να κλείσω τα μάτια για τρεις ημέρες και να κοιμηθώ σε ένα αναπαυτικό στρώμα,με το αεράκι να με δροσίζει και το κύμα να με νανουρίζει (χωρίς να ψωμολυσσάξει το παιδί μου)
να είχες ναυαγήσει σε ένα νησί και να εμφανιζόσουν μαγικά από το πουθενά,να μας πεις ότι μας έκανες πλάκα τόσο καιρό κι ότι γελούσες μαζί μας
να πατούσα τη μύτη μου ή να έστριβα τα αυτιά μου και να σταματούσα να σκέφτομαι,ως την ώρα που θα επαναλάμβανα την πιο πάνω κίνηση
να είχα λεφτά,τόσα που να ικανοποιούν τις παράλογες ενίοτε ανάγκες μου,χωρίς να με κάνουν να χάσω τη μπάλα και να φέρομαι σα νεόπλουτη
να σταματούσα να προσέχω τόσες πολλές λεπτομέρειες,να έχω μια γενική εικόνα,να ξέρω μόνο αυτά που χρειάζονται για την επιβίωσή μου
να αγαπούσα λίγο παραπάνω τον εαυτό μου,έτσι ώστε να γράψω στα παπάκια μου τον κόσμο που με αγχώνει/συγχίζει/μειώνει/υποτιμά και να μη δίνω σημασία στους κομπλεξικούς
να έβρισκα έναν σούπερ ντούπερ τρόπο,να κάνω τα παραπάνω...
4 την άκουσαν:
Έχεις ήδη αρχίσει να τα σκέφτεσαι όλα τα παραπάνω κι αυτό είναι καθοριστικό βήμα.
Ε,γειάσου βρε Βάνυ...ε,καλά δεν είσαι η μόνη να ξερες,και πόσοι άλλοι θα θέλανε,να κάνοτν αυτά που λές...μα πόοοσοι άλλοι....καλώς σε βρήκα και πάλι...μετά από πολύυυ καιρό...ε,η Αθανασία είμαι απλώς εδώ και καιρό,έχω μεταφέρει αλλού το μπλόγκ μου..γι'αυτό βλέπεις ένα άλλο url...
Σε πεθύμησα.
Γιώργο λένε ότι το μεγαλύτερο ταξίδι, ξεκινάει με το πρώτο βήμα
Αθανασία πολλοί σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο τελικά,αλλά κάνει κάποιος τη σκέψη πράξη;
Theorema η αλήθεια είναι ότι εξαφανίστηκα,δεν περνάω από τα μέρη σας συχνά.Κι όταν το κάνω,δε σχολιάζω οπότε δεν ξέρετε αν έσκασα μύτη.Καλό ή κακό,δεν ξέρω
Δημοσίευση σχολίου