2011

Μπήκε κι αυτό.Ο καιρός περνάει και χαμπάρι δεν τον παίρνω.Καμιά φορά νομίζω ότι σταμάτησε στο Νοέμβριο ο χρόνος και άλλες φορές ότι έχει περάσει δεκαετία από τότε. Ή του ύψους ή του βάθους,όπως πάντα. Σχεδόν κάθε μέρα ξυπνάω και κοιμάμαι με τις ίδιες σκέψεις.
Ο μπέμπης μεγαλώνει,μαζί του κι εγώ κι η κοιλιά μου. Τον αισθάνομαι καθημερινά και δε συγκρίνεται με τίποτα αυτή η αίσθηση.Πλέον χαμογελάω κάθε φορά που με κλωτσάει ή στριφογυρίζει.Θα έλεγα ότι αντί να προσέχω εγώ αυτόν,προσέχει αυτός εμένα και μου θυμίζει ότι πρέπει να είμαι καλά και να μην πέφτω ψυχολογικά.
Το τελευταίο διάστημα,εκτός από το μωρό,ασχολούμαι με το τι γίνεται μετά από το θάνατο. Δε μου είχε περάσει πολλές φορές από το νου σα σκέψη,τώρα άλλαξαν τα πράγματα και θέλω να μάθω οτιδήποτε σχετικό.Αν και κανείς δε γύρισε να μας πει τι παίζει εκεί πάνω (ή εκεί κάτω ή εκεί δίπλα), οπότε δε μπορώ να είμαι και σίγουρη για αυτά που διαβάζω.Από την άλλη πλευρά,έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι το να θες να κρατήσεις μια οποιαδήποτε "επαφή" ή να έχεις την ψευδαίσθηση της επαφής τελοσπάντων, δεν είναι και καλό απαραίτητα. Νομίζω ότι μας συμφέρει να πιστεύουμε ότι μετά το θάνατο υπάρχει κάτι άλλο, ότι οι ψυχές των αγαπημένων ανθρώπων δε φεύγουν από κοντά μας κι ότι μας βλέπουν χωρίς να το ξέρουμε. Μας συμφέρει ψυχολογικά να ξέρουμε ότι δε μας έχουν εγκαταλείψει κι ότι είναι δίπλα μας. Από την άλλη σκέφτομαι ότι το να "κρατάς" κάποιον που έφυγε από τη ζωή,με τη σκέψη σου,τα συναισθήματά σου και όλη σου την καθημερινή ζωή,δεν τον βοηθάς να ησυχάσει,αν υποτεθεί ότι μπορεί να αισθανθεί κάτι η ψυχή,θετικό ή αρνητικό. Σαν να τον κρατάς δέσμιο του εγωισμού σου και της ζωής σου, που αρνείται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ,τι είναι σωστό,τι δεν είναι.Δεν ήμουν ποτέ των αλλαγών και αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή και δεν έχω καταφέρει να συμβαδίσω μαζί της. Ακόμα υπάρχουν μέρες που αναρωτιέμαι τι κάνει και πιάνω το τηλέφωνο να του μιλήσω.Προχθές βλέπαμε ειδήσεις με τη μαμά μου και σκέφτηκα να του τηλεφωνήσω,να του πω ότι είναι σπίτι μου, για να μην την ψάχνει. Συνεχίζω να τον βλέπω στα όνειρά μου,κάθε φορά με ρωτάει τι κάνει ο μπέμπης. Προχθές τον είδα και μου είπε "Κλάψε εσύ αν θες,όποτε με βλέπεις ή με σκέφτεσαι,τον μπέμπη τον σκέφτηκες;". Μάλλον προσπαθώ να μου περάσω ενοχές για το τι έχει υποστεί το μωρό τους τελευταίους μήνες,μπας και συνέλθω.Η αλήθεια είναι ότι αν πίστευα πως στην Ελλάδα υπάρχει κάποιος που μπορεί όντως να επικοινωνήσει με την "άλλη πλευρά",θα το σκεφτόμουν σοβαρά να τον επισκεφτώ.Χαζό ή όχι,δεν ξέρω. Πολλές φορές εύχομαι να με κατσαδιάσει στον ύπνο μου, να με κράξει για το πόσο ανεύθυνα αντιδρώ στην απώλεια, χωρίς να σκέφτομαι την κατάσταση. Αν και μπορώ να πω, ότι χαίρομαι τριπλά με τον μπέμπη,επειδή με κρατάει σε εγρήγορση όποτε αρχίζω να παραφέρομαι. Η πιο ηλίθια σκέψη που κάνω,είναι να γεννηθεί ο μικρός με το καλό,να είναι γερός και να πάνε όλα καλά και μετά να κλάψω για δέκα μέρες συνεχόμενα για να το ευχαριστηθώ.Παράνοια,το ξέρω.Υπάρχει και η επιλόχεια κατάθλιψη,σχεδόν σίγουρη την έχω με τα μυαλά που κουβαλάω...
Καλά να περνάτε,συγγνώμη που δεν περνάω από τα μέρη σας,θα έλεγα ότι δεν είμαι και η καλύτερη παρέα τελευταία,είναι κι οι ορμόνες στο θεό,οπότε το πιάσατε το υπονοούμενο...