Daddy

Η σχέση μας ήταν πάντα διαφορετική.Ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια. Ήσουν ο άνθρωπός μου, σου έλεγα τα προβλήματά μου κι άκουγες πάντα με προσοχή. Ήσουν περήφανος για μένα, για τη δουλειά μου,για τη ζωή μου. Χαιρόσουν με τη χαρά μου. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι,να ξέρεις. Είχαμε και διαφωνίες,αλλά ήταν ασήμαντες πάντα και δεν άλλαζαν τίποτα στην επικοινωνία μας. Πήγα στο σπίτι προχθές.Δε μπορώ να πηγαίνω πια. Είναι άδικο, αλλά δε μπορώ. Κλαίω συνέχεια,θυμάμαι,θρηνώ και δε με χωράει ο τόπος. Κάθομαι στο σαλόνι και σε φαντάζομαι απέναντι, να συμπληρώνεις αυτά που λέω, να σχολιάζεις τη βλακεία που είπα, να σου απαντάω και να δουλευόμαστε για ώρες.Κάνω φανταστικές συζητήσεις στο μυαλό μου, λέω τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσες, ανοίγω τη ντουλάπα σου και βλέπω τα ρούχα σου, βγαίνω στον κήπο και κοιτάω τα λουλούδια σου.Τα χρυσάνθεμά σου μαράθηκαν μπαμπά.Τα αγαπούσες τόσο πολύ κι αυτά πέθαναν μαζί σου.Ένα κομμάτι μου, πέθανε μαζί σου.Μεγάλο και σημαντικό και αναντικατάστατο.Ένα άλλο κομμάτι μου γεννήθηκε αλλά δεν ήσουν εκεί να χαρείς,να κλάψεις,να το κρατήσεις αγκαλιά.Δεν ξέρω για τι από όλα λυπάμαι πιο πολύ. Που σε έχασα,που δε θα σε ξαναδώ πια,που δε θα σε γνωρίσει ποτέ ο γιος μου, που δεν είσαι εδώ να σ'αγκαλιάσω,να σου μιλήσω. Έγινα κακιά μπαμπά,βλέπω γεροντάκια στο δρόμο και θέλω να τα δείρω. Αναρωτιέμαι γιατί αυτά ζουν και εσύ όχι. Κι ήμουν σίγουρη ότι θα σε εχω κοντά μου για χρόνια. Φοβόμουν τον τελευταίο καιρό για την καρδιά σου και κοιμόμουν με το τηλέφωνο αγκαλιά,μήπως γίνει κάτι κακό. Το κακό έγινε κι εγώ ακόμα κοιμάμαι με το τηλέφωνο δίπλα,τι άλλο να γίνει πια; Μου λείπεις τόσο πολύ μπαμπά. Νομίζω ότι γίνεται χειρότερο όσο περνάει ο καιρός. Πίστευα ότι θα το πάρω απόφαση κάποια στιγμή,αλλά αυτή η στιγμή δεν ήρθε ακόμα. Βλέπω αυτοκίνητα σαν το δικό σου στο δρόμο και κοιτάω στη θέση του οδηγού μήπως είσαι εσύ. Κοιτάω την ελιά στο χέρι μου,από σένα την πήρα. Βλέπω το γιο μου,τον αγκαλιάζω και κλαίω σκεφτόμενη ότι δεν είσαι εδώ να δεις ότι έγινα μαμά. Μαμά! Το πιστεύεις; Ούτε εγώ δεν το πιστεύω ώρες ώρες. Ούτε το ότι έφυγες πιστεύω κι ας πέρασαν 7 μήνες. Νομίζω ότι ποτέ δε θα το πιστέψω. Θα περιμένω να σε δω στην πόρτα και θα μου θυμίζω το ότι δεν είσαι πια εδώ...