Αφίξεις

Ο μπόμπιρας κατέφθασε με βήμα ταχύ. Με αφράτα μαγουλάκια.
Όλα άλλαξαν μέσα σε ένα δεκάλεπτο. Μαζί με τον μπόμπιρα, ήρθε το ξενύχτι, το άγχος. Αλλά και το ηλίθιο χαμόγελο, τα μάτια που βγάζουν καρδούλες όταν τον βλέπω, το δάκρυ που φεύγει μόνο του όταν κλαίει και πονάει. Κι είμαστε ακόμα στην αρχή. Πλέον,δεν έχω κάτι άλλο να ζητήσω. Την υγεία αυτών που αγαπάω και όλα θα είναι καλά. Πάω να την πέσω όσο προλαβαίνω. Μετά το χθεσινό ολονύχτιο πάρτυ, ένας ύπνος είναι αναγκαίος.Και μισός καλά θα 'ναι,αν ξυπνήσει νωρίτερα...