Τα κουλουράκια που έφτιαχνα μόνο εγώ και μόνο για σένα, γιατί τα αγαπούσες πολύ και σου τα έφτιαχνε η μαμά σου όταν ήσουν μικρός. Τις γκριμάτσες που έκανες για να γελάσουμε, όταν δεν ήμασταν καλά και ας ήσουν και εσύ ακόμα χειρότερα. Τις άπειρες φορές που με πήρες τηλέφωνο για να σε βοηθήσω να κάνεις κάτι στον υπολογιστή, αφού πάντα όλα πήγαιναν στραβά όταν ήθελες να κάνεις μια δουλειά και δε σου έβγαινε. Και την περηφάνια σου, όταν τελικά το κατάφερνες. Όσα χρόνια ζω, σε θυμάμαι πάντα χαμογελαστό και χαρούμενο και μέσα στη βλακεία. Ελάχιστες ήταν οι φορές που δεν ήσουν καλά και φαινόταν. Είχες πάντα τον τρόπο να κρύβεις τα άγχη σου και τις στενοχώριες και να λες ότι θα βρεθεί λύση, ότι κι αν γίνει. Στα πιο μεγάλα ζόρια σου, τραγουδούσες και χόρευες. Σ’ αγαπάω τόσο πολύ και τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι δε θα σε ξαναδώ. Ακόμα πιάνω το κινητό και ετοιμάζομαι να σου τηλεφωνήσω. Τελευταία στιγμή συνέρχομαι. Μου λείπεις τόσο πολύ και κάθε μέρα που περνάει, είναι χειρότερη. Επειδή αρχίζω να μαθαίνω να ζω χωρίς εσένα στη ζωή μου και δεν το θέλω καθόλου. Δε θέλω να συνηθίσω την απουσία σου, δε θέλω να ξέρω ότι δε θα δω ποτέ ξανά, δε θέλω να μάθω να ζω έτσι. Κι εκεί σκέφτομαι συνέχεια το τραγούδι και ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να το πάρω απόφαση… κι από όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου, πως πάω να συνηθίσω…





Το τραγουδάς κι εκεί που είσαι;Ούτως ή άλλως,μόνο από σένα το άκουγα τόσα χρόνια...