Χρόνος

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.Πολύ δύσκολα,αλλά πέρασε.Δεν έχω συνέλθει ακόμα,μάλλον δε θα συνέλθω ποτέ.Ζω κάθε μέρα,υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι δε θα τον ξαναδώ.Μου λείπει ακόμα περισσότερο από τον πρώτο καιρό,ίσως ήμουν στη φάση της άρνησης και δεν είχα συνειδητοποιήσει την απουσία του.Τον βλέπω ακόμα στον ύπνο μου,όχι τόσο συχνά πια. Άλλωστε ο ύπνος μου είναι 2-3 ωρών,πέφτω σαν τούβλο και σηκώνομαι όπως έπεσα. Ο μικρός είναι ό,τι ζητούσα τόσα χρόνια.Μαθαίνω τόσα από αυτόν,δεν ξέρω ποιος από τους δυο μαθαίνει πιο πολλά.Γελάω συχνα,μόνο που τον βλέπω.Ούτε τη δική του παρουσία συνήθισα,νομίζω ότι είναι ψέματα ακόμα.Η μάνα μου είπε πριν από καιρό,ότι ίσως ήταν γραμμένο να φύγει ο μπαμπάς μου και ήρθε ο μπόμπιρας για να απαλύνει τον πόνο.Όλοι οικογενειακώς περιμέναμε να έρθει ο μικρός,να πάρουμε μια ανάσα.Πόσο να κλάψεις;Πόσο να θρηνήσεις; Πέρασα μέρες και νύχτες έτσι,κάνανε και χορό οι ορμόνες μου, καμιά φορά απορώ πως δε σάλταρα εντελώς.Φθηνά τη γλύτωσα.Αλλά έχω αυτά τα ματάκια να με κοιτάνε, πως να τα απογοητεύσω;Πως να τα αφήσω στην τύχη τους;Ξέρω ότι αν υπάρχει κάτι πέρα απο το θάνατο,εκείνος θα είναι εκεί με κάποιο τρόπο και θα χαίρεται.Έτσι θέλω να πιστεύω,δική μας η γιαγιά, ό,τι θέλουμε την κάνουμε.Κι από την άλλη είναι κι ο έρμος ο άντρας μου,τι έχει τραβήξει κι αυτός αυτόν τον χρόνο...και χωρίς να φταίει.Δεν τον έχω πια τον μπαμπά μου,αλλά έχω δυο άντρες στο σπίτι,που μ'αγαπάνε και με χρειάζονται και θέλω να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να είναι καλά. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω οικογένεια,είμαι μαμά και σύζυγος.Αυτό που ήθελα τόσα χρόνια,έγινε πραγματικότητα.Κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις δε λένε;