tag:blogger.com,1999:blog-71501559571132612002012-01-20T20:53:06.933+02:00Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.comBlogger2181100tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-4202238510093898392011-10-23T14:36:00.003+02:002011-10-23T14:51:32.368+02:00Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.Πολύ δύσκολα,αλλά πέρασε.Δεν έχω συνέλθει ακόμα,μάλλον δε θα συνέλθω ποτέ.Ζω κάθε μέρα,υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι δε θα τον ξαναδώ.Μου λείπει ακόμα περισσότερο από τον πρώτο καιρό,ίσως ήμουν στη φάση της άρνησης και δεν είχα συνειδητοποιήσει την απουσία του.Τον βλέπω ακόμα στον ύπνο μου,όχι τόσο συχνά πια. Άλλωστε ο ύπνος μου είναι 2-3 ωρών,πέφτω σαν τούβλο και σηκώνομαι όπως έπεσα. Ο μικρός είναι ό,τι ζητούσα τόσα χρόνια.Μαθαίνω τόσα από αυτόν,δεν ξέρω ποιος από τους δυο μαθαίνει πιο πολλά.Γελάω συχνα,μόνο που τον βλέπω.Ούτε τη δική του παρουσία συνήθισα,νομίζω ότι είναι ψέματα ακόμα.Η μάνα μου είπε πριν από καιρό,ότι ίσως ήταν γραμμένο να φύγει ο μπαμπάς μου και ήρθε ο μπόμπιρας για να απαλύνει τον πόνο.Όλοι οικογενειακώς περιμέναμε να έρθει ο μικρός,να πάρουμε μια ανάσα.Πόσο να κλάψεις;Πόσο να θρηνήσεις; Πέρασα μέρες και νύχτες έτσι,κάνανε και χορό οι ορμόνες μου, καμιά φορά απορώ πως δε σάλταρα εντελώς.Φθηνά τη γλύτωσα.Αλλά έχω αυτά τα ματάκια να με κοιτάνε, πως να τα απογοητεύσω;Πως να τα αφήσω στην τύχη τους;Ξέρω ότι αν υπάρχει κάτι πέρα απο το θάνατο,εκείνος θα είναι εκεί με κάποιο τρόπο και θα χαίρεται.Έτσι θέλω να πιστεύω,δική μας η γιαγιά, ό,τι θέλουμε την κάνουμε.Κι από την άλλη είναι κι ο έρμος ο άντρας μου,τι έχει τραβήξει κι αυτός αυτόν τον χρόνο...και χωρίς να φταίει.Δεν τον έχω πια τον μπαμπά μου,αλλά έχω δυο άντρες στο σπίτι,που μ'αγαπάνε και με χρειάζονται και θέλω να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να είναι καλά. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω <span style="font-weight:bold;">οικογένεια</span>,είμαι <span style="font-weight:bold;">μαμά </span>και <span style="font-weight:bold;">σύζυγος</span>.Αυτό που ήθελα τόσα χρόνια,έγινε πραγματικότητα.Κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις δε λένε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-420223851009389839?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-11295544491524226632011-08-27T22:47:00.002+02:002011-08-27T23:49:59.443+02:00Πλησιάζουν τα γεννέθλιά μου πάλι. Τα πιο γεμάτα και μαζί τα πιο άδεια. Λίγο πριν γεννήσω, αδειάζαμε το δωμάτιο που είχαμε ως γραφείο, για να το κάνουμε παιδικό. Κατεβάσαμε πράγματα από το πατάρι, ανεβάσαμε άλλα τόσα.Μέσα στο χαμό,βρήκα ένα παλιό πορτοφόλι. Απορώ γιατί το κράτησα. Μέσα είχε δυο κίτρινα χαρτάκια,από ένα παλιό σημειωματάριο του δημοτικού. Είχα ζητήσει από τους γονείς μου,να μου γράψουν μια ευχή στα γεννέθλιά μου , αν θυμάμαι καλά ήταν το 1987. Η μαμά μου έγραψε τα κλασικά που γράφουν οι μαμάδες,να είμαι υγιής, να μην απογοητεύομαι,να προσπαθώ,να τα καταφέρω στη ζωή μου,τέτοια πράγματα.Ο μπαμπάς μου έγραψε να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ. Ακόμα και τότε,που ήμουν νιάνιαρο,μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση η ευχή του,ήταν λιτή αλλά τόσο σημαντική. Πολλές φορές στη ζωή μου,θυμήθηκα εκείνη την ευχή,νομίζω κι εδώ μέσα το έχω ξαναγράψει αυτό.Δε θυμάμαι αν του το είπα ποτέ,ότι με είχε αγγίξει απίστευτα αυτό που είχε γράψει τότε.Από τότε που έφυγε,όλο κάτι τέτοια θυμάμαι. Γελάω μόνη μου, λέω τις φράσεις που έλεγε, πολλές φορές κάνει κάτι ο μικρός και του λέω κάτι που έλεγε ο μπαμπάς μου και πετάγομαι,σκέφτομαι ότι αν ήταν εδώ αυτό θα του έλεγε του μικρού. Όταν ήμουν μικρή, αλλά και πιο μεγάλη το έκανα, κολλούσε μια μελωδία στο μυαλό μου και την τραγουδούσα για μέρες ολόκληρες. Με λέξεις χωρίς νόημα και συνοχή, ακουγόταν απλά ένα συνεχόμενο μονότονο πράγμα. Τότε ερχόταν ο μπαμπάς μου και με σοβαρό ύφος με ρωτούσε "Το ξέρεις όλο;". Με πιάνανε τα γέλια ή εκνευριζόμουν, ανάλογα. Σταματούσα όμως τη μίρλα,το μονότονο μπίρι μπίρι. Ο μικρός τώρα μουγκρίζει συχνά, βγάζει κραυγές επαναλαμβανόμενες, τραγουδάει με τον τρόπο του.Κι εγώ συχνά του λέω αυτό που έλεγε εκείνος και με πιάνουν τα γέλια μετά, γελάει και το μωρό μαζί μου,κόβεται και το δικό του το μπίρι μπίρι.Κάτι τέτοια μου λείπουν. Μεταξύ άλλων.Ήμουν στο λεωφορείο πριν από περίπου ένα μήνα και σκεφτόμουν ότι έχω 7 μήνες να μιλήσω μαζί του.Και ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό,σα χαστούκι, το ότι πλέον δε θα του μιλήσω ποτέ ξανά κι ότι απλά θα αυξάνονται οι μήνες και πρέπει να σταματήσω να μετράω. Ως εκείνη τη στιγμή,απλά μετρούσα τους μήνες,όπως κάνουμε όταν θέλουμε κάτι πολύ και μετράμε ως τη μέρα που θα συμβεί. Χαζομάρα δεν είναι; Να δω πότε θα το πάρω απόφαση. <br /> <br />Πρώτες διακοπές με το μωρό.Όλα πρώτα είναι,για αυτόν κυρίως αλλά και για μας. Ανοίγει τα μάτια του διάπλατα,κοιτάει τριγύρω, σαν τα τηλεσκόπια που βγαίνουν από τα υποβρύχια στην επιφάνεια της θάλασσας. Μην τυχόν και του ξεφύγει κάτι. Γελάει συχνά, άρχισε να πιάνει πλέον τα πράγματα που του δίνεις, θυμώνει, χτυπάει τα πόδια του στη μπάρα του καροτσιού. Ότι κι αν κάνει, το προσέχω μήπως μου ξεφύγει.Κι εγώ σαν αυτόν. Μεγάλο σχολείο τα παιδιά.Προσέχω πράγματα που μου ήταν αδιάφορα,μόνο και μόνο επειδή του φαίνονται περίεργα. Με κοιτάει και δε με κοιτάει. Τα μάτια του τρέχουν στο περιβάλλον,να ρουφήξουν τα πάντα,να τα δουν όλα.Κάθε μέρα τον χαζεύω και χαζεύω πιο πολύ.Και είμαστε ακόμα στην αρχή,γερός να 'ναι Παναγιά μου. <br /> <br />Ξεκίνησα να δουλεύω.Φρίκη σας λέω,φρίκη. Το πρωί τρέχω πάντα να προλάβω, επειδή δε θέλω να φύγω και να τον αφήσω. Μια αγκαλιά ακόμα,ένα φιλί, ένα χαδάκι, στην πόρτα είμαι και τα χέρια μου δε λένε να τον αφήσουν.Που θα πάει αυτό δεν ξέρω. Με ενοχλεί που χάνω 8 ώρες καθημερινά από τη ζωή του. Με ενοχλεί που το ένα τρίτο της ημέρας, δεν το περνάει μαζί μου.Δε με νοιάζει με ποιον είναι,μόνο το ότι δεν είναι με μένα. Όποια γιαγιά κι αν τον έχει,τη ζηλεύω που θα περάσει μισή μέρα με αυτό το πλασματάκι. Όταν δε,μου λένε και ότι έκανε κάτι καινούργιο όσο ήμουν στη δουλειά, είναι το χειρότερό μου.Σα να μου μπήγουν μαχαίρι. <br /> <br />Μου πέφτουν τα μαλλιά.Μαδάω σαν τρελλή. Πάντα έχανα,αλλά τώρα έχει παραγίνει το κακό. Άρχισα να κάνω κενό μπροστά μπροστά,σαν το Δάντη θα γίνω στο τέλος.Σαν τους παππούδες που μεγαλώνουν μαλλί πάνω από το αυτί και το φέρνουν στη φαλάκρα,για να μη φαίνεται. Σαν τις γιαγιάδες που αραιώνει τόσο πολύ το μαλλί τους,που βλέπεις το κρανίο τους.Ειδικά όταν πάνε κομμωτήριο και βγαίνουν σαν να έχουν κάσκα. Τραβάει κι ο μικρός όποια τούφα βρεθεί μπροστά του, φαλακρή θα μείνω, το βλέπω να 'ρχεται. Έχουμε και τη βάφτιση του μικρού σε λίγο καιρό, θα τα φουσκώσω κι εγώ να μη φαίνεται η κουρούπα.Έχει και σπρέυ για να βάφεις το δέρμα,να καλύπτεις το κενό,μήπως να το δοκιμάσω; <br /> <br />Βάφτιση είπα,όνομα δε βρήκαμε ακόμα. Δε συμφωνούμε,δε θέλουμε των μπαμπάδων να μπει, είμαστε (για να μην πω είμαι),κατά αυτής της παράδοσης. Άσε που δε μου αρέσουν τα ονόματά τους.Ακόμα κι ο μπαμπάς μου δεν το ήθελε το δικό του.Δεν του άρεσε. Του πεθερού μου το σιχαίνομαι,από μικρό παιδί το απεχθανόμουν.Οπότε μας βλέπω να κάνουμε έκπληξη σε όλους στην εκκλησία έτσι όπως το πάμε. <br /> <br />Έβγαλε δροσιά τώρα,πάω να σκεπάσω το μπόμπιρα. Θα πρέπει να μασουλήσει κιόλας κάποια στιγμή. Καληνύχτα σας! Μην αφήνετε τον καιρό να περνάει άσκοπα, κάντε σύντομα αυτά που θέλετε,πείτε αυτά που σκέφτεστε,δείξτε τα αισθήματά σας. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου/του/μας ξημερώνει... <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1129554449152422663?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-48373740925945271042011-07-16T08:32:00.002+02:002011-07-16T08:43:30.448+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1VZn9d-CZ6I/TiEzA9FMxKI/AAAAAAAABN8/7y7oFgAb8JA/s1600/wanting_change.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1VZn9d-CZ6I/TiEzA9FMxKI/AAAAAAAABN8/7y7oFgAb8JA/s320/wanting_change.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629837100679218338" /></a><br />να κλείσω τα μάτια για τρεις ημέρες και να κοιμηθώ σε ένα αναπαυτικό στρώμα,με το αεράκι να με δροσίζει και το κύμα να με νανουρίζει (χωρίς να ψωμολυσσάξει το παιδί μου)<br /><br />να είχες ναυαγήσει σε ένα νησί και να εμφανιζόσουν μαγικά από το πουθενά,να μας πεις ότι μας έκανες πλάκα τόσο καιρό κι ότι γελούσες μαζί μας<br /><br />να πατούσα τη μύτη μου ή να έστριβα τα αυτιά μου και να σταματούσα να σκέφτομαι,ως την ώρα που θα επαναλάμβανα την πιο πάνω κίνηση<br /><br />να είχα λεφτά,τόσα που να ικανοποιούν τις παράλογες ενίοτε ανάγκες μου,χωρίς να με κάνουν να χάσω τη μπάλα και να φέρομαι σα νεόπλουτη<br /><br />να σταματούσα να προσέχω τόσες πολλές λεπτομέρειες,να έχω μια γενική εικόνα,να ξέρω μόνο αυτά που χρειάζονται για την επιβίωσή μου<br /><br />να αγαπούσα λίγο παραπάνω τον εαυτό μου,έτσι ώστε να γράψω στα παπάκια μου τον κόσμο που με αγχώνει/συγχίζει/μειώνει/υποτιμά και να μη δίνω σημασία στους κομπλεξικούς <br /><br />να έβρισκα έναν σούπερ ντούπερ τρόπο,να κάνω τα παραπάνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4837374092594527104?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-70757552877038868012011-07-02T23:01:00.002+02:002011-07-02T23:29:48.658+02:00Δε μου φτάνει η μέρα. θα 'θελα να είχα κι άλλες δέκα ώρες περίσσιες,για να τα προλαβαίνω όλα και να κοιμάμαι κιόλας. Τώρα σκέφτομαι το αν θα κοιμηθώ την ώρα που κοιμάται,ή αν θα κάνω δουλειές που δεν προλαβαίνω όταν είναι ξύπνιος. Σα να μη μου φτάνει η έλλειψη χρόνου,έχω και πρόβλημα με το μυαλό μου.Δε μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα παραμύθι ολόκληρο,για τις δύσκολες βραδυνές ώρες, για τις φορές που ο μικρός αρνείται να κοιμηθεί και χτυπάει τα πόδια και τα χέρια στο στρώμα. Όσες φορές προσπάθησα να του πω ένα παραμύθι για να του αποσπάσω την προσοχή, ενώ τα μάτια του κλείνουν και το πνεύμα του κοιμάται,έμεινα με την όρεξη. Ούτε αυτός κοιμήθηκε,ούτε εγώ μπόρεσα να τελειώσω την ιστορία. Από τα 3 γουρουνάκια ξεκινάω,κάπου βάζω και τη Χιονάτη και τελειώνω με την Κοκκινοσκουφίτσα. Παραμύθι αχταρμάς.Ούτε εγώ δε βγάζω άκρη. Τις τελευταίες μέρες,επινοώ δικά μου παραμύθια. Δεν πάει άλλο,δε μπορώ να ζορίζομαι. Λέω τα δικά μου,ο καημένος με κοιτάει και αισθάνομαι ότι τον κοροϊδεύω κατάμουτρα. Ο αρκουδίτσος με τον λιοντάρη που ήταν μαζί φαντάροι, ο αρκουδίτσος με τα φτερά που πετάει (έχουμε τέτοιο κουκλάκι) και το πως τα απέκτησε, ο κροκόδειλος με τον αρκουδίτσο (έχουμε πολλά αρκουδάκια,τι να κάνω) που ήταν παιδικοί φίλοι, ότι μου κατέβει λέω. Ευτυχώς που δεν καταλαβαίνει τι λέω,για την ώρα. Αργότερα,θα χαζέψει το παιδί,αν δε μάθω τα παραμύθια όπως είναι. Φροντιστήριο για παραμύθια έχει;<br />Εντατικά πρέπει να κάνω. Κατά τα άλλα,μεγαλώνουμε, παίζουμε, βγάζουμε κραυγές,όλα στον πληθυντικό είναι πλέον, αφού τα κάνουμε όλα μαζί,πάμε πακέτο ακόμα...Μπήκε και το καλοκαίρι,έφυγε ήδη ο πρώτος μήνας, χαμπάρι δεν πήρα.Η διάθεσή μου είναι πότε έτσι, πότε αλλιώς,μπάνια δεν προβλέπεται να κάνω,ο μικρός παραείναι μικρός για θάλασσα. Οπότε πιο πιθανό είναι να τη βγάλουμε στην πόλη. Η οποία τα σουκου αδειάζει και είναι σούπερ γουάου να κυκλοφορείς. Παρ'όλα τα προβλήματα και την κρίση, όλοι πάνε για μπάνια και αν δε μείνουν,γυρίζουν αυθημερόν. Άκουσα για τρίωρη επιστροφή από Φλογητά και πήδηξα,μια χαρά είμαι εδώ... καλά να περνάτε,να κάνετε και δυο βουτιές για μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7075755287703886801?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-71485663004935964912011-06-20T12:08:00.002+02:002011-06-20T13:12:55.254+02:00Η σχέση μας ήταν πάντα διαφορετική.Ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια. Ήσουν ο άνθρωπός μου, σου έλεγα τα προβλήματά μου κι άκουγες πάντα με προσοχή. Ήσουν περήφανος για μένα, για τη δουλειά μου,για τη ζωή μου. Χαιρόσουν με τη χαρά μου. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι,να ξέρεις. Είχαμε και διαφωνίες,αλλά ήταν ασήμαντες πάντα και δεν άλλαζαν τίποτα στην επικοινωνία μας. Πήγα στο σπίτι προχθές.Δε μπορώ να πηγαίνω πια. Είναι άδικο, αλλά δε μπορώ. Κλαίω συνέχεια,θυμάμαι,θρηνώ και δε με χωράει ο τόπος. Κάθομαι στο σαλόνι και σε φαντάζομαι απέναντι, να συμπληρώνεις αυτά που λέω, να σχολιάζεις τη βλακεία που είπα, να σου απαντάω και να δουλευόμαστε για ώρες.Κάνω φανταστικές συζητήσεις στο μυαλό μου, λέω τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσες, ανοίγω τη ντουλάπα σου και βλέπω τα ρούχα σου, βγαίνω στον κήπο και κοιτάω τα λουλούδια σου.Τα χρυσάνθεμά σου μαράθηκαν μπαμπά.Τα αγαπούσες τόσο πολύ κι αυτά πέθαναν μαζί σου.Ένα κομμάτι μου, πέθανε μαζί σου.Μεγάλο και σημαντικό και αναντικατάστατο.Ένα άλλο κομμάτι μου γεννήθηκε αλλά δεν ήσουν εκεί να χαρείς,να κλάψεις,να το κρατήσεις αγκαλιά.Δεν ξέρω για τι από όλα λυπάμαι πιο πολύ. Που σε έχασα,που δε θα σε ξαναδώ πια,που δε θα σε γνωρίσει ποτέ ο γιος μου, που δεν είσαι εδώ να σ'αγκαλιάσω,να σου μιλήσω. Έγινα κακιά μπαμπά,βλέπω γεροντάκια στο δρόμο και θέλω να τα δείρω. Αναρωτιέμαι γιατί αυτά ζουν και εσύ όχι. Κι ήμουν σίγουρη ότι θα σε εχω κοντά μου για χρόνια. Φοβόμουν τον τελευταίο καιρό για την καρδιά σου και κοιμόμουν με το τηλέφωνο αγκαλιά,μήπως γίνει κάτι κακό. Το κακό έγινε κι εγώ ακόμα κοιμάμαι με το τηλέφωνο δίπλα,τι άλλο να γίνει πια; Μου λείπεις τόσο πολύ μπαμπά. Νομίζω ότι γίνεται χειρότερο όσο περνάει ο καιρός. Πίστευα ότι θα το πάρω απόφαση κάποια στιγμή,αλλά αυτή η στιγμή δεν ήρθε ακόμα. Βλέπω αυτοκίνητα σαν το δικό σου στο δρόμο και κοιτάω στη θέση του οδηγού μήπως είσαι εσύ. Κοιτάω την ελιά στο χέρι μου,από σένα την πήρα. Βλέπω το γιο μου,τον αγκαλιάζω και κλαίω σκεφτόμενη ότι δεν είσαι εδώ να δεις ότι έγινα μαμά. Μαμά! Το πιστεύεις; Ούτε εγώ δεν το πιστεύω ώρες ώρες. Ούτε το ότι έφυγες πιστεύω κι ας πέρασαν 7 μήνες. Νομίζω ότι ποτέ δε θα το πιστέψω. Θα περιμένω να σε δω στην πόρτα και θα μου θυμίζω το ότι δεν είσαι πια εδώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7148566300493596491?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-74777521924259440962011-05-20T23:18:00.004+02:002011-05-20T23:59:16.823+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-6JsWB6QLfzY/TdbjgjODAuI/AAAAAAAABNw/nz6kzKOMeZM/s1600/0305021405491baby_feet.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 234px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-6JsWB6QLfzY/TdbjgjODAuI/AAAAAAAABNw/nz6kzKOMeZM/s320/0305021405491baby_feet.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608920534286009058" /></a><br /><br /><br />Ξέρω ότι δε σε ρώτησε κανείς,για το αν θέλεις να γεννηθείς σ'αυτόν τον κόσμο,με όλα τα στραβά και τα άσχημα που συμβαίνουν.<br />Ξέρω ότι σου τη σπάω όταν σε ταϊζω 10'' μετά που θα ξυπνήσεις και όχι 10'' πριν.<br />Ξέρω ότι εκνευρίζεσαι που δε μπορώ να σε βοηθήσω όταν ζορίζεσαι να τις αμολήσεις/να ρευτείς/να κοιμηθείς.<br />Είναι αυτοί λόγοι για να με κατουράς,κάθε φορά που σε αλλάζω; Τι είναι αυτό το πράγμα με σας τα αγόρια,δεν ξέρω. Στα πόσα μέτρα μπορείτε να κατουρήσετε τελικά;Κι από τόσο νωρίς; Μπύρες πίνετε στα κρυφά;Δεν έχεις αφήσει ούτε σεντόνι καθαρό,ούτε και αυτό-το-πανί-στο-οποίο-σε-αλλάζω, χωρίς να το κατουρήσεις.Μόλις ανοίξω την πάνα, βγαίνει συντριβάνι. Μου είπανε να βάζω κάτι πάνω σου,για να μην πάρεις αέρα και με κατουρήσεις. Δεν πιάνει,το δοκίμασα. Ρούχα έχεις βρέξει,σεντόνια, πάνες,ακόμα και στα μούτρα σου πήγε δυο φορές. Πως το κάνεις αυτό; Στοχεύεις κι άιντε όποιον πετύχεις; Το άλλο;Να τα κάνεις μόλις σε έχω κάνει μπάνιο και είσαι καθαρός και μοσχομυριστός; Με το που θα φας,θα κάνεις βρωμοδουλειά,το έχω εμπεδώσει πλέον.Οπότε το περιμένω. Αλλά κάθε φορά που θα βγεις ζεστός κι ευωδιαστός από το μπάνιο,πρέπει να σε ξανααλλάξω και να σε πλύνω,μέσα στα επόμενα 20 λεπτά.<br />Όλη μέρα ασχολούμαι μαζί σου και το ευχαριστιέμαι. Παράπονο δεν έχω,προς Θεού.Όλα είναι σε ετοιμότητα. Το βυζί,ο βραστήρας που δουλεύει υπερωρίες για να έχω γρήγορα νερό να σε μπουγαδιάσω, το πλυντήριο που μια φορά τη μέρα θα πλύνει δικά σου ρούχα μόνο, το σίδερο,ο αποστειρωτής κτλ κτλ.Όλα δουλεύουν για σένα.Γερός να 'σαι, στυλάκι θα γίνω. Τι έρωτες και μαλακίες, κάνε παιδί να δεις πόσα κιλά θα χάσεις σε μηδέν χρόνο. Μόνο που κρατάς 5 κιλά στα χέρια τη μισή μέρα,φτάνει. Χώρια το πήγαινε έλα από δωμάτιο σε δωμάτιο.Έχω κάνει μπράτσα,τα χέρια μου κοντεύουν να γίνουν σαν του Τιραμόλα για να φτάσω το οτιδήποτε χωρίς να σε κουνήσω και σε ξυπνήσω. Τα γόνατα δυνάμωσαν,οι γαμπίτσες έσφιξαν. Πως περνάει η μέρα, ούτε που καταλαβαίνω. Ευτυχώς που άρχισες να κοιμάσαι τελευταία και κοιμάμαι κι εγώ μαζί σου. Όχι πάντα,εννοείται, όλες τις δουλειές τις κάνω όταν κοιμάσαι. Είναι κι ένα ακόμα μωρό στη γειτονιά. Κλαίει αυτό και τρέχω βολίδα από τη μια άκρη του σπιτιού στην άλλη, νομίζοντας ότι είσαι εσύ. Τώρα έμαθες κι εσύ ότι έχεις φωνή και την εξασκείς καθημερινά. <br />Αλλά δε σε αλλάζω με τίποτα. Κι ας με κοιτάς στο βυζί μόνιμα. Είναι η πρώτη φορά που δε με ενοχλεί! Βασικά δε μπορώ να καταλάβω το γιατί δε θηλάζουν όλες οι μαμάδες. Υπάρχει μεγαλύτερη ευκολία; Ούτε μπιμπερό, ούτε αποστειρωτές,ούτε ζέσταμα,τίποτα. Για να μην αναφέρω όλα τα συν του μητρικού γάλακτος. Δε λέω,είναι κουραστικό να είμαι σαν την Τσιτσιολίνα όλη μέρα. Αλλά η αίσθηση είναι εκπληκτική. Μια οι κλωτσιές στην εγκυμοσύνη και μετά ο θηλασμός. Πόσα χάνουν οι άντρες,ούτε φαντάζονται.<br />Τώρα κοιμάσαι και εγώ χαλαρώνω. Παράτησα και το γράψιμο, δεν προλαβαίνω μάνα μου.<br />Πως το λένε οι Locomondo?<br /><br /><iframe width="250" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/fdsg0FbLnMM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Αν και το soundtrack αυτής της χρονιάς, έχει μόνο ένα τραγούδι...Χαλαρά...<br /><br /><iframe width="250" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/5Ahkcsjwf-E" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7477752192425944096?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-2785951983049232442011-03-08T11:19:00.002+02:002011-03-08T11:58:10.442+02:00Ο μπόμπιρας κατέφθασε με βήμα ταχύ. Με αφράτα μαγουλάκια.<br />Όλα άλλαξαν μέσα σε ένα δεκάλεπτο. Μαζί με τον μπόμπιρα, ήρθε το ξενύχτι, το άγχος. Αλλά και το ηλίθιο χαμόγελο, τα μάτια που βγάζουν καρδούλες όταν τον βλέπω, το δάκρυ που φεύγει μόνο του όταν κλαίει και πονάει. Κι είμαστε ακόμα στην αρχή. Πλέον,δεν έχω κάτι άλλο να ζητήσω. Την υγεία αυτών που αγαπάω και όλα θα είναι καλά. Πάω να την πέσω όσο προλαβαίνω. Μετά το χθεσινό ολονύχτιο πάρτυ, ένας ύπνος είναι αναγκαίος.Και μισός καλά θα 'ναι,αν ξυπνήσει νωρίτερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-278595198304923244?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-13970120046534390982011-01-20T10:02:00.002+02:002011-01-20T10:40:26.449+02:00Μπήκε κι αυτό.Ο καιρός περνάει και χαμπάρι δεν τον παίρνω.Καμιά φορά νομίζω ότι σταμάτησε στο Νοέμβριο ο χρόνος και άλλες φορές ότι έχει περάσει δεκαετία από τότε. Ή του ύψους ή του βάθους,όπως πάντα. Σχεδόν κάθε μέρα ξυπνάω και κοιμάμαι με τις ίδιες σκέψεις.<br />Ο μπέμπης μεγαλώνει,μαζί του κι εγώ κι η κοιλιά μου. Τον αισθάνομαι καθημερινά και δε συγκρίνεται με τίποτα αυτή η αίσθηση.Πλέον χαμογελάω κάθε φορά που με κλωτσάει ή στριφογυρίζει.Θα έλεγα ότι αντί να προσέχω εγώ αυτόν,προσέχει αυτός εμένα και μου θυμίζει ότι πρέπει να είμαι καλά και να μην πέφτω ψυχολογικά.<br />Το τελευταίο διάστημα,εκτός από το μωρό,ασχολούμαι με το τι γίνεται μετά από το θάνατο. Δε μου είχε περάσει πολλές φορές από το νου σα σκέψη,τώρα άλλαξαν τα πράγματα και θέλω να μάθω οτιδήποτε σχετικό.Αν και κανείς δε γύρισε να μας πει τι παίζει εκεί πάνω (ή εκεί κάτω ή εκεί δίπλα), οπότε δε μπορώ να είμαι και σίγουρη για αυτά που διαβάζω.Από την άλλη πλευρά,έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι το να θες να κρατήσεις μια οποιαδήποτε "επαφή" ή να έχεις την ψευδαίσθηση της επαφής τελοσπάντων, δεν είναι και καλό απαραίτητα. Νομίζω ότι μας συμφέρει να πιστεύουμε ότι μετά το θάνατο υπάρχει κάτι άλλο, ότι οι ψυχές των αγαπημένων ανθρώπων δε φεύγουν από κοντά μας κι ότι μας βλέπουν χωρίς να το ξέρουμε. Μας συμφέρει ψυχολογικά να ξέρουμε ότι δε μας έχουν εγκαταλείψει κι ότι είναι δίπλα μας. Από την άλλη σκέφτομαι ότι το να "κρατάς" κάποιον που έφυγε από τη ζωή,με τη σκέψη σου,τα συναισθήματά σου και όλη σου την καθημερινή ζωή,δεν τον βοηθάς να ησυχάσει,αν υποτεθεί ότι μπορεί να αισθανθεί κάτι η ψυχή,θετικό ή αρνητικό. Σαν να τον κρατάς δέσμιο του εγωισμού σου και της ζωής σου, που αρνείται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ,τι είναι σωστό,τι δεν είναι.Δεν ήμουν ποτέ των αλλαγών και αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή και δεν έχω καταφέρει να συμβαδίσω μαζί της. Ακόμα υπάρχουν μέρες που αναρωτιέμαι τι κάνει και πιάνω το τηλέφωνο να του μιλήσω.Προχθές βλέπαμε ειδήσεις με τη μαμά μου και σκέφτηκα να του τηλεφωνήσω,να του πω ότι είναι σπίτι μου, για να μην την ψάχνει. Συνεχίζω να τον βλέπω στα όνειρά μου,κάθε φορά με ρωτάει τι κάνει ο μπέμπης. Προχθές τον είδα και μου είπε "Κλάψε εσύ αν θες,όποτε με βλέπεις ή με σκέφτεσαι,τον μπέμπη τον σκέφτηκες;". Μάλλον προσπαθώ να μου περάσω ενοχές για το τι έχει υποστεί το μωρό τους τελευταίους μήνες,μπας και συνέλθω.Η αλήθεια είναι ότι αν πίστευα πως στην Ελλάδα υπάρχει κάποιος που μπορεί όντως να επικοινωνήσει με την "άλλη πλευρά",θα το σκεφτόμουν σοβαρά να τον επισκεφτώ.Χαζό ή όχι,δεν ξέρω. Πολλές φορές εύχομαι να με κατσαδιάσει στον ύπνο μου, να με κράξει για το πόσο ανεύθυνα αντιδρώ στην απώλεια, χωρίς να σκέφτομαι την κατάσταση. Αν και μπορώ να πω, ότι χαίρομαι τριπλά με τον μπέμπη,επειδή με κρατάει σε εγρήγορση όποτε αρχίζω να παραφέρομαι. Η πιο ηλίθια σκέψη που κάνω,είναι να γεννηθεί ο μικρός με το καλό,να είναι γερός και να πάνε όλα καλά και μετά να κλάψω για δέκα μέρες συνεχόμενα για να το ευχαριστηθώ.Παράνοια,το ξέρω.Υπάρχει και η επιλόχεια κατάθλιψη,σχεδόν σίγουρη την έχω με τα μυαλά που κουβαλάω...<br />Καλά να περνάτε,συγγνώμη που δεν περνάω από τα μέρη σας,θα έλεγα ότι δεν είμαι και η καλύτερη παρέα τελευταία,είναι κι οι ορμόνες στο θεό,οπότε το πιάσατε το υπονοούμενο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1397012004653439098?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-25899556433916814042010-12-10T18:05:00.000+02:002010-12-10T18:09:34.244+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TQJQp-Ni3PI/AAAAAAAABNg/w1SVTnUyTAY/s1600/Baby-Christmas-sweety-babies-8191498-1280-1024.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TQJQp-Ni3PI/AAAAAAAABNg/w1SVTnUyTAY/s320/Baby-Christmas-sweety-babies-8191498-1280-1024.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549086372878540018" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2589955643391681404?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-48661513360765192552010-12-05T22:08:00.001+02:002010-12-05T22:13:13.468+02:00Σε είδα στον ύπνο μου χαρούμενο. Χαζογελούσες και φαινόσουν πολύ όμορφος, νέος και ευτυχισμένος. Σε αγκάλιασα και σε ρώτησα αν είσαι καλά και μου είπες ότι είσαι μια χαρά. Σε ρώτησα αν είναι όλα καλά εκεί που είσαι και με κοίταξες με ένα συνωμοτικό βλέμμα και γελώντας μου απάντησες ότι δε σε αφήνουν να πεις πως είναι εκεί που είσαι. Από ‘κει που χάιδευες την κοιλιά μου και χαμογελούσες, πρέπει να κανονίσω το μνημόσυνό σου και τα μάρμαρα για τον τάφο. Από ‘κει που έκλαιγες σα μωρό όταν σου είπα ότι θα σε κάνω παππού, τώρα πρέπει να συνηθίσω την απουσία σου και να κρατηθώ δυνατή και γερή, για να πάνε όλα καλά με το παιδί και να γεννήσω φυσιολογικά στην ώρα μου. Θέλω να σταματήσω να κλαίω και να στενοχωριέμαι, επειδή φοβάμαι για το παιδί και ταυτόχρονα αισθάνομαι τρομερά εγωίστρια που σκέφτομαι τον εαυτό μου και προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μη θρηνήσω όπως θέλω. Περπατάω μέσα στο σπίτι και σε θυμάμαι. Τα μεσημέρια που ξάπλωνες λύνοντας Sudoku για να νυστάξεις κι εγώ ερχόμουν να δω αν είσαι σκεπασμένος κι αν σε πήρε τελικά ο ύπνος. Τα πρωινά που σου τηλεφωνούσα να δω πως είσαι, μιας και ήξερα ότι θα ήσουν ξύπνιος από πολύ νωρίς κι ήθελα να σ’ ακούσω . Τις φορές που μάθαινα καινούργια ανέκδοτα και σου τηλεφωνούσα να σου τα πω και γελούσαμε μαζί. Τα κουλουράκια που έφτιαχνα μόνο εγώ και μόνο για σένα, γιατί τα αγαπούσες πολύ και σου τα έφτιαχνε η μαμά σου όταν ήσουν μικρός. Τις γκριμάτσες που έκανες για να γελάσουμε, όταν δεν ήμασταν καλά και ας ήσουν και εσύ ακόμα χειρότερα. Τις άπειρες φορές που με πήρες τηλέφωνο για να σε βοηθήσω να κάνεις κάτι στον υπολογιστή, αφού πάντα όλα πήγαιναν στραβά όταν ήθελες να κάνεις μια δουλειά και δε σου έβγαινε. Και την περηφάνια σου, όταν τελικά το κατάφερνες. Όσα χρόνια ζω, σε θυμάμαι πάντα χαμογελαστό και χαρούμενο και μέσα στη βλακεία. Ελάχιστες ήταν οι φορές που δεν ήσουν καλά και φαινόταν. Είχες πάντα τον τρόπο να κρύβεις τα άγχη σου και τις στενοχώριες και να λες ότι θα βρεθεί λύση, ότι κι αν γίνει. Στα πιο μεγάλα ζόρια σου, τραγουδούσες και χόρευες. Σ’ αγαπάω τόσο πολύ και τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι δε θα σε ξαναδώ. Ακόμα πιάνω το κινητό και ετοιμάζομαι να σου τηλεφωνήσω. Τελευταία στιγμή συνέρχομαι. Μου λείπεις τόσο πολύ και κάθε μέρα που περνάει, είναι χειρότερη. Επειδή αρχίζω να μαθαίνω να ζω χωρίς εσένα στη ζωή μου και δεν το θέλω καθόλου. Δε θέλω να συνηθίσω την απουσία σου, δε θέλω να ξέρω ότι δε θα δω ποτέ ξανά, δε θέλω να μάθω να ζω έτσι. Κι εκεί σκέφτομαι συνέχεια το τραγούδι και ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να το πάρω απόφαση… κι από όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου, πως πάω να συνηθίσω…<br /><br /><br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cHGgM95vXC4?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cHGgM95vXC4?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Το τραγουδάς κι εκεί που είσαι;Ούτως ή άλλως,μόνο από σένα το άκουγα τόσα χρόνια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4866151336076519255?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-11662955702337151622010-11-19T20:46:00.003+02:002010-11-19T20:55:24.010+02:00έχασα τον πρώτο πιο σημαντικό άντρα της ζωής μου...ο δεύτερος προσπαθεί να με επαναφέρει στην πραγματικότητα κι εγώ κρατιέμαι από τον τρίτο κι ο τρίτος από μένα...<br />δεν ξέρω γιατί και πως,δε θέλω να σκέφτομαι άλλο...μόνο να ξυπνήσω και να μου πει κάποιος ότι ήταν ένας εφιάλτης και ότι όλα θα είναι όπως πριν...<br /><br />σ'αγαπάω πάρα πολύ<br />κι αυτό δε θα το πω ποτέ στον αόριστο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1166295570233715162?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-5982098828998813922010-10-24T19:35:00.002+02:002010-10-24T20:16:11.344+02:00Μετά από ένα ήρεμο σου κου,επανήλθαμε στα ίδια.Την Τρίτη είναι αργία εδώ και θα ησυχάσει λίγο το κεφάλι μου! Με έπιασε τρελλή νοσταλγία και άρχισα να ακούω τραγουδάκια παλιά,αυτά που άκουγα πριν είκοσι χρόνια και βάλε!<br /><br /><br /><br />Bruce Springsteen - Dancing In The Dark <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/129kuDCQtHs?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/129kuDCQtHs?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Αυτό ίσως και να είναι το αγαπημένο μου τραγούδι,όλων των εποχών.Δε μπορώ να καθίσω στην καρέκλα όποτε το ακούω και χαμογελάω σα χαζή.Με ξεσηκώνει και με φτιάχνει.<br /><br />Elton John - I Don't Wanna Go On With You Like That<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/n2wI91pIJNY?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/n2wI91pIJNY?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Κόλλησα μαζί του μετά από μια συναυλία στο Καραϊσκάκη νομίζω,κάπου στα τέλη του '80. Έκανα σαν τρελλή όταν έμαθα ότι θα έρθει Ελλάδα και ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης της προκοπής,που είδα ζωντανά.Εκπληκτικό τραγούδι.<br /><br />Robert Palmer - Addicted To Love<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XcATvu5f9vE?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XcATvu5f9vE?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Θυμάμαι εποχή που βλέπαμε τα video clips και χαιρόμασταν σα χαζά.Στο συγκεκριμένο, βάζαμε μαύρα ρούχα,τραβούσαμε το μαλλί πίσω και κουνιόμασταν σαν αυτές.Με το μυαλό μας, εννοείται.Βάψιμο δεν έπαιζε τότε,οπότε βολευόμασταν με ότι είχαμε!<br /><br />Duran Duran - Wild Boys<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Fzo-1ILpIeQ?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Fzo-1ILpIeQ?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Τα λόγια είναι περιττά.Είχαμε σε βιντεοκασέτα τη συναυλία Arena και ξέραμε κάθε δευτερόλεπτο απ'έξω.Ακόμα θυμάμαι μια γκριμάτσα που έκανε ο John,δεν άκουγε και καλά και γύριζε στο Simon νομίζω κι έκανε μια φάτσα γελώντας.Ούτε ξέρω πόσες φορές το έχω δει στη ζωή μου.Ευτυχώς τους είδα ζωντανά και μου έφυγε ο καημός.<br /><br />Wham - Young Guns (Go For It)<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xNX3xA3wx5c?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xNX3xA3wx5c?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Πόσες αποτυχημένες προσπάθειες κάναμε να μιμηθούμε τη χορογραφία!Άσε που τότε δεν ήξερε κανείς τις προτιμήσεις του George και χαλβαδιάζαμε αβέρτα.Δεν είναι από τα καλύτερά τους,αλλά το κλιπάκι είναι χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής.Το πιο αγαπημένο μου,είναι το Kissing a fool. Από τότε που χώρισαν φυσικά,είπε διαμαντάκια. Ξεκινώντας με το A different corner,που είχαμε λιώσει τότε.<br /><br />Spandau Ballet-Fight For Ourselves <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Y8UegxS_Cu8?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Y8UegxS_Cu8?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Σαν τραγούδι δε λέει πολλά,έχουν άλλα πολύ καλύτερα.Το κλιπ όμως,το είχα λατρέψει και υιοθέτησα κι εγώ τη συνήθεια να φεύγω αλλιώς από το σπίτι και να αλλάζω στην πορεία.Πολύ γέλιο!<br /><br />Transvision Vamp - I want your love <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UH1Rs6LSvBs?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/UH1Rs6LSvBs?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Καμία σχέση με τα προηγούμενα,αλλά το γούσταρα πολύ.Θυμάμαι ότι προσπαθούσαμε να βρούμε νόημα στο όνομα του συγκροτήματος...ότι να ΄ναι! Πάντα με ξεσήκωνε αυτό το τραγουδάκι.<br /><br />A-ha - The Sun Always Shines On Tv<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D9zwBhI0xXM?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/D9zwBhI0xXM?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Το πρώτο τους ήταν αυτό, αν θυμάμαι καλά.Σε εκείνο το δίσκο είχε και το And you tell me, που λάτρευα.Έβγαλαν πολλά τραγουδάκια στην πορεία,με κυριότερο το Take on me, που είχε πρωτοποριακό κλιπάκι.<br /><br />BROS - Cat Among The Pigeons <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fHwlT-ezjuc?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fHwlT-ezjuc?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Γκρουπ εντελώς χαζό,ας όψεται η αδερφή μου και τα γούστα της.Είχε λιώσει το δίσκο κι έτσι υπέφερα κι εγώ.When will I be famous κι άλλα τέτοια απαράδεκτα,αλλά αυτή η μπαλλάντα μου είχε αρέσει τότε.<br /><br />Cyndi Lauper - Time After Time <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VdQY7BusJNU?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/VdQY7BusJNU?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Εξαιρετική φωνή.Μορφή απερίγραπτη.Αυτό και το True colors,είναι μέσα στα πολύ πολύ αγαπημένα μου.Όπως και το I drove all night, που λάτρεψα και προτιμώ ακόμα τη δική της εκτέλεση κι όχι του Roy Orbison.Για την εκτέλεση της Celine Dion,δεν έχω λόγια. Στα πέντε μέτρα ήταν,κανονικά.<br /><br /><br />Phil Collins - In The Air Tonight <br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/x7Ao17chnB0?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/x7Ao17chnB0?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Όσα χρόνια κι αν περάσουν,θα το γουστάρω.Τη στιγμή που αρχίζουν τα drums δυνατά, το βάζω τέρμα.Μ'αρέσει πάρα πολύ.Έχει πει κι άλλα πολύ πολύ καλά.Θέλει ειδική ανάρτηση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-598209882899881392?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-30357783598566649132010-10-16T19:40:00.002+02:002010-10-16T19:44:07.666+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TLnjiYL3WpI/AAAAAAAABNY/px0fLK-0jg8/s1600/New-Baby-Boy-.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TLnjiYL3WpI/AAAAAAAABNY/px0fLK-0jg8/s320/New-Baby-Boy-.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528700197321267858" /></a><br /><br />Επισήμως σχεδόν.Τα προαισθήματα βγήκαν λάθος.Οι προβλέψεις επίσης.Η σιγουριά πήγε περίπατο.Τον επόμενο μήνα,θα είμαστε βέβαιοι 100%.Ως τότε,προσπαθούμε να το εμπεδώσουμε.Όχι τόσο εγώ,όσο ο σύζυγος.Που ήταν σίγουρος ότι θα κάνει κοράκλα.Κι αφού αυτός διαλέγει το φύλο,ούτως ή άλλως,θα πρέπει να περιμένει.Ή τη λάθος διάγνωση,ή το δεύτερο παιδί!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3035778359856664913?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-54420327298680431682010-10-12T07:42:00.003+02:002010-10-12T08:17:00.603+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TLP9HOPO8qI/AAAAAAAABNQ/1DKWERWtTGs/s1600/_Appartment-houses-Flat-Con_250x250.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TLP9HOPO8qI/AAAAAAAABNQ/1DKWERWtTGs/s320/_Appartment-houses-Flat-Con_250x250.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527039468236632738" /></a><br /><br /><br />Το καλό και κακό ταυτόχρονα,όταν νοικιάζεις,είναι οι συνεχείς μετακομίσεις. Καλό επειδή δε βαριέσαι και γνωρίζεις νέες γειτονιές,κακό επειδή είναι μαρτύριο να πακετάρεις κάθε τρεις και λίγο. Στα χρόνια που πέρασαν,αν βάλω και αυτά που έμενα με τους γονείς μου,άλλαξα συνολικά πέντε σπίτια. Και στα πέντε,είχα αστέρια γείτονες, πάνω κάτω και πλαγίως. Τους έφερα στο μυαλό μου προχθές το μεσημέρι,όταν στις τρεισήμιση κι ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ,αποφάσισε ο τωρινός από πάνω , να κουνήσει όποιο έπιπλο υπήρχε διαθέσιμο.<br />Στο πρώτο σπίτι, πέρασα σχεδόν δέκα χρόνια. Δε θυμάμαι πολλά,αλλά την από πάνω, αδύνατο να την ξεχάσω. Πρέπει να 'ταν κοντά στα 30,αλλά τα μπικουτί ήταν στο κεφάλι της,κάθε φορά που έβγαινε έξω. Είχε μια τεράστια κρεατοελιά στα χείλη κοντά,σαν κακιά μάγισσα.Συνήθιζε να τινάζει χαλιά,τις μέρες που οι από κάτω,μαζί κι εμείς, είχαμε απλωμένα ρούχα. Ομηρικοί καυγάδες είχανε γίνει,εκείνη ανένδοτη.Είχε δυο γιους, αντιπαθέστατοι κι οι δυο. Όχι ότι εκείνη ήταν συμπαθητική...Ο άντρας της κάπνιζε πίπα και μύριζε η πολυκατοικία καπνό.Λες και το 'κανε επίτηδες,την άναβε όποτε έκλεινε την πόρτα και έπαιρνε ασανσέρ.<br />Στο δεύτερο,πέρασα όλα τα σημαντικά μου χρόνια. Εφηβεία,ξύπνημα του μυαλού και γενικότερο.Οι από πάνω,ήταν κοντά στα 55. Άργησαν να κάνουν παιδί,η κόρη τους ήταν γύρω στα πέντε χρόνια μικρότερη από μένα. Ήταν θεόρατη,σαν τη μάνα της. Στο ύψος μου, με πλάτες σωματοφύλακα και κιλά απερίγραπτα. Όταν μπήκε στην εφηβεία,μας έσπαγε τα νεύρα καθημερινά. Μάλωναν όλη μέρα,πετούσαν πράγματα από δω κι από 'κει, χοροπηδούσε στα πατώματα συνέχεια. Αφού λέγαμε ότι καμιά μέρα θα βρεθεί σε μας,από το πήδα πήδα.<br />Στο τρίτο δεν έμεινα πολύ,αλλά ηταν αρκετό. Ο από πάνω ήταν ο πιο επικίνδυνος από όλους. Είχε περίστροφο και ήταν σαλεμένος.Ούτε για κοινόχρηστα δεν του χτυπούσανε. Έδερνε συστηματικά τη γυναίκα του, ακούγαμε φωνές και τσιρίδες μόνιμα.Κι εκεί που ήμασταν έτοιμοι να καλέσουμε αστυνομία, η φασαρία μεταφερόταν στην κρεβατοκάμαρα και στους σωμιέδες...Παράνοια. Τα καλοκαίρια δε, βρίζαμε όλη μέρα.Δεν είχαν καρέκλες στο μπαλκόνι και κάθε μέρα έσερναν αυτές του σαλονιού στο μπαλκόνι. Κάθε μέρα,μια να βγουν και μια να μπουν.Έμπαινε ο χειμώνας και κάναμε πάρτυ.<br />Το επόμενο ήταν το πρώτο που έμεινα μόνη. Οι από πάνω είχαν τρία παιδιά.Πέντε, τεσσάρων και δυο χρόνων. Η μάνα ήταν μόνιμα σα μαστουρωμένη, είχε το βλέμμα της αγελάδας. Ο πατέρας,ακόμα πιο σαλεμένος. Τσίριζε συνέχεια και κυνηγούσε τα παιδιά για να τα δείρει. Ένα βράδυ,καλοκαίρι μες στη ζέστη,μετά τις δωδεκάμιση,άρχισε να κυνηγάει το μεγάλο μέσα στο σπίτι. Γύρισε κατά τις δώδεκα,τα πήρε στο μυαλό και τρέχανε μέσα στο σπίτι,ο μικρός ούρλιαζε κι έκλαιγε κι ο πατέρας έβριζε και τσίριζε ότι θα το σκοτώσει. Τα είχαμε δει όλα.Μια φορά,ανέβηκα να τους κάνω παρατήρηση. Ήταν η πολλοστή φορά που προσπαθούσα να κοιμηθώ και στις τρεισήμιση πριόνιζαν κάτι. Μου άνοιξε η γυναίκα,μετά από δέκα λεπτά,με μια απορία στο βλέμμα.Το σπίτι μύριζε περίεργα, τα παιδιά ήταν φοβισμένα κι όταν της είπα να κάνουν λίγο ησυχία,μου απάντησε ότι με τρία παιδιά, δε μπορεί να κάνει τίποτα.Κι ένα μαλάκα για άντρα, αυτό το σκέφτηκα εγώ...<br />Το τωρινό είναι σχετικά ήσυχο.Αν εξαιρέσεις τη μετακόμιση που κάνουν στα έπιπλα, συχνά πυκνά και τα βογγητά και τις κραυγές μετά τις 2 τη νύχτα, είμαστε καλά...<br />Κάπως έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα λένε οι από κάτω για μας. Η κουτσομπόλα της πολυκατοικίας πάντως,μου είχε πει κάποια στιγμή ότι εμείς είμαστε αθόρυβοι πολύ. Προφανώς τη δυσκολεύουμε στην παρατήρηση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5442032729868043168?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-15998990816635368432010-10-01T07:55:00.003+02:002010-10-01T08:00:09.410+02:00Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν τα κλαράκια μου<br />και κάθισα και μέτρησα κι εγώ τα φιλαράκια μου...<br /><br />Άλλαξε ο καιρός,αλλάζω κι εγώ.Καθημερινά πλέον.Αισθάνομαι σα να κουβαλάω μόνιμα ένα μπαλόνι γεμισμένο με νερό.Φαντάσου να έχεις στις τσέπες σου κάτι τέτοιο. Περπατάς κι αισθάνεσαι λες κι έχεις πιει το Βόσπορο και πλατσουρίζουν όλα τα μέσα σου.<br />Πολύ περίεργη αίσθηση.Το είπα διστακτικά στην αδερφή μου, έτοιμη να τα ακούσω.Αλλά μου είπε ότι κι εκείνη έτσι αισθανόταν κι ησύχασα κάπως. <br />Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα. Στη δουλειά δε δίνω πολλή σημασία, τις περισσότερες φορές. Δεν αξίζει να συγχίζομαι,ούτε εγώ ούτε το "μπαλόνι".<br />Μια φίλη από την Αθήνα,έχει ξετρελλαθεί με την ιδέα.Μιλάμε καθημερινά μέσω msn και συζητάμε πολύ για το θέμα.Της λέω ότι με βασανίζει και εκείνη γουστάρει.Ξεφτέρι θα την κάνω ώσπου να έρθει στη θέση μου. Το πιο αστείο από όλα,είναι όταν συγχίζεται και γράφει καμιά κακή λέξη στο msn.Αμέσως συνέρχεται και γράφει "συγγνώμη μπεμπέ".Κάθε φορά γελάω.<br />Χαζέψαμε όλοι μαζί κι ακόμα είμαι στην αρχή.Αν περάσει ο καιρός,τι θα κάνουμε;Θα χορεύουμε όλοι στο ρυθμό ενός μικροσκοπικού ανθρώπου. <br />Οικογενειακώς...<br />Γερνάω μαμά,αλλά δε με νοιάζει καθόλου πλέον...αν με ένοιαζε και ποτέ...<br /><br /><br />Και κοίτα, ένα μυστήριο<br />του κόσμου το κριτήριο<br />πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες...<br /><br /><br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8bF4JDg1gyI?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8bF4JDg1gyI?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />P.s.τον τίτλο μου τον θύμισε η mistress...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1599899081663536843?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-13864404173848529052010-09-25T07:18:00.004+02:002010-09-25T08:05:34.063+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TJ2Q5GTmlNI/AAAAAAAABNI/uY9zMNwlMJA/s1600/decisions--gavin-carlson.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TJ2Q5GTmlNI/AAAAAAAABNI/uY9zMNwlMJA/s320/decisions--gavin-carlson.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520728028845872338" /></a><br />Μυστήρια γυναίκα.Κάποιες φορές νόμιζες ότι τη διάβαζες σα μια κόλλα χαρτί.Άλλες ότι δεν καταλάβαινες τίποτα από όλη τη συμπεριφορά της. Σε γενικές γραμμές,την έβρισκες συμπαθητική,αν δεν ήσουν προκατειλημμένος από τα 130 κιλά της και το ατσούμπαλο σώμα της. Είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό, από αυτόν που έχουν όλοι οι άνθρωποι που δε στηρίχτηκαν ποτέ στην εξωτερική τους εμφάνιση για να πετύχουν κάτι. <br />Παντρεύτηκε πριν ενηλικιωθεί,στο χωριό ήταν αλλιώς τα πράγματα.Άσε που είχε κουραστεί να περιμένει κάτι καλύτερο.Ένα χρόνο μετά,έγινε μητέρα.Από μικρή στα βάσανα.Στα 20 της, είχε ήδη δυο παιδιά κι έναν άντρα,που τελικά δεν ήταν η σανίδα σωτηρίας που προσδοκούσε.Η ζωή στο χωριό κυλούσε ήσυχα σχετικά,αν εξαιρέσεις τα κουτσομπολιά που συνοδεύουν τις μικρες κοινωνίες.Κι όταν κάποιος δεν έχει ενδιαφέροντα στη ζωή του, ασχολείται με τη ζωή των άλλων.Εκείνη προσπαθούσε να μην την αγγίζουν όλα αυτά. Οι ανασφάλειές της μεγάλωναν,χρόνο με το χρόνο. Άλλαξε και η συμπεριφορά της,έγινε πιο σκληρή,πιο απαιτητική.Τα παιδιά της λαχταρούσαν να μεγαλώσουν για να φύγουν από το σπίτι.Η αλήθεια είναι ότι έκανε αυτά που δεν ήθελε να της κάνουν.Λίγο μετά τα 40 κι είχε ήδη γίνει γιαγιά με 4 εγγόνια.Η οικογενειακή ζωή που ήθελε να έχει, δεν ήταν τόσο παραδεισένια. Προστέθηκαν πολλά προβλήματα υγείας,τα ψυχολογικά επιδεινώθηκαν με τα χρόνια.Αισθανόταν μόνη στον κόσμο, σαν να μην την αγαπάει κανείς, σαν να μη νοιάζεται κανένας για το αν είναι καλά ή όχι. Άρχισε να επισκέπτεται όλο και πιο συχνά την πόλη,με αφορμή τα προβλήματα υγείας. Έμενε σε συγγενείς,μια μέρα,δυο,τρεις.Εβδομάδα πολλές φορές.Σα να μην ήθελε να γυρίσει πίσω.Τα παιδιά της είχαν ήδη δική τους οικογένεια,για ποιον θα γυρνούσε πίσω;<br />Τη γνώρισα πριν 8 χρόνια,σε οικογενειακό τραπέζι. Μου φάνηκε αδιάφορη. Φορτική πολλές φορές,αλλά γελούσα πάντα με τον τρόπο που διακωμωδούσε τη ζωή της. Αυτό που εισέπραττα ήταν το ότι ενώ πέρασε πολλά και είχε αφεθεί τελείως στη μοίρα της, ήταν δυνατός άνθρωπος και ήθελε να το παλέψει,όσο αντιφατικό κι αν φαινόταν αυτό. Αρκεί να σκεφτείς ότι δεν έπρεπε να κάνει καταχρήσεις,ούτε στο ποτό,ούτε στο φαγητό κι όμως του 'δινε και κατάλαβε. Είχε έρθει και στο σπίτι για καφέ δυο τρεις φορές, τηλεφωνούσε και σε γιορτές για τις καθιερωμένες ευχές. Είχα αρχίσει να συνηθίζω.<br />Βγήκαμε για ποτό μια καθημερινή,όσο απίστευτο κι αν ήταν. Με τις δουλειές και την κούραση, σπάνια βγαίναμε πια μέσα στη βδομάδα. Την άλλη μέρα ξεκινούσε η άδειά μας, οπότε γυρίσαμε αργά,χωρίς άγχος για το πρωινό ξύπνημα.Είδα τις κλήσεις στο σταθερό, μας είχε πάρει τηλέφωνο στις 11:00.Δεν παραξενεύτηκα,ήταν απρόβλεπτη γενικώς. Πέσαμε για ύπνο.Το επόμενο πρωί,κατά τις 7 χτυπάει το τηλέφωνο. Κι όπως λέει και το τραγούδι, 9 φορές στις 10 είναι για κακό. Ετοίμαζα καφέ,το σηκώνει ο καλός μου και βλέπω το πρόσωπό του να σκοτεινιάζει, από τη μια στιγμή στην άλλη. Τον ρωτάω τι έγινε και μου λέει "Ποια πήρε τηλέφωνο χθες που λείπαμε; Αυτοκτόνησε". Παθαίνω σοκ. Ποτέ δεν περιμένεις κάτι τέτοιο,ειδικά από ανθρώπους που γνωρίζεις και σου φαίνονται δυνατοί,ότι κι αν περνάνε. Με το που κλείνει το τηλέφωνο,αρχίζω να παίρνω στροφές. Ήμουν σίγουρη ότι άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή. Το ψάχνω και έχω δίκιο. Μας αποχαιρέτησε με ένα μήνυμα σε ένα μηχάνημα.Η φωνή της έβγαινε ξεψυχισμένα,μου είπε να προσέχω τον άντρα μου και τους γονείς του,να έχω όλα τα καλά του Αβραάμ και του Ισαάκ. Έλεγε ότι κουράστηκε πλέον από τη ζωή της,ότι ήρθε ο καιρός να φύγει και να ξεκουραστεί. Άκουγα κι έκλαιγα,αγκαλιά με το τηλέφωνο. Δε μπορούσα να ηρεμήσω,δε μπορούσα να το πιστέψω. Αν το είχα ακούσει όταν γυρίσαμε,αν την είχα πάρει στα σοβαρά,αν είχα κάνει κάτι,τώρα θα ήταν ζωντανή. Αν,αν,αν. Αργότερα μάθαμε ότι είχε τηλεφωνήσει σε όλους,για να μάθει αν την αγαπάνε. Εμάς δε μας βρήκε,οπότε προτίμησε να τα πει σε έναν τηλεφωνητή. Έχουν περάσει χρόνια,αλλά αυτό το αν ακόμα με στοιχειώνει...<br />Τηλεφωνούσε πάντα στην επέτειό μας και ρωτούσε γιατί δεν κάνουμε παιδιά και τι περιμένουμε.Φέτος θα ήθελα πολύ να ήταν εδώ,να τηλεφωνούσε.Θα είχα κάτι να της πω επιτέλους.Αλλά μάλλον το ξέρει ήδη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1386440417384852905?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-85063434286184492972010-09-16T15:32:00.002+02:002010-09-16T15:47:57.655+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TJIf2ribxEI/AAAAAAAABNA/ngABhKr9pfg/s1600/crazy_man_straight_jacket_hg_blk.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 312px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TJIf2ribxEI/AAAAAAAABNA/ngABhKr9pfg/s320/crazy_man_straight_jacket_hg_blk.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5517507517742826562" /></a><br />Δε γράφω υπομονή,ως γνωστόν με προσπέρασε πριν από πολλά χρόνια. Οπότε αναμένω. οι εξετάσεις συνεχίζονται,θα 'θελα να 'ξερα τι έκαναν παλιότερα οι γυναίκες.Τις περνούσαν από τόσα πολλά τεστ;Δε νομίζω. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι με όλα αυτά που απαγορεύονται ή επιβάλλονται,πόσο καλό κάνεις σε σένα και στο παιδί σου. Όχι ότι πίνοντας αλκοόλ ή καπνίζοντας σα μαύρος κάνεις καλό,αλλά λίγο να ψαχτείς για το τι πρέπει να τρως για παράδειγμα,θα χάσεις τη μπάλα. Με το κρέας π.χ. δεν έχω και τις πιο καλές σχέσεις. Απολαμβάνω την μπριζολίτσα ή το κοτοπουλάκι,αλλά 3-5 φορές την εβδομάδα δε μπορώ να το φάω. Θα στουμπώσω,πως το λένε. Ευτυχώς που έχω τη διαιτολόγο δίπλα μου κι ελέγχει τα πάντα. Για να μην αγχώνομαι εγώ,αγχώνεται εκείνη. Κατά τα άλλα,το πρώτο μέρος αυτής της διαδρομής πέρασε. Μένουν άλλα δυο,εύχομαι να τα περάσω με επιτυχία κι αυτά. Όλοι γύρω μου είναι λες και πήραν ecstasy. Μόνο εμείς οι δύο είμαστε συγκρατημένοι. Εγώ από τη φύση μου, αγχωμένη για τα πάντα κι εκείνος επειδή βλέπει εμένα κι ανησυχεί. Κάνουμε απίθανο ζευγάρι,παράπονο δεν έχω. Μας λείπουν κάποιες χιλιάδες ευρώ βεβαίως,αλλά εύχομαι να βρεθούν ως την κρίσιμη ώρα. Το χαζό είναι ότι παλιά κορόιδευα τις μαμάδες, που μιλάνε μόνο για τα παιδιά τους. Έχω μπει σ'αυτό το τριπάκι τελευταία. Δε μου αρέσει, αλλά το μυαλό μου είναι κολλημένο εκεί. Για εδώ τι να πω, μπορώ και γράφω τις ανησυχίες μου χωρίς να με αγριοκοιτάζει κανείς. Κάτι είναι κι αυτό. Έξω δε μπορώ να τα λέω, μου λένε όλοι να χαλαρώσω και να το απολαύσω και μια φορά σου συμβαίνει κτλ. Μιλάνε μα δεν ξέρουνε τον πόνο τον δικό μου...όταν έχεις πάρει μισό φαρμακείο τα τελευταία δυο χρόνια, τουλάχιστον έχεις άλλοθι.Λες ότι σε βάρεσαν οι ορμόνες και χάζεψες.Πράγμα που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα,αλλά δεν το λέω πουθενά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8506343428618449297?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-81168520873335119112010-09-08T07:55:00.002+02:002010-09-08T08:10:11.608+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TIcoiBrqw-I/AAAAAAAABMw/3in-Y3pCo8w/s1600/counting1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 215px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TIcoiBrqw-I/AAAAAAAABMw/3in-Y3pCo8w/s320/counting1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514420833770718178" /></a><br /><br /><br />Μέρες, εβδομάδες,μήνες. Σφυγμούς,αιματοκρίτες,κιλά. Μετράω συνέχεια. Τι έφαγα, τι ήπια, πόσο κοιμήθηκα (αν και δε μετριέται αυτό πλέον). Πιάνομαι στην καρέκλα, σηκώνομαι περπατάω,μετράω τα βήματά μου. Το μυαλό μου είναι μόνιμα απασχολημένο. Με αριθμούς, με φωτογραφίες, με φανταστικές απεικονίσεις της κατάστασης. Ενίοτε μιλάω και μόνη μου.Το έκανα και παλιότερα,αλλά επιδεινώθηκε τελευταία. Ζεσταίνομαι,κρυώνω. Με πιάνει ρίγος μέσα στη νύχτα, ενώ έξω σκάει ο τζίτζικας .Κουκουλώνομαι με μάλλινη κουβέρτα, το πρωί ξυπνάω ιδρωμένη. Παράνοια κανονική... Κι ακόμα είναι αρχή μου λένε όλοι, να δεις τι σε περιμένει στη συνέχεια. Μου δίνουν κουράγιο, παράπονο δεν έχω. Στη δουλειά συνεχίζεται το ίδιο βιολί, οι νότες αλλάζουν απλώς. Με έχει πιάσει άγχος με το πότε θα το ανακοινώσω, πως θα το πάρουν και πόσο θα μου σπάσουν τα νεύρα. Προσπαθώ να μην αγχώνομαι, ξαναλέω. Αλλά το ίδιο μου το σώμα αντιδρά και ξυπνάω στις 4 τη νύχτα και σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι και περιμένω να ξημερώσει να σηκωθώ... Κατά τα άλλα, μετράω τις αντοχές μου σε όλα τα πεδία τελικά. Εξαντλούνται γρήγορα και μένω στήλη άλατος με τις αλλαγές που συμβαίνουν, μέρα με τη μέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8116852087333511911?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-10449530238302306202010-09-06T08:24:00.001+02:002010-09-06T08:37:59.059+02:00Κεραστείτε ελεύθερα,δεν παχαίνει αυτό το cheesecake...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TISL86sxfTI/AAAAAAAABMo/cbaSFTTw6IA/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 257px; height: 196px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TISL86sxfTI/AAAAAAAABMo/cbaSFTTw6IA/s320/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513685722473790770" /></a><br /><br /><br />Πριν μια ώρα και 34 χρόνια,έσκασα μύτη,βιαστική ήμουν από τότε.Υπομονή μηδέν.Στους εφτά μήνες πάνω,αποφάσισα να βγω. Μεγάλωσα κατά ένα χρόνο λοιπόν.Ότι κι αν κάνεις, περνάνε τα ρημάδια τα χρόνια.Ποτέ δε με ένοιαζε ιδιαίτερα,δεν είμαι από αυτούς που παθαίνουν κρίση λίγο πριν τα γεννέθλιά τους. Δικά μου είναι όλα,ας κάνω ότι περνάει από το χέρι μου,για να μην κοιτάξω ποτέ πίσω και μετανιώσω για όσα δεν έκανα. Φέτος ειδικά,με τις εξελίξεις να τρέχουν και την προοπτική μιας άνοιξης, διαφορετικής από όλες τις προηγούμενες,δε με νοιάζει τίποτα. Να είμαι καλά μόνο, να γίνουν όλα όπως πρέπει και την άνοιξη να κάνω πάρτυ...Κατά τα άλλα,έσκασε κι ένας επιχείλιος έρπης προχθές,όποτε συγχίζομαι ή στενοχωριέμαι,τσουπ! Βγαίνει κι αυτός.Κι είμαι λες κι έκανα αποτυχημένη εμφύτευση σιλικόνης στα χείλη,τρελλή επιτυχία. Τελευταία φορά τον έβγαλα πριν 4 χρόνια,μια φορά να σου κάτσει,τον κουβαλάς μια ζωή.Από την άλλη είναι και καλό, εκτονώνεται ο οργανισμός λένε.Είναι εκνευριστικό όμως,τώρα ειδικά που δε μπορώ να βάλω αλοιφές και τα συναφή, θα τον έχω αρκετό καιρό. Όλα για μας είναι,έτσι δε λένε;<br />Κατά τα άλλα,το διάβασμα συνεχίζεται ανελλιπώς,η ξάπλα επίσης. Blog εξακολουθώ να μη διαβάζω, συγχωρείστε με...<br />Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Κι άλλο κακό να μη μας βρει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1044953023830230620?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-76685183565780956742010-08-27T09:26:00.002+02:002010-08-27T09:45:19.459+02:00Μετά από ολιγοήμερες διακοπές, επανήλθαμε (ο πληθυντικός δεν είναι ευγενείας, ενημερωτικά το λέω). Αφού ήμασταν ξάπλα, κατά το μισό εικοσιτετράωρο (για να μη βάλω και τις ώρες του ύπνου και φρικάρεις), κάτι έπρεπε να κάνω για να περνάει η ώρα. Οπότε ξεσκίστηκα να διαβάζω. Ένα βιβλίο σε δυο μέρες τελείωνε και πάνω στις 5 μέρες, αγόρασα νέα,αφού τα 3 που είχα ήδη αγοράσει πριν φύγω,τα είχα τελειώσει. Βρήκα και ένα συγγραφέα που αγνοούσα, κακώς πολύ κακώς, διάβασα πέντε βιβλία του. Περιττό να πω ότι έχω ξεμείνει από βιβλία και ψάχνω τα ράφια μου,για να βρω αυτά που έχω ξεχάσει να διαβάσω. Ακολουθεί αναλυτική λίστα καλοκαιρινής ανάγνωσης,η οποία θα επεκταθεί και στις επόμενες δυο εποχές…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/THds3HCBCII/AAAAAAAABMg/svDs1_B5O_I/s1600/free_books_online.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/THds3HCBCII/AAAAAAAABMg/svDs1_B5O_I/s320/free_books_online.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509992363147200642" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Harlan Coben</span><br />Μάστορας ο άνθρωπος. Με χιούμορ, με ατάκες που διαβάζεις και γελάς μόνος σου, με απροσδόκητες εξελίξεις στις ιστορίες του και με τέλος που δεν περιμένεις, όσο νοσηρή και αν είναι η φαντασία σου. Έχει γράψει πάρα πολλά βιβλία, μόνο πέντε διάβασα ως τώρα.<br /> <span style="font-weight:bold;">No second chance</span><br />Αφορά μια οικογένεια και την απαγωγή του παιδιού τους.Το τέλος είναι το καλύτερο σημείο του βιβλίου.Μένεις με το στόμα ανοιχτό. Εκπληκτικό.<br /><span style="font-weight:bold;">Just one look</span><br />Μια γυναίκα βρίσκει μια περίεργη παλιά φωτογραφία κι αρχίζει να ψάχνεται.Κι εδώ το τέλος είναι απροσδόκητο,έχει πολλές ανατροπές σ’ όλο το βιβλίο.<br /><span style="font-weight:bold;">Play dead</span><br />Ο σύζυγος πνίγεται στη θάλασσα, η σύζυγος φρικάρει και ψάχνει να βρει τα αίτια αυτού του ατυχήματος, που την οδηγούν αλλού. Ψιλοκαταλαβαίνεις τι παίζει από νωρίς αλλά στο τέλος πάλι σε εκπλήσσει. <br /><span style="font-weight:bold;">Long lost</span><br />Μυστηριώδης εξαφάνιση συζύγου, φόνοι, απαγωγές,από όλα έχει ο μπαξές.Πολύ χιούμορ,ωραίες ατάκες,περίεργο τέλος.<br /><span style="font-weight:bold;">Miracle cure</span><br />Ο αγώνας για την ανακάλυψη φαρμάκου κατά του AIDS, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Συνομωσίες και πολλά μυστικά. Στο τέλος πάλι μένεις με το στόμα ανοιχτό.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Cecelia Ahern – The gift</span><br />Έχει γράψει το P.S.I love you, το βιβλίο το λάτρεψα, η ταινία με άφησε αδιάφορη. Το συγκεκριμένο είναι χριστουγεννιάτικο σχετικά,σαν παραμυθάκι. Για να σε χαλαρώσει , είναι μια χαρά.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">James Patterson – Torn apart</span> και <span style="font-weight:bold;">Sail</span> (μαζί με τον Howard Roughan το έγραψε)<br />Αυτόν τον συγγραφέα τον γουστάρω τρελλά. Έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα δικά του, που και που κοιτάω για καινούργια. Το <span style="font-weight:bold;">Torn apart</span> είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία ενός παιδιού με σύνδρομο Tourette. Είναι πολύ στενάχωρο, αλλά έχει μαύρο χιούμορ και το διαβάζεις σχεδόν ευχάριστα. Το <span style="font-weight:bold;">Sail</span> είναι η ιστορία μια οικογένειας προβληματικής, που αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι στη θάλασσα για να βρει τρόπους επικοινωνίας. Το διάβασα σε ένα απόγευμα,ανυπομονούσα να δω τι θα γίνει. Πολύ καλό επίσης.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Khaled Hosseini - A thousand splendid suns</span><br /><br />Αφγανός συγγραφέας,αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του.Το πρώτο είναι το "<span style="font-weight:bold;">The kite</span> <span style="font-weight:bold;">runner</span>" που πήρε πολύ καλές κριτικές,αλλά δεν ξετρύπωσα ακόμα. Στο <span style="font-weight:bold;">"A thousand splendid suns"</span> αφηγείται την ιστορία δυο γυναικών στο Αφγανιστάν και τις δυσκολίες που έχει η ζωή τους εκεί. Τα μισά να συμβαίνουν από αυτά που περιγράφει ως φανταστικά, οι άντρες θέλουν σκότωμα. Με όποιο τρόπο κρίνεις απαραίτητο. Απίστευτο βιβλίο, έκλαιγα σαν τρελλή στο τέλος,οι περιγραφές του σε κάνουν να κολλάς και να σφίγγεται η ψυχή σου. Χωρίς να το παρατάς όμως,ο μαζοχισμός σε όλη του την έκταση. Έχει και ιστορικά στοιχεία,αφού η ζωή των δυο γυναικών διαδραματίζεται σε δύσκολες πρόσφατες εποχές. Εκπληκτικός, θα βρω και το πρώτο του σύντομα...<br /><br />Κατά τα άλλα,επανήλθαμε στην εργασία μας,τηρούμε σιγή ιχθύος για την ώρα,για ευνόητους λόγους. Αναμένω εξελίξεις ιατρικές,θα δούμε πότε θα μιλήσω. Έχω τρελλή βαρεμάρα τελευταία, δεν ασχολούμαι με το διαδίκτυο καθόλου. Θέλω να σας διαβάσω,αλλά δεν έχω το μυαλό. Ούτε και το χρόνο, αφού κοιμάμαι σαν τρελλή. <br /><br />Καλά να περνάτε,εσείς να συνεχίσετε να γράφετε,κάποια στιγμή θα σκάσω μύτη.<br />Σας φιλώ σταυρωτά!<br />Καλημέρες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7668518356578095674?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-49079383076318769282010-08-06T09:05:00.002+02:002010-08-06T09:14:28.019+02:00Κάθε χρόνο τα ίδια.Ώσπου να φύγω με άδεια,μου βγάζουν την ψυχή.Ρίχνω κατάρες εδώ και μια εβδομάδα,αν πιάσουν,δε βλέπω κανένας να επιζεί από το γραφείο... Έμαθα και κάποιες μαλακίες που είπε το παπαροαφεντικό για μένα και σάλταρα. Όσο και να προσπαθώ να μη συγχιστώ, αν μάθεις εσύ ότι ήθελε να σου δώσει κλωτσιά, για μαλακία δική του, δε θα σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι; Για την ώρα δεν τον στόλισα,θα τον κανονίσω όταν γυρίσω όμως. Θα το 'φχαριστηθώ... Συγχίστηκα πάλι,μόνο με τη σκέψη.<br />Κατά τα άλλα,ξεκουμπίζομαι.Σας αδειάζω τη γωνιά,μπας και αδειάσει το κεφάλι μου.<br />Καλά να περνάτε,να προσέχετε τους εαυτούς σας.Καμιά δουλειά δεν αξίζει παραπάνω από σας. Το λέω να το εμπεδώσω κι εγώ τελευταία. Πρώτα είμαι άνθρωπος, σύντροφος, σύζυγος, κόρη και άλλα πολλά.Και κάπου στο τέλος,είμαι και υπάλληλος.Για να μην ξεχνιόμαστε...<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jGNgcRwKW4Q&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jGNgcRwKW4Q&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4907938307631876928?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-17642255090294355872010-07-19T08:00:00.001+02:002010-07-19T08:00:43.633+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TEPpv6-p5CI/AAAAAAAABMY/zzEH9V13HzA/s1600/baby_smile.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 180px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TEPpv6-p5CI/AAAAAAAABMY/zzEH9V13HzA/s320/baby_smile.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495492979817309218" /></a><br /><br />Ντάλα καλοκαίρι και είμαι ακόμα εδώ. Δουλεύω και περιμένω. Παραδόξως,φέτος δεν περιμένω την άδειά μου.Περιμένω άλλα πράγματα,πιο μεγάλα,πιο σημαντικά. Κάνω υπομονή και περιμένω,να περάσει ο καιρός,να μπουν όλα σε μια σειρά,να πάρω βαθιά ανάσα και να ησυχάσω.Για λίγο,μετά θα αρχίσει άλλη φουρτούνα,καλώς εχόντων των πραγμάτων. Να σας ευχηθώ καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλές βουτιές! Να ξεκουραστείτε, να γεμίσετε μπαταρίες και αναμνήσεις! Και να μη φοβάστε τίποτα! Θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα, ένα από αυτά θα συμβεί και σε σας!Με ένα χαμόγελο,όλα ξεπερνιούνται! Καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1764225509029435587?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-88345748510809398992010-07-12T07:52:00.003+02:002010-07-12T08:03:52.233+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TDqwMEcu76I/AAAAAAAABMQ/d2jfHSYdh_0/s1600/mapyra1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TDqwMEcu76I/AAAAAAAABMQ/d2jfHSYdh_0/s320/mapyra1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492896416930918306" /></a><br /><br />Έρευνες που έχουν γίνει, δείχνουν ότι αυξάνονται συνεχώς οι παχύσαρκοι. Όπου και να κοιτάξεις πλέον, βλέπεις υπέρβαρους ανθρώπους. Οι εταιρείες με τα ειδικά ρούχα, κάνουν χρυσές δουλειές, τα ινστιτούτα αδυνατίσματος αυξάνονται με τρελλούς ρυθμούς, το ίδιο και τα ειδικά φάρμακα που υπόσχονται θαύματα. Light προϊόντα γίνονται ανάρπαστα, ακόμα και τα γυμναστήρια εξελίσσονται και προσφέρουν ειδικά προγράμματα για απώλεια βάρους, με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Να μην πω για τους διαιτολόγους, σαν τους τραγουδιστές θα γίνουν στο τέλος. Μιλούσα με τη δική μου διαιτολόγο και λέγαμε ότι έχει αυξηθεί κατά πολύ,ο μέσος όρος των κιλών του ανθρώπου. Σχεδόν όλοι έχουν κάποια περιττά κιλά,άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Κάποτε στο δρόμο έβλεπες χοντρό άνθρωπο και ήταν η εξαίρεση.Σε λίγα χρόνια, ο αδύνατος θα είναι η εξαίρεση.Κι είναι θλιβερό.<br />Πήγα σε ένα παιδικό πάρτυ τον ανιψιό μου. Δυο παιδάκια 8 ετών, γιόρτασαν μαζί τα γεννέθλιά τους. Το ένα ξανθό και αδύνατο. Το άλλο μελαχρινό και παχουλό (αν όχι παχύσαρκο). Πήγα να χαιρετήσω τις μαμάδες τους και να ευχηθώ τα καθιερωμένα «Χρόνια πολλά». Η μαμά του ξανθού, ψηλή και αδύνατη. Η μαμά του μελαχρινού, κοντή και παχύσαρκη. Σαν να έβλεπες το πριν και το μετά των παιδιών. Ήταν αδύνατο να μην το προσέξεις.<br />Έχω μια φίλη, που έβαλε δακτύλιο,πριν από 4 χρόνια. Γέννησε δυο παιδιά, δεν πρόσεχε τι έτρωγε και κάπως έτσι έφτασε τα 140 κιλά. Έχει χάσει πάρα πολλά κιλά από τότε και πλέον είναι απλά γεμάτη, όχι όπως παλιά. Η διατροφή της έχει αλλάξει, δε μπορεί να φάει πολύ ούτως ή άλλως. Των παιδιών της όμως, όχι. Ενώ μαγειρεύει σχεδόν καθημερινά, αυτά που ετοιμάζει είναι σχεδόν ετοιματζίδικα. Έχει μόνιμα φαγητά στην κατάψυξη, αγορασμένα από γνωστή εταιρεία. Δε μιλάω για λαχανικά και τα υπόλοιπα που παίρνουμε όλοι. Για φαγητά και γλυκά που θέλουν απλά ξεπάγωμα ή τηγάνισμα. Τίγκα στο λίπος και στην άγνωστη πρώτη ύλη. Ακόμα και το κέικ που δίνει στα παιδιά, είναι έτοιμο. Μου έβγαλε μια φορά μαζί με τον καφέ και έπαθα πλάκα. Πέρα από το ότι ήταν σοκολατένιο, άρα δεν είχες ιδέα τι είχε μέσα (θυμήσου ρητό του Mahesh “Always buy chocolate cake,it doesn’t show the dirt”, πάντα να αγοράζεις σοκολατένιο κέικ ,δε φαίνεται η βρωμιά του). Ευτυχώς που τα παιδιά της έχουν σκουλήκια στον πισινό τους και δεν κάθονται ποτέ σε μια γωνιά. Με μαθηματική ακρίβεια, θα πάρουν βάρος κάποια στιγμή, αφού οι αηδίες στο σπίτι (σοκολατάκια, γλυκά κτλ) πάνε κι έρχονται. Και τα φαγητά είναι πάντα μέσα στο λάδι. Φρούτα στο σπίτι δε μπαίνουν, μόνο το καλοκαίρι κανένα καρπούζι. Μου φαίνονται τόσο παράξενα όλα αυτά. Το να έχεις μικρά παιδιά και να μη φροντίζεις καθόλου το φαγητό τους,να μη σε νοιάζει το αν παίρνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται. Δε μιλάω για τα κατοχικά σύνδρομα που είχαν κάποιοι γονείς (κι ας μην πέρασαν κατοχή),αυτη τη συνεχή προτροπή για φαϊ,αυτό είναι το άλλο άκρο. Μια ισορροπημένη διατροφή, έχει ως αποτέλεσμα ισορροπημένους ανθρώπους.Στο σώμα τουλάχιστον, στο μυαλό και στο χαρακτήρα θέλει ακόμα πιο πολλή προσπάθεια,το να μεγαλώσεις σωστά τα παιδιά σου...<br />Τέτοια βλέπω και αγχώνομαι.Για το τι θα κάνω εγώ,όταν έρθει η ώρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8834574851080939899?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-75023762946967387872010-07-06T09:50:00.003+02:002010-07-06T10:37:47.043+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TDLrIhnL6dI/AAAAAAAABL8/2P7-T7Sww5Q/s1600/492620969_0031610ff0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TDLrIhnL6dI/AAAAAAAABL8/2P7-T7Sww5Q/s320/492620969_0031610ff0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490709427412265426" /></a><br /><br />Είχα ένα γείτονα για χρόνια.Μυστήριος άνθρωπος.Είχαμε περίπου 10 χρόνια διαφορά.Ίσως και παραπάνω,ήταν κρυψίνους τύπος. Εργένης,ζούσε με τους γονείς του,η αδερφή του πιο μεγάλη ακόμα, ανύπαντρη κι αυτή,έμενε και δούλευε στο εξωτερικό. Μέναμε δίπλα δίπλα και κάπως έτσι αρχίσαμε να έχουμε επαφές. Κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο.Βρισκόμασταν στην πολυκατοικία στην αρχή, λέγαμε καμιά καλημέρα. Ήπιαμε κι ένα καφέ μαζί ένα απόγευμα, να γνωριστούμε καλύτερα.Κι εκεί άρχισαν τα ωραία. Όποτε βαριόταν, χτυπούσε κουδούνι. Δεν ήταν καλά ψυχολογικά,χτυπούσε κουδούνι. Είχε ξεμείνει από φαγητό, χτυπούσε κουδούνι και ζητούσε να τους δανείσουμε ένα πακέτο μακαρόνια για να φάνε (στη γειτονιά είχαμε μια φργκοκίλερ θεία,η οποία είχε παντοπωλείο κι ήταν κάθε μέρα,όλη μέρα εκεί,προφανώς βαριόταν να πάει να πάρει). Έκαναν τραπέζι σε φίλους, ζητούσαν καρέκλες επειδή δεν τους έφταναν. Ζητούσαν φρούτα οι καλεσμένοι,δεν είχαν σκεφτεί να πάρουν,χτυπούσαν και τα ζητούσαν από μας. Ερχόταν για καφέ όποτε του έκανε κέφι. Στην αρχή δεν ήθελα να φανώ κακιά,έλεγα ότι έχω δουλειά αλλά ένα καφεδάκι στα γρήγορα μπορώ να το πιω. Μάταια. Καθόταν στην κουζίνα με τις ώρες,ακόμα κι αν καιγόταν ο απαυτός μου.Μου έλεγε να κάνω εγώ τη δουλειά μου,θα περιμένει. Θυμάμαι κάτι Σαββατόβραδα να τρέχω πανικόβλητη, να ετοιμαστώ για να βγω κι εκείνος να έχει μπαστακωθεί στην κουζίνα και να περιμένει να βγω έξω από το σπίτι για να πάει στο δικό του. Θυμάμαι γιορτές που είμασταν σπίτι οικογενειακώς κι είχαμε και αυτούς στο τραπέζι,είχαν αυτοπροσκαλεστεί(στην πορεία προστέθηκε κι η αδερφή,όποτε ήταν εδώ,ερχόταν δίπλα). Θυμάμαι φορές που θα έκαναν τραπέζι σε φίλους και ζητούσαν από μας να ετοιμάσουμε κανένα γλυκό ή κάποια Χριστούγεννα που δοκίμασαν μελομακάρονα και είπαν στη μάνα μου να τους κάνει κι αυτούς καμιά πενηνταριά,για να βγάλουν τις γιορτές. Η αλήθεια είναι ότι είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος,αλλά όταν είπαν (χαριτολογώντας υποτίθεται) να γκρεμίσουμε τον ενδιάμεσο τοίχο,για να μη χρειάζεται να πηγαινοέρχονται από την πόρτα,τα χρειάστηκα. Αν και για παρέα ήταν καλά,τις περισσότερες φορές τουλάχιστον,αυτό το αυτοκόλλητο είχε αρχίσει να μου τη δίνει λίγο. Ειδικά όταν άρχισαν να ελέγχουν πότε μπαίνουμε και πότε βγαίνουμε,για να ξέρουν πότε θα έρθουν.Μιλάμε ότι γυρνούσα σπίτι κι ευχόμουν να μη με πήραν πρέφα, για να κάνω τις δουλειές μου ανενόχλητα.Άλλες φορές,χτυπούσαν κι έκανα την κοιμισμένη για να μην ανοίξω. Μια φορά είχα βγει τρέχοντας από το μπάνιο,νομίζοντας ότι είναι οι δικοί μου,με την πετσέτα και τους αφρούς κι ήταν στην πόρτα με την κούπα στο χέρι. Μπήκε κανονικά στην κουζίνα και περίμενε να τελειώσω. Εκεί ξεχείλισε το ποτήρι.Δεν του είπα κάτι, όσες φορές κι αν είχα προσπαθήσει να το θέσω ευγενικά, δεν ήθελε να καταλάβει. Οπότε άρχισα να εξαφανίζομαι και να μη δίνω λογαριασμό, όταν με ξέσκιζε στις ερωτήσεις και τα παράπονα. Κάποια στιγμή το ψιλοπήρε απόφαση υποθέτω. Μετά φύγαμε κι από το σπίτι κι έχω να τον δω από τότε. Αυτή η τραυματική εμπειρία με έκανε να μη θέλω σχέσεις με κανέναν γείτονα,όσο καλός κι αν είναι.Πλέον έφτασα στο άλλο άκρο. Λέω την καλημέρα και την εννοώ,αλλά ως εκεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7502376294696738787?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-2726200810216872972010-07-02T09:18:00.000+02:002010-07-02T09:19:45.915+02:00<object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QiGp0NcR-Io&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QiGp0NcR-Io&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Έχω κολλήσει τελευταία με το τραγουδάκι αυτό...<br />Καλημέρα και καλό σκ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-272620081021687297?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-48138877599055652242010-06-30T07:14:00.004+02:002010-06-30T07:56:34.725+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCrb_uL36gI/AAAAAAAABL0/gOpWtRjs99M/s1600/twilight-3-eclipse.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCrb_uL36gI/AAAAAAAABL0/gOpWtRjs99M/s320/twilight-3-eclipse.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488440983680444930" /></a><br /><br />Η αίθουσα ήταν γεμάτη με κορίτσια.Κατά 99,9%,όλων των ηλικιών.Σαν το Ρουβά ένα πράγμα, ο Έντουαρντ αγγίζει πολλές γενιές ταυτόχρονα.Ξεκινάει η πρώτη ταινία. Αρχίζουν να χειροκροτούν.Ξενερώνω και το προσπερνάω,περιμένοντας τη στιγμή που μπαίνει στην καφετέρια και τον βλέπεις για πρώτη φορά. Μου αρέσει πολύ αυτή η σκηνή.<br />Διάβασα και τα 4 βιβλία,από 3 ή 4 φορές(έχασα το μέτρημα,μπορεί να είναι και παραπάνω).Διάβασα και το νουβελάκι της ιστορίας,δοσμένο από τη μεριά του βαμπίρ και το σενάριο της τρίτης ταινίας,που τελικά δεν είχε αλλαγές φοβερές κι ας έλεγαν ότι θα το αλλάξουν επειδή διέρρευσε. Είδα και τις δυο ταινίες άπειρες φορές. Ξέρω τα λόγια κάθε σκηνής. Όλα καλά ως εδώ.<span style="font-weight:bold;">Δεν τα επαναλαμβάνω όμως σε κάθε σκηνή,πριν τα πει αυτός που είναι να τα πει! </span> (τουλάχιστον όχι απ'εξω μου). Έλεος! Πίσω μας ήταν δυο μεγαλοκοπέλες,απ'αυτές που βλέπουν το Σάκη και ουρλιάζουν (το βαμπίρ στην προκειμένη), με τα ποπ κορν παραμάσχαλα. Κατά τη διάρκεια των δυο πρώτων ταινιών,έδιναν τη δική τους καθιστή παράσταση,λέγοντας όλα τα λόγια των πρωταγωνιστών. Όλα όμως! Μου γύρισαν το μυαλό. Μετάνιωσα που δεν είχα αποστηθίσει το σενάριο, να είμαι η μόνη που το λέει μέσα στο αυτί τους,να τους τη σπάσω κανονικά. Ως ανώτερος άνθρωπος,δεν τις έπιασα από το μαλλί απλά ήξερα ότι θα τελειώσει η απαγγελία στην τελευταία. Πράγμα που δεν έγινε 100% αλλά ήξεραν 3 ατάκες όλες κι όλες και γλυτώσαμε το μαλλιοτράβηγμα.<br /><br />Μου άρεσαν<br />-Η προβολή σε μεγάλη οθόνη.Δε συγκρίνεται ο κινηματογράφος,ακόμα και την καλύτερη τηλεόραση να έχεις,με το τελειότερο ηχοσύστημα.Χάρηκα τις δυο που ήξερα και ακόμα περισσότερο την τρίτη.<br />-Ο Πάτινσον έπαιζε πολύ καλύτερα,άσε που το τρίτο βιβλίο είναι το καλύτερο για μένα. Είχε πιο ωραίους διαλόγους και πολλά κοντινά του (στα οποία δεν ακουγόταν κιχ).<br />-Κάποιες ατάκες του Τσάρλι.Ο τρόπος που τα έλεγε και η φάτσα του,ήταν όλα τα λεφτά.<br />Δε μου άρεσαν<br />-Το κόψιμο πολύ ωραίων σκηνών του βιβλίου.Αισθανόμουν ότι πάτησα το fast forward και τα έβλεπα όλα στο γρήγορο.Έκοψαν πάρα πολλά αυτή τη φορά.<br />-Τα κοριτσάκια που τσίριζαν,όποτε ο βρωμοΛότνερ έκανε επίδειξη των κοιλιακών του. Είναι πολύ χάλιας ο τύπος.Άσε που γέρνει μόνιμα προς τη μια πλευρά,λες κι έχει πιο κοντό πόδι ή πιάστηκε.Τι είναι αυτό πια; Σε μια σκηνή το χάρηκα.Προς το τέλος,που του έσπαγε τα κόκκαλα ο Κάρλαϊλ.<br />-Η κρύα (για άλλη μια φορά) Μπέλλα.Παγοκολόνα. Δεν την περιμένα καλύτερη,αλλά ήλπιζα ότι σε κάθε ταινία,θα είναι λίγο πιο άνετη και προχωρημένη.Ματαίως,όπως αποδείχτηκε.<br />-Το συνεχές χειροκρότημα,σε άσχετες φάσεις.Και σε σχετικές,βλέπε αρχή και τέλος. Δεν είσαι στο θέατρο καλή μου,ούτε θα σ'ακούσει κανείς από τους πρωταγωνιστές αν χειροκροτήσεις<br />-Η αλλαγή της Βικτόρια.Δεν ξέρω γιατί άλλαξαν την ηθοποιό,προφανώς καμιά μαλακία θα έκανε. Ποιος αφήνει την κότα με τα χρυσά αυγά; Η νέα είναι καλή αλλά όχι τόσο.<br /><br />Εννοείται ότι θα την ξαναδώ, να έχω μια πιο εμπεριστατωμένη εικόνα.Θα πρέπει να περιμένω λίγο,λογικά θα αργήσει να εμφανιστεί στο διαδίκτυο.Χθες έκαναν μισή ώρα κατήχηση,πριν από την τρίτη ταινία.Περί πειρατείας και τα λοιπά.Κάθε 20 λεπτά, έκοβαν βόλτες τα παιδιά του κιν/φου,να δουν αν κάποιος τραβάει βίντεο με το κινητό του.Κατά τα άλλα,πιάστηκε ο απαυτός μας τόσες ώρες στην καρέκλα.Με μισάωρα διαλείμματα ανά ταινία,δεν κάνεις προκοπή. Ούτε και με πλήρη γνώση της πλοκής. Πιθανώς να το ευχαριστιόμουνν περισσότερο,αν είχα αφήσει κάτι αδιάβαστο! Στις επόμενες,λέω να μην ψάξω για τίποτα σχετικό,να μείνω μόνο με την ανάγνωση του βιβλίου.Μπας και το απολαύσω πιο πολύ.Έτσι λέω τώρα βέβαια,αν μάθω ότι κυκλοφόρησε κάτι,σε κανένα 6μηνο από τώρα,μάλλον θα λυσσάξω ώσπου να το βρω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4813887759905565224?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-39087311302067179402010-06-29T11:38:00.000+02:002010-06-29T11:39:00.789+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCm_A3Z_a_I/AAAAAAAABLs/qVmCUj2-XQM/s1600/robert-pattinson-sex-drive-nc.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCm_A3Z_a_I/AAAAAAAABLs/qVmCUj2-XQM/s320/robert-pattinson-sex-drive-nc.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488127642521529330" /></a><br /><br /><br />Σήμερα είναι η πολυπόθητη μέρα.Για την ακρίβεια,αύριο είναι.Αλλά ότι είναι κοντά στα μεσάνυχτα,θεωρείται σημερινό. Έτσι με βολεύει άλλωστε... Έμαθε η αδερφή μου για ένα μαραθώνιο TWILIGHT κι όπως ήταν φυσικό,πήρα εισιτήρια. Από τις 7 το απόγευμα ως τις 2 παρά τη νύχτα,θα βλέπουμε τις 3 ταινίες. Τις έχω δει τις δυο πρώτες,αλλά όχι στο σινεμά. Θα πιαστώ κανονικά...αλλά χαλάλι. Πως πέρασε ο καιρός και φτάσαμε στην ημέρα προβολής, ούτε το κατάλαβα. Για πότε θα περάσει και το καλοκαίρι,χαμπάρι δε θα πάρω. Αισιόδοξες σκέψεις θα κάνω μόνο είπαμε!Έτσι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3908731130206717940?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-60468730921133971072010-06-29T08:28:00.002+02:002010-06-29T10:02:21.778+02:00Στην κηδεία της γιαγιάς.Ο παππούς ένα κουρέλι.Μετά από 60 χρόνια και βάλε,έμεινε μόνος.Τον έβλεπα και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα είναι η ζωή του από δω και πέρα.<br />Το θάνατο δεν τον φοβάται.<br />Κάθε φορά που έμπαινε ο χειμώνας,έλεγε "Άντε να δούμε αν θα τη βγάλουμε καθαρή και φέτος".Μπήκε νοσοκομείο για εγχείρηση εσπευσμένα πριν από ένα χρόνο<br />και ανησυχούσε μήπως κάτι δεν πάει καλά και επιβαρυνθεί η κατάσταση της υγείας του.<br />Ανησυχούσε μήπως και γίνει βάρος σε κάποιον.<br />Τώρα έμεινε μόνος.Δεν ακούει καλά πλέον και έχει πρόβλημα με την καρδιά του.<br />Το ίδιο είχε και η γιαγιά.<br />Άλλο έλεγε ο ένας και άλλο καταλάβαινε ο άλλος.Γελούσανε και οι δύο με τα χάλια τους.<br />Από ακοή δεν πηγαίνανε καλά αλλά από χιούμορ μια χαρά.Ο παππούς κορόιδευε τη γιαγιά και γελούσανε και οι δυο.<br /><br />Χθες ήταν μια δύσκολη μέρα.Θέλεις να κλάψεις αλλά κρατιέσαι γιατί όσο δύσκολο κι αν είναι να χάνεις τη γιαγιά σου,είναι πιο δύσκολο να χάνεις τη μαμά σου.<br />Ακόμα κι αν έχει πατήσει τα 80.Οπότε συγκρατείσαι για να μην στεναχωρήσεις τους γονείς σου παραπάνω.<br /><br />Μετά από αρκετή ένταση,αρχίσαμε να κλαίμε και οι δυο έξω από την εκκλησία.<br /><br />-Ο παππούς και η γιαγιά ήταν μαζί 60 χρόνια.Εμείς πως θα 'μαστε στα 60 χρόνια;<br />-Λες να βαρεθούμε και να ψάξουμε να βρούμε άλλους;<br />-Δεν ξέρεις ποτέ.Αν με βαρεθείς και σε βαρεθώ στα 60 χρόνια;<br />-Κοίτα,είμαστε ήδη 7 χρόνια μαζί.Μένουν άλλα 53.Άρα στα 85 μου μπορώ να βρω γκόμενα.<br />-Αν όντως μπορείς τότε να βρεις γκόμενα, χαλάλι σου!<br /><br />Κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί.Με τόση στεναχώρια και ένταση μας έπιασε νευρικό γέλιο.<br />Δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο,έτσι δε λένε;<br />Η Μαλβίνα κάποτε είχε πει "Κάθε φορά που πηγαίνω σε κηδεία, παίρνω μαζί μου και τη φωτογραφική μηχανή για να θυμόμαστε μετά με τους φίλους μου τα γέλια που κάναμε".<br />Κάπως έτσι γίνεται τελικά.Φωτογραφίες δε βγάλαμε βέβαια,αλλά θα το θυμάμαι αυτό το γέλιο.<br />Τουλάχιστον για 53 χρόνια ακόμα...<br /><br /><br />υ.γ.Γραμμένο πριν από τρία χρόνια.Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι μήπως άλλαξε κάτι και πρέπει να αναθεωρήσω...άλλες πάλι,δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-6046873092113397107?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-46048265274860797292010-06-28T08:30:00.002+02:002010-06-28T08:38:12.130+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TChDPmLGLjI/AAAAAAAABLk/3QKM0Q1n-kc/s1600/Congrats12.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TChDPmLGLjI/AAAAAAAABLk/3QKM0Q1n-kc/s320/Congrats12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487710081175137842" /></a><br /><br /><br />Δε φημίζομαι για την υπομονή μου.Το αντίθετο. Δεν ξέρω τι έχω πάθει τελευταία. Λες και μπήκε άλλος στο σώμα μου αισθάνομαι. Όλα ξεκινάνε από το μυαλό φυσικά,το ξέρω αλλά δεν το καταφέρνω πάντα. Εδώ και δυο εβδομάδες,είμαι διαφορετική. Φιλτράρω όποια μαλακία ακούσω,πολλές φορές δε μπαίνει καν στο αυτί μου,απίστευτο πράγμα. Άσε που το σκέφτομαι μετά μόνη μου και γελάω σαν τη χαζή. Είμαι μυστήριο τρένο και ποτέ δε μπορούσα να συγκρατηθώ, όταν κάποιος με προκαλούσε ανοιχτά να τον βρίσω ή να εκνευριστώ. Είχα πάντα έτοιμη την ατάκα απογείωσης ή ξεφτίλας,ειδικά για ορισμένους, έχω εκπαιδευτεί τόσα χρόνια. Απλά είναι τόσο δύσκολο κάθε φορά να κάνεις το μαλάκα και να μη μιλάς. Άσε που το εκμεταλλεύονται αυτό και νομίζουν ότι έχουν κανένα καλό iq κι ας είναι πιο χαζοί από τα βλήτα. Τελικά όλοι παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Άσχετο,αλλά μου ήρθαν στο μυαλό 2-3 που είναι τόσο κακόψυχοι,που τελικά τους αξίζει ότι κι αν παθουν. Κακία μου,αλλά δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση.Σε μπέρδεψα λίγο; Τα λέω όπως μου 'ρχονται,λογικό. Το θέμα λοιπόν είναι να μη δίνω σημασία σε ανθρώπους ασήμαντους,όποια θέση κι αν έχουν, ότι κι αν μου πούνε.Αισθάνομαι απύθμενη χαρά (φοβερή λέξη),όταν χαμογελάω σε αυτούς που έχουν μοναδικό στόχο τους,να σπάσουν τα νεύρα των άλλων. Σχεδόν μου δίνω συγχαρητήρια...<br />Το Σαββατοκύριακο ήταν μια έκπληξη.Ανακάλυψα πτυχές του μυαλού μου που αγνοούσα. Έδωσα απαλλαγές σε άτομα που είχα ως ένοχα στο μυαλό μου, είδα μόνο τις καλές πλευρές φίλων και τις εκτίμησα.Δε λένε ότι πρέπει να δέχεσαι τους φίλους όπως είναι; Αυτό έκανα λοιπόν και πολύ μου άρεσε.Σταμάτησα να περνάω από κόσκινο τα πάντα και απόλαυσα τη στιγμή.Τι κι αν δεν είναι όλες καλές;Σάμπως κι εγώ δεν είμαι για δέσιμο; Συχνά πυκνά,η συμπεριφορά μου είναι απίστευτη κι ας προσπαθώ να το καταπολεμήσω. Χαίρομαι τουλάχιστον επειδή καταφέρνω να με ελέγξω πιο συχνά από παλιότερα. Ωριμότητα λέγεται;; Αν κρατήσει,μάλλον...εύχομαι να μην είναι αναλαμπή...<br />Καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4604826527486079729?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-62739961634076071452010-06-25T08:15:00.003+02:002010-06-25T08:31:48.618+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCRMVjPKA7I/AAAAAAAABK8/PaXjItU2-pA/s1600/3d_-_smiles.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCRMVjPKA7I/AAAAAAAABK8/PaXjItU2-pA/s320/3d_-_smiles.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486594179163882418" /></a><br /><br /><br />Ευτυχώς ήρθε!Το πως θα φύγει δεν το ξέρω,θα κάνω υπομονή και θα μάθω. Δύσκολη εβδομάδα, δεν ξέρω αν η έκλειψη παίζει ρόλο τελικά,αλλά είναι ένας εύκολος φταίχτης. Εύχομαι ο καιρός να είναι καλύτερος αυτό το σουκου,είναι απόλυτη παράνοια το να ψήνεσαι όλη την εβδομάδα στη δουλειά και το σουκου να μπαστακώνεσαι σπίτι λόγω βροχής. Μπάνιο θα αργήσω πολύ να κάνω όπως δείχνουν τα πράγματα. Κάποια στιγμή θέλω να τσιμπήσω και κανένα μαγιουδάκι,χρόνο δε βρήκα ακόμα.Να φανταστείς,τα καλοκαιρινά τα κατέβασα την Κυριακή κι ακόμα δεν ασχολήθηκα μαζί τους.Είναι κι ο καιρός ότι να'ναι. Χθες μακρυμάνικο φορούσα και δεν έσκασα,αν και τέλη Ιουνίου. Φαντάζομαι ότι αύριο θα ασχοληθώ και με τα ρούχα μου. Για την ώρα,ασχολούνται άλλοι.Στο να με "βγάζουν" από τα ρούχα μου, συχνά πυκνά. Δεν το έχω καταφέρει ακόμα,να μην ασχολούμαι με ανθρώπους που δεν αξίζουν και που δεν έχουν ίχνος κοινωνικής ζωής.Μην το γελάς,είναι φοβερό κριτήριο. Όταν κάποιος ζει για να δουλεύει και όλοι οι άνθρωποι που τον περιτριγυρίζουν, είναι της δουλειάς,είναι φυσικό να είναι στριφνός και ανάποδος. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος να τον κρατήσει,πέρα από τη δουλειά,όλα τα στραβά τα βγάζει εκεί. Αν ποτέ μείνω άνεργη,θα έχω 3 ανθρώπους που θα μου τηλεφωνήσουν. Κάποιοι δεν το 'χουν αυτό κι όσο κι αν τους λυπάμαι επειδή είναι βαθιά δυστυχισμένοι, δεν τους αντέχω όταν ξεσπάνε τις αγαμίες και τα κόμπλεξ τους σε μένα.Ως εύκολος στόχος; Ως άνθρωπος που διαμαρτύρεται σπάνια; Κάποια στιγμή θα σκάσω κι εγώ,σαν το πακέτο του χαχανούλη...<br /><br />Εύχομαι να καταφέρουμε να χαμογελάμε σε όλους όσους θέλουν να είμαστε δυστυχισμένοι.Δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση...<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Hz449y_yN_A&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Hz449y_yN_A&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br />Καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-6273996163407607145?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-5904222987338394242010-06-24T09:54:00.002+02:002010-06-24T10:02:39.395+02:00Σήμερα δεν ξεκίνησε καλά η μέρα μου.Από νωρίς το πρωί άρχισαν τα όργανα και τα 'χω πάρει στο μυαλό. Έχω και πονοκέφαλο,χτύπησα ένα αναβράζον. Οι αγαμίες ορισμένων,έχουν επιπτώσεις και δη σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση και καμία όρεξη επίσης. Αν ανοίξω το βρωμόστομά μου, θα τους πάρει όλους ο διάολος σήμερα. Υποθέτω ότι θα συγκρατηθώ, υποθέτω λέω. Έχω μια δύσκολη μέρα μπροστά μου, ραντεβού με γιατρό και διαιτολόγο,πολλή δουλειά επίσης. Και τα νεύρα μου τσιτώθηκαν από το πρωί.<br />Άντε να δούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-590422298733839424?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-3692010419599038032010-06-23T20:28:00.003+02:002010-06-23T20:42:37.627+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCJVKIz9ewI/AAAAAAAABK0/SOAtMQTOkjg/s1600/Loneliness_of_Soul_by_Sh4dyJ0lk4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 315px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCJVKIz9ewI/AAAAAAAABK0/SOAtMQTOkjg/s320/Loneliness_of_Soul_by_Sh4dyJ0lk4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486040928743160578" /></a><br /><br /><br />Η μοναξιά παίζει παιχνίδια στο μυαλό.Ο αέρας έξω είναι εκτός ελέγχου, τα σαρώνει όλα στο πέρασμά του. Συντροφιά με το γρατζούνισμα μιας κιθάρας,μια φωνή και ένα πληκτρολόγιο να καταγράφει κάθε σκέψη σα χαλασμένο κασετόφωνο.Θυμάσαι τις κασέτες που γράφαμε παλιά; Μικρά διαμαντάκια ήταν όλα.Τώρα οι μουσικές έχουν αλλάξει,τα δεδομένα επίσης.Ψηφιακή η εποχή,ψηφιακή κι η μοναξιά. Την περιγράφεις σε ένα άψυχο αντικείμενο, ακούγοντας ηλεκτρονική μουσική,πίνοντας μοντέρνο ποτό.Τι είναι αυθεντικό; Η σκέψη μας; Η ζωή μας; Όλα είναι τόσο επηρρεασμένα από την τεχνολογία και την πρόοδο. Λένε ότι η ζωή προχωράει κι εμείς πάμε μπροστά. Είναι φορές που αισθάνομαι ότι πάμε πίσω, πιο πίσω από τότε που ήμουν με κοτσίδες. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Τι σοφή κουβέντα!Πως ήρθαμε εδώ,τραγουδάνε οι Paramore και αναρωτιέμαι μαζί τους. Ακολουθεί μεγάλη νύχτα.Ή θα κοιμηθώ να μη σκέφτομαι ή θα πάρω τους δρόμους.Για που δεν ξέρω.Για οπουδήποτε.Για όπου με βγάλει. Σάμπως προγραμμάτισα και τίποτα ποτέ; Ή μου βγήκε και κανένα πλάνο ποτέ;<br /><br /><object width="250" height="255"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ewDa5MtJKks&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ewDa5MtJKks&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><br /><br /><br />Βουρ λοιπόν...καλό βράδυ μοναξιά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-369201041959903803?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-12666792653526835862010-06-23T07:28:00.002+02:002010-06-23T07:48:14.811+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCGgErqQalI/AAAAAAAABKs/OjC2LB7Dz90/s1600/just-jared-r-pattinson-photo-10-08.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 241px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TCGgErqQalI/AAAAAAAABKs/OjC2LB7Dz90/s320/just-jared-r-pattinson-photo-10-08.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485841823413856850" /></a><br /><br />Λίγες μέρες μείνανε για την πολυαναμενόμενη μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο. Πολλοί είναι φανατικοί υποστηρικτές,άλλοι πάλι όχι. Το θέμα είναι ότι έχει πολύ λαό εκεί έξω που γουστάρει να βλέπει Έντουαρντ και περιμένει πως και πως. Περί ορέξεως. Διάβασα για πολλοστή φορά το βιβλίο,για να τα έχω φρέσκα στο μυαλό. Κάθε φορά που διαβάζω ένα από τα 4, προσέχω άλλα πράγματα (εντάξει,δεν είναι και κανένα σπουδαίο σύγγραμμα,μυθιστόρημα είναι και μάλιστα τρελλό και πιθανώς ανυπόστατο. Χλωμό να υπάρχει βαμπίρ εκεί έξω και δη χορτοφάγος. Βάλε και τον έρωτα με τη θνητή και φτάνει στο αδύνατο). Την πρώτη φορά,βιαζόμουν να φτάσω στο τέλος,για να δω τι θα γίνει. Τις επόμενες φορές,πηδούσα κάποια κομμάτια που ήταν βαρετά και πάει λέγοντας. Αυτή τη φορά το διάβασα όλο,να έχω καλύτερη εικόνα. Άσε που θα είναι πετσοκομμένο,όπως τα περισσότερα βιβλία. Λίγο που διάβασα το σενάριο που είχε διαρρεύσει πριν από καιρό, είδα πόσα πολλά έχουν κοπεί.Αν υποτεθεί ότι έμεινε έτσι και μετά τη διάρρευση... <br />Κατά τα άλλα,προετοιμάζομαι για μια βαμπιρική νύχτα. Θα έχω μαραθώνιο λυκόφωτος την Τρίτη. Γνωστός κινηματογράφος,θα έχει και τις 3 ταινίες στη σειρά,ξεκινώντας στις 19:00 με το Λυκόφως,μετά με το New moon και τα μεσάνυχτα με την Έκλειψη. Στις 30 Ιουνίου βγαίνει στις αίθουσες,οπότε μόλις αλλάξει η μέρα,θα τη δω. Σκέφτομαι λίγο το ότι θα πιαστώ τόσες ώρες σε μια θέση,αλλά χαλάλι.Όπως και το ότι θα βαρεθώ λίγο στη δεύτερη,λείπει ο Έντουαρντ πολλή ώρα (προβλήματα που έχει ο κόσμος). Αλλά θα πάω κι ας έχω δει καμιά εκατοστή φορές και τις δυο ταινίες...λέω να ασχοληθώ με χαζά προβλήματα,τα δικά μου τα βαρέθηκα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1266679265352683586?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-72608676105869748782010-06-22T13:18:00.002+02:002010-06-22T13:22:17.930+02:00Έχει γαμηθεί το σύμπαν σήμερα. Από νωρίς,ασχολούμαι με μαλακίες άλλων και προσπαθώ να βγάλω άκρη. Όλοι είναι στον κόσμο τους χαμένοι,σκέφτονται καλοκαιρινές διακοπές κι εγώ βγάζω τα κάστανα από τη φωτιά και κάθομαι και στο μαγκάλι,να τσιτσιριστώ λίγο. Άντε να δούμε τι άλλο μου επιφυλάσσει η μέρα. Κανόνισα να πάω σε μια φίλη μετά, να ξεχαρμανιάσω. Αισθάνομαι κουρασμένο το μυαλό μου,παίζει αυτό ως ενδεχόμενο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7260867610586974878?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-10072505595903239002010-06-22T07:53:00.001+02:002010-06-22T07:53:13.486+02:00Διπλός ελληνικός σκέτος. Η μυρωδιά του έχει απλωθεί στο γραφείο. Όλα έξω είναι βρεγμένα. Ακούγονται πουλιά να τιτιβίζουν. Η μπόρα σταμάτησε,μυρίζει το χώμα όπου υπάρχει. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος,μαυρίλες φαίνονται στον ορίζοντα. Το ημερολόγιο λέει 22 Ιουνίου,χθες μπήκε το καλοκαίρι τυπικά. Όταν δουλεύεις πάντως, καλοκαίρι δεν καταλαβαίνεις. Μόνο στις διακοπές παίρνεις ανάσα κι ως τότε, έχει φύγει ήδη. Θέλω να κάνω πολλά και δε θέλω να κάνω τίποτα. Πέρα από το να ρουφάω τον καφέ μου.<br />Σήμερα ανοίγει και το Κάστρο της μπύρας στο Λευκό πύργο. Φεστιβάλ μπύρας,πέρσι είχε γίνει για μια μέρα μόνο κι ήμουν άρρωστη, συνηθισμένη γκαντέμω. Φέτος κρατάει περισσότερο, καλό και κακό μαζί! Αν και δεν κάνει καλό καιρό,η μπυροποσία άρχισε νωρίς, ανακαλύψαμε και δυο τρία νέα στέκια κι όλο έξω για μπύρα είμαστε. Πιθανώς να κόψουμε την κορδέλα σήμερα και να δούμε το ματς εκεί,αγκαλιά με τα κρίκερ. Θα χρειαστούν μάλλον...<br /><br />Καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1007250559590323900?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-21341640370510920682010-06-20T15:28:00.004+02:002010-06-20T16:43:47.836+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TB4Y4-eOfXI/AAAAAAAABKk/GUaLNtFFheE/s1600/x1pmvt0i80jtgrz3wik8npdqn1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TB4Y4-eOfXI/AAAAAAAABKk/GUaLNtFFheE/s320/x1pmvt0i80jtgrz3wik8npdqn1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484848763305360754" /></a><br /><br />Δε θα κάνω απαισιόδοξες σκέψεις.<br />Θα έχω περισσότερη υπομονή.<br />Θα είμαι καλός άνθρωπος.<br />Δε θα βρίζω σα λιμενεργάτης.<br />Θα χαμογελάω πιο συχνά.<br />Δε θα λέω κακίες.<br />Δε θα στραβώνω όταν ακούω βλακείες.<br /><br />Πάμε πάλι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2134164037051092068?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-22720901435743905042010-06-17T11:13:00.002+02:002010-06-17T11:46:08.536+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBnuwcvrShI/AAAAAAAABKc/llWXfRMQO6U/s1600/sea-sparkle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBnuwcvrShI/AAAAAAAABKc/llWXfRMQO6U/s320/sea-sparkle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483676537417583122" /></a><br /><br /><br />Ζητείται τοποθεσία, δίπλα στη θάλασσα, πάνω στο κύμα του γιαλού. Με γαλαζοπράσινα νερά, όχι πολύ κρύα, όχι πολύ ζεστά. Με άμμο όχι πολύ ψιλή,για να μην κολλάει στο βρεγμένο σώμα. Και όχι πολύ χοντρή,για να μη μας ενοχλεί όταν σφηνώνει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών. Με ομπρέλα διαμέτρου 2 μέτρων,στημένη όλη την ημέρα και δωρεάν. Με δυο καρεκλάκια θαλάσσης, δυο τραπεζάκια για εναποθέτηση του κρύου τσαγιού και δυο πετσέτες ολυμπιακών διαστάσεων,χρώματος μπλε θαλασσί,να ταιριάζει με το κλίμα. Με ετοιμοπόλεμο φορητό ψυγείο,γεμισμένο με κρύο τσάι (όπως προείπα), μπύρες, ντομάτες, αγγούρια, ροδάκινα,καρπούζι και άφθονα νερά. Με δυο ξαπλώστρες, όχι τις πλαστικές που τρίζουν, τις άλλες που έχουν και μαξιλάρι, να μην πιάνεται ο απαυτός μας. Επιπλέον ζητείται δωμάτιο με κλιματισμό κι extra large διπλό κρεβάτι, έχει πολλή ζέστη μάνα μου, μην κολλάει ο ένας με τον άλλον. Χωρίς γείτονες,ειδικά αν έχουν μικρά κακομαθημένα παιδιά. Με γεμάτο ψυγείο επίσης, συμβιβάζομαι με μια δεύτερη δόση του περιεχομένου του φορητού (δες πιο πάνω). Με καθαρά σεντόνια και αλλαγή αυτών καθημερινά. Χωρίς κουνούπια και άλλα τέτοια της φύσης,είμαι γλυκοαίματη. Με πρωινό και βραδυνό,με εξωτικά κοκτέηλ, ολημερίς κι οληνυχτίς. Με ποδήλατα έτοιμα για εξερευνήσεις. Με ειδικές συσκευές απενεργοποίησης κινητών τηλεφώνων, μπαρμπάδων που μουρμουρίζουν, παιδιών που ουρλιάζουν. Κι όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 0 ευρώ και για διάστημα ενός μηνός, το λιγότερο. <br /><br />Αν βρείτε κάτι,ενημερώστε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2272090143574390504?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-58218798072147947262010-06-15T07:42:00.001+02:002010-06-15T07:42:22.026+02:00Σε στιγμή μεγάλου ενδοεσωτερικού ψαξίματος και απύθμενης μαυρίλας,μου ήρθε στο μυαλό η εξής σκέψη. Είμαι ένας κακός άνθρωπος. Χωρίς ευαισθησίες,χωρίς κοινή λογική. Χωρίς να δίνω δεύτερες ευκαιρίες,χωρίς να σκέφτομαι διπλά αυτό που θα ξεστομίσω. Χωρίς να έχω ίχνος συμπόνιας. Φαίνεται ότι δεν αντέχομαι τελικά. Η αλήθεια μου δεν αντέχεται και δεν κρύβεται. Δε χαλιναγωγείται με τίποτα. Η ειρωνεία μου και η κριτική μου, είναι άκρως ενοχλητικές και θίγουν κόσμο. Δε μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό, όταν ακούω μαλακίες. Δεν έχω ούτε ψήγμα διπλωματίας, δε μπορώ να συγκρατηθώ όταν κάτι μου φανεί γελοίο ή ηλίθιο. Δε μπορώ τους χαζούς ανθρώπους. Ούτε τους μίζερους κι ας μιζεριάζω κι εγώ καμιά φορά. Δεν έχει νόημα να τα βάζω με ανθρώπους που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και ζουν στο συννεφάκι τους. Σάμπως εγώ που προσγειώθηκα απότομα ουκ ολίγες φορές,κέρδισα κάτι; Ενίοτε ανεβαίνω στο συννεφάκι κι εγώ, χωρίς αποτέλεσμα βεβαίως βεβαίως. Να ένα ακόμα ελάττωμά μου. Δε συγχωρώ. Ακόμα κι αν τύχει να κάνω κάτι που κατακρίνω,δε συγχωρώ. Ούτε εμένα,ούτε κανέναν άλλον. <br />Ρώτησα μια φίλη και το σύζυγο. Μου είπε ότι είμαι υπερβολική όπως πάντα και άδικη με τον εαυτό μου. Ο σύζυγος μου είπε ότι είμαι έτσι,όχι πάντα,αλλά συχνά. Η φίλη είναι καλοπροαίρετος άνθρωπος, διαλέγω τη δεύτερη άποψη, με βολεύει... Καλύτερα κακιά δηλωμένη,παρά φίδι κολοβό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5821879807214794726?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-17130841970766900132010-06-11T07:42:00.002+02:002010-06-11T07:53:07.932+02:00Ξυπνάω.Τρώω,κάνω δόντια και ντους,ντύνομαι. Ανοίγω τσάντα,βγάζω εισιτήριο για το λεωφορείο, είναι το τελευταίο, να μην ξεχάσω να πάρω. Κλείνω τσάντα και φεύγω. Πάω στη στάση και συνειδητοποιώ ότι άφησα το εισιτήριο στο σπίτι. Ψάχνω για ψιλά,έχω 50 ευρώ. Το περίπτερο δεν έχει να μου χαλάσει, έχει εισιτήρια αλλά δε μπορώ να αγοράσω. Πάω σε άλλο πιο μακριά, παίρνω τσιγάρα (δεν καπνίζω), μουδίνει ρέστα, αλλά τα ψιλά δεν κάνουν για να κόψω ειστήριο στο λεωφορείο. Της λέω να μου τα αλλάξει. Περιμένω. Μισό δεύτερο πριν φτάσω στη στάση,φεύγει το λεωφορείο μου. Αυτό που περνάει κάθε μισή ώρα και τρέχω κάθε πρωί να το προλάβω.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBHPKCEG5dI/AAAAAAAABKU/7ovAy1oaCy0/s1600/lady_luck-M.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 190px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBHPKCEG5dI/AAAAAAAABKU/7ovAy1oaCy0/s320/lady_luck-M.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481389992746345938" /></a><br /><br />Αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί,δε θέλω να σκέφτομαι τι με περιμένει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1713084197076690013?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-5932640798349091342010-06-10T05:14:00.003+02:002010-06-10T05:38:42.192+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBBd-zbauhI/AAAAAAAABKM/3M73OlepNUY/s1600/IMGP1539.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TBBd-zbauhI/AAAAAAAABKM/3M73OlepNUY/s320/IMGP1539.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480984080048372242" /></a><br /><br />Ξύπνησα στις πέντε,άνευ λόγου σήμερα. Ματαίως προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ. Το πήρα απόφαση και σηκώθηκα. Τι απίστευτη ησυχία,τι όμορφα που είναι τέτοια ώρα. Αγαπάω πολύ τον ύπνο μου όμως και δε μπορώ να το κάνω καθημερινά. Ήδη μου φαίνεται βουνό,το ότι θα ξυπνάω για την υπόλοιπη ζωή μου από τις 6:30.Υπάρχουν και χειρότερα,το ξέρω. Το έζησα για χρόνια,ξυπνούσα στις 5. Αλλά αυτός ο ύπνος ο πρωινός,δε συγκρίνεται βρε παιδί μου. Πίνω καφέ και κόβω βόλτες στα blog,καλοκαίριασε και πήραν τα μυαλά μας αέρα! Ημερολογιακά τουλάχιστον, μπήκε το καλοκαίρι,άλλο που ο καιρός κάνει τα κόλπα του. Η τσαούσα και ο heliotypon μιλάνε για διακοπές και γυμνισμό. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Παραείμαι ντροπαλή και κολλημένη για να το κάνω. Θαυμάζω αυτούς που έχουν την άνεση και δεν τους νοιάζει. Ειδικά μέσα στη θάλασσα,το νερό πάνω στο γυμνό σώμα είναι απόλαυση. Στην Κέρκυρα έχει μια παραλία γυμνιστών, τη Μυρτιώτισσα. Τους έβλεπα από μακριά και τους ζήλευα. Το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας είναι για γυμνιστές.Ένα μικρό κομμάτι είναι για κοινούς θνητούς. Τα νερά είναι φανταστικά,κόντευα να βγάλω λέπια. Δεν ήθελα με τίποτα να βγω έξω. Αν πάτε Κέρκυρα,να την επισκεφτείτε οπωσδήποτε.<br /><br /><br /><br />Διακοπές δεν ξέρω αν θα κάνω.Δυσοίωνες οι προβλέψεις για την ώρα. Έχω κι ένα γάμο στην Πελοπόννησο και πιθανώς να συνδυαστεί η άδεια έτσι. Κανείς δε μιλάει για αυτές φέτος,λες κι είναι φθινόπωρο. Άλλες εποχές,άρχιζαν από το Μάρτιο οι συζητήσεις. Με την πρώτη καλοκαιρία,έπεφταν οι προτάσεις κι οι ιδέες. Φέτος δεν ακούω τίποτα από κανέναν. Μακάρι να μπορέσουμε να βρέξουμε τον πισινό μας κι ας είναι και για λίγες μέρες. Η ζέστη δεν παλεύεται,αν δεν μουλιάσεις λίγο το σώμα σου καλοκαιριάτικα, χειμώνα πως θα βγάλεις;<br /><br />Καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-593264079834909134?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-65833789541995455002010-06-09T08:26:00.004+02:002010-06-09T09:17:49.422+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA8_SAXrN1I/AAAAAAAABKE/Tq_V68XK5BM/s1600/300329930_ee4cac71ee.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA8_SAXrN1I/AAAAAAAABKE/Tq_V68XK5BM/s320/300329930_ee4cac71ee.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480668850102679378" /></a><br /><br />Είδα τα γατάκια.Είναι τέσσερα,τα δυο μαύρα με πιτσιλιές πορτοκαλιές και τα άλλα γκρι με ρίγες,όπως η μαμά. Τα ματάκια τους είναι γαλάζια σκούρα,είναι μικρά ακόμα. Είναι κουκλιά. Κι όπως λένε πολύ σωστά, μωρό και άσχημο δε γίνεται. Τα πήρα αγκαλιά για λίγο, η μαμά με αφήνει αλλά τα καημένα νιαουρίζουν τρελλά,οπότε δεν τα ταλαιπώρησα. Είναι μια γλύκα πάντως. Κι η μαμά θέλει συνέχεια χάδια. Χουρχουρίζει τόσο δυνατά,που ακούγεται από μακριά. Άσε που αρχίζει πριν τη χαϊδέψεις ακόμα,μόλις τη φωνάξεις και πάρει γραμμή ότι θα την πάρεις αγκαλιά.Τρώει όλη μέρα,περιττό να το πω.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA8_CuOTA_I/AAAAAAAABJ8/deZps1DEM3E/s1600/keeping-faith.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 212px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA8_CuOTA_I/AAAAAAAABJ8/deZps1DEM3E/s320/keeping-faith.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480668587533468658" /></a><br /><br />Τέλειωσα και το <a href="http://www.jodipicoult.com/keeping-faith.html#synopsis">βιβλίο</a> που διάβαζα. Δεν είχα πιάσει τίποτα δικό της ως τώρα, αν και είναι γνωστή κι έχει πάρα πολλά. Ένα πρόσφατα έγινε και ταινία,το My sister's keeper. Ήθελα να το δω,το 'χω βάλει στο πρόγραμμα. Ξεκίνησα να διαβάζω και το The last Lecture του Randy Pausch,του καθηγητή που πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας. Είχα δει σχετικό βίντεο για αυτόν και τσίμπησα και το βιβλίο του. Χρειάζομαι θετική ενέργεια .Οξύμωρο το ότι προέρχεται από κάποιον που έμαθε ότι έχει λίγους μήνες ζωής,αλλά ήταν μάγκας ο άνθρωπος. Είχε άλλη οπτική και πολύ θα 'θελα να είχα το 1/10 από αυτήν. Πρέπει να ξαναδιαβάσω το Eclipse,πλησιάζει η ταινία και θέλω να τα 'χω φρέσκα...<br /><br />Έχω κολλήσει με τον Red 96,3 τελευταία.Ακούω συνέχεια και έχω μάθει και τα τραγούδια που παίζει πλέον.Άσε που εκεί άκουσα και το Breeze of light,που έχει ήδη γίνει το soundtrack του μήνα,από μόνο του. Ήρθαν κι εδώ οι Travel Mind Syndrome, στις 29/05 και θα έρθουν ξανά τον Ιούλιο. Θα πάω φυσικά,είναι δεδομένο. Κατά καιρούς κολλάω με διάφορα τραγούδια,από διαφορετικά είδη.Τόσο που ένας φίλος έχει μπερδευτεί τελείως μαζί μου. Δεν ξέρει ποια συναυλία να μου προτείνει! Του είπα για κάτι που ήθελα να δω και μου απάντησε ότι είχε πρόσκληση και δεν πήγε,αλλά δε φαντάστηκε ότι θα μου αρέσει και αυτό...είμαι μυστήριο τρένο,το γνωρίζω.Μου αρέσει πολύ ο Chris Daughtry. Τον είχα πετύχει από την αρχή στο American idol και ήταν πολύ καλός. Τελευταία τον ακούω κι αυτόν συχνά. Παλιότερα είχα κολλήσει με το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=_tnzTCWpp0k">Over you</a> και τώρα ακούω τα νέα τους τραγούδια.<br /><br /><br />Ενημερωτικά,η τσιγκουνιά δεν είναι μαγκιά,είναι μαλακία. Μέγιστη κιόλας. Ποιος ηλίθιος γράφει αυτές τις διαφημίσεις; Στις πρώτες διαφημίσεις τους,έλεγε στο τέλος "Δεν είμαι και κορόιδο". Προφανώς τους έκραξαν και το έκαναν "Δεν είμαι και χθεσινός". Άσε που δεν κατάλαβα το γιατί η ίδια εταιρεία έχει δυο μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη,με διαφορετικές επωνυμίες. Και προωθεί κακόγουστα και τις δυο. Ακόμα και οι τηλεοπτικές,με εκείνον το μπάρμπα που μπαίνει μέσα και σκίζει τιμές, είναι άκρως ηλίθια.Μεταγλωττισμένη κιόλας,μια για όλες τις χώρες...<br /><br />Έχω όρεξη για κανένα ούζο σήμερα.Μου ήρθε φλασιά τώρα. Όλες οι φίλες έχουν παιδιά όμως και δεν το βλέπω να γίνεται. Έχουν και γιορτές αυτές τις μέρες,λίγο πριν τελειώσουν τα σχολεία. Για την ώρα,πίνω τον καφέ μου και σκέφτομαι εναλλακτικές... πιθανώς να πάρω μια από αυτές τις μαμάδες,μαζί με το παιδί της και να πάμε να την πέσουμε σε καμιά παραλία για μπύρα, αφού ουζοκατάσταση δεν προβλέπεται. Να δούμε πως θα 'ναι κι ο καιρός. Κάτι για 32 βαθμούς άκουσα και σάλταρα στη σκέψη και μόνο.<br /><br />Καλή μέρα να έχουμε,αν έχω κι άλλη φλασιά,θα επανέλθω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-6583378954199545500?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-88795253175897577192010-06-07T09:21:00.005+02:002010-06-08T08:24:40.264+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA3hyFKxBnI/AAAAAAAABJ0/1TS1RL9wcho/s1600/bea.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 188px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TA3hyFKxBnI/AAAAAAAABJ0/1TS1RL9wcho/s320/bea.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480284572076803698" /></a><br /><br /><br />Είχε νυχτώσει για τα καλά. Το κρύο ήταν τσουχτερό κι η ομίχλη είχε σκεπάσει τα πάντα. Διάθεση μαύρη,σαν τη νύχτα κι αυτή. Έβαλε το αγαπημένο της τζιν,πήρε και ένα πακέτο τσιγάρα και βγήκε από το σπίτι.Δεν κάπνιζε, αλλά απόψε θα είχε 20 τσιγάρα συντροφιά. Δεν ήθελε άλλον κανέναν. Εξάλλου,όλοι είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. Στο δρόμο δεν κυκλοφορούσε κανείς,τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό. Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει και μύριζε το χώμα. Περπατώντας στη μέση του δρόμου, προχώρησε κάνοντας ζιγκ ζαγκ, χορεύοντας σχεδόν. Δυο τρεις κυκλοφορούσαν όλοι κι όλοι,την κοίταξαν περίεργα. Τους χαμογέλασε και συνέχισε το χορό της. Έφτασε,μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπρος. Παγωμένο τιμόνι,θολωμένα τα τζάμια. Περίμενε λίγο,να ζεσταθεί η μηχανή. Πάντα την ενοχλούσε αυτή η αναμονή, ποτέ δεν είχε υπομονή. Αλλά ήταν το δικό της αμάξι κι ήταν το μόνο που βοηθούσε λίγο τη διάθεσή της. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, ήταν το καλύτερο τέτοιες ώρες. Πολλές φορές, οδηγούσε και του μιλούσε. Σκεφτόταν ότι δεν είναι λογικό, αλλά τι ήταν; Οι σκέψεις πολλές κι η λύση πουθενά. Καμιά φορά σκεφτόταν ότι μόνη της δημιουργεί προβλήματα,για να κρατάει το μυαλό της απασχολημένο. Καθάρισε το τζάμι κι αφουγκράστηκε τη σιωπή. Άλλη μια μέρα πέρασε, περιμένοντας κάτι που δεν ήρθε. Τα τελευταία δέκα χρόνια,κάνει τις ίδιες σκέψεις. Απόψε όμως,θα άδειαζε το μυαλό της. Από όλα κι από όλους. Άνοιξε τα παράθυρα, τα φώτα και τα μάτια της. Ξεκίνησε αργά, βγήκε από το στενό και κατευθύνθηκε προς την παραλία. Η θάλασσα φαινόταν μαύρη,το φεγγάρι είχε χαθεί κι όλα γύρω της ήταν νεκρά. Μόνη στο δρόμο, συνέχισε να οδηγεί, αυξάνοντας ταχύτητα σταδιακά. Ο αέρας έμπαινε από τα παράθυρα,κρύωσε κι ανατρίχιασε. Έπρεπε να μείνει σε εγρήγορση,τα άφησε ανοιχτά. Η ταχύτητα ανέβηκε κι άλλο. Γύρω όλα φαίνονταν σα να απομακρύνονται, η ομίχλη ήταν πυκνή. Βγήκε στο δρόμο για Χαλκιδική. Θα πήγαινε στη θάλασσά της. Η ανηφόρα ήταν δύσκολη,το σαραβαλάκι άρχισε να ζορίζεται. Υπήρχε και τίποτα εύκολο; Όλη μέρα δούλευε, γύριζε σπίτι με ένα κεφάλι κουδούνι. Το τηλέφωνο δε σταματούσε να χτυπάει. Μόνο για δουλειά. Εκείνος δεν έπαιρνε ποτέ. Ακόμα κι όταν ήταν μαζί του,δεν τηλεφωνούσε. Ήταν μαλωμένος με τα τηλέφωνα. Πως της ήρθε αυτός στο μυαλό πάλι; Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η ομίχλη είχε αρχίσει να διαλύεται, ανεβαίνοντας το δρόμο. Είχε νεκρική ησυχία. Θαρρείς και ήταν μόνη της στον κόσμο. Θαρρείς και δεν υπήρχε άλλος ζωντανός άνθρωπος πάνω στη γη. Που πήγαν όλοι; Άρχισε να επιταχύνει, ανυπομονούσε να δει τη θάλασσά της. Έτρεχε και σκεφτόταν. Πως θα ήταν τώρα η ζωή της,αν είχε φύγει όταν το ήθελε; Αν δεν είχε βρει δουλειά και πήγαινε έξω να σπουδάσει; Αν δεν τον γνώριζε κι αν δεν είχαν σχέση κι αν κι αν... Λες κι είχε κανένα νόημα. Πάντα πίστευε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο. Δεν ήξερε ποιος ήταν αυτός,αλλά δεν πίστευε στην τύχη και στις συμπτώσεις. Όλα θα ήταν αλλιώς, αν δεν ήταν έτσι. Χαχαχα,φοβερή σοφία σκέφτηκε πάλι! Το ρολόι έδειχνε 1 παρά δέκα. Σε 15 λεπτά θα ήταν εκεί. Η πινακίδα στο δρόμο,έλεγε 20 χλμ ακόμα. Πάτησε λίγο παραπάνω το γκάζι κι άκουσε ένα θόρυβο από τη μηχανή. Μέσα στην ησυχία, ακούστηκε σαν απειλή. Δεν έδωσε σημασία. Όλα θα ήταν καλύτερα, αν δεν έδινε τόση σημασία, σε όλα τα ασήμαντα πράγματα. Σε όλους τους ασήμαντους ανθρώπους,που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κινούσαν τα νήματα της ζωής της. Ποιος τους είχε δώσει αυτό το δικαίωμα; Ποιος άφηνε αυτήν την κατάσταση να διαιωνίζεται; Ξαναγέλασε με τη σκέψη της. Αν είχε λίγη δύναμη,λίγη περισσότερη δύναμη, όλα θα ήταν τελείως διαφορετικά. Τόσα αν μαζεμένα στο μυαλό της, τόσες υποθέσεις χωρίς ουσιαστική θέση στη ζωή της. Φάνηκε επιτέλους. Στο χωριό δεν υπήρχε κανείς. Έστριψε και βρέθηκε στην πλατεία. Τα καλοκαίρια έσφυζε από ζωή και κόσμο,τώρα δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ένας σκύλος στην άκρη του δρόμου,περπατούσε και κούτσαινε. Κάπου είχε το κολατσιό της. Το πήρε ή το άφησε στο γραφείο; Δε θυμόταν. Πάρκαρε κι άρχισε να ψάχνει. Το βρήκε και βγαίνοντας έξω,το άφησε μπροστά στο σκύλο, που τινάχτηκε κι άρχισα να τρώει βιαστικά. Κλείδωσε και πήρε το δρόμο για τη θάλασσα. Έκανε την καλή της πράξη για σήμερα. Τα φώτα στο δρόμο ήταν σβηστά. Ο αέρας ήταν παγωμένος,το μόνο που άκουγε ήταν τα φύλλα των δέντρων. Η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη και μαύρη. Δυο βάρκες στην αμμουδιά, γεμάτες φύκια και χώμα. Η νύχτα ήταν πολύ περίεργη. Ο ουρανός σκοτεινός, η υγρασία σου τρυπούσε τα κόκκαλα. Κούμπωσε το μπουφάν της και προχώρησε στην ακτή. Στάθηκε στην άκρη της θάλασσας κι έβαλε τα χέρια της μέσα. Το νερό ήταν παγωμένο. Τα δάχτυλά της μούδιασαν.Τα έβαλε στο στόμα και γεύτηκε την αρμύρα. Πάντα το έκανε αυτό, ήταν το μυστικό της. Σηκώθηκε και στάθηκε.Κοιτούσε τα νερά κι αναρωτιόταν. Πόσα καλοκαίρια πέρασε εδώ; Πόσες νύχτες κάθισε στην άμμο και κοιτούσε τη θάλασσά της; Πόσο έκλαψε, γέλασε, έπαιξε, χτύπησε,έτρεξε εδώ. Όλα εδώ. Η αρχή της ζωής της. Το τέλος που θα την έβρισκε; Μ'αυτήν τη σκέψη, άναψε ένα τσιγάρο, πήρε μια βαθιά ρουφηξιά κι άρχισε να περπατάει στην άμμο...ελεύθερη να αφήσει όλες τις σκέψεις της εδώ,να τις πάρει ο αέρας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8879525317589757719?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-23679613646788600252010-06-04T22:01:00.004+02:002010-06-07T10:44:54.144+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TAlgyg4StOI/AAAAAAAABJs/3n0PXtjMLt4/s1600/blue-tree-wallpapers_12953_1680x1050.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TAlgyg4StOI/AAAAAAAABJs/3n0PXtjMLt4/s320/blue-tree-wallpapers_12953_1680x1050.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479016842608686306" /></a><br /><br /><br />Μοναξιές άλλη μια φορά. Συντροφιά ο Ερωτικός, ένα ποτήρι κρασί κι αυτό εδώ το τετράδιο. Οι σκέψεις το μυαλό κατακλύζουν και τα δάχτυλα λαχταράνε ένα αντρικό χέρι. Τη ζεστασιά που σου δίνει, τη σιγουριά που γεμίζει την ψυχή σου, έστω κι αν πολλές φορές είναι ψευδαίσθηση.<br />Πως όμως να εξηγήσεις αυτήν τη χαρά, αυτήν την αίσθηση της ολοκλήρωσης που σου χαρίζει ένας άντρας; Το κάνεις κι εσύ στον εαυτό σου βέβαια, αυθυποβάλλεσαι. Λες ότι χωρίς έναν άντρα, η ζωή σου θα είναι μισή. Κι αν δεν το πεις εσύ, θα σου το πούνε τόσοι άλλοι. Στο τέλος θα το πιστέψεις. Θα το κάνεις κτήμα σου. Σα να ζούσες πάντα περιμένοντας έναν άλλον άνθρωπο να σε ολοκληρώσει. Κι αυτό ψευδαίσθηση είναι, χαζομάρα, ένα τίποτα. Πως γίνεται να αισθάνεσαι ασφαλής μόνο όταν είσαι με έναν άντρα; Πριν από αυτόν τι έκανες; Δε ζούσες; Δεν είχες τον εαυτό σου; Τις σκέψεις σου; Τα όνειρά σου; Γιατί θα πρέπει όλα στη ζωή σου να πάρουν σάρκα και οστά, με την παρουσία ενός άλλου; Με την απουσία του ή τη φυγή του, παύεις να υπάρχεις;<br />Όλα είναι ψέμα. Όλα ένα τίποτα. Σαν τη βροχή. Απλό νερό από ένα σύννεφο. Γιατί να σημαίνει κάτι πέρα από αυτό; Κι όμως η βροχή αγαλλιάζει το μυαλό. Αγριεμένη θάλασσα που ησυχάζει από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση.Οι σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό σου, στα δάχτυλά σου,στα ρούχα σου. Τη νιώθεις σαν αγίασμα στο δέρμα σου. Σα να καθαρίζει τις ασχήμιες,τις κακές σκέψεις,τις εντάσεις.Κοιτάς τη βροχή και σκέφτεσαι. Ποιος άλλος βλέπει αυτό που βλέπω εγώ; Ποιος τρέχει και πατάει μέσα στα λασπόνερα; Ποιος περπατάει και το μυαλό του πετάει,ταξιδεύει;<br />Δεν ξέρω γιατί, τελευταία άρχισε να με ενοχλεί πάλι η μοναξιά μου. Είναι γνωστό εξάλλου το ότι αν δεν αντέχεις τη μοναξιά,δεν τα πας καλά με τον εαυτό σου.Κι όταν συμβαίνει αυτό, δεν τα πας καλά και με τους άλλους. Όλα είναι αποφθέγματα και γνώμες ειδικών. Να τους βράσω.Που είναι ένας ειδικός να μου εξηγήσει τι παράλογο βρίσκει στο να αισθάνομαι μόνη, όταν περιφέρομαι σε ένα σπίτι και δεν ακούγεται κανένας ήχος,όταν το τηλέφωνο έχει σωπάσει από καιρό, όταν οι φίλοι κάνουν τη ζωή τους χωρίς εσένα,όπως λέει και το τραγούδι. Αυτο όμως δε λέγεται ζωή.Δυστυχώς μου έμαθαν ότι ζωή σημαίνει να μοιράζεσαι την αναπνοή σου, το βήμα σου,το χαμόγελό σου,με κάποιον άλλο.Πόσοι άλλοι δεν αισθάνονται όπως εγώ; Πάρα πολλοί. Καμιά φορά αισθάνεσαι πιο μόνος, όταν είσαι ανάμεσα σε κόσμο. Θεωρητικά δεν είσαι μόνος, μα η ψυχή σου το ξέρει το πως αισθάνεσαι.Κοιτάς γύρω σου φάτσες γελαστές, σκυθρωπές, προβληματισμένες, χαρούμενες,απ'ολα έχει ο μπαξές. Κι όμως τόσοι άνθρωποι δε γεμίζουν ούτε στο ελάχιστο το κενό σου. Κι αυτός ο άνθρωπος που μπορεί να το κάνει ή απλά μπορεί να σου δημιουργήσει αυτήν την ψευδαίσθηση, είναι αλλού. Μακριά σου.Μα κι όταν έρθει, τίποτα δεν είναι σίγουρο.Μια παροδική αίσθηση ασφάλειας και συντροφικότητας και μετά πάλι στα ίδια. Μόνοι μας γεννιόμαστε,μόνοι μας φεύγουμε. Τελικά ζούμε και μόνοι μας.Ποιος σου εγγυάται ότι όλοι όσοι είναι γύρω σου, σε αγαπάνε πραγματικά ή νοιάζονται για σένα; Μπορεί απλά να θέλουν να γεμίσουν το δικό τους κενό.Τη δική τους ανασφάλεια. Κι έτσι αντί να περνάνε μόνοι τους τα βράδυα,τα περνάνε μαζί σου. Όχι για σένα όμως, αλλά για τον εαυτό τους. Μην έχεις λάθος εντυπώσεις λοιπόν. Το αν κάποιος νοιάζεται, φαίνεται από τις πράξεις του. Πόσες φορές χτύπησε το τηλέφωνό σου τις τελευταίες μέρες; Ποιοι σε πήρανε;Σε ήθελαν κάτι ή πήραν να δούνε αν ζεις και πως περνάς; Όλοι έχουμε γύρω μας ανθρώπους, που μας θυμούνται μόνο στα δύσκολα. Κι όμως,εγώ γιατί δε θυμάμαι κανέναν όταν είμαι στα χειρότερά μου; Ίσως να είμαι πολύ περήφανη για να δείξω την αδυναμία μου.<br />Δεν ξέρω. Ίσως να είναι κι αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλω να τους μιλήσω και δεν το κάνω. Αισθάνομαι ότι βαραίνω τους άλλους με τα δικά μου προβλήματα,τα οποία είναι ανούσια,όταν πρακτικά τα έχω όλα. Κι όμως κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Κι έτσι αντί να μιλάς και να ελαφρύνεις την ψυχή σου από όσα σε ενοχλούν, ξεσπάς σε ένα κομμάτι χαρτί και μουδιάζουν τα δάχτυλά σου από την ορμή και την ταχύτητα των σκέψεών σου,που θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους σε μια κόλλα χαρτί. Σαν κάθαρση,σαν αποτύπωμα της ψυχής σου.<br />Ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια έχω να γράψω τόσα πολλά,σε τόσο λίγη ώρα...<br /><br /><br />υ.γ.Γραμμένο πριν από δυο χρόνια περίπου. Δεν είχα υπολογιστή,έγραφα σε ένα παλιό τετράδιο. Κάποια συναισθήματα έχουν αλλάξει, κάποια παραμένουν ίδια...<br /><br />ΑΝΑΝΕΩΣΗ!!!<br />Έψαχνα εδώ και καιρό ένα τραγουδάκι που άκουγα στον Red και είχα κολλήσει τρελλά!<br />Το βρήκα λοιπόν,να 'ναι καλά η κοπέλα που με βοήθησε!<br />Ακούστε το,είναι από ελληνικό συγκρότημα.<br />Εκπληκτικό τραγουδάκι!!Eίμαι ευτυχισμένη!!<br /><br />Travel mind syndrome - Breeze of light<br /><br /><object width="250" height="250"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kwpk0LoRp8g&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kwpk0LoRp8g&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="250" height="250"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2367961364678860025?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-33240489859861526482010-06-01T08:35:00.003+02:002010-06-01T09:28:28.502+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TASq4f9y2OI/AAAAAAAABJc/ca8I7IieHZU/s1600/cupid0.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 274px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/TASq4f9y2OI/AAAAAAAABJc/ca8I7IieHZU/s320/cupid0.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477690934419445986" /></a><br />Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Το έμαθε κανείς να το πει και σε μένα; Αγάπη είναι να αισθάνεσαι ότι ο σύντροφός σου είναι το άλλο σου μισό και άλλα τέτοια εμπριμέ; Κι όταν το αισθανθείς,τι κάνεις; Το παντρεύεσαι για να μην πετάξει; Και κοιμάσαι ήσυχος μετά; Το πιστεύει κανείς; Κι αν ναι,για πόσο καιρό; Άλλα μισά δεν υπάρχουν, συγνώμη που θα σε βγάλω από το ροζ σου συννεφάκι. Υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία, για συντροφικότητα, για σεξ, για ένα χέρι βοήθειας όταν το χρειάζεσαι. Χωρίς να σημαίνει ότι όλες οι σχέσεις έχουν όλο το πακέτο. Ανάλογα. Άλλος έχει τέλειο σεξ, αλλά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, δεν έχει κάτι να πει με τον/την σύζυγο. Άλλος έχει την οικονομική ευχέρεια που ονειρευόταν,αλλά μαλώνει καθημερινά με το "άλλο του μισό", με αποτέλεσμα να παίρνει ψυχοφάρμακα. Άλλος έχει μια γυναίκα καθώς πρέπει, κυρία, με τα λεφτά της,τα γαλλικά, το πιάνο,αλλά την έχει κάνει τάρανδο γιατί σεξ κάνουν 1 φορά το τρίμηνο κι αυτό χάλια. Άλλη σκορπάει τα λεφτά του συζύγου και κλείνει τα μάτια στις ατασθαλίες του, για να μη χρειαστεί να δουλέψει και να ζοριστεί. Πολλές περιπτώσεις και η καθεμιά διαφορετική.Το τι ζητάει ο καθένας είναι το θέμα. Και τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει για να το πετύχει,είναι το άλλο θέμα. Γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν κάνει θυσίες, αυτός που θέλει να κρατήσει μια σχέση ζωντανή. Μικρές ή μεγάλες, δεν παίζει ρόλο. Και μόνο που μπαίνεις στη διαδικασία να βγάλεις από τη ζωή σου συνήθειες ή ανθρώπους που το "μισό" σου δεν εγκρίνει, φτάνει και περισσεύει. Το συμπέρασμα είναι ένα. Ή κάνεις θυσίες και έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου και τον τρως στη μάπα όπως είναι, ή τη βγάζεις μοναχός σου και κοιτάς να περνάς καλά με ότι κάτσει και χωρίς να ρωτήσεις κανένα "μισό" για την επόμενη κίνησή σου. Τι διάλεξες εσύ λοιπόν; Και στις δύο περιπτώσεις, χαμένος βγαίνεις. Ξέρεις αυτό που λένε για το γρασίδι του γείτονα; Είναι πάντα πιο πράσινο από το δικό σου. Άσχετα αν και ο γείτονας λέει το ίδιο. Το οτιδήποτε του αλλουνού, είναι πάντα καλύτερο και προτιμότερο. Οπότε ξέρεις.Κάτσε στα αυγά σου και κλώσσα τα,αφού ήταν επιλογή σου. Και σταμάτα να κρυφοκοιτάς από το τζάμι το σπίτι του γείτονα. Επειδή κι αυτός το ίδιο κάνει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3324048985986152648?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-56641846981878554022010-05-31T09:46:00.000+02:002010-05-31T14:18:50.671+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/R8JfpZ0uoMI/AAAAAAAAASc/bA17q8Ua8aQ/s1600-h/Broken_Heart_by_Tortured_Raven.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/R8JfpZ0uoMI/AAAAAAAAASc/bA17q8Ua8aQ/s320/Broken_Heart_by_Tortured_Raven.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170800487086072002" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Αν δεν έχεις αυτό που αγαπάς,αγάπα αυτό που έχεις.</span></span><br /></div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/R8JfgZ0uoLI/AAAAAAAAASU/-lpHwboCFlg/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/R8JfgZ0uoLI/AAAAAAAAASU/-lpHwboCFlg/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170800332467249330" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);font-size:130%;" >Πειράζει αν αγαπάω και τα δύο;</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κάποια στιγμή,θα το έχω,ο κόσμος να χαλάσει...</span><br /></span></div><br /><br /><br /><br />υ.γ.Δυο χρόνια μετά,τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εύχομαι να είναι αλλιώς σε άλλα δυο χρόνια...be careful what you wish for δε λένε; Θα φανεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5664184698187855402?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-87845310406686160342010-05-26T22:13:00.002+02:002010-05-26T22:42:15.598+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_2HjTTq9pI/AAAAAAAABJU/uhVChJFFzow/s1600/374203_langues_web.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_2HjTTq9pI/AAAAAAAABJU/uhVChJFFzow/s320/374203_langues_web.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475681762500343442" /></a><br /><br /><br />Από μικρή είχα κόλλημα με τα αγγλικά.Θες τα κουκλιά αμερικανάκια στη Χαλκιδική, θες ο ελληνοαμερικάνος παίδαρος γκόμενος της αδερφής μου,θες οι Duran Duran,κόλλησα. Την αγαπάω.Τη γλώσσα,την Αγγλία δεν ξέρω ακόμα,δεν έχω καταφέρει να πάω.<br />Στις πρώτες μου διακοπές σε νησί,με τη μαμά,ερωτεύτηκα δυο αγοράκια. Ήμουν 16 ετών κι εκείνα 5 και 8. Για την ακρίβεια, ερωτεύτηκα όλη την οικογένεια. Πίναμε καφέ στη Σκόπελο και δίπλα μας κάθονταν δυο Βρετανοί με τα παιδιά τους.Άκουσα αγγλικά κι εκστασιάστηκα! Αυτό ήταν.Τους έκανα δώρο τα μισά σουβενίρ του νησιού,μαζί περάσαμε 4 απίστευτες μέρες,δίναμε ραντεβού στο λιμάνι και κόβαμε βόλτες. Με τα πιτσιρίκια, όχι με τους μεγάλους. Αυτά τα δυο αγοράκια,θα τα 'χω πάντα στην καρδιά μου. Τι σκέρτσο, τι χαζομάρα, τι βλακείες κάναμε...κι όλα αυτά στα αγγλικά!!Ήμουν στον παράδεισο...<br />Στο σχολείο κάναμε γαλλικά. Μπουρδούκλωνα τη γλώσσα μου με την προφορά τους. Είχαμε και μια γαλλικού τεκνατζού,που να ασχοληθούμε σοβαρά. Χαλβαδιάζαμε τους άντρες που την έφερναν και την έπαιρναν από το σχολείο. Έμαθα λίγα γαλλικά,αλλά θέλω πολύ διάβασμα και χρόνο,για να πω ότι τα ξέρω,πέρασαν και ...μμμ ...16 χρόνια.Μεγάλωσα καλέ!<br />Πριν από εφτά χρόνια,αποφάσισα να μάθω και μια τρίτη γλώσσα. Ιταλικά. Είχα ερωτευτεί κι έναν Ιταλό στα νιάτα μου και μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει,οπότε δεν έψαξα και πολύ. Τα πήγα καλά κι εκεί,σε δυο χρονάκια πήρα δυο πτυχία. Πάνω που είπα θα πάω Ιταλία να τους τα πω όλα χαρτί και καλαμάρι,στράβωσε η φάση και ξέμεινα εδώ. <br />Μετα από αυτό,άκουσα τις σειρήνες που έλεγαν ότι τα Ισπανικά είναι κοντά και δε θα δυσκολευτώ καθόλου να τα μάθω,αφού έκανα Ιταλικά. Ποιος τα διαδίδει αυτά,θα 'θελα να 'ξερα. Δύσκολα δεν είναι,προς θεού. Αλλά είναι τόσο μα τόσο κοντά στα Ιταλικά, που δεν ξέρεις αν μιλάς τη μια ή την άλλη γλώσσα. Τα έκανα μπάχαλο. Στα γραπτά ήμουν μια χαρά, προφορικά έδωσα ρέστα όμως. Με κοιτούσαν οι δυο εξετάστριες, σα χαμένες. Βασικά ούτε εγώ δεν ήξερα τι έλεγα. Κι εκείνες προσπαθούσαν να καταλάβουν,τι θέλω να πω,μια και χρησιμοποιούσα ισπανικές λέξεις με ιταλικές καταλήξεις και τούμπαλιν. Το μπάχαλο του αιώνα. Η πρώτη μου αποτυχία στις γλώσσες και τη φέρνω βαρέως από τότε.<br />Τελευταία άρχισα πάλι να σκέφτομαι.Μήπως να μάθω και τίποτα άλλο; Η μάνα μου λέει, να κάνω κανένα παιδί να ασχολούμαι,αφού από τη βαρεμάρα πηγαίνω στα φροντιστήρια ξανά και ξανά...Για την ώρα δεν παίζει ως ενδεχόμενο,οπότε λέω να τολμήσω.<br />Ιδού το ερώτημα. Να ξεκινήσω ξανά τα Ισπανικά ή να κάνω Τούρκικα ή Κινέζικα ή Αράβικα; Ολλανδικά μήπως; Μπας και μου κάτσει να γίνω η μικρή Ολλανδέζα τελικά; Σκέφτηκα και τα Σουαχίλι, για να πρωτοτυπήσω,αλλά δάσκαλο που θα βρω; Και τα Γερμανικά τα σκέφτηκα, αλλά θυμάμαι τους Γερμανούς μεθυσμένους τέζα στην παραλία και ξενερώνω. Καλά,δεν είναι και κριτήριο αυτό. Κι οι Βρετανοί χειρότερα κάνουν,αλλά εξακολουθώ να τα λατρεύω ως γλώσσα. Μήπως να ξεσκονίσω τα Γαλλικά μου;<br />Δεν ξέρω τι να κάνω,προβληματίζομαι...<br />Βοήθεια του κοινού παίζει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8784531040668616034?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-71249548657328096112010-05-25T12:31:00.010+02:002010-05-26T08:44:46.243+02:00Εδώ και μια εβδομάδα,το σκεφτόμουν καθημερινά.Ήμουν σίγουρη ότι θα σε δω.Σα να με προετοίμαζα ψυχολογικά. Τελικά,βρεθήκαμε μούρη με μούρη. Δεν έλεγα τίποτα άλλο; Κανένα νούμερο τζόκερ, αριθμό λαχείου,κάτι σχετικό τελοσπάντων. Δεν ξέρω τί είναι χειρότερο. Να δεις έναν πρώην γκόμενο που είχε άπειρη βλακεία και σε έστειλε και τον έστειλες ή να δεις έναν πρώην αγαπημένο φίλο που επίσης είχε άπειρη βλακεία και κόψατε επαφές; Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομερή ταχυπαλμία και αμηχανία. Είχα και 3 χρόνια να σε δω. Όσο κι αν έλεγα ότι θα σε δω και το είχα πιστέψει μέσα μου, εκείνη τη στιγμή τα έχασα και δεν ήξερα τι να πω. Πλανιόταν μια τυπικούρα μεταξύ μας,άκρως εκνευριστική. Αν σκεφτείς ότι κάποτε περνούσαμε όλη τον ελεύθερο χρόνο μας μαζί,ότι γελούσαμε και κλαίγαμε μαζί,όλα ήταν μαζί και μόνο τότε είχαν αξία. Ξαφνικά κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε τι να πούμε.Τα μάτια έλεγαν πολλά ωστόσο. Η τελευταία ερώτησή σου ήταν...τι να πω,δεν έχω λέξεις να τη χαρακτηρίσω.<br />-Τα τηλέφωνα είναι ίδια;<br />-Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ...<br />Ξέρεις που δουλεύω.Εκεί που ερχόσουν σχεδόν καθημερινά.<br />Ξέρεις το τηλέφωνό μου,σταθερό και κινητό.Είναι αυτό που καλούσες όποτε η τωρινή αγάπη σου,έκανε μαλακίες και σε πλήγωνε αβέρτα.<br />Ξέρεις τόσα πολλά κι όμως έχασες άλλα τόσα,όλα αυτά τα χρόνια που διάλεξες να ζεις μ'αυτό που σε πλήγωνε συνέχεια και αν κρίνω από τη στάση σας προχθές,το κάνει ακόμα.<br /> <br /><object width="280" height="280"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aN7Drz3ya9c&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aN7Drz3ya9c&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="280" height="280"></embed></object><br /><br />Αφιερωμένο λοιπόν το τραγουδάκι.Ούτως ή άλλως, σου ταιριάζει κουτί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7124954865732809611?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-3695743978193444012010-05-24T20:49:00.003+02:002010-05-24T20:57:02.189+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_rL6Fz781I/AAAAAAAABIk/DD9aUv3P8n8/s1600/attitude-is-a-decision.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 316px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_rL6Fz781I/AAAAAAAABIk/DD9aUv3P8n8/s320/attitude-is-a-decision.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474912495875126098" /></a><br /><br /><br />Εφημερίδες δε διαβάζω συχνά,ότι μαθαίνω,το διαβάζω στις ενημερωτικές σελίδες. Σήμερα έπεσε το μάτι μου στο οικονομικό ένθετο της Καθημερινής και ξεφυλλίζοντάς το, είδα <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_23/05/2010_402044">αυτό</a> το άρθρο. Μου έκανε απίστευτη εντύπωση,το πόσο απλά είναι γραμμένο και πόσο "αληθινό" είναι. Το γενικό πόρισμα, είναι ότι αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και συνήθειες,ο καθένας μας χωριστά,δε θα αλλάξει και τίποτα στο χωριό μας,στην πόλη,στη χώρα.Μου άρεσε πολύ ως κείμενο.Αντικατοπτρίζει τις σκέψεις που κάνω τελευταία και την απογοήτευσή μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-369574397819344401?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-12929165683883980142010-05-21T16:43:00.000+02:002010-05-21T16:44:23.379+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_abyLb30eI/AAAAAAAABIc/UDtBhYNPAmQ/s1600/blue-wonder-web.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_abyLb30eI/AAAAAAAABIc/UDtBhYNPAmQ/s320/blue-wonder-web.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473733683480875490" /></a><br /><br /><br />Ότι κι αν κάνω,το νιώθω. Δυνατά και σε όλη του την έκταση. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει,δεν υπήρξε ποτέ. Ως σπαστική και τελειομανής παρθένος,τα θέλω όλα και τα θέλω αμέσως. Υπομονή δεν υπάρχει, θέληση μόνο όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου να το κάνω και το θέλω απίστευτα πολύ. Και πάλι, θα συναντήσω τρελλά εμπόδια μπροστά μου γιατί βαριέμαι εύκολα. Πάρα πολύ εύκολα όμως, εκεί που λέω ότι είμαι καλά και την έχω καταβρεί, εκεί δίνω μία στον κουβά και πάει και το γάλα και όλα. Ανάποδη; Δεν είμαι,αλλά αν δε σε χωνεύω, θα κοιτάξω να σου τη σπάσω. Με τρόπο αλλά θα το κάνω. Μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις έχω υπομονή. Όταν θέλω να τη σπάσω στον άλλον και να τον κάνω να βγει από τα ρούχα του. Εκεί ξαφνικά έρχεται μια νεράιδα και μου δίνει απύθμενους κουβάδες υπομονής. Για αυτό και πάντα έχω την τελευταία λέξη. Ότι και να ακούσω, έχω κάτι να απαντήσω. Δεν είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που θα ακούσουν κάτι και δε θα απαντήσουν ή θα αφήσω να περάσει κάτι ασχολίαστο. Αρκεί να με αφορά ή να έχει κάποια σχέση με μένα. Δεν πετάγομαι σα να μην πω τι,αν δε με ενδιαφέρει το θέμα. Οπότε μη μου την πεις. Θα σε ρίξω στα τάρταρα. Μπορεί την κορμοστασιά μου να μην την προσέξεις ποτέ,τη γλώσσα μου όμως μην την κουρδίζεις. Ως γνωστόν, αν την καταπιώ ποτέ,θα πάθω δηλητηρίαση. Έτσι λέει η μάνα μου και αφού με γέννησε,δεν έχω παρά να σεβαστώ την άποψή της και να συμφωνήσω πάραυτα. Δεν ξέρω τι με έβαλε στο τριπάκι να με αναλύσω βραδιάτικα. Βρέχει κιόλας,ο άντρας λείπει και περιφέρομαι ασκόπως στη μπλογκόσφαιρα. Διάβασα διάφορες αναρτήσεις στις οποίες ο καθένας περιγράφει τον εαυτό του, αλήθεια ή ψέματα θα σας γελάσω. Ίσως για αυτό να πήρα φόρα και να μιλάω για τον εαυτό μου. Θυμήσου! Είναι μοναδική ευκαιρία. Δε μου αρέσει να μιλάω για μένα, ούτε να μιλάνε άλλοι για μένα μπροστά μου με καλά λόγια. Να με εκθειάζουν για το ένα ή το άλλο. Μη φανταστείς ότι συμβαίνει και συχνά,αλλά όταν συμβεί,πράγμα σπάνιο, μου φέρνει τρομερή αμηχανία. Στη δουλειά π.χ. μου τη σπάει που δεν ακούω ποτέ ευχαριστώ,σε οποιαδήποτε φάση ξελασπώματος ανεγκέφαλων υπαλλήλων. Μπορεί μεταξύ τους να το λένε,αλλά σε μένα ποτέ. Και με εκνευρίζει η αχαριστία,μου γυρίζει το μυαλό. Βέβαια,τις ελαχιστότατες φορές που κάποιος είπε καλή κουβέντα μπροστά μου, μόνο που δεν άρχισα να του αναλύω όλα τα μειονεκτήματά μου,έτσι για να αισθανθώ λίγο καλύτερα και λιγότερο αμήχανα. Δε μου αρέσει να χάνω τον έλεγχο,με ξενερώνει και με αποσυντονίζει. Για αυτό και είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι στη ζωή μου ως τώρα,που με έχουν κάνει να χάσω τον έλεγχο. Η πλάκα είναι ότι ορισμένους δεν τους έχω δει ποτέ μου ζωντανά. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, μη εξερευνήσιμο ακόμα. Νομίζω ότι με κάλυψα για την ώρα. Νεότερα,σύντομα στις οθόνες σας....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1292916568388398014?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-31883580374665387662010-05-20T06:55:00.002+02:002010-05-20T08:16:33.297+02:00Γεννήσαμε.Η γάτα για την ακρίβεια. Ήρθε χθες ξελιγωμένη,πεινασμένη και διψασμένη. Μόνη της ήρθε, αφού χτύπησε μια εξαφάνιση 24 ωρών. Της ετοιμάσαμε χώρο με σεντόνια και μαξιλάρια, πέρα από το σπιτάκι που έχει ήδη. Αλλά γέννησε αλλού. Το που, είναι άγνωστο. Ήρθε,έφαγε, ήπιε κι όσο κι αν την ακολουθούσαμε να δούμε που πάει,εκείνη έκοβε βόλτες γύρω από τα πόδια μας.Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα τα φέρει.Κι είναι τόσο μικρά όταν γεννιούνται,σαν ποντικάκια.Θα περιμένω...<br /><br />Σήμερα έχει γεννέθλια μια φίλη.Μου ζήτησε να της κάνω κανένα γλυκάκι. Κανονικά αυτός που γιορτάζει δεν κάνει; Τελοσπάντων. Χθες γύρισα αργά και δεν είχα όρεξη να κουνηθώ, σκεφτόμουν ότι δεν είμαι και υποχρεωμένη. Ξύπνησα όμως στις 6 παρά,με την έννοια της, οπότε μπήκα στην κουζίνα και έκανα σοκολατένια κεκάκια. Η τρέλλα δεν πάει στα βουνά θα πεις και θα 'χεις και δίκιο. Μύρισε το σπίτι πρωινιάτικα! Πέτυχαν ευτυχώς. Όταν είναι να ετοιμάσω κάτι για μια ξεχωριστή περίπτωση,πάντα κάτι συμβαίνει. Δε θα φουσκώσει,δε θα ψηθεί, θα βγει άγλυκο. Σήμερα έγιναν σούπερ πάντως κι ας μην είχα αυγά και βούτυρο έξω από πριν. Είδες ανησυχίες που έχει ο κόσμος στις 6 το πρωί;<br /><br />Χώρισε μια φίλη μου. Κι άλλες δυο το σκέφτονται. Δεν ακούω από κανέναν καλά νέα. Όλοι έχουν προβλήματα με το σύντροφό τους.Ανεξάρτητα από αυτό,παιδιά συνεχίζουν να κάνουν. Τρεις θα γεννήσουν μέσα στο καλοκαίρι κι όλες έχουν πρόβλημα με τον άντρα τους. Τα παιδιά τί τα θέλουν; Απορώ. Αν δεν είναι καλά με τη σχέση τους,το παιδί θα τους ενώσει; Χειρότερα θα τα κάνει τα πράγματα.Δε μπορώ να καταλάβω...<br /><br />Απεργία σήμερα,δεν είχε κίνηση ευτυχώς. Άσε που ξύπνησα και πολύ νωρίς,τα 'παμε αυτά. Άρχισαν τώρα οι μουσικές και τα επαναστατικά τραγούδια. Είδα και δυο κλούβες στο κέντρο, μάλλον θα 'χουμε πορείες και επεισόδια. Εύχομαι να μην έχουμε πάλι τους γνωστούς άγνωστους με τις κουκούλες.Τα σιχάθηκα αυτά. Όλο ξένα σώματα είναι αυτά που χαλάνε τις πορείες κι όλο οι ίδιοι είναι. Δακρυγόνα να μη ρίξουν όμως, δε θα το αντέξω για δεύτερη φορά. Δεν έχει και λεωφορεία,θα περπατάω και θα κλαίω.Κι αυτό το άτιμο το δακρυγόνο, σου καίει λαιμό και μάτια και μύτη. Εύχομαι να πάνε όλα καλά σήμερα,πολλή στενοχώρια υπάρχει γύρω μου,φτάνει και περισσεύει.<br /><br />Αύριο είναι Κωνσταντίνου και Ελένης.Πότε φτάσαμε στα τέλη Μαϊου,δεν κατάλαβα. Έχω να ετοιμάσω δυο τρία φαγητά για μια γιορτή. Θα 'χω μαγειρέματα πάλι το απόγευμα. Απ'τις 6 το πρωί,καλύτερα θα 'ναι πάντως!Το Σάββατο θα πάω σε μια άλλη φίλη να τη βοηθήσω να ετοιμάσει γλυκό για τα γεννέθλια του γιου της. Που με χάνεις,που με βρίσκεις, μέσα στην κουζίνα είμαι χωμένη. Ευτυχώς όχι για μένα πάντα. Μου λέγανε να πάω σε κανένα τηλεοπτικό σόου να μαγειρέψω, αφού μου αρέσει τόσο...Ότι να 'ναι δηλαδή. Αν και αυτό το Master chef κάτι μου έκανε. Έχει καιρό που θέλω να πάω να κάνω κανένα σεμινάριο,να το ψάξω λίγο με τη ζαχαροπλαστική. Η καλύτερη μαθήτρια θα 'μουν! Ο Παρλιάρος είναι μόνιμα στην κουζίνα, να μην κουράζομαι και τον ψάχνω!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_TTkRPVf8I/AAAAAAAABHU/b1OMIAqb88w/s1600/SW-11+Round+Smiley+Blue.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 318px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_TTkRPVf8I/AAAAAAAABHU/b1OMIAqb88w/s320/SW-11+Round+Smiley+Blue.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473232067218472898" /></a><br /><br />Κατά τα άλλα,πίνω τον τέταρτο καφέ μου. <br />Με αυτό το ρυθμό,θα φτάσω τους 10 σήμερα! <br />Καλημέρες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3188358037466538766?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-89092328195076470232010-05-19T10:18:00.000+02:002010-05-19T09:40:22.717+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_OTUbQCnmI/AAAAAAAABHM/G_YXqFuPh_0/s1600/Lonely_Blue_by_ninazdesign.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_OTUbQCnmI/AAAAAAAABHM/G_YXqFuPh_0/s320/Lonely_Blue_by_ninazdesign.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472879951306989154" /></a><br /><br />Κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μην είσαι μόνος.Κάνεις παρέα με ανθρώπους που σου γεμίζουν τις κενές σου ώρες. Μένεις παραπάνω στη δουλειά για να μη γυρίσεις σε ένα άδειο σπίτι. Κάνεις φίλους εύκολα,για να μη χρειαστεί να μείνεις μέσα και αυτό το Σάββατο. Για να αισθάνεσαι ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σε θυμηθεί και θα σου τηλεφωνήσει. Κάνεις τις επιλογές σου κι εσύ,όπως κι οι άλλοι.Οτιδήποτε αρκεί να ξορκίσεις τη μοναξιά.<br /><br />Αυτό που εσύ νιώθεις βαρύ φορτίο,για κάποιον άλλον είναι ευλογία. Τι θέλω να πω μ'αυτό; Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι,όπως του πελάγου οι βράχοι,σαν το τραγούδι ένα πράγμα. Το έχουν διαλέξει όμως. Δεν τους το επέβαλλε κανείς. Το θέλουν και το ζούνε.Ούτε υποφέρουν,ούτε κλαίνε τη μοίρα τους.<br /><br />Πριν από πολλά χρόνια,είχα μια καθηγήτρια στο λύκειο. Ήταν 33 χρόνων,ελεύθερη και ωραία. Αθηναία,που διορίστηκε στη Θεσσαλονίκη και ζούσε εδώ πλέον. Κάποια στιγμή, γνώρισε κάποιον και έκανε σχέση. Δεν το ζητούσε απαραίτητα,ζούσε πολύ καιρό μόνη της σε ένα δυάρι κοντά στο σπίτι μου. Κάναμε αρκετή παρέα,αν κι εγώ ήμουν 17 και φαινομενικά δεν είχαμε πολλά να πούμε. Κι όμως τη ζήλευα για την ανεξαρτησία της και την απίστευτη γαλήνη που είχε στο πρόσωπό της. Είχε φίλους αλλά απολάμβανε πάντα τη μοναξιά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δυο πολυθρόνες μέσα στο μικρό σαλονάκι της. Καθόταν εκεί και διάβαζε,όσο πίναμε καφέ. Η κάθε μια στα δικά της βιβλία,λέγαμε καμιά κουβέντα που και που,αλλά έτσι περνούσε και χωρίς εμένα. Ο φίλος της ήταν μυστήριος τύπος,τον είχα δει μια φορά. Κολλημένος με τη μάνα του,της έσπαγε τα νεύρα θυμάμαι. Προτιμούσε να περνάει τον ελεύθερό της χρόνο στα βιβλία και στις σημειώσεις της. Είχε μια τηλεόραση πανάρχαια. Από αυτές που ήταν σαν έπιπλο. Ασπρόμαυρη. Δεν την είχα δει ποτέ ανοιχτή. Μια φορά θυμάμαι μόνο,που είχαν γίνει επεισόδια στο Πανεπιστήμιο και όσο μιλούσαμε στο τηλέφωνο, την άκουσα να την ανοίγει, για να δει ειδήσεις. Ήταν μια φυσιολογική γυναίκα, με μυαλό και φιλοδοξίες.<br />Τη θυμάμαι συχνά. Αυτό που τότε μου φαινόταν δύσκολο,τώρα το αποζητάω. Το εκτιμώ και νομίζω ότι έφτασα στο άλλο άκρο. Απολαμβάνω τη μοναξιά μου.Τόσο που φοβάμαι ότι έχω γίνει μονόχνωτη ή καταθλιπτική! Πάντα πήγαινα από το ένα άκρο στο άλλο φυσικά. Δεν είναι η πρώτη φορά. Αλλά βλέπω ότι οι ρυθμοί μου είναι τέτοιοι,που δε μου αφήνουν πολλά περιθώρια για φασαρία και σαματά. Εννοείται ότι κάποιες στιγμές θέλω να βρεθώ σε παρέες και γλέντια, αλλά πλέον όχι τόσο συχνά.Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που επιλέγουν μόνοι τους τη μοναξιά και τα πάνε καλά μαζί της.Δεν ήμουν ποτέ έτσι όμως και τώρα τελευταία προβληματίζομαι.<br />Μήπως μεγάλωσα; Να ανησυχήσω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8909232819507647023?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-86882522495700190912010-05-17T07:31:00.005+02:002010-05-17T09:55:11.059+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_DVxM9m7OI/AAAAAAAABG8/sNcFkOCbmAA/s1600/stupidity_hydrogen.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 252px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_DVxM9m7OI/AAAAAAAABG8/sNcFkOCbmAA/s320/stupidity_hydrogen.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472108588525087970" /></a><br /><br /><br />Χτυπάει τηλέφωνο. Η κολλητή από το σχολείο.21 χρόνια μετά, μιλάμε ακόμα. Μια τρελλή μαμά. Τρελλή ήταν από παλιά, μαμά τα τελευταία 4 χρόνια.<br /><br />-Μάντεψε ποια μου έκανε αίτημα φιλίας<br />-Τι είναι αυτό μαρή;<br />-Στο facebook λέω, ποια με πρόσθεσε στους φίλους της.<br /><br />Ένα κενό. Από την έντρομη φωνή της, καταλαβαίνω για ποια μιλάει. Μου είχε πει ότι την είχε δει παλιότερα στο δρόμο κι είχε φρικάρει (έγινε ξανθιά από μαυρομαλλούσα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό στη συμπεριφορά, θα εξηγήσω παρακάτω, δεν έχω κάτι με τις ξανθές). Παρ’όλα αυτά,θα την αποκαλώ ξανθιά από δω και στο εξής.<br />Μια που δεν έχω μπει στο τριπάκι του facebook, μου λέει να συνδεθώ με τα δικά της στοιχεία και να φρίξω. Συνδέομαι και βλέπω το όνομά της να φιγουράρει στους φίλους της. Κάποτε ίσχυε αυτό και στην αληθινή ζωή, όχι μόνο διαδικτυακά. Κόλλησα εγώ μαζί της (η κακιά η ώρα που λένε) και γίναμε τρεις. Αναγκαστικά. Ήμασταν οι δυο μας από το Γυμνάσιο αυτοκόλλητες. Όταν γνώρισα την ξανθιά (πλέον) , την πρόσθεσα και αυτήν στο ντουέτο μας και αρχίσαμε να πηγαίνουμε παντού μαζί. Εμείς ήμασταν πάντα λολές, έξω καρδιά, κάναμε ότι μας κατέβαινε στο κεφάλι. Η ξανθιά ήταν ένα συνεσταλμένο κοριτσάκι, δυο κεφάλια πιο κοντή από μένα. Δε μιλούσε πολύ, σχεδόν καθόλου. Θυμάμαι ότι συνέχεια την πείραζα για να χαμογελάει, της έλεγα βλακείες, κοινώς «άδειαζα» εγώ για να «γεμίζει» αυτή. Χάλια ψυχολογία εκείνη, τσαρλατάνος εγώ. Φίλους δεν είχε άλλους. Όπου κι αν πηγαίναμε, δε μας άφηναν να μπούμε επειδή νόμιζαν ότι ήταν πιο μικρή από μας. Οι φίλοι που είχαμε στο Γυμνάσιο, ψιλοαπομακρύνθηκαν. Την έβλεπαν μαζί μας, συνοφρυωμένη, μουτρωμένη, ακατάδεχτη και σταμάτησαν να μας μιλάνε . Εγώ πετούσα αετό, ούτε είχα καταλάβει τίποτα. Εκείνη γαντζώθηκε πάνω μου. Άργησα να το καταλάβω, αλλά μου έκανε κακό αυτή η φιλία κι ας κράτησε μόνο 4 χρόνια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μια συζήτηση με ένα φίλο. Είχα ήδη σταματήσει τα πάρε δώσε με την ξανθιά τότε. Μου είπε ότι αυτή με εξαφάνισε από όλους, στην πιο κρίσιμη ηλικία. Ενώ στο Γυμνάσιο ήμασταν όλοι μια μεγάλη παρέα και έχω ακόμα φίλους που αγαπάω από τότε, στο Λύκειο εξαφανίστηκα. Ισοπεδώθηκα από το τίποτα. Δε με έβλεπαν όπως παλιά, απορούσαν όλοι γιατί έμπλεξα μαζί της και το τι είχε να μου προσφέρει. Για να μην προσθέσω και τα γκομενικά μου που είχαν πάρει την κατιούσα. Όταν μου τα ‘λεγε, είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Είχε απίστευτο δίκιο και δεν είχα πάρει χαμπάρι. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω μερίδιο ευθύνης κι εγώ. Πάντα είχα την τάση να μπλέκω με ανθρώπους που δεν είχαν κάτι να μου δώσουν και που μόνιμα έπρεπε να τους κάνω ενέσεις αυτοπεποίθησης. Κάποιο πρόβλημα έχω κι εγώ,δεν εξηγείται αλλιώς. Το ότι ήταν περαστική στη ζωή μου, είναι ατράνταχτη απόδειξη ατυχούς επιλογής. Αν σκεφτείς ότι με όλους τους υπόλοιπους έχω ακόμα επαφές και ας έχουν περάσει 16 χρόνια. <br />Στο θέμα μας. Η ξανθιά μεγάλωσε λοιπόν και μεταμορφώθηκε. Από άχρωμη και άοσμη, άρχισε να υπάρχει (τι σου κάνει ένα ξανθό μαλλί). Απέκτησε αυτοπεποίθηση και αέρα. Ποτέ δεν είναι αργά υποθέτω. Από αυτήν και μόνο την πλευρά, χαίρομαι για ‘κείνη κι ας μην έχουμε σχέσεις πλέον. Αυτό που μου κάνει όμως εντύπωση, μαθαίνοντας και τα νέα της από την κολλητή, είναι ότι κάνει τώρα, αυτά που δεν έκανε όταν έπρεπε, όταν ήταν η εποχή τους τελοσπάντων. Έχει ξεφύγει για τα καλά. Γκομενίζει ασύστολα και αν τη δεις, τη χαρακτηρίζεις κάπως, το «σκυλί» είναι το πιο ευγενικό που μπορώ να σκεφτώ. Σαν να βλέπεις έναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που ξέρεις. Όλοι αλλάζουμε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά οι αλλαγές μας είναι σχετικά προβλέψιμες. Στα 20 σου, θεωρητικά, έχεις διαμορφώσει χαρακτήρα, άποψη, νοοτροπία. Τα βασικά τουλάχιστον. Η δουλειά και οι σπουδές σε αλλάζουν. Αλλά τόσο πολύ που τρομάζει ο άλλος να σε γνωρίσει; Και δε μιλάω φατσικά μόνο. Αυτό αλλάζει και σε 6 μήνες αν θέλεις. Ίσως να έχω και άδικο, δεν ξέρω. Οι υπόλοιποι της παρέας πάντως, αν και μέσα σ’αυτά τα 16 χρόνια έχουν αλλάξει τα πάντα στις ζωές τους και είναι λογικό, είναι όπως τους θυμάμαι στο χαρακτήρα. Κι εγώ άλλαξα, αλλά όχι τόσο. Σοβάρεψα μεν,αλλά σε λογικά πλαίσια.Ενίοτε φέρομαι ακόμα σαν να είμαι 20 και μεγαλοδείχνω,χωρίς να είναι έτσι η καθημερινότητά μου όμως. Ίσως φταίει το μαύρο μαλλί, τι να πω…<br />αλλά έτσι δεν έχω και άλλοθι για τη βλακεία που με δέρνει.Ήταν μια κάποια λύση…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_DXcqsl_XI/AAAAAAAABHE/KK8QrKTyYF4/s1600/BlondeFalsies.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 262px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S_DXcqsl_XI/AAAAAAAABHE/KK8QrKTyYF4/s320/BlondeFalsies.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472110434752789874" /></a><br /><br />p.s.Να σημειωθεί στα πρακτικά,το ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ξανθομαλλούσες. Αντιθέτως γουστάρω τρελλά να κάνω παρέα μαζί τους,τις δουλεύω ασύστολα...<br />Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!!!!!!!!!!!<br /><br /><br />p.s.2 Πέθανε ο Dio,μόλις το διάβασα...εκπληκτική φωνή.<br />Τελικά ο καρκίνος είναι ο μόνος που δουλεύει χωρίς διακοπές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8688252249570019091?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-9778996208313152142010-05-14T08:05:00.004+02:002010-05-14T08:24:35.451+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-zsILuSoiI/AAAAAAAABG0/qwg1a9lCjTM/s1600/1199462312buongiorno1aq8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-zsILuSoiI/AAAAAAAABG0/qwg1a9lCjTM/s320/1199462312buongiorno1aq8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471007272678367778" /></a><br /><br />Η βλακεία προσωποποιημένη.Δεν ξέρω τι με έπιασε,αλλά τραγουδούσα με την τσίμπλα στο μάτι. Νύσταζα αλλά περιφερόμουν και τραγουδούσα. Έκανα μπάνιο στα γρήγορα,με ένα αφρόλουτρο που μυρίζει μπισκότο. Κουνιόμουν και με έπιαναν λιγούρες από τη μυρωδιά. Ντύθηκα κι έφυγα. Στη στάση, περιμένω λεωφορείο. Στα σύρματα της ΔΕΗ από πάνω μου, ένα περιστέρι. Πάω πιο δίπλα,καλύτερα να μην παίζω με την τύχη μου. Κουνιέμαι εγώ, κουνιέται και το περιστέρι.Αλλάζω θέσεις κι όπου πάω,πετάει κι έρχεται από πάνω μου. Αρχίζω να αισθάνομαι σαν κινούμενο σχέδιο,με το συννεφάκι βροχής από πάνω του. Έρχεται το λεωφορείο, αφήνω το περιστέρι με τις κουτσουλιές του και φεύγω. Σε άλλη στάση, μια θεία με κοιτάει. Την κοιτάω και γυρνώντας το βλέμμα μου, ψιθυρίζω σχετικά δυνατά «είσαι πολύ μεγάλη πουτάνα». Χαμογελάω ακόμα. Συνεχίζει να με κοιτάει,από πάνω ως κάτω. Βάζω γυαλιά ηλίου,έξω έχει συννεφιά. Μπαίνουμε στο λεωφορείο,ψάχνω να σταθώ κάπου μακριά της. Ματαίως, πάλι απέναντι είμαι και με βλέπει κανονικότατα.Δεν έχω καταλάβει το γιατί. Φορώντας τα γυαλιά,της ρίχνω καμιά ματιά,σα να λέω «μαντάμ σε πήραμε χαμπάρι, κοφ’το μη μαλλιοτραβηχτούμε πρωινιάτικα». Αλλά το ξανασκέφτομαι. Δε θα μου χαλάσει τη διάθεση η βρωμοθεία. Φτάνουμε,κατεβαίνω. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι που βλέπω καθημερινά στο λεωφορείο,κατεβαίνουν μαζί μου. Έχει πλάκα, ξέρω όλους αυτούς που περιμένουν κάθε πρωί το λεωφορείο μαζί μου,ξέρω που θα κατέβουν, μετράω απώλειες τα πρωινά στη στάση,ποιος ήρθε,ποιος όχι. Σήμερα είμαστε απαρτία. Ένας γκριζομάλλης με προσπερνάει, και τρέχει απέναντι να πάρει καφέ. Το ίδιο κάνω κι εγώ. Μπροστά μου στο ταμείο, πληρώνει και περιμένει να πάρει το καφεδάκι του. Χαζογελάει με ένα φίλο του και φαίνεται πολύ ικανοποιημένος που μπήκε στην ουρά πριν από μένα. Πληρώνω κι εγώ και πάω πίσω του να περιμένω. Ο μάστορας που κάνει τους καφέδες,μου κλείνει το μάτι και μου δείχνει ένα κύπελλο πάνω στον πάγκο,του λέω ευχαριστώ , χαμογελάω και το παίρνω. Με έχει μάθει πλέον, με το που μπαίνω στο μαγαζί, ετοιμάζει τον καφέ μου, πριν πληρώσω. Ο γκριζομάλλης χάνει ξαφνικά το χαμόγελό του,γυρνάει και μου ρίχνει μια δολοφονική ματιά,ενώ ακόμα περιμένει τον καφέ του. Βγαίνω, πίνω μια γουλιά και γελάω μόνη μου στο δρόμο! Όχι ρε,δε θα μου χαλάσετε τη διάθεση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-977899620831315214?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-37161316871888229162010-05-10T22:14:00.003+02:002010-05-10T22:23:52.969+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-hq_tUuXUI/AAAAAAAABGs/15wquu12vsc/s1600/cielivvok.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 281px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-hq_tUuXUI/AAAAAAAABGs/15wquu12vsc/s320/cielivvok.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469739390172290370" /></a><br /><br /><br />Διαβάζω blog κι αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ εδώ.<br />Γράφονται τόσο όμορφα λόγια, περιγράφονται τόσο όμορφες εικόνες,που αναρωτιέμαι.<br />Θα γράψω έτσι ποτέ;Δύσκολο μου φαίνεται. Οι πιο όμορφες λέξεις μου,κατά τη δική μου άποψη πάντα, είναι ασήμαντες μπροστά στις δικές σας.Μπορεί σε μένα να δημιουργώ εικόνες αλλά στους άλλους;<br /><br />-------------------------------------------<br />Κρατούσα αγκαλιά τη γάτα και τη χάιδευα.Τις τελευταίες μέρες,είναι ακόμα πιο χαδιάρα.<br />Χτύπησε μια εξαφάνιση 5 ημερών και όλοι σκεφτήκαμε το χειρότερο. Η μάνα μου έκανε περιπολίες στην περιοχή, φωνάζοντάς την. Μόλις ακούσει το όνομά της,έρχεται όπου και να'ναι. Θυμάμαι όταν την πρωτοφέρανε στο σπίτι,δεν ξέραμε αν είναι θηλυκή ή αρσενική, για αυτό και την ονομάσαμε Σίμπα,κάτι ουδέτερο. Έλειπε τόσες μέρες όμως, από 'κει που δεν εξαφανιζόταν για περισσότερο από 2-3 ώρες. Εμφανίστηκε ξαφνικά, πεινασμένη, κουρασμένη και πιο χαδιάρα από πριν. Μάλλον θα γίνουμε πολλές τελικά. Άσε που βολοδέρνει ένας γάταρος το σπιτάκι της,λες να περιμένει να σπάσουν τα νερά;;;<br /><br />-------------------------------------------<br />Πριν από πολλά χρόνια,στα γεννέθλιά μου.Το καλοκαίρι είχε τελειώσει,σε λίγο θα άρχιζε το σχολείο κι εμείς οικογενειακώς ήμασταν στη Χαλκιδική για τις τελευταίες βουτιές. Στα 14 μου,χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις στον έρωτα και στην αγάπη.Μόλις είχα αρχίσει να ξυπνάω από τον παιδικό λήθαργο.Είχα ένα μικρό σημειωματάριο κι έγραφα κατεβατά, ποιήματα, στιχάκια,γράμματα στον εαυτό μου. Ζήτησα από τους γονείς μου,να μου γράψουν μια ευχή για τα γεννέθλιά μου. Η μαμά πρώτη,έγραψε τα κλασικά που γράφουν οι μαμάδες, να 'μαι γερή,δυνατή,ευτυχισμένη. Ο μπαμπάς έγραψε λίγα και ανεκτίμητα, "εύχομαι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς πολύ". Πάντα είχα αδυναμία στο μπαμπά μου, αλλά αυτή η ευχή με τσάκισε. Από τότε,τη θυμάμαι τόσο συχνά και κάνω υπολογισμούς με το μυαλό μου,να δω αν πραγματοποιήθηκε.Θα μάθω ποτέ;<br /><br />-------------------------------------------<br /><br />Ζόρικο πράγμα ο γάμος.Σα να ισορροπείς σε σκοινί,24/7.<br />Πως να εξηγήσεις στον άλλον όλα αυτά που έχεις στο κεφάλι σου,χωρίς να του έρθει κόλπος; Ξέρεις αγάπη μου,άρχισα να γράφω σε blog για να ελαφρύνει λίγο το μυαλό μου, μιας και σε σένα δε μπορώ να τα πω όλα, γιατί θα ακούσω τα εξ αμάξης. Ξέρεις αγάπη μου, πιστεύω ότι αν δε με έχεις κερατώσει, θα το κάνεις αργά ή γρήγορα κι ας μου το παίζεις αγνή μωρή παρθένα. Αυτές οι ξαφνικές φιλίες με τις συναδέλφους, βγάζουν μάτι και είναι το δικό μου. Αν δε θες να γίνω κολλητή με όλους τους συναδέλφους (μπλιαχ), ξεκόλλα. Ξέρεις αγάπη μου,δεν είναι ότι δε σ'αγαπάω, αλλά όταν βγαίνεις για ποτά με την πρώην σου και δε με ενημερώνεις ούτε τηλεφωνικά, είναι λογικό να στραβώσω και να έχω ψυχολογικά προβλήματα μετά. Ξέρεις αγάπη μου, έχω περάσει πολλά και περνάω κι άλλα τόσα το τελευταίο διάστημα, οπότε μην εξαντλείς την υπομονή μου,που ούτως ή άλλως έχει γίνει τιραμόλα τελευταία.<br /><br /><br /><br />υ.γ.χρωστούσα κάποιες σκόρπιες σκέψεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3716131687188822916?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-7408961612020239412010-05-08T14:36:00.000+02:002010-05-08T14:37:10.745+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-VaRLT04DI/AAAAAAAABGk/z8sy8Z0gu7I/s1600/lonely-angels-black-crow.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S-VaRLT04DI/AAAAAAAABGk/z8sy8Z0gu7I/s320/lonely-angels-black-crow.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468876573651558450" /></a><br /><br />Μοναχική καρδιά,χτύποι που ακούγονται δυνατά μέσα στην ησυχία και το σκοτάδι.Αναμνήσεις που επιταχύνουν το ρυθμό των χτύπων και κοκκινίζουν τα μάγουλά σου.Φωτογραφίες στο άλμπουμ του μυαλού σου.Διάσπαρτες εικόνες και τοπία.Μπλεγμένα όλα σε ένα κουβάρι.<br />Θυμάσαι εκείνο το σπάγγο που ξετύλιγες σιγά σιγά κι άφηνες το χαρταετό σου να φύγει μακριά,να αγγίξει τα σύννεφα;Πόσο δύσκολο σου φαινόταν να τον κάνεις να πετάξει.Έτρεχες κόντρα στον άνεμο.Τα χέρια σου πάγωναν έξω από το μπουφάν και ένιωθες τον αέρα να μπαίνει στα ρουθούνια σου,να λαχανιάζεις.Είχες μια έξαψη στα μάτια,την προσμονή στο βλέμμα και τα πόδια σου είχαν βγάλει φτερά.Κι όταν ο χαρταετός σου έπαιρνε ύψος,μαζί του ανέβαινε και η ψυχή σου θαρρείς.<br />Πόσο γρήγορα τρέχει το μυαλό.Τη μια στιγμή είσαι εδώ και σε δευτερόλεπτα έχεις μεταφερθεί σε εποχές που δε γυρίζουν πια.Σε εποχές που ζούσες ανέμελα και λαχταρούσες το αύριο να έρθει γρήγορα,γιατί πίστευες ότι ήταν καλύτερο από το τώρα.Αυτή η πίστη σε ακολουθεί και σήμερα.<br />Κάθε μέρα που περνάει,λες στον εαυτό σου ότι το αύριο θα είναι πιο χαρούμενο,λιγότερο μοναχικό, πιο ξένοιαστο,πιο ποθητό.Μα και το αύριο,σήμερα είναι.Σήμερα.Τώρα.Αυτή η στιγμή.Αυτό το λεπτό.<br />Γιατί να περιμένεις το επόμενο;Αφού το αύριο θα έρθει ότι κι αν κάνεις,ακόμα κι αν δεν κοιμηθείς,πάλι εκείνο θα έρθει να σε βρει.Τι περιμένεις λοιπόν;Μην ανησυχείς,η μοναξιά σου εδώ θα 'ναι όταν γυρίσεις.<br />Πάντα θα 'ναι εδώ.Εσύ θα ξεφεύγεις που και που,θα ξεγλυστράς από την αγκαλιά της,αλλά πάντα εδώ θα γυρίζεις.Τρέξε λοιπόν,μην αφήνεις την καρδιά σου να ηρεμεί.Βρες τρόπους να τη ζωντανέψεις και να επιταχύνεις το χτύπο της.Θα σε αποζημιώσει η ίδια σου η ζωή.Κόντρα στον άνεμο,να νιώθεις την αλλαγή μέσα σου,γύρω σου.Καλό ταξίδι!<br />Μη βιαστείς να επιστρέψεις,μια φορά ζεις μόνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-740896161202023941?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-30291039749914331492010-05-05T16:20:00.003+02:002010-05-05T16:24:46.426+02:00Με τα δακρυγόνα που με έπνιξαν σήμερα κι ας ήμουν στη δουλειά μου και στο γραφείο μου.<br />Με τη χώρα μου που είναι ξέφραγο αμπέλι κι ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει.<br />Με τους αιώνιους κουκουλοφόρους,που δεν τους πιάνει ποτέ κανείς.<br />Με μένα που σκέφτομαι τα δικά μου προβλήματα,σε περίοδο εξέγερσης των πάντων.<br />Με 'κείνον που συνεχίζει το ίδιο βιολί.<br />Με 'κείνη που θα την πάρει ο διάολος μια από αυτές τις μέρες και θα ακούσει ότι δεν άκουσε,όλα τα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής της.<br />Με μένα που τους αφήνω να με συγχίζουν και στο τέλος θα πάθω κανένα έλκος από το ζόρι.<br />Με μένα που δεν τα γαμωσταυρίζω όλα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3029103974991433149?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-18690747710524004562010-05-04T17:07:00.003+02:002010-05-04T17:21:59.417+02:00Βγήκα στο μπαλκόνι να δω τις γλάστρες μου,ακόμα κι αυτές το σκέφτονται. Θα ανθίσουν ή όχι; Θα χαρούν ή θα μπουν σε νιρβάνα; Έτσι αισθάνομαι κι εγώ. Χαίρομαι περιστασιακά, ως τη στιγμή που το μυαλό θα σκεφτεί αυτό που πρέπει να ξεχάσει. Και τότε πέφτω.<br />Και μετά ξανασηκώνομαι. Όσο πιο χαμηλά στον πάτο φτάσω, τόσο πιο χαζοχαρούμενη καταλήγω. Η απόλυτη παράνοια. Που θα πάει αυτό,οέο; Για την ώρα ακούω Sleeping in the fire,που ταιριάζει γάντι. Κοιμάσαι εσύ κι η τύχη σου δουλεύει. <br /><br />Θα έρθει κι ο Ozzy το Σεπτέμβριο στην Αθήνα κι εγώ έχω γάμο στενού συγγενή...Η μόνη λύση είναι να πεθυμήσει ο Gus το σόι του και να ανέβουν όοολοι μαζί εδώ...αλλά χλωμό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1869074771052400456?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-39880697665366449622010-04-28T17:31:00.004+02:002010-04-30T17:01:57.899+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S9hWysvzb0I/AAAAAAAABGc/FueZGvTwr6M/s1600/565244_men_friendship_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 224px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S9hWysvzb0I/AAAAAAAABGc/FueZGvTwr6M/s320/565244_men_friendship_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465213576819208002" /></a><br /><br />Στην αρχή κάθε νέας σχέσης, βγάζεις πάντα τον καλό σου εαυτό. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, το προσπαθείς. Μην καρφωθείς αμέσως, να το πας σιγά σιγά. Αν περάσεις στο επόμενο στάδιο και πάρεις πράσινο φως αορίστου χρόνου, αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που ψιλοφοβάσαι. Το ρητό «δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» το ξέρεις; Αν πάρεις την έγκριση από το αντικείμενο του πόθου σου, θα έρθει η στιγμή να πάρεις και του φίλου του. Όπως και να το κάνουμε, η γνώμη ενός ανθρώπου που προϋπήρχε και ήταν δίπλα στον καλό σου, στα καλύτερα και στα χειρότερά του, έχει μια βαρύτητα.<br />Κι εκεί αρχίζουν τα ωραία.<br />Υπάρχουν διάφορες εκδοχές κολλητών. Εξαρτάται από το πόσο τυχερή είσαι στη ζωή σου τελικά, το τι ακριβώς θα σου κάτσει. Κι από σένα εξαρτάται το πώς θα διαχειριστείς τον κάθε φίλο χωριστά, αν σε ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση σου και η επιβίωσή της.<br /><br />Μια γυναίκα, με ελάχιστο μυαλό, είναι σε θέση να ελέγξει τις αντιδράσεις της, απέναντι σε ένα άγνωστο άντρα, ειδικά όταν ο μόνος σκοπός του, είναι να κρίνει αν είναι αρκετά καλή για να σταθεί στο πλάι του επιστήθιου φίλου του. Θεωρητικά πάντα, λίγη τσαχπινιά και καμιά καλή χιουμοριστική ατάκα, την κάνει τη δουλειά. Οι άντρες δεν τα πολυψειρίζουν άλλωστε. Ορισμένοι ίσως να μη μπουν καν σ’ αυτήν τη διαδικασία. Κι όσοι μπουν, δε θα ασχοληθούν πολύ, παρά μόνο αν σοβαρέψει το θέμα στην πορεία ή αν η γκόμενα βγει εντελώς μάπα και χρειαστεί να ξυπνήσουν τον κολλητό τους από το λήθαργό του.<br /><br />Το δύσκολο κομμάτι είναι άλλο. Τι γίνεται όταν ο καλός σου έχει μόνο γυναίκες φίλες; Τι γίνεται όταν σκίζεται για αυτές και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του; Πως διαχειρίζεσαι μια άλλη γυναίκα, που είναι συνεχώς στη σκέψη του; Μια γυναίκα που έχει μόνιμα ανάγκη τον καλό σου, που έχει πιο σοβαρά προβλήματα από σένα, που δεν έχεις ιδέα τι περνάει, που είναι ήρωας και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα; Μια γυναίκα που ενώ γνωρίζει, αδιαφορεί για την ύπαρξή σου και είναι πανταχού παρούσα σε όλες τις στιγμές σου μαζί του, είτε μέσω τηλεφώνου είτε μέσω μηνυμάτων; Μια γυναίκα που δεν έχεις γνωρίσει, δεν ξέρεις τι καπνό φουμάρει, δεν ξέρεις αν γλυκοκοιτάζει τον καλό σου, δεν ξέρεις τίποτα γενικώς; Το μόνο που ξέρεις, είναι ότι είναι το τρίτο πρόσωπο στη ζωή σου κι ας χτυπιέται εκείνος ότι είναι απλά πολύ καλή του φίλη. Κι ως γυναίκα, ξέρεις και κάποια άλλα πράγματα που ο άντρας απλά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει… <br />Πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις έτσι; Πόσες αντοχές να έχεις, όταν ξέρεις ότι είναι εκεί δίπλα σου, αλλά πρακτικά δεν είναι, αφού ασχολείται μαζί της από την ώρα που θα ανοίξει τα μάτια του, ως την ώρα που θα πέσει για ύπνο; Κι όταν μια γυναίκα, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα σκεφτεί όταν ξυπνήσει κι ο τελευταίος πριν να κοιμηθεί, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι μόνο φίλη.<br />Πες ότι εσύ είσαι κακοπροαίρετη και παρεξηγείς αυτήν την καταπληκτική επαφή κι επικοινωνία. Η άλλη γυναίκα, δεν έχει ίχνος αξιοπρέπειας, δεν έχει περάσει από το μυαλό της το ότι έχει ξεφύγει από τα στενά όρια φιλίας και ότι βαδίζει σε άλλα μονοπάτια; Είχα κι εγώ φίλους άντρες, αλλά όταν είχαν σχέση (ούτε παντρεμένοι δεν ήταν) , δεν τους έπριζα όλη μέρα με τα προβλήματά μου. Ούτε τηλεφωνούσα κάθε ώρα, ούτε έστελνα 200 μηνύματα την ημέρα. Πόσο σημαντικός άνθρωπος είναι ο καλός σου τελικά για 'κείνη, αν δημιουργεί με τη στάση της εντάσεις και δηλητηριάζει τη σχέση του, αν διαιωνίζει μια αρρωστημένη κατάσταση, επειδή έχει τεράστια προβλήματα όπως λέει και ο καλός σου την έχει δει σωτήρας;;; Κι αυτός ο χριστιανός, γιατί δεν ανοίγει λίγο τα μάτια του να δει και παρακάτω; Πως επιλέγεται η φίλη για τη σκηνή και η γυναίκα για το παρασκήνιο; Ποια είναι τα κριτήρια; Θέλει προσόντα; Μέσο; Τι ακριβώς; Θέλει μίρλα και κλάψα και μιζέρια, για να συγκινηθεί;;;<br /><br /><br />Λένε ότι ένας άντρας δε θα καταλάβει ποτέ το μυαλό της γυναίκας.<br />Το αντίστροφο έχει συμβεί σε καμία γνωστή σας;<br />Επειδή τόσα χρόνια,δεν έχω αντιληφθεί τι συμβαίνει...<br />να αρχίσω να ανησυχώ γιατρέ μου;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3988069766536644962?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-21310285888915320462010-04-26T18:08:00.004+02:002010-04-26T18:51:33.680+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S9XELzxuAAI/AAAAAAAABGU/mXL2CLIyHLM/s1600/DogCartWMilkMaids10467.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S9XELzxuAAI/AAAAAAAABGU/mXL2CLIyHLM/s320/DogCartWMilkMaids10467.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464489430040313858" /></a><br /><br /><br />Εδώ και αρκετό καιρό,έχω τάσεις φυγής. Ένας φίλος μου είπε ότι πάντα είχα τάσεις φυγής, από τότε που με γνώρισε (πάνε 12 χρόνια). Ίσως να 'χει και δίκιο.<br />Το τελευταίο διάστημα,οι τάσεις φυγής χτυπάνε την πόρτα πιο συχνά. Πιο έντονα. Πιο επιτακτικά. Μου την έχει δώσει τελείως η κατάσταση εδώ. Δεν είναι τα οικονομικά, μη νομίζεις. Δε θέλω να φύγω επειδή είμαστε χάλια οικονομικά ως χώρα. Άλλωστε πιστεύω ότι όπου κι αν πάω,ένα μισθό θα τον βρω. Καλό,κακό, κάτι θα βρεθεί. Αν θες να βρεις δουλειά,βρίσκεις. Αν δε θες, χρησιμοποιείς αλλιώς τα χέρια σου. Για να τα ξύνεις και να ζητάς δανεικά. Αυτό που με εξοργίζει στην Ελλάδα, είμαστε εμείς. Οι Έλληνες,οι δικοί μας, οι εδώ. Αν όχι όλοι,ένα μεγάλο μέρος. Ένα μέρος που καθορίζει τόσα πολλά και μαθαίνω τόσα λίγα. Δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς. Αναφέρομαι σε όλους εμάς,που αφήνουμε την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο,να έρθει η Ευρώπη να μας κάνει ντα και με το δίκιο της. Δεν έχω διάθεση να μιλήσω για πολιτική,δεν είμαι σχετική με το θέμα και δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Οι κοινωνικές μας πεποιθήσεις με απασχολούν κι όχι οι πολιτικές. Η γαϊδουριά, ο ωχαδερφισμός, το βόλεμα. Παλιότερα δεν τα πρόσεχα ή απλά δε με ενοχλούσαν τόσο πολύ, ώστε να κάτσω και να συγχιστώ. Πλέον δε μπορώ. Κουράστηκα. Μου τη δίνει να θεωρώ δεδομένα,πράγματα που για τους ξένους είναι απαράδεκτα. Με ενοχλεί που έχω φτιάξει τη ζωή μου, γύρω από την ελληνική νοοτροπία και το θεωρώ και αυτονόητο. Δεν έχω αυταπάτες, πουθενά δεν είναι εύκολα να ζεις. Κανείς δε θα σου χαριστεί και κανένας δε θα χαϊδέψει τα αυτιά σου ή θα σου τάξει λαγούς με πετραχήλια. Κυρίως αν είσαι τεμπέλης και ανίκανος. Αυτό είμαστε,όχι όλοι, αλλά αρκετοί από μας. Τεμπέληδες και βολεψάκηδες. Κι εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο, που έχω μπει κι εγώ σ'αυτό το χορό και πάω με τα νερά όλων, για να μην έχω φασαρίες. Έτσι συνεχίζω κι εγώ μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά. Επειδή τίποτα δεν εξαρτάται από την οικονομία μας. Όλα όμως εξαρτώνται από τη νοοτροπία μας. Η οποία δε βλέπω να αλλάζει.Αντιθέτως χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Και ποτέ δε φταίμε εμείς, αλλά το κράτος και οι πολιτικοί.Λες κι αυτοί δεν είμαστε εμείς.<br />Στην Ολλανδία αδερφές μου,στην Ολλανδία. Εκεί θέλω να πάω. Ή στις Σκανδιναβικές χώρες. Ή κάπου τελοσπάντων. Να μη μείνω εδώ, γίνεται; Θέλω να πάω κάπου και να κάνω τα πάντα για να είμαι καλά, να δουλέψω σαν τρελή, να πληρώσω τους φόρους μου, αλλά να ξέρω ότι δε θα υπάρξει πρωινό που θα χάσω τη δουλειά μου επειδή δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη. Να ξέρω ότι θα κάνω παιδιά και δε θα μεγαλώσουν έχοντας ένα τίποτα για μέλλον. Να ξέρω ότι αν δουλέψω και τρέξω και σκιστώ για όσα θέλω,θα έχω και αποτέλεσμα. Να ξέρω ότι αξίζω ρε συ. Ότι δεν είμαι σαν αυτούς που κοροϊδεύω.<br />Αυτούς που παρκάρουν όπου βρουν,για να μην περπατήσουν 10 μέτρα.<br />Αυτούς που δε σέβονται ούτε τους ανάπηρους,ούτε τους τυφλούς,ούτε τους αδύναμους γενικότερα.<br />Αυτούς που ξεσπάνε στα ζώα ή στα παιδιά, για να αποδείξουν την ανωτερότητά τους. Αυτούς που θεωρούν μαγκιά, τη μέγιστη μαλακία που έχουν στο κεφάλι τους.<br />Αυτούς που δε σκέφτονται κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό τους.<br />Αυτούς που με θεωρούν χαζή και πρόβατο.<br />Δεν το μπορώ άλλο αυτό. Με ενοχλεί. Μου τη σπάει να ξέρω ότι ζω όπως θέλουν οι άλλοι. Για αυτό και ψάχνομαι. Να φύγω,να πάω αλλού. Το που και το πως δεν έχω βρει ακόμα,αλλά θα το βρω που θα μου πάει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2131028588891532046?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-50365100453603615932010-04-21T17:33:00.008+02:002010-04-21T17:44:50.689+02:00***Προσοχή ακολουθεί σεντόνι***<br /><br /><br />Έρχεται καλοκαίρι και πρέπει να εφοδιάσω τη βιβλιοθήκη μου.Δεν υπάρχει καλύτερο από τη μεσημεριανή ησυχία για να διαβάσεις ένα καλό βιβλίο.Να είσαι αραχτός στο μπαλκόνι , όταν όλοι κοιμούνται,σε μια άνετη πολυθρόνα και με τα πόδια απλωμένα. Χλιδές!Μια και δε μπορώ να κοιμηθώ μετά το φαγητό,επειδή όταν ξυπνάω το στομάχι μου είναι λες και βρέθηκα σε τρικυμία με 25 μποφόρ,προτιμώ να την πέφτω και να «ταξιδεύω» νοερά.<br /><br />Δε μπορώ να διαβάσω ελληνικό βιβλίο.Έχω φάει κόλλημα εδώ και πολλά χρόνια και αγοράζω μόνο ξένα βιβλία, στα αγγλικά και μόνο.Στην αρχή το έκανα γιατί δεν έβρισκα αυτά που ήθελα μεταφρασμένα, μετά συνειδητοποίησα ότι γουστάρω πιο πολύ να διαβάζω κάτι στο πρωτότυπό του και χωρίς την (ηλίθια πολλές φορές) μετάφρασή του (όπως το «μα τις ιερές σκατούλες» στη θέση του «holy shit”). Πριν από ένα μήνα,μου έδωσε ο καλός μου ένα βιβλίο,έλληνα συγγραφέα.Το διάβασε,του άρεσε και μου το σύστησε. Διάβασα δέκα σελίδες κι αυτές με το ζόρι.Θες τα ελληνικά (που με κούρασαν,όσο απίστευτο κι αν ακούγεται αυτό), θες το θέμα που ήταν αδιάφορο, θες η αφήγηση που με νύσταξε,το παράτησα.Ξαναγύρισα στα δικά μου. Κάποια είναι ανάλαφρα για την παραλία (γυναικεία τα λένε!!! ),άλλα είναι δικαστικά (που τα γουστάρω τρελλά).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88bes2JVNI/AAAAAAAABFk/KGMY6BoGZ4I/s1600/n94392.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 202px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88bes2JVNI/AAAAAAAABFk/KGMY6BoGZ4I/s320/n94392.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462615087271990482" /></a><br /><br />Marian Keyes,Ιρλανδή και παλαβιάρα. Γράφει αβίαστα νομίζεις, έχει απίστευτο χιούμορ και οι ηρωίδες της είναι τελείως ότι να ’ναι. Αυτοσαρκάζονται πολύ, είναι γιούχου και κάθε φορά αισθάνομαι λες και διαβάζω για μια φίλη. Έχει ιδιαίτερη γραφή γενικότερα, αν και πάντα γούσταρα τρελλά τους Ιρλανδούς, χωρίς να έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν προσωπικά. Το πρώτο της βιβλίο ήταν το Watermelon (Τεκνοποίηση στα ελληνικά, τι σχέση έχει το καρπούζι με την τεκνοποίηση δεν ξέρω). Μιλάει για μια έγκυο που την παρατάει ο άντρας της, τη μέρα που γεννάει. Έχει πάρα πολύ γέλιο, μαύρο και όχι μόνο. Μετά από αυτό έχω πάρει όλα της τα βιβλία. Να σημειωθεί ότι υπήρξε αλκοολική και τώρα τελευταία έπαθε και κατάθλιψη. Αυτά από μόνα τους , με κάνουν να της έχω ιδιαίτερη συμπάθεια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88b3MuQKgI/AAAAAAAABFs/XkghSBhGYnQ/s1600/presumed-innocent.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 211px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88b3MuQKgI/AAAAAAAABFs/XkghSBhGYnQ/s320/presumed-innocent.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462615508145678850" /></a><br /><br /><br />Scott Turow, δικηγόρος και συγγραφέας. Γράφει δικαστικά μυθιστορήματα, από αυτά που μέχρι το τέλος, δεν έχεις ιδέα για το ποιος είναι ο δολοφόνος. Γενικά έχω κόλλημα με τη γλώσσα των δικαστηρίων, τη δικαστική ορολογία και όλα όσα διαδραματίζονται στις αίθουσες. Βιβλία του έχουν γυριστεί σε ταινία και τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστό το Presumed innocent με Harrison Ford και Raul Julia (λατρεμένος ηθοποιός, έφυγε νωρίς). <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cKovbuPI/AAAAAAAABF0/LaXzN61Gg8E/s1600/obsession-by-jonathan-kellerman-%247009786%24300.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 208px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cKovbuPI/AAAAAAAABF0/LaXzN61Gg8E/s320/obsession-by-jonathan-kellerman-%247009786%24300.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462615842084337906" /></a><br /><br /><br />Jonathan Kellerman,ψυχολόγος και συγγραφέας. Γράφει μυθιστορήματα για εγκλήματα που έχουν να κάνουν με τα παιδιά και την ψυχολογία τους κατά κάποιον τρόπο. Ο ήρωάς του Alex Delaware, είναι ψυχολόγος που βοηθάει την αστυνομία στο να διαλευκάνει τέτοια εγκλήματα, άλλωστε και ο ίδιος έχει γράψει και βιβλία ιατρικής φύσεως, σχετικά με την παιδική ψυχολογία και την αντιμετώπιση των παιδιών με καρκίνο. Έχει περίεργο χιούμορ, αυτοσαρκάζεται συχνά και χαρακτηριστικός είναι και ο κολλητός του Delaware, αστυνόμος Milo.Ο οποίος ξεφεύγει από τα στερεότυπα του brutal και ασήκωτου μπάτσου( επειδή ο συγγραφέας το έβρισκε τελείως βαρετό κι αναμενόμενο). Είναι gay και δεν το κρύβει ,κάτι που το 1981 που «γεννήθηκε» ο ήρωας, ήταν πολύ προκλητικό. Ο Kellerman λέει ότι όταν έγραφε το βιβλίο, η αστυνομία του Los Angeles αρνιόταν κατηγορηματικά την ύπαρξη ομοφυλόφιλων αστυνομικών, και εκείνος ήθελε να τονίσει ότι δε θα ‘πρεπε να μας νοιάζει το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cbe6grxI/AAAAAAAABF8/PYh8Mrf8bcs/s1600/n69779.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 208px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cbe6grxI/AAAAAAAABF8/PYh8Mrf8bcs/s320/n69779.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462616131504221970" /></a><br /><br /><br /><br />John Grisham,δικηγόρος και συγγραφέας επίσης.Κι αυτός γράφει δικαστικά μυθιστορήματα, πολλά έχουν γίνει ταινίες με τεράστια επιτυχία, The client, The firm, The pelican brief, A time to kill, Runaway jury. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα δικαστικά ως είδος. Διεφθαρμένοι δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι, άνθρωποι που έχουν απίστευτα μυστικά, αλλά έχουν ταυτόχρονα και καθαρή υπόληψη και σημαντικές θέσεις στην κοινωνία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cnRfXX3I/AAAAAAAABGE/z1V8tl3fbdQ/s1600/man-boy-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 211px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88cnRfXX3I/AAAAAAAABGE/z1V8tl3fbdQ/s320/man-boy-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462616334059134834" /></a><br /><br /><br />Tony Parsons, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ξεκίνησε να γράφει για την πανκ μουσική, έχει ασχοληθεί με την τηλεόραση, είχε στήλες σε εφημερίδες και περιοδικά (The guardian, The mirror,Marie Claire) και έγραψε και μια βιογραφία του George Michael (Bare). Το πρώτο βιβλίο του, Man and boy, μιλάει για τις σχέσεις ενός χωρισμένου πατέρα με το γιο του (το ίδιο είναι και ο συγγραφέας) και είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ως τώρα. Έχουν ακολουθήσει κι άλλα βιβλία, ενδεικτικά να αναφέρω τα Man and wife, One for my baby, The family way. Γράφει για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γενικότερα, με χιούμορ και σαρκασμό επίσης. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88c2CUk3HI/AAAAAAAABGM/PNtVZRpRfjw/s1600/lolly.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S88c2CUk3HI/AAAAAAAABGM/PNtVZRpRfjw/s320/lolly.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462616587685387378" /></a><br /><br /><br /><br />Lolly Winston. Ιδιαίτερη περίπτωση, μόνο ένα βιβλίο της έχω διαβάσει, το Good grief. Εξαιρετικό! Μιλάει για μια γυναίκα που μένει χήρα στα 36, όταν ο άντρας της πεθαίνει από καρκίνο. Οι στιγμές της λίγο πριν και λίγο μετά το θάνατό του, είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Τα δικαιώματα τα έχει αγοράσει η Julia Roberts από το 2005 και φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα γίνει και ταινία. <br /><br /><br /><br />Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί. Ο Stephen King για παράδειγμα, είναι ο πρώτος που διάβασα και δεν τον αναφέρω επίτηδες. Θα ήθελα δέκα αναρτήσεις! Η Cathy Kelly γράφει γυναικεία βιβλία, είναι κι αυτή Ιρλανδή και πολύ πιο ανάλαφρη, σε σχέση με τους άλλους. Για την παραλία είναι μια χαρά. Αν και πέρσι, διάβαζα Bucowski στην παραλία (Post Office) που μόνο ανάλαφρος δεν είναι… <br />Σε γενικές γραμμές, θέλω αυτά που διαβάζω να έχουν χιούμορ, μαύρο κατά προτίμηση. Μου αρέσει πάρα πολύ να αυτοσαρκάζομαι και το ψάχνω και στα βιβλία αυτό. Δε μπορώ τους πολύ δήθεν τύπους και τους ήρωες που είναι τέλειοι και όλα τους πηγαίνουν καλά. Πριν από χρόνια, μου πήρε μια φίλη δώρο το «Ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη». Πιασάρικος τίτλος αλλά μόνο αυτό. Η ηρωίδα, παρόλο που δε γεννήθηκε όμορφη όπως λέει, κέρδιζε τους πάντες με την προσωπικότητά της, γνώρισε την καλή κοινωνία της εποχής της και όλα της πήγαιναν δεξιά. Ακόμα και μετά από ένα δυο δυσκολίες, έβρισκε την άκρη και επιβίωνε. Κι όχι απλά επιβίωνε, αλλά γινόταν και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Το διάβασα, περισσότερο για να δω που θα καταλήξει. Έχασα το χρόνο μου. Άσε που ήταν και στα ελληνικά και βαριόμουν απίστευτα, μια με την πλοκή και μια με τη γλώσσα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5036510045360361593?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-43445976616181596812010-04-19T17:30:00.001+02:002010-04-19T17:33:08.024+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S8x3h8QDWuI/AAAAAAAABFc/MjceoxVH8Wk/s1600/353-woman-cartoons.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 234px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S8x3h8QDWuI/AAAAAAAABFc/MjceoxVH8Wk/s320/353-woman-cartoons.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461871873086413538" /></a><br /><br />Κάπου εκεί ,στα πρώτα χρόνια του σχολείου ή λίγο νωρίτερα, αντιλαμβάνεσαι τη θέση σου στον κόσμο. Είναι που βλέπεις τη μαμά σου να τρέχει ολημερίς, είναι που ακούς τη γιαγιά σου να λέει ότι η γυναίκα πρέπει να κάνει πως δεν καταλαβαίνει καμιά φορά, είναι που τα αγόρια έχουν πιο πολλά δικαιώματα από σένα και λιγότερες υποχρεώσεις, είναι που συναντάς φιλικά οικογενειακά ζευγάρια και το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Θες δε θες, το παίρνεις γραμμή και πορεύεσαι μ’ αυτό. Αν είσαι λίγο τσαχπίνα και ναζιάρα, ξεπερνάς κάποια εμπόδια και περνάς ζάχαρη. Αν πάλι είσαι εντελώς άγαρμπη και τα λες όλα όπως είναι κι η διπλωματία είναι άγνωστη λέξη για σένα, αρχίζουν τα δύσκολα. Όλοι θέλουν να έχουν σχέση με ένα κοριτσάκι τρισχαριτωμένο και ναζιάρικο, με τα χαμογελάκια του, τα παιχνιδάκια του, τα τσαλιμάκια του. Η εξυπνάδα δεν παίζει κανένα ρόλο σε αυτήν την ηλικία, να μη σου πω ότι δεν παίζει κανένα ρόλο γενικώς. Ούτως ή άλλως, το πόσο έξυπνος είσαι πραγματικά, φαίνεται από το πόσο χαζός μπορείς να περνιέσαι. Οξύμωρο αλλά έτσι είναι. Οπότε και στα πρώτα σου χρόνια, το ρητό «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και τα ναζάκια, σου δείχνουν το δρόμο προς την επιτυχία.<br />Μεγαλώνοντας, η όλη αίσθηση των πραγμάτων, αλλάζει. Στην ουσία όμως, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Οι καταστάσεις διαφοροποιούνται μόνο. Η ηλικία, το περιβάλλον, οι φίλοι, οι υποχρεώσεις. Το θέμα παραμένει ως είχε. Η γυναίκα είναι γεννημένη για να κάνει τα πάντα, χωρίς να κουράζεται, χωρίς να διαμαρτύρεται . Λες και οι μπαταρίες Duracell, εφευρέθηκαν για το γυναικείο φύλο. Οι απαλλαγές χρησιμοποιούνται σε ελάχιστες περιπτώσεις. Λίγο νάζι και λίγη πουτανιά, κρίνονται απαραίτητα στοιχεία επιβίωσης. Κι αν τα ‘χεις πρόχειρα, εξακολουθείς να περνάς ζάχαρη, ίσως όχι στο βαθμό της παιδικής σου ηλικίας, αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρη για αυτό πλέον. Έχω άφθονα παραδείγματα γυναικών ,που δε ζορίστηκαν ποτέ και είχαν πάντα ένα άλλοθι για όλες τους τις πράξεις. Απαλλαγή λόγω βλακείας. Κι όπου βλακεία, βάλε εξυπνάδα μεταμορφωμένη. Όπως και να το κάνουμε, αν σου λένε το ίδιο πράγμα 10 φορές και 10 στις 10 κάνεις βλακεία, εννοείται ότι ενδέκατη δε θα υπάρξει. Άρα κουνάς το μαντήλι στις υποχρεώσεις και τις φορτώνεται κάποιος άλλος. Άλλος είπα; Συγνώμη, άλλη εννοούσα.<br />Φτάνεις λοιπόν στο γάμο. Στη συμβίωση. Που θα πει να ζεις με έναν άλλον άνθρωπο, ουσιαστικά ξένο για σένα. Κι αρχίζει ο «πόλεμος». Ειδικά τα πρώτα χρόνια, ελέγχεις τα όριά σου. Και του άλλου επίσης. Κάνεις κάτι και περιμένεις αντιδράσεις. Το ίδιο και ο άλλος. Και κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια και βγάζεις πορίσματα. Βγαίνεις και ξενυχτάς με την παρέα σου και δεν ακούς κατσάδα; Σε παίρνει να το ξανακάνεις. Πετάς τα ρούχα σου παντού και δεν ακούς σχόλιο; Σε παίρνει να το ξανακάνεις. Και ούτω καθεξής. Και για τους δυο ισχύει αυτό. Αν και το αποτέλεσμα είναι ίδιο στο 99% των περιπτώσεων. Η γυναίκα γκρινιάζει (κατά τα λεγόμενα των αντρών), ο άντρας υποφέρει. Ο άντρας γκρινιάζει, η γυναίκα αισθάνεται ενοχές και αρχίζει το κανάκεμα. Κι αν η γκρίνια και των δυο φτάσει στο απροχώρητο, ένας από τους δυο εισάγει τρίτο πρόσωπο στη σχέση, για να ανάψουν λίγο τα αίματα και να βγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Κι επειδή τα άσματα είναι βγαλμένα από τη ζωή, η ευτυχία την κάνει από το παράθυρο… Το παράδοξο του πράγματος, είναι ότι όλα γίνονται με τέτοια ακρίβεια, ανεξάρτητα από το πώς είναι το κάθε ζευγάρι, πριν το γάμο και τη συμβίωση. Λες και είναι γραμμένο στο dna μας. Λες και μαζί με την υπογραφή σου στο έγγραφο του γάμου, υπογράφεις και το έγγραφο της εισαγωγής του τρίτου προσώπου. Σα λευκή επιταγή ένα πράγμα. Χωρίς ημερομηνία, χωρίς κόστος, αλλά με δεδομένη τη χρήση του, κάποια στιγμή μέσα στην έγγαμη ζωή…<br />Αναρωτιέσαι που κολλάει ο τίτλος; Θα σου λύσω την απορία. Ορισμένες γυναίκες είναι από τη φύση τους χαζές, άρα περνάνε καλά στο δικό τους μικρόκοσμο. Άλλες πάλι είναι έξυπνες αλλά το παίζουν χαζές, οπότε κι αυτές περνάνε καλά. Υπάρχουν κι οι τρίτες και καταϊδρωμένες, που είναι έξυπνες μεν αλλά δε μπορούν να το παίξουν χαζές δε. Δεν τους βγαίνει ρε αδερφέ,να ακούνε βλακείες και να λένε ναι. Αυτές δεν περνάνε καλά. Είναι γεννημένες σύζυγοι. Με ότι συνεπάγεται αυτό. Με όλες τις αμπελοφιλοσοφίες των γιαγιάδων, περί ανωτερότητας των αντρών και υποχώρησης των γυναικών…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4344597661618159681?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-46220823154578272492010-04-18T21:53:00.003+02:002010-04-18T22:08:28.796+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S8tmiXOKIQI/AAAAAAAABFU/cJUScL6spHM/s1600/where.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S8tmiXOKIQI/AAAAAAAABFU/cJUScL6spHM/s320/where.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461571713651843330" /></a><br />Ήρθα να ξαραχνιάσω.Και να ξεχαρμανιάσω.Δεν έχω διαβάσει κανέναν σας το τελευταίο διάστημα.Δεν έχω ακούσει τις μουσικές που αγαπώ,έχω παρατήσει τις σειρές που έβλεπα κι ούτε θυμάμαι σε ποιο επεισόδιο.Απίστευτο το πόσο πολύ εξαρτώμαι από ένα μηχάνημα.<br />Ευτυχώς είχα τα βιβλία μου συντροφιά και πέρασε έτσι ο καιρός.Θέλω να πιστεύω ότι θα είμαι εδώ πλέον...<br />Θέλω από καιρό να γράψω κάτι για τα αγαπημένα μου βιβλία.Διάβασα και σχετική ανάρτηση της Mistress και το θυμήθηκα. Η πλάκα είναι ότι όλο αυτό το διάστημα που είμαι εκτός, έγραφα σκονάκια όποτε μου ερχόταν κάτι να γράψω. Αλλά τώρα μου φαίνονται τελείως ότι να 'ναι και δε βλέπω να ανεβάζω κάτι τέτοιο. Άσε που έχει περάσει τόσος καιρός,πέρασε και το Πάσχα, λίγο ακόμα και θα με έβρισκε το καλοκαίρι μια και καλή,να γράφω για μπάνια και διακοπές! Τι να πεις, έλεγα ότι το 2009 ήταν κάπως και καλά έκανε κι έφυγε, αλλά και το 2010 έδειξε τα καλά του,πολύ πρόσφατα. Έγιναν αλλαγές,πάρθηκαν αποφάσεις αλλά και πάλι νομίζω ότι θα είναι καθοριστική η χρονιά, για μένα τουλάχιστον. Η σκέψη μου φεύγει μακριά πολύ συχνά και καμιά φορά αναρωτιέμαι το γιατί δε φεύγω κι εγώ μαζί της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4622082315457827249?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-84978541820176486812010-04-02T23:21:00.003+02:002010-04-02T23:55:54.151+02:00Τόσες μέρες είμαι σαν την τρελλή. Τρέχω για διάφορα θέματα,δουλειά, οικογενειακά,όλα μαζί. Κι εκεί που είμαι χαμένη σε όλα όσα έχω να κάνω,λέω στον εαυτό μου "να γυρίσω να γράψω για αυτό,να θυμηθώ να αναφέρω εκείνο". Λίγο μετά θυμάμαι ότι η/υ δεν υπάρχει και ξενερώνω. Και τις ελάχιστες (πλέον) στιγμές, που είναι διαθέσιμος μπροστά μου,δε μου έρχεται λέξη από όοολα αυτά που σκέφτομαι να γράψω,τις ώρες που δε μπορώ να γράψω. Είναι να μην το 'χεις το κουσούρι,τι να πω...<br /><br />Απίστευτο,αλλά ήρθε και το Πάσχα.Ο Απρίλιος μπήκε ήδη και η άνοιξη θεωρητικά. Ακόμα δεν ξέρουν τι καιρό θα κάνει την Κυριακή κι όλοι ζορίζονται για το αν θα φάνε μουσκεμένο αρνί ή όχι. Σήμερα πέτυχα ρεπορτάζ που έλεγε ότι ο Σεπτέμβρης θα είναι άκρως καλοκαιρινός φέτος. Αν αρχίσαμε από τώρα να σκεφτόμαστε τα μπάνια, πάει να πει ότι είμαστε πιο χάλια από όσο θέλουμε να δείχνουμε. Η θάλασσα τουλάχιστον είναι δωρεάν. Στη θεωρία πάντα. Πας,κάνεις μια βουτιά και δροσίζεσαι. Αν θες να διανθίσεις τη δροσιά σου με ξαπλώστρες,σαρδέλες στα κάρβουνα και παραλιακά μπαρ,θα το πληρώσεις το κατιτίς σου και θα φύγεις κι ευτυχισμένος. Με τη βενζίνη στο Θεό,είμαι περίεργη να δω πόσοι θα πηγαινοέρχονται φέτος στη Χαλκιδική. Όταν ήμουν μικρή,πολλοί νοίκιαζαν διαμερίσματα για το καλοκαίρι και κάθε σκ ήταν στη θάλασσα. Με τα χρόνια, όσοι δεν αγόρασαν δικό τους σπίτι (οι περισσότεροι δηλαδή), άρχισαν τα πήγαινε έλα στις παραλίες. Τώρα τι θα κάνουν; Λεφτά δεν υπάρχουν. Ποιος θα δώσει 5 με 6.000 ευρώ για μια σαιζόν; Κι όχι σε σούπερ γκλαμουράτες περιοχές,μη φανταστείς. Πέρυσι ζητούσαν τόσα και τα περισσότερα έμειναν άδεια. Να δω τι θα κάνουν φέτος. Έχει να πέσει λάστιχο στο μπαλκόνι...και φουσκωτές πισινούλες...από τώρα χαλβαδιάζω κάτι ξαπλώστρες για να την πέφτω και να λιάζομαι...αφού η Χαλκιδική τσιμπάει τρελλά.<br />(πως έφτασα πασχαλιάτικα στα θαλασσινά μπάνια,δεν κατάλαβα)<br /><br />Έλεγα για τις δουλειές. Φέτος με είχα πείσει να μη ζυμώσω τσουρέκια. Είμαι σε δίαιτα εδώ κι ένα μήνα,έχασα 5 κιλά και γενικά αποφεύγω να με βάζω σε πειρασμό. Η αδερφή μου μού έβαλε φυτίλια και τελικά το κάναμε πάλι το θαύμα μας. Μισή μέρα ζυμώναμε και περιμέναμε να φουσκώσει και την άλλη μισή ψήναμε. Θα αρχίσουμε το μοίρασμα πάλι μου φαίνεται. Έχω ακόμα στην κατάψυξη τα χριστουγεννιάτικα και δεν έχω καμία όρεξη να προσθέσω και τούτα. Κουλουράκια από δω,σοκολατάκια από κει, γέμισε γλυκά το σπίτι. Κι επειδή φέτος δεν προβλέπονται επισκέψεις σε φίλους,μιας κι όλοι την έχουν κάνει, θα παχύνω τους συγγενείς...<br /><br />Τσουρέκια και τα νεύρα μου ενίοτε,αλλά αυτό δεν είναι νέο. Φιλοδοξώ να πάρω επιτέλους το βρωμομηχάνημα και λέω να του κάνω κι ευχέλαιο,μπας και δουλέψει. Η έλλειψή του μου την έχει δώσει,είμαι εθισμένη τελικά κι ας μην το παραδέχομαι. Έχω να δω τόσα επεισόδια,να ακούσω τόσες μουσικές, που προβλέπω να μπαστακώνομαι στο γραφείο για κανένα μήνα. Ας δουλέψει βέβαια για ένα μήνα συνεχόμενο κι ύστερα τα ξαναλέμε...<br /><br />Να περάσετε τέλεια τις επόμενες μέρες. Μη φάτε πολύ,σκεφτείτε το μετά και συγκρατηθείτε. Για μια ώρα φαγητού, τρέχουμε μια εβδομάδα πριν και άλλες είκοσι μετά,για να χάσουμε ότι βάλαμε. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. <br /><br />Μακάρι το φως να φωτίσει τα νυχτωμένα μυαλά και τις σκοτεινές πτυχές μας.<br /><br />Καλή Ανάσταση σε όλους !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8497854182017648681?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-63490429771452560182010-03-26T23:14:00.003+02:002010-03-27T00:13:19.311+02:00Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,σκοντάφτω και χτυπάω. Στον ίσιο δρόμο,στον κακοτράχαλο, σε ανηφόρες, σε κατηφόρες.Δεν κάνω διακρίσεις. Εκεί που περπατάω αμέριμνη, χτυπάω πόδια, χέρια,τραυματίζομαι μόνη μου. Μια φορά είχα ματώσει τα χέρια μου, ενώ δοκίμαζα ρούχα σε μαγαζί. Πήγα να αφήσω την κρεμάστρα στο γυάλινο τραπέζι κι από τη βιασύνη μου και την απροσεξία που με δέρνει γενικότερα, χτύπησα στις γωνίες του τραπεζιού και σακάτεψα τα χέρια μου. Πιο παλιά,θα 'μουν 7-8, έπαιζα ρακέτες στην πιλοτή του σπιτιού, καλοκαίρι. Η οικοδομή ήταν νέα και εκείνες τις μέρες, είχαν αποφασίσει να βάλουν κάγκελα,γύρω γύρω από την πιλοτή. Τρέχω να πιάσω το μπαλάκι, και καρφώνω το πόδι μου, στα κάγκελα που ήταν απλωμένα στο πάτωμα. Με τρέχανε στο κέντρο υγείας,με το πόδι μου να αιμορραγεί σαν τρελλό. Άλλη φορά,πάλι καλοκαίρι, παίζαμε beach volley κι έτρεξα να προλάβω τη μπάλα. Γονάτισα και σύρθηκα στην άμμο, με αποτέλεσμα να ματώσουν γόνατα και γάμπες. Την ίδια περίπου περίοδο, έβαλα να σιδερώσω κάτι και έσπασα τη σιδερώστρα. Έπεσε πάνω μου,μαζί με το σίδερο και έκαψε σε τρία σημεία το πόδι μου. Όταν άρχισα να μαγειρεύω και να πειραματίζομαι στην κουζίνα, άρχισαν και τα καψίματα στα χέρια. Από φούρνο κυρίως. Έβαζα το χέρι να ανακατώσω,να ρίξω λίγο νερό και έκαιγα τα χέρια μου,που ακουμπούσαν στο γκριλ. <br />Έβλεπα χθες,κάποιες γρατζουνιές που έχω στο πρόσωπο,από τη γάτα που είχαμε όταν ήμουν στο δημοτικό. Ήθελα να παίξω μαζί της,όταν εκείνη δεν ήθελε και το πλήρωσα. Ένα κάψιμο από τσιγάρο στο χέρι μου,όταν ήμουν πιτσιρίκι κι έβλεπα τη μάνα μου να καπνίζει. Να μην αναφέρω το πρώτο ξύρισμα ποδιού στην εφηβεία, μάτωσε η μπανιέρα και η γάμπα μου μαζί. <br />Έχω τόσα πολλά σημάδια,υπερβολικά πολλά για μια ζωή. Όταν είσαι ατσούμπαλος όμως και βιαστικός μόνιμα,τα θες και τα παθαίνεις. Πλέον απορώ όταν κυκλοφορώ και δε σακατεύομαι. Όταν είμαι σπίτι και κάνω δουλειές,από τη βιασύνη μου να τα τελειώσω, παίρνω λάθος τις στροφές από δωμάτιο σε δωμάτιο και καρφώνομαι στον τοίχο. Αν με δει κανείς, θα με περάσει για τελείως ανεγκέφαλη. Δε θα ΄χει και πολύ άδικο. Τα σημάδια όμως δε με στεναχωρούν πλέον.Τα βλέπω και θυμάμαι πως απέκτησα το καθένα απ'αυτά. Άλλοτε χαμογελάω,άλλοτε απορώ με τη βλακεία μου. Αλλά πάντα χαίρομαι που δε λογαριάζω τίποτα κι ας σακατεύομαι...μια ζωή την έχουμε άλλωστε...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S60xSw9chDI/AAAAAAAABFM/ZOhFFRvV5Io/s1600/photo-manipulate-a-falling-angel.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 274px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S60xSw9chDI/AAAAAAAABFM/ZOhFFRvV5Io/s320/photo-manipulate-a-falling-angel.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453068922265568306" /></a><br /><br /><br />υ.γ. pc εξακολουθώ να μην έχω,το συνήθισα πλέον και δε μου φαίνεται περίεργο, γράφω από μια φίλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-6349042977145256018?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-71841338520371704112010-03-06T16:31:00.002+02:002010-03-06T16:35:00.014+02:00Δεν έχω υπολογιστή.<br /><span style="font-weight:bold;">Πάλι</span>.<br />Γράφω από μια φίλη,να ξεχαρμανιάσω.<br />Δε σας ξέχασα,αλλά δεν έχω και τρόπο να σας διαβάσω πλέον.<br /><br />Καλά να περνάτε.<br /><br /><br />Θα επανέλθω κάααααποια στιγμή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7184133852037170411?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-74511242911544731602010-02-28T01:34:00.001+02:002010-02-28T01:34:49.909+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4mqTAhYNqI/AAAAAAAABE4/14BfcucdaGk/s1600-h/couple.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4mqTAhYNqI/AAAAAAAABE4/14BfcucdaGk/s320/couple.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443068868188190370" /></a><br /><br /><br />Εκείνος<br />Ψηλός,κανονικός προς γεμάτος(ως προς τα κιλά),ούτε ωραίος ούτε άσχημος, στον κόσμο του εντελώς. Φωτιά να πιάσει δίπλα του,δεν πρόκειται να κουνηθεί.<br />Εκείνη<br />Ψηλή,χοντρούλα, ούτε ωραία ούτε άσχημη, με ωραίο πρόσωπο,τρέχει για όλους.<br /><br />Έγιναν ζευγάρι.<br /><br />Εκείνη<br />Άλλαξε πόλη,άλλαξε δουλειά, άλλαξε παρέα, σπίτι, άλλαξε μαλλιά, σώμα,συμπεριφορά, ακόμα και τις εκφράσεις του προσώπου του έχει υιοθετήσει. Ξέχασε φίλους, συγγενείς, γονείς, αδέρφια,ανίψια.<br /><br />Εκείνος<br />Το μόνο που έκανε; Της παραχώρησε χώρο στη ντουλάπα του και στο σπίτι του γενικότερα.<br />Της έδωσε την άδεια να του μαγειρεύει, να καθαρίζει το σπίτι του, να σιδερώνει τα ρούχα του.<br /><br />Όταν είναι μαζί, νομίζεις ότι είναι δυο φίλοι που βγήκαν για καφέ. Και αυτό ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό.Εκείνος ήταν γκόμενος της κολλητής της.Εκείνη τον γνώρισε ως <span style="font-weight: bold;">γκόμενο</span> της <span style="font-weight: bold;">κολλητής</span> της.Κι επειδή τον ερωτεύτηκε, θα έκανε τα πάντα για να γίνει δικός της.<br /><br />Και τα έκανε.Τα άλλαξε όλα. Αδυνάτισε γιατί εκείνος είχε πει ότι θα είναι το πιο χοντρό ζευγάρι αν τα φτιάξουν. Έκοψε όλους τους φίλους της, για να είναι συνέχεια μαζί του. Οι φίλοι του έγιναν φίλοι της.Οι απόψεις του,έγιναν απόψεις της.Οι συγγενείς του,συγγενείς της.<br />Η δική της ζωή στην άκρη. Τώρα ζει τη δική του ζωή. Και είναι ευτυχισμένη. Έτσι λέει τουλάχιστον.Έκανε απίστευτες υποχωρήσεις για να τον έχει.<br /><br />Αν τους δεις έξω όταν πάνε για καφέ,νομίζεις ότι είναι φίλοι και αυτή του την πέφτει. Τον αγκαλιάζει,του μιλάει γλυκά, του φέρεται όπως φέρεται ένας ερωτευμένος άνθρωπος.<br />Εκείνος κάθεται σχεδόν πάντα απέναντί της. Αν καθίσουν δίπλα,είναι γιατί το ήθελε εκείνη.Της μιλάει όπως μιλάει στους φίλους του. Δεν την αγκαλιάζει ποτέ δημοσίως. Δεν κάνει ποτέ καμία κίνηση που να δηλώνει ότι έχουν σχέση και είναι αρραβωνιασμένοι.<br />Βέρες δε βάλανε όταν αρραβωνιάστηκαν. Για να μην έχουν κάτι να βγάλουν από το δάχτυλο αν χωρίσουν.<br />Και ρωτάω.Ποιος αρραβωνιάζεται και σκέφτεται τι θα κάνει τη βέρα του αν χωρίσει ;<br />Με αυτή τη λογική,δεν αγοράζουν τίποτα μαζί για να μην το κόψουν στη μέση όταν χωρίσουν;<br /><br />Και τώρα ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ετοιμάσαν τα πάντα για το γάμο,ένα χρόνο πριν το γάμο. Για να μη μπορούν να χωρίσουν μάλλον. Μέχρι και προσκλητήρια τυπώσανε,ένα χρόνο πριν το γάμο.<br /><br />Και εκείνη συνεχίζει να λέει πως είναι ευτυχισμένη.Για πόσο όμως;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7451124291154473160?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-3140378803157853642010-02-22T23:06:00.004+02:002010-02-23T17:46:32.467+02:00Μπορείς να με λιώσεις.<br />Μπορείς να με ψήσεις αργά.<br />Μπορείς να μου βγάλεις το λάδι.<br />Μπορείς να παίξεις μαζί μου.<br />Μπορείς να με στολίσεις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4P3szz0D8I/AAAAAAAABEo/UykT53XzDRc/s1600-h/pumpkin-vitamina-lg.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4P3szz0D8I/AAAAAAAABEo/UykT53XzDRc/s320/pumpkin-vitamina-lg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441465123987525570" /></a><br /><br /><br />Μπορώ να γίνω γλυκιά.<br />Μπορώ να γίνω πικάντικη.<br />Μπορώ να σου χαρίσω ένα φωτεινό χαμόγελο.<br />Μπορώ να σε τρομάξω.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4P31wpQ6eI/AAAAAAAABEw/W0rMdjJMYUA/s1600-h/hh_Pumpkin+Masterpieces_1225552358833_970474D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4P31wpQ6eI/AAAAAAAABEw/W0rMdjJMYUA/s320/hh_Pumpkin+Masterpieces_1225552358833_970474D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441465277756795362" /></a><br /><br /><br />Είσαι διατεθειμένος να αγνοήσεις το σκληρό περίβλημα και να δεις πιο μέσα;<br />Ή θα μείνεις στη σκληρή μου πλευρά;<br /><br />Αυτό είναι το θέμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-314037880315785364?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-91723022229237913212010-02-20T20:21:00.002+02:002010-02-20T20:32:45.956+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4AqoS2K3LI/AAAAAAAABEg/ctM3ukpBP0U/s1600-h/loveletters.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 222px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S4AqoS2K3LI/AAAAAAAABEg/ctM3ukpBP0U/s320/loveletters.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440395221605735602" /></a><br />(Πρόλογος)<br /><br />Με τη μουσική έχω τρελλό κόλλημα. Τη μισή ημέρα ακούω ραδιόφωνο και την άλλη μισή,ακούω mp3. Το είχα από παλιά αυτό το κουσούρι. Ειδικά τα δύσκολα (ερωτικώς) χρόνια του σχολείου,λίγο μετά τη Β’ Γυμνασίου που άρχισα να ερωτεύομαι παράφορα. Συνέπεια αυτού του κολλήματος; Έγραφα παντού στιχάκια. Τα βιβλία μου ήταν γεμάτα με στιχάκια, από τα εκάστοτε τραγούδια με τα οποία κολλούσα. Κι ως γνήσια μαθήτρια, τα έγραφα και στο θρανίο…<br /><br />(Κυρίως θέμα)<br /><br />Αρχές Δευτέρας Λυκείου. Δύσκολο πρωινό ξύπνημα, αγαπάω πολύ το κρεβάτι μου άλλωστε. Στο δρόμο για το σχολείο, κοιμόμουν όρθια. Ούτε κατάλαβα πότε φτάσαμε κι άρχισε η πρώτη ώρα. Κάπου εκεί ανάμεσα στον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι κάποιος έχει βεβηλώσει το θρανίο μου κι έχει σχολιάσει (ανεπιτυχώς) το στιχάκι που έχω γράψει. Τα παίρνω στο μυαλό, παρ’ όλη τη νύστα μου και σβήνω τα σχόλιά του, γράφοντας παράλληλα ένα υβριστικότατο σχόλιο, για αυτόν που τόλμησε να κοροϊδέψει τα ιερά τραγούδια μου. Την επόμενη μέρα, σχολίασε ξανά τα δικά μου σχόλια και κάπως έτσι αρχίσαμε να επικοινωνούμε μέσω ενός θρανίου (τα σχολεία τότε, δεν ήταν μόνο πρωινά, άλλο Λύκειο το πρωί, άλλο το απόγευμα, εναλλάξ). Ήταν αγόρι, στην ίδια ηλικία με μένα. Κι επειδή αρχίσαμε να λέμε πολλά παραπάνω από αυτά που χωρούσαν στο θρανίο, γράφαμε γράμματα ο ένας στον άλλον και τα αφήναμε κάτω από το θρανίο. Όλα αυτά για αρκετό διάστημα, χωρίς να έχουμε γνωριστεί από κοντά. Δε γράφαμε και τίποτα το εξαιρετικό, μη νομίζεις. Τη μέρα στο σχολείο, τις προτιμήσεις στη μουσική, τέτοια χαζά. Στο μεταξύ, άρχισε κι η διπλανή μου να μιλάει με το διπλανό του, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια στιγμή, είπαμε να συναντηθούμε. Μια μέρα που ήμασταν απογευματινοί, πήγαμε νωρίτερα και συναντηθήκαμε στην αυλή του σχολείου. Ο τύπος ήταν άνετος.Cool όπως θα λέγαμε σήμερα. Πολύ άνετος και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Χωρίς να είναι όμορφος, είχε μια αυτοπεποίθηση που τσάκιζε κόκκαλα. Έξυπνο χιούμορ και μυαλό που παίρνει στροφές(ιδιαίτερο προσόν για τα γούστα μου, δε μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που δε στροφάρουν και με κοιτάζουν με το βλέμμα της αγελάδας). Τον συμπάθησα κι αισθανόμουν σαν να τον ξέρω χρόνια. Μου την έδινε λίγο η υπερβολική άνεσή του, αλλά περνούσα καλά και δεν έδινα σημασία. Αρχίσαμε να συναντιόμαστε κι έξω από το σχολείο. Για καφέ τα σαββατοκύριακα, κάποιες φορές μετά το απογευματινό μάθημα, κάναμε παρέα και γελούσαμε πολύ. Ήταν της μόδας το μπιλιάρδο τότε κι είχε γεμίσει ο τόπος μαγαζιά. Κι όπως κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του (και γουστάρει μια γυναίκα, συμπληρώνω εγώ), προσφέρθηκε να μου μάθει μπιλιάρδο. Ξέρεις, πώς να κρατάς τη στέκα, πώς να σημαδεύεις, τέτοια. Αθώα πράγματα μεν, γεμάτα υπονοούμενα και ματιές δε. Δεν άργησε πολύ, εκδηλώθηκε. Παρόλο που ήμουν αλλού κολλημένη, ενέδωσα. Μιας και το αντικείμενο του πόθου μου, πετούσε χαρταετό και δε μου καθόταν με τίποτα. Πως το λέγαμε τότε; Τα φτιάξαμε (τρελλη επιτυχία). Περίπου ένα δίμηνο πριν την πενταήμερη. Από το πρώτο βράδυ, που βγήκαμε έξω σα ζευγάρι, φάνηκε το πόσο μαλάκας είναι. Και το πόσο χαζή είμαι εγώ που τον ανέχτηκα. Πήγαμε σε ένα μπαρ-club και καθίσαμε να πιούμε ποτό. Κι άρχισε να μιλάει για τα κατορθώματά του στις γυναίκες. Μια που του κάθισε το καλοκαίρι που δούλευε ως μπάρμαν, μια που του έκανε στριπτίζ πάνω στο μπαρ, μια άλλη που παράτησε τον άντρα της και του την έπεσε,όλο το βράδυ έτσι κύλησε. Σάλταρα! Γύρισα σπίτι φρικαρισμένη, επειδή δεν ήταν έτσι όσο βγαίναμε σα φίλοι (ήταν αλλά κοιμόμουν τον ύπνο των χαζών). Δεν τον έστειλα, αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Κάποια πρωινά που δε θα πήγαινε σχολείο, πήγα σπίτι του για καφέ και για να παίξουμε τάβλι (δεν παίξαμε τίποτα άλλο ευτυχώς, θα το είχα βάρος στη συνείδησή μου). Το ίδιο βιολί συνεχιζόταν. Έμαθα για τη μεγάλη του αγάπη (που ήταν μια κολλητή μου από το σχολείο του), έμαθα για όοολες αυτές που τον γούσταραν παράφορα, όλα τα χρόνια της ζωής του (μια από αυτές, ήρθε και με ξέχεσε κιόλας, χωρίς να την ξέρω, επειδή της πήρα τον γκόμενο). Άργησα, αλλά πήρα γραμμή ότι δεν πάει άλλο. Ξενέρωσα και άρχισα να εξαφανίζομαι. Φαντάσου ότι πήγαμε πενταήμερη, ως ζευγάρι ακόμα υποτίθεται και με ένα μαγικό τρόπο μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, την ίδια περίοδο (η γκαντεμιά μου δεν είχε όρια).Δεν είπαμε ούτε γεια στο διάδρομο. Εγώ ξαναγύρισα στον ανεκπλήρωτο έρωτά μου κι αυτός προφανώς ενέδωσε σε μια από τις 1000 γκόμενες που τον πολιορκούσαν. Καμιά βδομάδα μετά που γυρίσαμε, χωρίσαμε τηλεφωνικώς. <br /><br />(Επίλογος)<br /><br />Κάπως έτσι τέλειωσε η πιο ηλίθια και ανούσια σχέση που είχα ποτέ μου. Όπως λέει και μια φίλη,αυτό δεν ήταν δεσμός,ούτε καν επίδεσμος. Κρίμα πάντως. Έχασα ένα φίλο με τον οποίο περνούσα καλά και μετά από το φιάσκο, δεν ήθελα ούτε να τον βλέπω. Με πέτυχε μια μέρα στο δρόμο, περίπου τρία χρόνια μετά, μου είπε ότι ομόρφυνα (γυάλισε το μάτι του), είπαμε θα τηλεφωνηθούμε και κάπως έτσι πέρασαν 13 χρόνια που έχω να τον δω. Και δε μου λείπει καθόλου.<br /><br />Όλο αυτό το σεντόνι, προέκυψε από το σχόλιο της jj για τον πιο μαλάκα έρωτά της. Μόλις το διάβασα,μου 'ρθε αυτόματα ο από πάνω στο μυαλό.Ίσως να αναρωτιέσαι για τον τίτλο της ανάρτησης,βεβαίως βεβαίως.<br /><br />Ήταν όντως ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια.<br /><br /><br />Τον εαυτό του!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-9172302222923791321?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-43022815564389456452010-02-19T19:43:00.003+02:002010-02-19T19:57:58.903+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S37RE4UjHEI/AAAAAAAABEY/yjuSue-opxY/s1600-h/headache.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 248px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S37RE4UjHEI/AAAAAAAABEY/yjuSue-opxY/s320/headache.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440015281678392386" /></a><br />Δύσκολη μέρα η σημερινή.Δουλειά ιδιαίτερη δεν είχε,αλλά είχε τσακωμούς,φωνές,βρισίδια.Έφυγα με ένα κεφάλι κουδούνι. Λίγο πριν εκραγεί, έφτασα σπίτι και ξάπλωσα να μου περάσει. Όταν πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου, δε μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου, δε θέλω να βλέπω καθόλου φως. Ξαπλώνω και κουκουλώνομαι ως επάνω, να μη βλέπω τίποτα. Με τα χάπια δεν τα πάω καλά. Με τα φάρμακα γενικότερα, έχω "μαλώσει" εδώ και χρόνια. Με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα πριν λίγο. Ψιλοπέρασε,αλλά το αισθάνομαι μουδιασμένο,σα να ετοιμάζεται να αρχίσει πάλι. Οπότε το χτύπησα το αναβράζον,για καλό και για κακό.<br />Το θετικό της ημέρας ως τώρα,είναι το ότι τηλεφώνησε μια φίλη από τα παλιά,που έχω 3 χρόνια σχεδόν να τη δω. Τη σκεφτόμουν συχνά,αλλά χαθήκαμε σιγά σιγά. Είπαμε θα τηλεφωνηθούμε όταν θα 'μαι καλύτερα. Πολύ χάρηκα που την άκουσα,όσες φορές είχα προσπαθήσει να τη βρω, όλο κάτι γινόταν και την έχανα. Κι άλλους αντιπαθητικούς και κακομοίρηδες,τους τρώω στη μάπα καθημερινά κι ας μην το θέλω.Τελοσπάντων.<br />Μετά από το σχόλιο της <a href="http://jerryjedelou.blogspot.com/">jj </a>,για τον πιο μαλάκα έρωτά της, έγραψα κι εγώ ένα για το δικό μου μαλάκα έρωτα, αλλά μου βγήκε τρελλή κακία και το ξανασκέφτομαι το αν θα το αναρτήσω τελικά. Θα δείξει.<br />Πάω να ξαναφυτευτώ,άρχισε το βουητό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4302281556438945645?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-45697810185351360662010-02-15T00:23:00.002+02:002010-02-15T01:06:34.201+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S3iBw4YBmOI/AAAAAAAABEQ/h3zcLBDrvVk/s1600-h/kids-kissing.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S3iBw4YBmOI/AAAAAAAABEQ/h3zcLBDrvVk/s320/kids-kissing.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438239226816731362" /></a><br />Ο πρώτος μου έρωτας,ήρθε στα 3 μου. Διακοπές στο νησί,οικογενειακώς. Γονείς,θείοι,όλοι μαζί ήμασταν. Πακέτο.Τα ξαδέρφια μου ήταν στην ίδια ηλικία και τους βόλευε όλους.Μας ξαμολούσαν στην παραλία και όλοι είχαμε κάποιον να παίζουμε μαζί του. Και οι γονείς την ησυχία τους. Μέναμε σε ενοικιαζόμενα σπίτια,δίπλα δίπλα. Από τη μια οι γονείς μου,από την άλλη η θεία κι ο θείος. Παρόλο που ήμουν μικρή,μου έχουν μείνει στο μυαλό κάποιες εικόνες από 'κείνη την εποχή,σα φωτογραφίες.Στην αρχή νόμιζα ότι όντως τις θυμάμαι από φωτογραφία, ήμουν πολύ μικρή για να τις αποτυπώσω. Όταν τις περιέγραψα όμως στους δικούς μου,τους είπα λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στο χαρτί.Σκέψου ότι μιλάμε για 30 χρόνια πριν. Τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά τότε,δεν υπήρχαν οι ανέσεις οι τωρινές. <br />Σαν παιδί ήμουν σβούρα.Δεν έκανα ζημιές,αλλά δεν καθόμουν και ποτέ. Αν περνούσε λίγη ώρα και δε με άκουγαν ή δε με έβλεπαν,έτρεχαν να δουν σε τι σκανταλιά είχα μπλέξει. Μαφία από μικρή. Μου περιγράφει η μάνα μου,το πρώτο μου "αγόρι". Είπαμε ότι έχω καλή μνήμη, αλλά τόσες λεπτομέρειες δεν τις θυμόμουν. Ήμασταν που λέτε στην παραλία και παίζαμε με τις λάσπες. Νερά, πύργοι στην άμμο, πέτρες,μια ομορφιά.Κι ως τσαούσα και αρχηγός στις σκανταλιές, δεν άφηνα κανέναν να παίζει με τα κουβαδάκια μου. Να μη σου πω ότι έπαιζα και με των άλλων και τους μάλωνα που έμπαιναν στα χωράφια μου. Κάπου εκεί,σκάει μύτη κι ο Δημητράκης. Πιο μικρός από μένα (φαινόμουν από τότε τι γαϊδάρα θα γίνω), αλλά τσαμπουκάς. Ήρθε με φόρα και αέρα,να παίξει μαζί μου. Που πας ρε μάγκα;Με ρώτησες; Αυτή θα ήταν η απάντησή μου,αν ερχόταν οποιοσδήποτε άλλος. Ο Δημητράκης όμως,είχε το κατιτίς του (προφανώς,δε θυμάμαι τίποτα, μην τρελλαθούμε κιόλας). Κόλλησα που λέτε,με το νιάνιαρο (άντε να τον περνούσα κανένα τρίμηνο,βαριά βαριά).Όπου αυτός κι εγώ. Για μπάνιο αυτός;Στη θάλασσα κι εγώ. Στις κούνιες αυτός; Εκεί κι εγώ. Δεν έτρωγα χωρίς αυτόν,δεν κοιμόμουν αν δεν κοιμόταν και αυτός την ίδια ώρα. Φαντάσου ένα διαολάκι,που δεν κάθεται λεπτό στον κώλο του και συνέχεια κάποιος το κυνηγάει για να μην κάνει καμιά σκανταλιά. Και φαντάσου ένα 3χρονο πιτσιρίκι,να κάνει το διαολάκι αγγελούδι.Μεγάλη μαγκιά! Μας άφηναν στην αυλή να παίζουμε και μας ξεχνούσαν.Πράγμα ανήκουστο και πρωτόγνωρο για μένα(για εκείνη την εποχή,ε; Προφανώς έκανα όλες τις σκανταλιές μου μέχρι τα 10 και μετά ησύχασα,δεν εξηγείται αλλιώς!)<br />Όταν το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του τέλειωσε κι ο έρωτάς μου,δεν ξέρω τι έγινε. Ούτε αν το πήρα βαριά,ξέχασα να ρωτήσω. Κρίνοντας από την αναισθησία που είχα αργότερα, μάλλον θα βρήκα άλλο πιτσιρίκι να παιδεύω. Το είχα από μικρή αυτό. Ενθουσιαζόμουν με κάποιον, τον έβαζα κορώνα στο κεφάλι μου και μόλις βαριόμουν, τον έτρωγε η μαρμάγκα.<br />Δεν ξέρω πως μου 'ρθε στο μυαλό ο Δημητράκης και δη σήμερα των απανταχού ερωτευμένων (ας μην το σχολιάσω αυτό). Θα ήθελα να μπορούσα να τον γνωρίσω.Θα είχε πολλή πλάκα. <br />Μπορεί και όχι,δεν ξέρω. Καμιά φορά,είναι καλύτερο να μη γνωρίζεις παραπάνω και να έχεις μια όμορφη εικόνα στο μυαλό σου,μια ανάμνηση γλυκιά. Αν π.χ.ο Δημητράκης,έγινε κανένας γαϊδουρογάιδαρος μετά από τόσα χρόνια,που θα τον δω και θα μου γυρίσει το μάτι, καλύτερα να μείνω στην όποια γλυκιά ανάμνηση του "έρωτά" μας...<br /><br />Προσκαλώ όποιον θέλει να γράψει για τον πρώτο του έρωτα. Δε θέλω να σας πω ονομαστικά, άλλωστε έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το γράψιμο και δεν έχω ιδέα πόσοι θα περάσετε από δω. Ελεύθερη και ανοιχτή πρόσκληση λοιπόν,σε όποιον και όποια θέλει να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4569781018535136066?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-50667023613239843352010-02-14T18:22:00.004+02:002010-02-14T18:46:02.956+02:00Έχω ξεσκιστεί τελευταία να κοιμάμαι. Νυστάζω από τις 8 και κρατιέμαι ώσπου τις 10, που πέφτω ξερή και με παίρνει στο τέταρτο πάνω. θες ο καιρός,θες η κούραση των ημερών, δε μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πρωινό ξύπνημα σήμερα,μετά από ύπνο 12 ωρών. Μ'αρέσει που ξύπνησα στις 23:30 (κοιμήθηκα στις 7) και ανησυχούσα για το αν θα με ξαναπάρει.Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ. Το πρωί ξύπνησα μια χαρά.Έξω έριχνε καρέκλες. Πήγε να ανοίξει λίγο και μετά ξαναμαύρισε ο ουρανός. Αυτή η αναποφαστικότητα του καιρού πολύ μου τη σπάει.<br />Έχει πολλή πλάκα να ξυπνάς νωρίς το σουκου.Δεν κυκλοφορεί ψυχή έξω και το μόνο που βλέπω είναι παππούδες.Θυμάμαι φορά,που ήμασταν στο κέντρο 9 παρά Κυριακή πρωί και δε βρίσκαμε καφέ ανοιχτό.Περπατούσαμε κανένα δίωρο,για να ανοίξει κάτι πέρα από τα καφενεία με τους παππούδες.Και σήμερα έτσι ήταν.Αλλά αργήσαμε επίτηδες,στις 7 το πρωί που να τον βρούμε τον καφέ; Τελικά όλη μέρα την περάσαμε έξω. Καφέ στην Καλαμαριά, μπύρες στην Πρίγκηπο (ήμουν η μόνη γυναίκα όταν πήγαμε,έχασα και στο τάβλι πανηγυρικά) και μετά Extrablatt για φαγητό. Αυτή η μπυραρία έχει εκπληκτικό φαγητό.Κάθε φορά φεύγουμε σκασμένοι.Το πληρώνεις βεβαίως βεβαίως,αλλά πλέον παντού τα σκας.Τουλάχιστον να το φχαριστηθείς.<br />Έξω συνεχίζει να ρίχνει καρέκλες, έβγαλε και κρύο. Το σπίτι ήταν παγωμένο.Θα πληρώσουμε τα κέρατά μας στο φυσικό αεριο φέτος. Δε θυμάμαι άλλη χρονιά να το καίω τόσες ώρες. Ότι θυμάμαι χαίρομαι,ξέρω. Δεν έχω πισί όμως και πολύ μου την έχει δώσει. Κι όσο δε μπορώ να γράψω,τόσο μου έρχονται συνέχεια θέματα στο μυαλό. Όταν το 'χω ,δε μου κατεβαίνει λέξη. Τι αναποδιά Θεέ μου! Τώρα γράφω από ένα laptop πανάρχαιο, να σας διαβάσω είναι δύσκολο, πόσο μάλλον να σχολιάσω κιόλας...Φιλοδοξώ να επανέλθω όμως,μου την έχει δώσει αυτή η κατάσταση.<br />Καλά να περνάτε,μη μασάτε από δήθεν αγάπες που γιορτάζουν σήμερα. Είναι αυτές που δεν κρατάνε στο τέλος... και σου μένει και το βρωμοαρκουδάκι ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5066702361323984335?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-28678531038785817962010-02-01T11:46:00.000+02:002010-02-01T23:30:59.567+02:00Τα τελευταία χρόνια, το έχω εμπεδώσει. Ή εγώ έχω πρόβλημα ή ο υπόλοιπος κόσμος.<br /><br />Να εξηγήσω τι εννοώ. Από τότε που μπήκε στη ζωή μας το ίντερνετ, οι πληροφορίες είναι ατέλειωτες. Δεν υπάρχει κάτι που να θέλεις να δεις, ακούσεις, διαβάσεις και να μην το ξετρυπώσεις κάπου. Προσωπικά, τη βρίσκω πολύ να ανακαλύπτω νέα ερεθίσματα του μυαλού μου, να κρυφοκοιτάζω τις ζωές ανθρώπων που δε θα γνωρίσω ποτέ, να μοιράζομαι γνώσεις, απόψεις, αστεία και γενικότερα λατρεύω το αλισβερίσι που γίνεται στο διαδίκτυο.<br />Αυτό που απεχθάνομαι βεβαίως βεβαίως, είναι να συνειδητοποιώ πόσο κολλημένοι είμαστε σα λαός. Πόσο πίσω είμαστε και πόσο πολύ αρνούμαστε να αλλάξουμε αυτήν την ηλίθια νοοτροπία. Όλοι λέμε ότι δε μας αρέσει αυτή η παγιωμένη κατάσταση, αλλά συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε. Να ζούμε έτσι, θεωρώντας τα πάντα δεδομένα και μη αναστρέψιμα.<br />Όποιο τομέα και να σκεφτώ, θα εκνευριστώ.<br /><br />Την κράζουμε, αλλά τη βλέπουμε. Στην τηλεόραση αναφέρομαι και σε όλα τα σκουπίδια που παρελαύνουν καθημερινά. Για να υπάρχουν, κάποιος τα βλέπει, τα συντηρεί, τα αναζητάει. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές του Γερμανού, με το εκλεπτυσμένο χιούμορ, τις έξυπνες ατάκες, τις συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κάτι να σου δώσουν κι εσύ είχες πολλά να πάρεις. Τώρα βλέπουμε (ή δε βλέπουμε) ανθρώπους ασήμαντους και ατάλαντους. Ούτε τα 15 λεπτά δημοσιότητας δεν αξίζουν. Παρόλα αυτά, τα έχουν αυξήσει σε 515 λεπτά δημοσιότητας, καθημερινώς. Πέρασαν οι ελληνικές ταινίες με το έξυπνο χιούμορ, αυτό που δεν περιείχε βωμολοχίες για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτό που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, έχει επιζήσει και πολλές φορές στην καθημερινή μας ζωή, το χρησιμοποιούμε και γελάμε. Πέρασαν οι μεγάλοι ηθοποιοί, που δε χρειαζόταν να μιλήσουν για να καταλάβεις τι θέλουν να πουν. Ούτε να βγάλουν το βυζί στη φόρα για να κάνουν καριέρα. Πέρασαν τα μεγάλα τραγούδια, αυτά που άκουγες και δάκρυζες, αυτά που καταλάβαινες από την πρώτη νότα, αυτά που έβαζες νοερά στο soundtrack της ζωής σου και σημάδευες όλες τις στιγμές που δεν ήθελες να ξεχάσεις. Πλέον όλα είναι μια από τα ίδια. Τα σκυλάδικα παραμένουν σκυλάδικα (κάποια βάρυναν ακόμα περισσότερο), τα «έντεχνα» έχουν καταντήσει δήθεν και θέλεις λεξικό για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής, τα εμπορικά είναι τόσο ίδια που δεν καταλαβαίνεις πια ποιον ή ποιαν ακούς. Οι τραγουδιστές αρνούνται να βγουν από το έτοιμο προφίλ που σερβίρουν οι εταιρείες και όλοι σχεδόν, έχουν το ίδιο. Οι γυναίκες αρνούνται να μεγαλώσουν κι οι άντρες μοιάζουν όλο και πιο πολύ με γυναίκες. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού, δεν τα ισοπεδώνω όλα. Απλά μου φαίνεται ότι οι κλώνοι έχουν κυριεύσει τα πάντα.<br /><br />Παίρνω παράδειγμα το x factor.Ατυχές ίσως,αλλά το αναφέρω επειδή υπάρχει σε πολλές χώρες και θεωρητικά, έχει κάποια πλαίσια μέσα στα οποία κινείται. Δες τη δική μας εκδοχή και της Αγγλίας. Από όπου και να το πιάσεις, χάνει. Οι φωνές, το στήσιμο, οι επιλογές τραγουδιστών, τραγουδιών, καλεσμένων, το όλο πακέτο δεν έχει καμιά σχέση. Έβλεπα τον George Michael να τραγουδάει μαζί με έναν από τους 3 υποψήφιους νικητές στον τελικό. Robbie Williams, Michael Buble, Bon Jovi, Shakira, Whitney Houston, Black Eyed Peas, Mariah Carey, Paul Mc Cartney, Rihanna, Alicia Keys,Lionel Richie, Rod Stewart,Tony Bennett,Julio Iglesias, Il divo, Barry Manilow, Gloria Estefan, Celine Dion, Duran Duran, Kylie Minogue, Britney Spears.Όλοι αυτοί πέρασαν από ‘κει, η λίστα είναι τεράστια. Κάποιοι ίσως πουν, ότι ορισμένοι πήγαν εκεί για να αναζωπυρώσουν την καριέρα τους, να προβληθούν λίγο παραπάνω. Μιλάμε όμως για καλλιτέχνες που έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο, που έχουν τη δική τους ιστορία στο χώρο της μουσικής, όσο κι αν οι μισοί και παραπάνω, μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Κι εμείς αντίστοιχα, καλούμε το Μαζωνάκη και τους εγχώριους. Και το κάνουμε κι ολόκληρο θέμα. Κι ασχολούμαστε εβδομάδες ολόκληρες. Μια από τις ελάχιστες φορές που έκατσα να δω το ελληνικό x-factor, είδα τους PET SHOP BOYS να μιλάνε με ένα γκρουπ που συμμετέχει. Έτυχε να είναι χορηγός το κανάλι; Να έχει κάποιος τα κονέ ; Δεν ξέρω τι και πως, αλλά χάρηκα που ξεκολλήσαμε λίγο από το μπουζούκι.<br /><br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fL0wd2zTO2g&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fL0wd2zTO2g&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="300" height="340"></embed></object><br /><br />Μια που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ στην Ελλάδα,στο x-factor και γενικότερα, θα ξενιτευτώ εγώ να τον δω,να μου φύγει ο καημός...Με έχει ξαναπιάσει αυτή η τάση φυγής. Η ανάγκη άλλης ζωής,άλλης νοοτροπίας. Βλέπω Graham Norton,Ellen DeGeneres και γελάω μόνη μου.<br />Και με τα εγχώρια γελάω,παράπονο δεν έχω.Αλλά για τελείως άλλους λόγους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-2867853103878581796?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-87697647309885552392010-01-23T16:51:00.004+02:002010-01-23T17:11:01.174+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1sRMMcyvKI/AAAAAAAABEI/SBnxGZjG0-0/s1600-h/linguini3.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1sRMMcyvKI/AAAAAAAABEI/SBnxGZjG0-0/s320/linguini3.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429952676923358370" /></a><br />Παρόλο το ότι να 'ναι του καιρού (το πρωί χιόνιζε και μια ώρα μετά είχε ήλιο), βγήκα για καφέ στο κέντρο.Γινόταν της κακομοίρας.Χειρότερα από τις γιορτές.Λόγω εκπτώσεων υποθέτω,ούτε ο καιρός βοήθησε για να ξεχυθούν όλοι αυτοί στο δρόμο μεσημεριάτικα.<br />Γνώρισα το αμόρε μιας φίλης σήμερα.Λίγο διαφορετικό τον περίμενα,γνωρίζοντας αυτήν τόσο καλά,φανταζόμουν κάτι άλλο δίπλα της.Δε με χάλασε κιόλας,άλλωστε δεν εχω και άποψη περί του θέματος.Απλά δε μου 'κανε το κλικ.Αν είναι εκείνη καλά μαζί του,μου φτάνει και μου περισσεύει.<br />Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις πάντως.Τα θέλω μας,είναι τόσο ισχυρά πλέον,δε σε παίρνει να τα αγνοείς.Ίσως παλιότερα να ήταν πιο εύκολα,τι να πω.Τώρα διαλύονται όλα πολύ πιο γρήγορα.Ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου 'ρθει και πόσο θα σε ταρακουνήσει.Λίγο,πολύ; Κανείς δεν ξέρει.Το αστείο είναι η γνώμη των άλλων.Βλέπουν ένα ζευγάρι και κρίνουν από αυτήν την εικόνα.Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι πραγματικά συμβαίνει όταν κλείσει η πόρτα. Πολύ σοφή κουβέντα.Ακούω συχνά πυκνά,τη φράση "υπεράνω πάσης υποψίας",για ανθρώπους που πιάνονται να κάνουν κάτι παράνομο,ό,τι κι αν είναι αυτό.Υπάρχει κανένας κλέφτης που διαφημίζει την ιδιότητά του;Ή κανένας δολοφόνος,που απαριθμεί στο κοινό,πόσους έχει καθαρίσει; Σάμπως ξέρεις πότε θα σου γυρίσει η βίδα και θα κάνεις κάτι ανήκουστο;Μισό δεύτερο θέλει.Το μυαλό θα πάρει μια λάθος στροφή και τσουπ!Θα κάνεις αυτό που δεν πρέπει.<br />Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο.Το κρύο έξω ήταν απαγορευτικό,για να μείνω παραπάνω στο κέντρο και μόνη μου.Οπότε ήρθα σπίτι,να ζεσταθώ λίγο,πραγματικά σήμερα δεν είναι να πηγαίνεις πουθενά.Φαγητό δεν είχα,για ποιον να μαγειρέψω;Μακαρονάδα λοιπόν,απλά πράγματα.Λίγο νερό,ντομάτα,ρίγανη και λαδάκι.Απλά και νόστιμα.Ούτε φανφάρες,ούτε υπερπαραγωγές,ούτε τίποτα.Το φαγητό του εργένη.Ενίοτε και των περιστασιακά μόνων...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8769764730988555239?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-14217801777439578312010-01-21T12:12:00.005+02:002010-01-21T12:24:46.319+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1gpz5qPeYI/AAAAAAAABEA/oBZP1cDpHnY/s1600-h/kids2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1gpz5qPeYI/AAAAAAAABEA/oBZP1cDpHnY/s320/kids2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429135322423196034" /></a><br />Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω κι εσύ κολλάς στον έναν.<br />Κι αυτός σε σένα παραδόξως.Ζείτε τον έρωτά σας,μετά συγκατοικείτε, ύστερα παντρεύεστε και κάπου στην πορεία έρχεται κι ένα παιδί.<br />Επιλογές είναι αυτές.Και κάποτε τις πληρώνουμε όλοι μας.Με την καλή ή την κακή έννοια.<br />Θεωρώντας ότι η σχέση σου είναι υγιής και μπορεί να "σηκώσει" το βάρος ενός ή δυο παιδιών,μπαίνεις στη διαδικασία.Και ανταμείβεσαι.Πλήρως,δεν το συζητώ.Η αγάπη ενός παιδιού είναι το πιο αγνό συναίσθημα.Δεν έχει λογική μέσα,μόνο ένστικτο και αυτό την κάνει ανίκητη.Είναι ανόθευτη από σκοπιμότητες και ιδιοτελή χαρακτήρα. Αυτή είναι η καλή πλευρά της μητρότητας/πατρότητας.Η κακή είναι λίγο πιο σύνθετη.Ξαφνικά αποκτάς έναν άνθρωπο (τουλάχιστον) που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από σένα.Έναν άνθρωπο που έχει την ανάγκη σου,σχεδόν για οτιδήποτε θέλει (ειδικά στην αρχή της ζωής του) και (δυστυχώς) ρουφάει κάθε σου κίνηση,κάθε σου λέξη στο δευτερόλεπτο.Που σημαίνει ότι είναι έρμαιο των πράξεών σου,των φράσεών σου, της όλης σου συμπεριφοράς.<br />Κι επειδή ως γνωστόν,κανένας δεν είναι τέλειος,στην ατέλειά σου συμπαρασύρεις κι έναν ακόμα,χωρίς να έχει τη δύναμη ή τη θέληση να αντισταθεί.Αν για παράδειγμα μια μητέρα βρίζει σα λιμενεργάτης και το παιδί της την ακούει καθημερινά να κατεβάζει Χριστοπαναγίες,θα γίνει κι εκείνο ένας junior λιμενεργάτης,τουλάχιστον ως προς τη "χάρη".Το ίδιο ισχύει και για το σύνολο της συμπεριφοράς.Αν η σχέση των γονιών είναι σε φθίνουσα πορεία ή έχει ήδη πιάσει πάτο,δε χρειάζεται επιβεβαίωση το παιδί, ούτε λεκτική ούτε άλλης μορφής.Το πιάνει στον αέρα.Πως φέρεται ο μπαμπάς στη μαμά;Έτσι θα της φέρομαι κι εγώ,αν δεν περνάει το δικό μου.Τη βρίζει εκείνος,επειδή του λέει να κάνει μια δουλειά;Τη βρίζω κι εγώ.Και πάει λέγοντας.<br />Δε θέλω να το δω επιστημονικά ή ψυχολογικά,δεν έχω και την κατάρτιση για να το κάνω.Τελευταία όμως,ζω τα παιδιά του περιβάλλοντός μου και γνωρίζοντας ήδη τους γονείς,καταλήγω σε συμπεράσματα που δε μου αρέσουν καθόλου.Είναι πολύ ωραίο (κι εγωιστικό) να θέλεις να κάνεις ένα παιδί.Αρκεί να είσαι έτοιμος να το κάνεις καλύτερο άνθρωπο από σένα.Να εξελίξεις το dna σου κατά κάποιο τρόπο.Να φιλτράρεις το χαρακτήρα σου,το μυαλό σου,τη ζωή σου ολόκληρη και να κρατήσεις μόνο αυτά που είναι πραγματικά χρήσιμα και αξίζουν να μεταφερθούν σε ένα νέο άνθρωπο,σε μια tabula rasa.Επειδή αν πάρεις όλο το πακέτο σου και το μεταφέρεις,θα κάνεις μια μικρογραφία του εαυτού σου,με τα κόμπλεξ,τις αδυναμίες,τα λάθη σου.Κι αυτό δεν ωφελεί κανέναν. Ούτε εσένα,ούτε την κοινωνία και κυρίως το ίδιο το παιδί,που θα έχει λάθος πρότυπα στη ζωή του,βλέπε εσένα.Και αν κουβαλάει τα ίδια μυαλά με σένα,το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.<br />Αρχίζω να το ξανασκέφτομαι το θέμα του παιδιού.Γνωρίζοντας τον εαυτό μου και πλέον,το πόσο με έχει επηρεάσει το οικογενειακό περιβάλλον (αρνητικά,το θετικό είναι καλοδεχούμενο και δεν το αναφέρω), αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ στην ίδια θέση.Είναι ωραία και βολικά να κρίνεις όταν είσαι απ'έξω.Όταν είσαι μέσα,τι κάνεις;Πόσο εύκολο είναι να χαλιναγωγήσεις τον εαυτό σου και να κάνεις ένα παιδί καλύτερο από σένα;Και πόσο αληθινή θα είναι η σχέση του μαζί σου,όταν κάθε στιγμή ζυγίζεις τι θα πεις και πως,έτσι ώστε να του δημιουργήσεις σωστές βάσεις και να αποφύγεις τις στραβές;Σα να ισορροπείς σε τεντωμένο σχοινί μου φαίνεται.Δε θα 'θελα να κοιτάξω πίσω μου,ύστερα από 30 χρόνια (αν ζω ακόμα) και να δω ένα ή δυο κατεστραμμένα παιδιά.Δε μπορώ να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη,μόνο ως καταστροφή μπορώ να το περιγράψω.Να πάρεις στα χέρια σου πηλό και αντί να φτιάξεις ένα όμορφο λουλούδι , να κάνεις ένα γαϊδουράγκαθο (και πάλι ευγενικά το θέτω).<br /><br />Οπότε τι κάνεις;Το διακινδυνεύεις;<br />Δύσκολη επιλογή και μακάρι να επηρέαζε μόνο εσένα στο τέλος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-1421780177743957831?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-79372976449181558472010-01-18T23:00:00.003+02:002010-01-18T23:31:21.138+02:00Ο χρήστης El λέει:<br /> here I am<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> καλώς την<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> ayta ta dwthe pera poly moy thn dinoyn<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> κατι μας ειπες<br /> αν και δεν ειναι παντα κακο<br /> ξεμουδιαζεις κιολας<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> e ma re koritsi moy,stelnw mail ,sou ta leo sto thl kai ama den erthw na sta valw mesa sto kefali den katalavaineis<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> εδω ο καθενας οτι θυμαται χαιρεται<br /> ειναι ολοι σε διπλανα γραφεια και δε συνεννοουνται<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> a to oti toy fanei toy lolostefanh einai stash zwhs pleon<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ναι αλλα όχι για ολους<br /> καποιοι ειναι ετσι<br /> κι εμεις αλλιως<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> xixi! eytyxws yparxoyn kai kapoioi synadelfoi poy milame thn idia glwssa<br /> Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ξερεις οτι κανουμε σαν τους γερους του muppet show <br /> αλλα δικτυακα?<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> re sy nai ontos ti filosofikh analysh mas pianei panta emas tis 2<br /> alla ontos symvadizei me thn texnologia<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> great minds drink alike<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> xaxaxaxxa kalo<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> αυτο που λενε τι πινεις και δε μας δινεις<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> h alliws to teleytaio polyforemeno soykse pinw mpafoys kai paizw pro<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> μ'αγαπας ή τζάμπα πίνω και τετοια καλα<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> μια μπυρα θα την τσακιζα τωρα<br /> οτι θυμαμαι χαιρομαι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> kai kana mezedaki omws oxi kserosfyri<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ή κανενα χταποδακι στα καρβουνα<br /> κατι εχω παθει με τα θαλασσινα τελευταια<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> ax stamata kai peinaw<br /> mwre thalassina oreina pedina oti na nai<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> αχ οταν πεινας ολα τρωγονται<br /> Ο χρήστης El λέει:<br /> xaxax<br /> a re kopelia<br /> asxeto <br /> pws paizete me thn pshfiakh?<br /> apo exthes?<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> δεν ειδα<br /> εχω να δω τιβι <br /> ουυυυ<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> phrate apokodikopoihth?<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> τσου<br /> και ολη μερα για αυτα μιλανε<br /> Ο χρήστης El λέει:<br /> e nai afoy einai to thema sta media <br /> xortiaths kai fillipeio kai mh xesw<br /> 1 mhna ta akoyw<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ολη η ζωη μας ενα κουτι<br /> να μην το γυρισουμε ομως παλι στα βαθια νοηματα<br /> πλιιιζ<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> nai nai xesto twra<br /> as eimaste gia ligo pezes<br /> lol<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ακομα δεντρο δεν ξεστολισα<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> xaxaxxaxaxaxaxaxxaxa <br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> το πασχα θα βαλω αυγα επανω<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> kalo den to eixa skeftei<br /> gamato kopelia<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> και του παει το κοκκινακι<br /> κούκλα θα ναι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> nai re sy super<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> το καλοκαιρι;<br /> μαγιω;κουβαδακια;βατραχοπεδιλα;<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> botsalakia<br /> kypelakia apo pagwta<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ααα ωραια ιδεα<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> kai kana klimatistiko<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> κανενα χταποδι λιαστο;<br /> μυδια;<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> re sy ayto me to xtapodi einai super<br /> na to xtypas sto mpalkoni kai meta na to kremas sto dentro<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> kopelia nomizw xaramizomaste decorater prepei na ginoyme<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> αφου λεφτα απο αυτα που κανουμε δεν παιζουν<br /> ας γινουμε εξτριμ<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> nai re mesa extreme kai ta myala sta kagela<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> και τα χταποδια στα δεντρα<br /> μην ξεχνιεσαι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> xaxaxaaxaxxaxa<br /> pws alloi exoyn bostani sto spiti<br /> etsi kai esy to xtapodi<br /> vasika anti na vazeis ta pswnia apo to super sto ntoylapi na ta kremas sto dentro <br /> kai meta na ta vlepeis kai na ebneese ti faghto tha kaneis<br /> pwpw ftiaxthka twra<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ζωγραφιζεις μιλαμε<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> nai h poytana<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> πλακα πλακα<br /> αν τα χεις μπροστα σου<br /> ειναι αλλιως<br /> δε ζοριζεσαι κιολας<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> me pianeis kai poly xairomai<br /> lol<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> λες στον αντρα<br /> πιασε ενα χταποδι<br /> και τσουπ<br /> να το<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> αλλες χρησεις να σκεφτουμε<br /> μηπως και δεν ταιριαζει στο σαλονι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> aplwstra gia ta royxa?<br /> aaa to saloni<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> ασε θα βγαζω πρασινα για μηνες μετα<br /> ε ναι μαρη<br /> το δεντρο στο σαλονι ειναι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> ok re kopelia emena einai sto patari <br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> κι εμενα εκει θα πρεπε να ναι ως τωρα<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> ti tha eleges gia proionta anakyklwshs apo anapsyktika mpoykalia servietes xartia efhmerides?<br /> na peraseis kai oikologiko mhnyma<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> καλη ιδεα<br /> ειναι πλαστικο <br /> το δεντρο<br /> οποτε βολευει<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> kala grafw h poytana<br /> nai kopelia ayto einai to kalytero<br /> na exeis kwlogikh syneidhdh<br /> kai ama ayto to varetheis na kremaseis panw oles tis goves soy na mhn exeis kai provlhma apothikeyshs<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> αυτο που το πας;<br /> παπουτσια εχω παντου<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> arkei na mhn vrwmane<br />Ο χρήστης Vany λέει: <br /> αλιμονο<br /> του κουτιου ειναι<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> ayto tha kaneis papoytsodentro!<br />Ο χρήστης Vany λέει:<br /> πα πουτσοδεντρο<br />Ο χρήστης El λέει:<br /> me pianeis <br /> xaxaxaxa<br /> pwpw to gamhsame to thema shmera<br /> alla apo ta vathystoxasta ths aytoktonias kalytera einai<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1TSeGZa9kI/AAAAAAAABD4/p3vwvrWIRQI/s1600-h/c8d1_cthulu_christmas_tree_topper_top.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1TSeGZa9kI/AAAAAAAABD4/p3vwvrWIRQI/s320/c8d1_cthulu_christmas_tree_topper_top.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428194865443436098" /></a><br /><br />Άργησα να στολίσω δέντρο στις γιορτές.Άργησα και να το μαζέψω.<br />Χθες εδέησα και το ξεστόλισα επιτέλους.Είχα σιχαθεί να το βλέπω.<br />Λίγο ακόμα και θα το 'κανα πασχαλινό.<br />Μια που πέφτει και νωρίς φέτος,μια χαρά θα 'ταν.<br />Το κακό με το πλαστικό δέντρο,είναι ότι μαδάει.Τρελλά όμως.<br />Για μήνες θα βγάζω πράσινα από παντού.Όσο κι αν σκουπίσω,όσο κι αν καθαρίσω.<br />Σκούπιζα πόση ώρα,με προσοχή,να μη μείνει κανένα πρασινάκι πουθενά.<br />Μόλις άρχισα να σφουγγαρίζω,βγήκαν τα πρώτα πράσινα.Που στο διάολο κρύβονται;<br />Πόδια έχουν και κινούνται;Κάτω από το ψυγείο είχε,κάτω από τα ντουλάπια, ντους έκανα και έπεσαν και στη μπανιέρα!Τα πράσινά μου μέσα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-7937297644918155847?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-49045069023258107262010-01-16T12:00:00.003+02:002010-01-16T12:25:51.901+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1GUDQySTQI/AAAAAAAABDw/Bt--i3wsrrU/s1600-h/ws_Waiting_on_the_bench_1280x800.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S1GUDQySTQI/AAAAAAAABDw/Bt--i3wsrrU/s320/ws_Waiting_on_the_bench_1280x800.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427281809724558594" /></a><br />Τον Νταλάρα τον ψιλοσιχαίνομαι πλέον,τα παλιά του μου αρέσουν όμως.<br />Αρκεί να μη σκεφτώ το τι έχει σκοτώσει με τη φωνή του.<br />Τον Παπαδόπουλο επίσης τον σιχαίνομαι.Κάποιοι στίχοι του όμως με αγγίζουν.<br />Γενικότερα είναι φρικτό να βλέπεις την κατάντια κάποιων ανθρώπων που θαύμαζες.<br />Σε πολλούς τομείς ισχύει αυτό,ας μην το πιάσω ως θέμα,θα γίνω πολύ κακιά.<br /><br />Έχω ένα καφενέ που ακούει όλο τα ίδια<br />για μπάρκα και ταξίδια αυτών που μένουνε<br />και περιμένουνε...<br /><br />Αυτός ο στίχος με προβληματίζει πολύ.Ίσως επειδή είμαι μόνιμα φευγάτη,ίσως επειδή ακούω πάρα πολύ κόσμο να λέει το ίδιο.Σαν τη φράση "γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε<br />παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη".Πόσοι από μας σκεφτόμαστε έτσι;Ίσως και όλοι.Αν όχι συνέχεια,σίγουρα θα έχει υπάρξει μια τέτοια στιγμή στη ζωή μας.Είναι τραγικό όμως,αν σκεφτείς ότι μόνιμα περιμένουμε κάτι.Που είναι απίθανο να εμφανιστεί,επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει.Ή είναι τόσο τρελλό,που ακόμα και να μας χτυπήσει την πόρτα,δε θα ανοίξουμε.Δε θέλω να φιλοσοφήσω,σε καμία περίπτωση.Ορισμένες φορές όμως,με πειράζει η αναμονή.Είμαι γνωστή ανυπόμονη άλλωστε.<br />Πριν από πολλά χρόνια,είχε γίνει μια υπαίθρια έκθεση στην παραλία,δίπλα από το πάρκο του Φωκά.Είχαν τοποθετήσει διάφορα έργα τέχνης πάνω στο γρασίδι και περπατώντας στο πάρκο,τα συναντούσες και μπορούσες να τα δεις από κοντά.Ένα από αυτά,του Γιώργου Γεωργιάδη με όνομα "Αναμονή", με τσάκισε.Ήταν μια γυναίκα καθισμένη σε ένα παγκάκι, θλιμμένη και σκεφτική στο πρόσωπο.Το κεφάλι της ήταν χαμηλωμένο και κοιτούσε το πάτωμα.Ήταν φτιαγμένη από μέταλλο που έμοιαζε με σκουριασμένο,ήταν φαγωμένο θυμάμαι στις γάμπες.Φαινόταν λες και σκούριασε επειδή περίμενε κάτι που δεν ήρθε ποτέ.Είχα καθίσει δίπλα της και την κοιτούσα βουρκωμένη.Περνούσα από 'κει,μόνο και μόνο για να τη δω.Δεν έχω ιδέα από τέχνη αλλά εκείνη η κοπέλα,με ρίχνει στα τάρταρα όποτε τη θυμάμαι.<br /><br />Δε θα'θελα να σκουριάσω περιμένοντας...<br />Κυρίως όταν δεν ξέρω τι είναι αυτό που περιμένω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-4904506902325810726?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-2855392722766640442010-01-14T17:38:00.004+02:002010-01-14T18:09:49.559+02:00Ξυπνάς κι είσαι 30 φεύγα.Αισθάνεσαι την αλλαγή,αλλά δεν την κατανοείς.<br />Να μη σου πω ότι δεν τη θέλεις κιόλας.<br />Οπότε συνεχίζεις το ίδιο βιολί.Ώσπου να σου χτυπήσει κάποιος το καμπανάκι.<br />"Ξύπνα ρε,δεν είναι της ηλικίας σου αυτά!!!".<br />Μια,δυο,τρεις φορές το καμπανάκι,το εμπεδώνεις και αρχίζεις να φέρεσαι όπως οι υπόλοιποι καημένοι.<br />Ενίοτε σου βγάζουν και πρόγραμμα,τι επιτρέπεται και τι όχι.<br />Επιτρέπονται τα αυστηρά ωράρια,η τέλεια δουλειά,οι εκατοντάδες υποχρεώσεις, ο σούπερ γάμος, τα πανέξυπνα / υπάκουα /ευγενικά παιδιά, οι οικογειακές συγκεντρώσεις με το χαμόγελο στα χείλη, η ατέλειωτη υπομονή,ο παχυλός μισθός, το ακριβό κι ωραίο αυτοκίνητο, το τέλειο κορμί / πρόσωπο / χαμόγελο,οι εξίσου τέλειοι κολλητοί.<br />Δεν επιτρέπονται οι κοπάνες από τη δουλειά που βαρέθηκες, τα εξωσυζυγικά πάσης μορφής, τα παιδιά που τσιρίζουν / κλαίνε / αδιαφορούν για όλα,η απουσία από κάθε είδους οικογενειακής μάζωξης,η φράση "Σάλτα και γαμήσου" σε στιγμές τρέλλας, τα 500 ευρώ μηνιαίως, η σακαράκα που σου τρώει το μισθό κάθε τρεις και λίγο,τα παραπανίσια κιλά και τα στραβά σου δόντια, η μοναξιά που σε πνίγει χρόνια τώρα.<br /><br />Η συνταγή ευτυχίας είναι γραμμένη ειδικά για σένα και ταυτόχρονα για όλους τους υπόλοιπους.Παρ'όλα αυτά, ελάχιστοι είναι ευτυχισμένοι.Τρέχουν πίσω από το καρότο και νομίζουν ότι κάποια στιγμή,θα νιώσουν αυτήν την ολοκλήρωση της ευτυχίας.<br /><br />Δε θέλω να 'μαι έτσι.<br />Κι αν είμαι ήδη,θέλω να αλλάξω.<br />Να μου φέρομαι όπως θέλω, χωρίς κανόνες και μη,χωρίς να κοιτάω πίσω μου, χωρίς να αναρωτιέμαι αν έπραξα σωστά.Να έχω μόνο εμένα στο μυαλό μου.Να περνάω εγώ καλά.<br />Να κάνω αταξίες σα μικρό παιδί.<br />Μισκινιές,όπως έλεγε η γιαγιά μου.<br />Και να μη χρειάζεται να απολογηθώ σε κανέναν.<br />Ούτε σε άντρα,ούτε σε φίλους,ούτε στο αφεντικό,ούτε σε συγγενείς.<br /><br />Απολογήθηκε κανένας ποτέ σε μένα;;;;<br />Ρητορική είναι,μη μπεις στον κόπο να απαντήσεις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S09BLfAdGSI/AAAAAAAABDo/m5Vm87AqR78/s1600-h/%CF%86%CE%B8%CF%88%CE%BA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 301px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S09BLfAdGSI/AAAAAAAABDo/m5Vm87AqR78/s320/%CF%86%CE%B8%CF%88%CE%BA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426627741562509602" /></a><br /><br />Άντε γεια...Δεύτερη ευκαιρία δε δίνεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-285539272276664044?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-89287903539093001882010-01-10T15:15:00.003+02:002010-01-10T15:33:13.981+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S0nWq9xZjCI/AAAAAAAABDg/Nw7EwfouKJ4/s1600-h/%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 316px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S0nWq9xZjCI/AAAAAAAABDg/Nw7EwfouKJ4/s320/%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425103259769080866" /></a><br />Σε κοιτάζω κι αναρωτιέμαι.Πως βρίσκεις τη δύναμη και τρως στη μάπα αυτόν τον άνθρωπο.<br />Τι κι αν είναι πατέρας του παιδιού σου; Τον απαλλάσσει από τίποτα αυτός ο τίτλος; Από τις μαλακίες που έχει κάνει κι έχει πει; Από τις αμέτρητες φορές που σε έχει μειώσει μπροστά σε κόσμο;Τις πάμπολλες φορές που έχει παγώσει η ατμόσφαιρα, εξαιτίας των δικών του απαράδεκτων σχολίων; Δε μπορεί να μην το έχεις προσέξει. Όποτε κι αν βρεθούμε σε παρέα, είναι ο μόνος εκτός κλίματος.Με το που θα σηκωθεί να φύγει, ελαφραίνει το κλίμα κι όλους τους πιάνει λογοδιάρροια. Αυτός είναι στον κόσμο του και το έχεις παρατηρήσει κι εσύ.Αλλά γιατί θα πρέπει να σε σέρνει κι εσένα μαζί του;Υπάρχει λόγος να θαφτείς κάτω από έναν άξεστο και αδιάφορο άνθρωπο;Αυτό που με τρελλαίνει πιο πολύ,είναι το ότι δεν ήσουν έτσι. Η ανεμελιά σου, το κέφι σου,η ζωντάνια που είχες παλιότερα,όλα έχουν κάνει φτερά εξαιτίας του.Βέβαια δε φταίει μόνο αυτός,για να είμαι και δίκαιη.Φταις κι εσύ που του 'δωσες το δικαίωμα χρόνια πριν,να σου καταλογίζει ότι του κατέβει στο πανηλίθιο κεφάλι του.Να σου πω την αλήθεια,πολύ του πέφτει,που ασχολούμαι μαζί του. Αλλά δεν ξέρω που να τα πω.Και σε σένα που τα είπα τι κατάλαβα; Μου έδωσες δίκιο σε όλα,με πίστεψες και μετά από μια ώρα,τον υπερασπιζόσουν μέχρι θανάτου. Τέρας δεν τον αποκάλεσες;Πως έγινε άγιος ξαφνικά; Πως γίνεται να παρερμήνευσα τόσο πολύ τις πράξεις του;<br />Τι να πω,έχω μείνει άναυδη. Σε βλέπω ακόμα μαζί του και απορώ. Δεν ξέρω πότε θα ξυπνήσεις, αν γίνει και ποτέ. Νομίζω πως η ανασφάλειά σου, είναι πολύ πιο δυνατή από το ένστικτό σου. Δε μπορεί να το εμπιστεύεσαι σήμερα και αύριο να το αμφισβητείς. Η δύναμή σου,είναι περισσότερη από αυτήν που φαντάζεσαι,αλλά το αγνοείς επιδεικτικά.<br />Ό,τι κι αν πω,δε θα με πιστέψεις.Δεν είσαι έτοιμη να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.<br />Προτιμάς να μένεις στον αδιάφορο,άοσμο,άχρωμο κόσμο του,μόνο και μόνο επειδή είναι προβλέψιμος.Περαστικά σου,τι άλλο να πω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-8928790353909300188?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-9163594569022617722010-01-03T19:38:00.003+02:002010-01-03T21:58:32.872+02:00Και τώρα πως γράφουν 2010;Αμάν κάναμε να χωνέψουμε το 2009.<br />Πάνω που άρχισα να το γράφω σωστά,έπρεπε να προετοιμαστώ για τη νέα αλλαγή.<br />Δε γίνεται να κάθεται 5 χρόνια μια χρονιά;Πιο εύκολα θα ήταν όλα,για όλους.<br />Θα μεγαλώναμε κατά μια χρονιά,κάθε 5 χρόνια.Θα ζούσαμε πολύ και θα ήμασταν πιτσιρίκια, πρακτικά.Ούτε έννοιες,ούτε ανάγκες,ούτε απαιτήσεις από κανέναν.Εγώ για παράδειγμα,θα ήμουν 6,6 χρόνων σήμερα.Ούτε γάτα ούτε ζημιά.Στα καλύτερά μου.Θα έπαιζα όλη μέρα με τους φίλους μου,θα έβλεπα κινούμενα σχέδια,θα είχα τα ροζ μου φουστανάκια,τα κοριτσίστικα καλσόν με τα λερωμένα γόνατα(κλασικά),θα ήμουν μια χαρά.Ενώ τώρα,κάνω αμάν να πάρω μια άδεια από τη δουλειά,να αδειάσει λίγο το κεφάλι μου.Οι λογαριασμοί τρέχουν,η μέρα τρέχει,ο μήνας φεύγει,οι εποχές αλλάζουν πριν βήξεις δυο φορές.Και δεν παίρνεις χαμπάρι.Ούτε ευχαριστιέσαι και πολύ.Αν η χαρά σου κρατούσε παραπάνω, δε θα 'ταν καλύτερα;Σαφέστατα,απαντάω εγώ.<br /><br />Ο Άγιος Βασίλης με θυμήθηκε φέτος αν κι εγώ τον ξέχασα.Δεν πήρα τίποτα σε κανέναν.<br />Δεν ήταν μόνο θέμα χρημάτων,στράβωσα κι αποφάσισα να είμαι φειδωλή.Κάθε χρόνο, το ένα δώρο (βλέπε 13ος μισθός),πάει σε δώρα για άλλους.Κι όχι επειδή τα χρειάζονται ντε και καλά.Έτσι για να τηρήσουμε το έθιμο.Φέτος το παίξαμε αλλιώς το παιχνίδι. Είχαμε αποφασίσει να μην κάνουμε Πρωτοχρονιά με συγγενείς,οπότε δεν πήραμε τίποτα σε κανέναν.Δε μας κακοφάνηκε καθόλου μπορώ να πω.<br /><br />Μου πήρα όμως κάτι.Αν και πρακτικά,δεν είναι δώρο Χριστουγέννων,το πήρα νωρίτερα.<br />Οπότε δε μετράει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S0D1SMZZgJI/AAAAAAAABDY/5q5b8wwzjEk/s1600-h/saga.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/S0D1SMZZgJI/AAAAAAAABDY/5q5b8wwzjEk/s320/saga.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422603644268282002" /></a><br /><br />Όχι που θα μου γλύτωνε.Έφαγα τον κόσμο να το βρω,αλλά το βρήκα.Περιττό να πω ότι έχω ήδη διαβάσει και τα 4 βιβλία και τώρα διαβάζω το τρίτο για δεύτερη φορά.Για τις ταινίες τι να πω,ξέρω κάθε ατάκα απ'έξω.Σα να περνάω την εφηβεία αισθάνομαι...<br />Πολύ το χάρηκα το δώρο μου φέτος.Μαζί και μ'αυτό που μου πήρε ο καλός μου,αν κι εγώ η μουλάρα δεν πήρα τίποτα φέτος...<br /><br />Εύχομαι να σας μπήκε καλά και να συνεχίσει έτσι η υπόλοιπη χρονιά.<br />Ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως τον βολεύει...<br />Εδώ θα 'μαστε να τα λέμε και το 2010.<br />Καλώς εχόντων των πραγμάτων...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-916359456902261772?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-50028289987823800762009-12-27T22:49:00.004+02:002009-12-27T23:14:00.649+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/SzfOAxTuWLI/AAAAAAAABDQ/52wm9XRo2c4/s1600-h/vasilopita.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 174px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/SzfOAxTuWLI/AAAAAAAABDQ/52wm9XRo2c4/s320/vasilopita.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420027189195069618" /></a><br />Αισίως πήγε 11 παρά.Από τις 8 είμαι ξύπνια και ασχολούμαι με ζυμάρια.<br />Είπα να τηρήσω το έθιμο φέτος και να κάνω τις παραδοσιακές πολίτικες βασιλόπιτες.Ο πληθυντικός χρειάζεται,διότι αφού θα την κάνω που θα την κάνω την προετοιμασία,να μην πάω και καμιά σε μαμά και πεθερά;Δε λέει.Όλη η πολυκατοικία μύρισε μαχλέπι.Αλλά μια ταλαιπωρία την τράβηξα.Από τις 10 μισή το πρωί που ζύμωσα και το άφησα να φουσκώσει, ζήτημα είναι να πήρε 1 πόντο.Τι θερμάστρα,τι καλοριφέρ.Έξω να σκάει ο τζίτζικας (22 βαθμούς είχε το μεσημέρι) κι εγώ να έχω ανοιχτά καλοριφέρ,μπας και φουσκώσει το ζυμάρι.Και τη θερμάστρα από δίπλα,διότι μόλις έπιασε θερμοκρασία το σπίτι,έκλεισαν και τα καλοριφέρ κι έμεινα με την όρεξη. Μια χρονιά την έπαθα κι από τότε δεν κάνω χαζά.Είχα βρει μια σούπερ (υποτίθεται) συνταγή για βασιλόπιτα,που δε χρειαζόταν να περιμένεις να φουσκώσει.Το πίστεψα κι εγώ και έκανα κάτι τουβλάκια τότε,ούτε για το διαιτητή στο γήπεδο δεν ήταν. Οπότε φέτος είπα να μην το διακινδυνεύσω κι έκανα τη γνωστή και πετυχημένη συνταγή. Έλα όμως που έσκασα όλη μέρα. Μια από τη ζέστη και μια από το κακό μου,που δε φούσκωνε το σκασμένο το ζυμάρι. Είδα κι απόειδα και έψησα μια,να δω τι θα γίνει. Φούσκωσε αλλά χωρίς τρελλή διαφορά.Οπότε στις 7,μου γύρισε το μυαλό, έσβησα το φούρνο και βγήκα έξω για βόλτα.Άφησα 5-6 ταψάκια στην κουζίνα,να με περιμένουν να γυρίσω.Αφού όλη μέρα δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και μαζί τους κι εγώ,τα άφησα στη μοίρα τους.Όταν γύρισα,είχαν ψιλοφουσκώσει και άρχισα σιγά σιγά να τα ψήνω.<br />Περιττό να πω ότι έγιναν βοδάκια! Τζάμπα έσκαγα όλη μέρα. Σιγά το πρόβλημα,θα μου πεις. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο όμως με την κουζίνα,θέλεις να δεις αποτέλεσμα. Τζάμπα να πάει ο κόπος μου; Τέλος καλό,όλα καλά. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει,αλλά αυτή η ρημάδα η υπομονή,με ξέχασε πριν γεννηθώ ακόμα.<br />Ουφ!Πάω να δω και την τελευταία.<br />Μακάρι τη νέα χρονιά να έρθουν όλα όπως τα θέλω κι ας αργήσουν και λίγο.<br />Να κρύβουν και καμιά ευχάριστη έκπληξη.<br /><br />Σαν το φλουρί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5002828998782380076?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-31920746811669537452009-12-22T10:42:00.001+02:002009-12-22T23:12:18.331+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/SzE2IR6FoOI/AAAAAAAABDI/Y9_l6MeKMFg/s1600-h/darkmatter.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/SzE2IR6FoOI/AAAAAAAABDI/Y9_l6MeKMFg/s320/darkmatter.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418171342577311970" /></a><br />Μην ξανακούσω κανέναν να λέει εκείνη την πανηλίθια ρήση περί σύμπαντος και συνομωσίας και όλα θα πάνε καλά αφού το θες πολύ και άλλα τέτοια κουλά.Δεν παίζει αυτό.Το σύμπαν έχει πιο σοβαρά θέματα από σένα και μένα κι όλα αυτά που συμβαίνουν. Ποιος είσαι εσύ,να το ενοχλείς κάθε τόσο με τις παράλογες απαιτήσεις σου και τις ανήκουστες ευχές σου;<br /><br />Όταν οι διακοπές σου από 130 μέρες το χρόνο,γίνουν 14,αυτό σημαίνει ότι μεγάλωσες. Εύστοχη ως παρατήρηση,αν και δε με συμφέρει.Όπως με όλα αυτά που θέλω πολύ,έτσι κι οι διακοπές μου.Γαμιέται το σύμπαν ολόκληρο.Όχι για να με εξυπηρετήσει φυσικά,για να μου τις κάνει όσο πιο αφόρητες γίνεται.<br /><br />Περιμένοντας λοιπόν να έρθουν οι τελευταίες ημέρες του χρόνου.Μαζί και οι τελευταίες μέρες αδείας και εξαφάνισης από τον καθημερινό βραχνά.Κι επειδή κάθε έξοδος πρέπει να είναι εντυπωσιακή,στη δουλειά γίνεται της κακομοίρας.Εξακολουθώ να τρέχω,να φταίω για όλα και να πρέπει να είμαι σε θέση να τα διορθώσω όλα (κι ας μην τα έκανα εγώ σκατά).Κι όπως φαίνεται και το 2010,μια από τα ίδια θα μου σερβίρει.Αν και έχω κάτι εκλάμψεις και πιστεύω ότι θα είναι καλύτερο το έτος που έρχεται.Δεν ξέρω γιατί,αλλά οι μονές χρονιές,δε μου άρεσαν ποτέ.Σα να είμαι προκατειλημμένη και να θέλω ντε και καλά να επιβεβαιωθώ.Που επιβεβαιώνομαι,δεν τίθεται θέμα.<br /><br />Από τα νεύρα μου,έπλυνα στο χέρι,σχεδόν ένα πλυντήριο.Σκύψε σκύψε,μου 'δωσε και μια σουβλιά,που πας εγχειρισμένη στα τέσσερα;Και για λάθος λόγο επίσης.<br /><br />Τον φάγαμε το γάιδαρο.Δυο μέρες και τσουπ,να τα Χριστούγεννα.Από τα μαγιώ,στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.Στο αυτοκίνητο,ακόμα έχω βατραχοπέδιλα και ομπρέλες θαλάσσης.Αφού προχθές που έριχνε καρεκλοπόδαρα,ήμουν στο τσακ να την ανοίξω,αλλά κρατήθηκα την τελευταία στιγμή.Αν και τα βατραχοπέδιλα,θα ήταν πολύ χρήσιμα.Λούτσα έγινα πρωινιάτικα.Πως να πάει καλά η μέρα μετά;Ποιο σύμπαν και ποιος κουμπάρος;<br /><br />Γκρινιάζω,ξέρω.Είναι κι αυτό το σκασμένο το τζόκερ-πρότο-λόττο,που κάθε χρόνο τέτοια εποχή,έχει τζακ ποτ.Θα μαζευτεί πάλι κανένα τρελλό ποσό,θα το πάρει κανένας λεφτάς και κάτι παλαβοί σαν εμένα,θα ονειρεύονται παραλίες,κοκοφοίνικες και πίνα κολάντα. Και κάποια στιγμή θα μας ξυπνήσει το αφεντικό, με καμιά τρελλή απαίτηση και θα προσγειωθούμε με τη μούρη. Πήρα και πρωτοχρονιάτικο λαχείο.Αμ πως.Έκανα το λάθος σήμερα,να το γυρίσω από την ανάποδη. Τέσσερις άνθρωποι θα μοιραστούν τα μεγάλα ποσά. Δύο τα υπόλοιπα,ένας εδώ ,ένας εκεί. Οι πιθανότητες είναι ελαχιστότατες.Κι όταν αυτές είναι με το μέρος σου,μόνο σε άσχετες φάσεις, βλέπε το ποιος θα πάει το αφεντικό σπίτι, ποιος θα τρέχει στις τράπεζες γιατί ξέχασαν να τον πληρώσουν,τότε χλωμό να ελπίζω. Το πιο πιθανό είναι να πέσει κανένα νούμερο κοντινό και να το δω και να λαλήσω.Πόσο ακόμα θα μου πεις κι ένα δίκιο θα το 'χεις.<br /><br /><br />Την υγειά σας,έναν σύντροφο και κανέναν φίλο.<br />Αυτά να ζητήσετε για το 2010 ,από τον μάστορα εκεί πάνω.<br />Όλα τα άλλα είναι τζούφια!<br />Καλά να περάσετε αν δε σας τα ξαναπώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-3192074681166953745?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-58396419361534723212009-12-15T22:01:00.004+02:002009-12-15T22:31:26.291+02:00Τα κριτήρια,με τα οποία συμπαθούμε ή αντιπαθούμε έναν άνθρωπο,είναι τελείως υποκειμενικά.Καμιά φορά,αυτό που σε μένα θα κάνει κλικ,σε σένα θα κάνει κλακ και θα χαλάσει η μαγιά.Την έχω πατήσει πολλές φορές,συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον από την πρώτη φορά που θα τον δω και στην πορεία τρώω μια παπάρα ναααα μετά συγχωρήσεως.Κι ως άνθρωπος των πολύ άκρων,αγαπάω ή μισώ. Μέση κατάσταση γιοκ. Ακόμα κι αν μου χρειαστεί και δεύτερη και τρίτη επαφή,για να βγάλω πόρισμα,το αποτέλεσμα θα 'ναι μαύρο ή άσπρο. Γκρι ποτέ. Πλέον είναι απειροελάχιστες οι φορές που απλά ανέχομαι κάποιον μοιρολατρικά, μόνο αν παίζει θέμα τύψεων(που δεν έχουν να κάνουν με μένα,αλλά το φιλότιμό μου με κάνει να σφυρίζω αδιάφορα κι ας τρελαίνομαι μέσα μου). Να κρατάω επαφή με κάποιον π.χ. που δεν τον χρειάζομαι,αλλά με χρειάζεται αυτός.<br /><br />Παρόλο που 9 στις 10 φορές,αυτός που θα με δει για πρώτη φορά,θα σχηματίσει τη χειρότερη γνώμη για το άτομό μου (τσεκαρισμένο αυτό),δεν έχω μάθει να συγκρατούμαι. Είμαι χύμα και τα λέω έτσι.Με αποτέλεσμα να ακούω τα χειρότερα από φίλους (πλέον), που όταν με γνώρισαν,μου έβαλαν ένα χ από πάνω μέχρι κάτω.Η αλήθεια είναι ότι απορώ, θα μπορούσαν να μη μου δώσουν δεύτερη ευκαιρία (εγώ δε θα μου έδινα).<br /><br />Υπάρχει μια στιγμή,μια δεδομένη στιγμή,που καταλαβαίνω ότι νοιάζομαι για κάποιον. Φιλικά ή ερωτικά,σε όλες τις περιπτώσεις ισχύει αυτό.<br />Θέλω να του μαγειρέψω. Να τον ταϊσω (όχι τίποτα κίνκυ,προς Θεού).<br />Να κάνω κάτι εξαιρετικό,που θα τον ευχαριστήσει και θα με κάνει να χαρώ.<br />Στη δουλειά,κατά καιρούς, "υιοθετώ" άτομα που αγαπώ και περνάω καλά μαζί τους.<br />Κι έτσι συχνά πυκνά,τους πηγαίνω φαγητό,γλυκά,ότι φτιάξω στο σπίτι.Κι επειδή τα περισσότερα παιδιά, είναι φοιτητές ή μένουν μακριά από μαμά,το καταχαίρονται.Κι εγώ πιο πολύ.Μπορώ να θυμηθώ τρία κορίτσια κι ένα αγόρι,που έχουν κατά καιρούς απολαύσει τα εδέσματά μου.Η πλάκα είναι ότι δε μου το ζητάει κανένας,από μόνη μου το κάνω.<br /><br />Έχω φίλες με παιδιά.Για την ακρίβεια,δεν έχω φίλες χωρίς παιδιά.Κι επειδή εκείνες χρόνο δεν έχουν,όποτε βρισκόμαστε,έχω κι ένα γλυκό στο χέρι. Κουλουράκια,κέικ, πίτες, ότι έχω διάθεση να κάνω εκείνη τη στιγμή. Κατά λάθος προέκυψε και "το γλυκό των εγκύων". Θα πήγαινα για καφέ σε μια φίλη, που ήταν 6 μηνών τότε και είχε ένα πρόβλημα με τις μυρωδιές. Της έφερναν αναγούλα και ξερνοβολούσε. Σκεφτόμουν τι να της πάω και αποφάσισα να κάνω μηλόπιτα,χωρίς αυγά και περίεργες μυρωδιές. Την τσάκισε!Από τότε, σε όλες τις έγκυες φίλες,κάνω μηλόπιτα. Κι όλες είναι μέσα στην καλή χαρά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Syfx0FuAr-I/AAAAAAAABDA/ZAB2BbOUK-0/s1600-h/%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Syfx0FuAr-I/AAAAAAAABDA/ZAB2BbOUK-0/s320/%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415562954126962658" /></a><br /><br />Και τώρα μηλόπιτα ψήνω και περιμένω να γίνει για να ψήσω και τα μπισκότα που ετοίμασα(κάπως έτσι προέκυψε η συγκεκριμένη ανάρτηση).<br />Πάω να δω τι κάνει,μην την τσουρουφλίσω!<br /><br />Σας μύρισε τίποτα;;;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7150155957113261200-5839641936153472321?l=vany-s.blogspot.com' alt='' /></div>Vanyhttp://www.blogger.com/profile/09471833381145013570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7150155957113261200.post-37830473695548971992009-12-08T19:44:00.007+02:002009-12-08T21:24:18.205+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6m-ZdeF_I/AAAAAAAABCo/QMWUBxaIHsY/s1600-h/kristine_stewart_robert_pattinston.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 230px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6m-ZdeF_I/AAAAAAAABCo/QMWUBxaIHsY/s320/kristine_stewart_robert_pattinston.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412947393062508530" /></a><br /><br /><br />Αποφάσισα πριν από κανένα μήνα,εκείνες τις μέρες του εγκλεισμού στο σπίτι,να δω το Twilight.Πολύς ντόρος είχε γίνει.αλλά οι βρυκόλακες και τα αίματα,δεν ήταν ποτέ της προτίμησής μου.Ούτε το πιο χαζό θρίλερ δε μπορώ να δω,φοβάμαι να κουνηθώ μετά. Δε συνηθίζω άλλωστε να βλέπω ταινίες για τις οποίες ακούγονται τόσα πολλά (π.χ.τον Τιτανικό δεν τον είδα ακόμα κι ούτε πρόκειται,για να μην πω για το χαζοτράγουδο που όταν το ακούω,βγάζω σπυριά).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6m3UR7aZI/AAAAAAAABCg/uX1PyCna58g/s1600-h/robert-pattinson-ew-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6m3UR7aZI/AAAAAAAABCg/uX1PyCna58g/s320/robert-pattinson-ew-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412947271412836754" /></a><br /><br />Στο θέμα μας.<br />Ξεκίνησα την ταινία με μια προκατάληψη.Ήμουν πεπεισμένη ότι θα χάσω δυο ώρες από τη ζωή μου άσκοπα.Αλλά ήμουν και περίεργη.Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση,είναι η κοπέλα, δεν είναι καμιά κουκλάρα,δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο γενικώς.Δε μπορώ να κρίνω βέβαια,στους άντρες δεν έχω ιδέα τι αρέσει πλέον.Ο βρυκόλακας όμως,κάτι μου έκανε. Ίσως το ότι μου θύμισε και κάποιον αγαπημένο από παλιά,να έπαιξε και κάποιο ρόλο...Ο έρωτάς τους όμως,με έκανε και χαμογέλασα,έκλαψα,λυπήθηκα,απογοητεύτηκα.<br />Το θέμα είναι ότι κόλλησα!!!Την έχω δει 4 ή 5 φορές ως τώρα.Είδα και τη δεύτερη.<br />Διάβασα το πρώτο βιβλίο και τώρα ξεκίνησα και το δεύτερο(στα αγγλικά,ελληνικά δε διαβάζω).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6nm3PWd1I/AAAAAAAABC4/gaRdwo1PaPE/s1600-h/pattinson-B-0912-05.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6nm3PWd1I/AAAAAAAABC4/gaRdwo1PaPE/s320/pattinson-B-0912-05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412948088251119442" /></a><br /><br />Περιττό να πω ότι το βιβλίο είναι χίλιες φορές καλύτερο!Είναι ανθρώπινο,όσο ανθρώπινη μπορεί να είναι μια σχέση με ένα αιμοσταγή έφηβο (αλλά τι έφηβος,ε;). Μου θύμισε τα σχολικά μου χρόνια,με τους έρωτες και τα καρδιοχτύπια.Τότε που πέφταμε στα πατώματα με την πρώτη στραβή και πετούσαμε στα ουράνια για ένα βλέμμα όλο νόημα!<br />Γυρίζω σπίτι κι ο νους μου είναι στο βιβλίο,λες και δεν έχω δουλειές να κάνω ή δεν ξέρω ήδη την κατάληξη της ιστορίας.Αλλά το φχαριστιέμαι.Ευτυχώς που συγκρατούμαι και δεν κρέμασα καμιά αφίσα του στο δωμάτιο!Διανύω λοιπόν,μια δεύτερη εφηβεία.Ο καλός μου με κοροϊδεύει και γελάει,αλλά δε με νοιάζει!Την έχω καταβρεί και σκέφτομαι να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη και τα 4 βιβλία (τα έχω σε pdf).<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dEO6ljtwMac/Sx6mvQ-ZLgI/AAAAAAAABCY/O4I4AYCgbck/s1600-h/robert_pattinson2404.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 206px; height: 320px;" src="http://3.bp.b